<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1971NLA.0500061301.case.xml"><NO.CASE>57/70</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61970J0057</NO.CELEX><NO.SEQ>0008.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>613</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>620</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ARREST VAN <DATE ISO="19710624">24-6-1971</DATE> — ZAAK 57-70</LEFT><RIGHT>VAN EICK / COMMISSIE</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Arrest van het hof (tweede kamer)</HT></P><P><HT TYPE="UC">van <DATE ISO="19710624">24 juni 1971</DATE></HT><NOTE NOTE.ID="E0002"><P>Procestaal: Nederlands.</P></NOTE></P><P><HT TYPE="BOLD">A. J. van Eick</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen</HT></P></TI><STI><P>Zaak 57-70</P></STI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>In de zaak 57-70</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>A. J. VAN EICK, voormalig ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Amsterdam, ten deze vertegenwoordigd door Mr. B. Hamburger, advocaat te Rotterdam, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ter Ambassade van het Koninkrijk der Nederlanden, 5, rue C. M. Spoo,</P><PARTY.STATUS>verzoeker,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>tegen</AGAINST><DEFENDANTS><P>COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, ten deze vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur J. H. J. Bourgeois, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij haar juridisch adviseur E. Reuter, 4, boulevard Royal,</P><PARTY.STATUS>verweerster,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>betreffende vernietiging van het besluit van de Commissie van <DATE ISO="19700714">14 juli 1970</DATE>, houdende afwijzing van de vordering van verzoeker tot <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>herstel in het recht om gehoord te worden volgens artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Ambtenarenstatuut<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>, tot herroeping van het te zijnen aanzien op <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> genomen tuchtrechtelijk ontslagbesluit en tot compensatie van de materiële gevolgen van dit besluit,</P><P>wijst</P><?PAGE NO="614"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>HET HOF VAN JUSTITIE (Tweede Kamer),</P><P>samengesteld als volgt: A. Trabucchi, Kamerpresident, P. Pescatore (rapporteur) en H. Kutscher, Rechters,</P><P>Advocaat-Generaal: A. Dutheillet de Lamothe</P><P>Griffier: A. Van Houtte</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>het volgende</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ARREST</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van de feiten</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>Samenvatting van de feiten</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat de aan het geding ten grondslag liggende feiten als volgt kunnen worden samengevat:</P><P>Op <DATE ISO="19670704">4 juli 1967</DATE> besloot de Euratom-Commissie na een tuchtrechtelijke procedure het dienstverband met Van Eick, wetenschappelijk ambtenaar bij het Centrum te Ispra, met ingang van <DATE ISO="19670801">1 augustus 1967</DATE> te beëindigen.</P><P>Bij arrest van <DATE ISO="19680711">11 juli 1968</DATE> (zaak <REF.DOC.ECR NO.CASE="35-67" YEAR="1968" EDITION="GEN" PAGE.ECR="461">35-67, Jurisprudentie, Deel XIV, 1968, blz. 461</REF.DOC.ECR>) verklaarde het Hof (Eerste Kamer) dit onslagbesluit nietig, daar de Commissie als het tot aanstelling bevoegde gezag niet zelf — overeenkomstig artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Ambtenarenstatuut — tot het verhoor van Van Eick was overgegaan, maar deze rechtsmacht aan een harer ambtenaren had gedelegeerd.</P><P>Op <DATE ISO="19681120">20 november 1968</DATE> zond de Directeur-generaal Personeelszaken en Algemeen Beheer een oproep aan Van Eick voor een verhoor door drie leden van de Commissie op <DATE ISO="19681210">10 december 1968</DATE>.</P><P>Bij schrijven van <DATE ISO="19681206">6 december 1968</DATE> deelde Van Eick de Commissie mede dat, nu de aanleiding voor het verhoor niet nader was aangeduid, hij <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>de omstandigheden in aanmerking genomen<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>niets had mede te delen buiten het stellen van [zijn] reserves<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/> en dat hij <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>gezien deze stand van zaken<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/> aannam aan de wensen der Commissie tegemoet te zijn gekomen indien zij niet uitdrukkelijk anders van hem verlangde.</P><P>Op <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> besloot de Commissie Van Eick te ontslaan en zijn dienstverband per <DATE ISO="19690101">1 januari 1969</DATE> te beëindigen.</P><P>Bij arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> (zaak <REF.DOC.ECR NO.CASE="13-69" YEAR="1970" EDITION="GEN" PAGE.ECR="3">13-69, Jurisprudentie, Deel XVI, 1970, blz. 3</REF.DOC.ECR>) verwierp het Hof (Eerste Kamer) een beroep van Van Eick tot met name nietigverklaring van het besluit der Commissie van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE>.</P><P>Bij schrijven van <DATE ISO="19700512">12 mei 1970</DATE> verlangde Van Eick, onder verwijzing naar 's Hofs arresten van <DATE ISO="19680711">11 juli 1968</DATE> en <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE>, van de Commissie herstel in zijn recht te worden gehoord volgens artikel 7, derde alinea, van bijlage IX, herroeping van haar besluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> en compensatie van de materiële gevolgen van dit besluit.</P><P>Op <DATE ISO="19700714">14 juli 1970</DATE> deelde de Commissie aan Van Eick mede dat zij diens geval door het vonnis van het Hof van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> als definitief geregeld beschouwde.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Procesverloop</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat Van Eick op <DATE ISO="19700918">18 september 1970</DATE> het onderhavig beroep heeft ingesteld;</P><P>dat de procedure een normaal verloop heeft gehad;</P><?PAGE NO="615"?><P>dat het Hof (Tweede Kamer), op rapport van de Rechter-Rapporteur en gehoord de Advocaat-Generaal, heeft besloten zonder voorafgaande instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan;</P><P>dat partijen ter terechtzitting van <DATE ISO="19700505">5 mei 1970</DATE> in hun pleidooien zijn gehoord;</P><P>dat de Advocaat-Generaal ter terechtzitting van <DATE ISO="19710609">9 juni 1971</DATE> conclusie heeft genomen;</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Conclusies van partije n</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat <HT TYPE="ITALIC">verzoeker</HT> concludeert dat het den Hove behage:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>zijn aanspraken op herstel in zijn recht om door de Commissie te worden gehoord volgens artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Statuut, gegrond te verklaren;</P></ITEM><ITEM><P>de Commissie te gelasten de tucht-procedure tegen hem te heropenen;</P></ITEM><ITEM><P>subsidiair zodanige beslissing te nemen als het Hof in goede justitie zal vermenen te behoren;</P></ITEM><ITEM><P>de Commissie te veroordelen in de kosten van het geding;</P></ITEM></LIST><P>Overwegende dat <HT TYPE="ITALIC">de Commissie</HT> concludeert dat het den Hove behage:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>het beroep als niet-ontvankelijk, althans in ieder geval als ongegrond af te wijzen;</P></ITEM><ITEM><P>de wederpartij in de proceskosten te verwijzen overeenkomstig de daarvoor geldende bepalingen;</P></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>IV —</NO.P><TXT>Middelen en argumenten van partijen</TXT></NP></TI></TITLE><P>Overwegende dat de middelen en argumenten van partijen als volgt kunnen worden samengevat:</P><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>A —</NO.P><TXT>De ontvankelijkheid</TXT></NP></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">De Commissie</HT> acht het beroep op verschillende gronden niet-ontvankelijk:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Het beroep strekt ertoe door het Hof te doen vaststellen dat verzoeker alsnog het recht heeft te worden gehoord.</TXT><P>Ook indien het horen van een ambtenaar — een handeling ter voorbereiding van een eventuele tuchtrechtelijke beslissing — als een <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>besluit<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> als bedoeld in artikel 91, lid 1, van het Ambtenarenstatuut kan worden geconstrueerd, dan nog zou het verzuim van de bevoegde instantie dit vormvereiste te vervullen, geen rechtstreekse gevolgen hebben voor de rechtspositie van de betrokken ambtenaar.</P><P>In het kader van een beroepprocedure is het horen van een ambtenaar niet te beschouwen als een administratieve beschikking, die losstaat van een beschikking waarbij een tuchtmaatregel wordt opgelegd. Een beroep is slechts mogelijk tegen beschikkingen die rechtstreekse gevolgen hebben voor de rechtspositie van een ambtenaar. Om aanleiding te kunnen geven tot een beroep, moet de voorbereidende handeling als zodanig de ambtenaar rechtstreeks in zijn belangen treffen in het licht van de eindbeschikking; zij moet als het ware op de beschikking vooruitlopen, bij voorbeeld door bepaalde voorwaarden ervan vast te leggen, die de ambtenaar tot nadeel kunnen strekken. Het niet-horen van de ambtenaar in het kader van een tucht-procedure is op zichzelf van geen enkele betekenis, zolang geen tuchtmaatregel is genomen; het is derhalve niet te beschouwen als een <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>bezwarend besluit<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> in de zin van artikel 91, lid 1, van het Statuut. Hetzelfde geldt voor de weigering van de Commissie in te gaan op het verzoek om <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>herstel in het recht om gehoord te worden<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Ook indien het niet-horen als zodanig het voorwerp kan zijn van een beroep, stuit het onderhavig verzoek af op het gezag van gewijsde, omdat bij arrest van het Hof van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> verzoekers vordering tot nietigverklaring van de gehele tegen hem aangespannen tuchtrechtelijke procedure werd afgewezen.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>Het onderscheid dat verzoeker tracht te maken tussen <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>bezwarend besluit<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/> en <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>schadeplichtige handeling<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/> miskent artikel 152 van het EGA-Ver-drag, welke bepaling voor geschillen tussen<?PAGE NO="616"?> den Gemeenschap en haar personeelsleden naar het Personeelsstatuut verwijst.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>De vaststellingen van het Hof in zijn arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> omtrent de vertraging waarmede het ontslagbesluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> werd genomen, kunnen onmogelijk een wezenlijk nieuw element vormen ten aanzien van het niet-horen; het beroep is derhalve tardief.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT>Indien men ervan uitgaat dat verzoeker niet de nietigverklaring van een bezwarend besluit vordert, maar in een aansprakelijkheidsactie als schadevergoeding eist opnieuw te worden gehoord; moet worden geconstateerd dat hij niet kan worden ontvangen in een als het ware compenserende vordering van in hoofdzaak gelijke strekking als zijn vorige beroep.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>f)</NO.P><TXT>Het beroep is evenmin ontvankelijk, indien men zou aanvaarden dat verzoeker het beweerde verzuim van de Commissie om hem te horen slechts incidenteel bestrijdt en in werkelijkheid een nieuw beroep instelt tegen de beschikking van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> waarbij de tuchtmaatregel werd opgelegd.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>Dit beroep zou afstuiten op het gezag van gewijsde en kan evenmin worden beschouwd als een verzoek om herziening van 's Hofs arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE>.</P><P><HT TYPE="ITALIC">Verzoeker</HT> voert tegen de excepties van de Commissie de volgende argumenten aan:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Zelfs al zou het horen van de betrokken ambtenaar in een tuchtrechtelijke procedure niet moeten worden opgevat als een <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>besluit<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> in de zin van artikel 91, lid 1, van het Statuut, dan blijft het toch gaan om een handeling van zelfstandige betekenis voor de rechtspositie van de ambtenaar, aangezien zij de voorbereiding van een beschikking te zijnen aanzien beoogt, althans kan meebrengen.</TXT><P>Door de ambtenaar niet te horen bij de voorbereiding van een tuchtrechtelijke beschikking, had de Commissie gehandeld op een wijze die indruist tegen fundamentele rechtsbeginselen.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Ten onrechte maakt de Commissie geen onderscheid tussen <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>bezwarend besluit<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/> en <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>schadeplichtige handeling<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>. Het verzuim om verzoeker te horen vormt op zijn minst een handeling waardoor hij schade heeft geleden. Tegen zodanige handeling staat beroep open krachtens de artikelen 146 en 148 van het EGA-Verdrag, nu de Commissie heeft geweigerd in te gaan op het in verzoekers brief van <DATE ISO="19700512">12 mei 1970</DATE> vervatte gemotiveerde verzoek.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>De Commissie beroept zich tegen de onderhavige vordering tevergeefs op het gezag van gewijsde, omdat hier iets anders wordt gevorderd dan in de beide vorige zaken.</TXT><P>De huidige vordering van verzoeker beoogt primair hem in de gelegenheid te stellen gebruik te maken van een hem toekomend recht dat hij niet heeft verwerkt, namelijk het recht om hangende een tegen hem ingesteld onderzoek te worden gehoord.</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>De nalatigheid van de Commissie en haar schadeplichtigheid jegens verzoeker, zoals door het Hof vastgesteld in zijn arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE>, zijn eerst komen vast te staan en aan verzoeker bekend geworden nadat het arrest was gewezen. De rechterlijke vaststelling van deze nalatigheid vormt een nieuw feit in de rechtsverhouding tussen verzoeker en de Commissie, waarop de huidige vordering kan worden gebaseerd.</TXT></NP></ITEM></LIST></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P>B —</NO.P><TXT>Ten principale</TXT></NP></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Verzoeker</HT> stelt dat hij een gerechtvaardigd belang heeft bij een erkenning van zijn recht om te worden gehoord.</P><P>Tegen hem was een tuchtprocedure aangespannen, waarin hij in het geheel niet was gehoord, hetgeen mede zijn oorzaak vond in het feit dat de brief van de Commissie van <DATE ISO="19681120">20 november 1968</DATE> geen enkele reden voor het horen van verzoeker bevatte.</P><P>Indien een ambtenaar op een oproep niet of niet behoorlijk reageert, is het de plicht van de Commissie hem erop te wijzen welke belangen op het spel staan,<?PAGE NO="617"?> in plaats van terstond — met de tekst van de regeling in de hand — de tucht-procedure feitelijk ten nadele van de betrokkene te beslissen; door in casu een andere gedragslijn te volgen, miskende de Commissie haar verantwoordelijkheid als werkgeefster.</P><P>Verzoeker was in casu trouwens niet <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>zonder meer<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/> weggebleven: de oproeping van <DATE ISO="19681120">20 november 1968</DATE> was onduidelijk en bovendien tardief.</P><P>Door de fout van de Commissie had verzoeker de juiste strekking van de oproeping, toen hij deze ontving, niet onderkend. Doel van het horen van de ambtenaar is niet om hem tijdens het verhoor in kennis te stellen van de redenen waarom hij wordt gehoord, maar om hem de gelegenheid te geven argumenten tot zijn verdediging naar voren te brengen. De ambtenaar dient derhalve tijdig en behoorlijk te worden opgeroepen met opgave van de aanleiding tot het verhoor.</P><P>Door overschrijding van de termijn, genoemd in artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Statuut, was de relatie met de voorafgaande procedure voor de Tuchtraad uit administratief oogpunt verbroken. Derhalve had de Commissie verzoeker behoorlijk op diens brief van <DATE ISO="19681206">6 december 1968</DATE> moeten antwoorden en hem met vermelding van redenen behoorlijk moeten oproepen om te worden gehoord. Deze nalatigheid vraagt om sanctie die het Hof in zijn arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> aan het zonder rechtvaardiging overschrijden van genoemde termijn verbindt, namelijk de plicht om verzoeker te herstellen in zijn recht om te worden gehoord.</P><P>Direct gevolg van de niet-beantwoording van verzoekers brief van <DATE ISO="19681206">6 december 1968</DATE> is geweest dat hij niet is gehoord vóór de totstandkoming van het ontslagbesluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE>. Indien hij wel was gehoord, had hij bezwaar kunnen maken tegen bepaalde punten uit het advies van de Tuchtraad,' waarop het ontslagbesluit is gebaseerd.</P><P>Derhalve heeft verzoeker door het achterwege blijven van het verhoor schade geleden.</P><P><HT TYPE="ITALIC">De Commissie</HT> voert in antwoord op de argumenten van verzoeker in hoofdzaak het volgende aan:</P><P>Het spreekt vanzelf dat in een tuchtrechtelijke procedure ten aanzien van een ambtenaar die zonder opgaaf van redenen wegblijft, ook zonder verhoor kan worden beslist.</P><P>Geen enkele bepaling verplicht de administratie een ambtenaar nog eens te wijzen op het belang van de tot hem gerichte oproeping; verzoeker heeft niet kunnen waar maken dat een nieuwe aanschrijving voor een deugdelijk verloop van de tuchtrechtelijke procedure onontbeerlijk was.</P><P>De door verzoeker a posteriori aangevoerde redenen ter verklaring van zijn afwezigheid kunnen geen stand houden.</P><P>Het kan niet worden betwist dat hij tijdig is opgeroepen; gezien de inhoud van verzoekers brief van <DATE ISO="19681206">6 december 1968</DATE>, had een te late aanschrijving voor de Commissie in ieder geval niet de verplichting doen ontstaan verzoeker een tweede maal op te roepen; verzoeker zelf had niet gevraagd de datum van zijn verhoor te verzetten.</P><P>Verzoekers beroep op het arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> kan niet baten: dit arrest handelt slechts over het niet-inachtne-men van de termijn, binnen welke het tot aanstelling bevoegde gezag zijn besluit met betrekking tot de toepassing van een tuchtmaatregel dient te nemen, waarbij werd beslist dat het niet-inacht-nemen van deze termijn verweersters besluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> niet met nietigheid treft.</P><P>Overigens was in de brief van de Commissie van <DATE ISO="19681120">20 november 1968</DATE> uitdrukkelijk vermeld dat het verhoor zou worden gehouden volgens artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Statuut; gezien het geheel der omstandigheden die aan deze aanschrijving zijn voorafgegaan, kan bezwaarlijk worden gesteld dat het onontbeerlijk was er verzoeker met zoveel woorden aan te herinneren dat dit verhoor betrekking zou hebben op de hem in de vorige stadia van de tuchtrechtelijke procedure ten laste gelegde feiten; uit verzoekers brief van <DATE ISO="19681206">6 december<?PAGE NO="618"?> 1968</DATE> kan bezwaarlijk worden afgeleid dat hij een nadere toelichting wenste over de juiste strekking van de oproeping; ten slotte blijkt uit zijn verzoek van <DATE ISO="19700512">12 mei 1970</DATE> dat bij hem geen enkele twijfel over deze strekking bestond.</P><P>Het verwijt met betrekking tot het niet-horen van verzoeker voordat de tuchtmaatregel op <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> werd genomen, keert zich derhalve tegen verzoeker zelf, en de Commissie kon in alle redelijkheid tot de conclusie komen dat verzoeker evenals voorheen weigerde aanwezig te zijn op het voorgenomen verhoor. Bijgevolg kan het niet-horen van verzoeker geenszins als een onwettige handeling of als een wezenlijk vormgebrek dat de wettigheid van de tuchtmaatregel aantast, worden beschouwd.</P><P>Het beroep is eveneens ongegrond, indien het wordt aangezien als een op aansprakelijkheid gebaseerde actie: in casu kon er geen sprake zijn van enige onrechtmatige daad of dienstfout van de Commissie; de door verzoeker gestelde schade is aan hemzelf te wijten en het is te betwijfelen of deze aanleiding kan geven tot een aansprakelijkheidsactie.</P></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van het recht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Overwegende dat het beroep strekt tot vernietiging van het besluit der Commissie van <DATE ISO="19700714">14 juli 1970</DATE>, houdende afwijzing van de vordering van verzoeker van <DATE ISO="19700512">12 mei 1970</DATE> tot herroeping van het te zijnen aanzien op <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> genomen ontslagbesluit, alsmede tot herstel in zijn recht om overeenkomstig artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Statuut van de ambtenaren gehoord te worden in het kader van de tegen hem ingeleide tuchtrechtelijke procedure;</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Overwegende dat eraan zij herinnerd dat een eerdere, op <DATE ISO="19670704">4 juli 1967</DATE> ten aanzien van verzoeker genomen ontslagmaatregel bij arrest van het Hof van <DATE ISO="19680711">11 juli 1968</DATE> uitsluitend werd vernietigd op grond dat de Commissie, als het tot aanstelling bevoegde gezag, niet zelf, overeenkomstig artikel 7, derde alinea, van bijlage IX van het Statuut, tot het verhoor van de betrokkene was overgegaan, maar deze rechtsmacht aan een harer ambtenaren had gedelegeerd;</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>dat verzoeker ingevolge dit arrest werd opgeroepen om met het oog op een verhoor voor drie leden van de Commissie te verschijnen, doch aan deze oproep geen gevolg heeft gegeven;</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>dat hij bij besluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> werd ontslagen;</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>dat een beroep tot nietigverklaring van dit ontslagbesluit bij arrest van het Hof van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> werd verworpen;</TXT></NP><?PAGE NO="619"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van de ontvankelijkheid</P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Overwegende dat het gezag van gewijsde zich ertegen verzet dat een der onderdelen van de tuchtrechtelijke procedure welke heeft geleid tot het — bij arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE> bevestigde — ontslagbesluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE>, opnieuw in het geding wordt gebracht;</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>dat het beroep derhalve niet-ontvankelijk moet worden verklaard;</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ten aanzien van de kosten</P></TI></TITLE><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Overwegende dat ingevolge artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering de in het ongelijk gestelde partij in de kosten moet worden verwezen;</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>dat verzoeker in het ongelijk is gesteld;</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>dat ingevolge artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering de kosten, door de instellingen gemaakt in door personeelsleden der Gemeenschappen aanhangig gemaakte gedingen, te haren laste blijven, doch dat daarbij een uitzondering wordt gemaakt voor de kosten die naar het oordeel van het Hof vergeefs zijn aangewend dan wel van vexatoire aard zijn in de zin van artikel 69, paragraaf 3, tweede alinea;</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Overwegende dat verzoeker, gezien zowel zijn handelwijze in de loop van de aan het ontslagbesluit van <DATE ISO="19681218">18 december 1968</DATE> voorafgaande tuchtrechtelijke procedure als de kennelijke niet-ontvankelijkheid van het onderhavig beroep, moet worden geacht misbruik van zijn recht van beroep te hebben gemaakt;</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>dat de gunstige bepalingen van artikel 70 van het Reglement voor de procesvoering niet mede mogen gelden voor een onder deze omstandigheden ingesteld beroep;</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>dat bijgevolg termen aanwezig zijn verzoeker in alle kosten van het geding te verwijzen;</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><GR.VISA><VISA>Gezien de processtukken;</VISA><VISA>Gehoord het rapport van de Rechter-Rapporteur;</VISA><VISA>Gehoord de pleidooien van partijen;</VISA><VISA>Gehoord de conclusie van de Advocaat-Generaal;</VISA><?PAGE NO="620"?><VISA>Gelet op 's Hofs arrest van <DATE ISO="19700204">4 februari 1970</DATE>;</VISA><VISA>Gelet op de protocollen betreffende het Statuut van het Hof van Justitie en het Reglement voor de procesvoering;</VISA></GR.VISA><P>HET HOF VAN JUSTITIE (Tweede Kamer),</P><P>rechtdoende:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>verklaart het beroep niet-ontvankelijk;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>verwijst verzoeker in alle kosten van het geding.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Trabucchi</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Pescatore</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Kutscher</P></SIGNATORY><P>Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op vierentwintig juni negentienhonderdeenenzeventig.</P><SIGNATORY><P>De President van de Tweede Kamer</P><P>A. Trabucchi</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>De Griffier</P><P>A. Van Houtte</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>