<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1996ELA.0400242301.case.xml"><NO.CASE>C-253/95</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61995C0253</NO.CELEX><NO.SEQ>0015.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2425</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2425</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>1</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ PERGOLA — ΥΠΟΘΕΣΗ C-253/95</LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ κατά ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικοί εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Antonio La Pergola</HT></P><P>της <DATE ISO="19960314">14ης Μαρτίου 1996</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ιταλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Με προσφυγή που ασκήθηκε στις <DATE ISO="19950719">19 Ιουλίου 1995</DATE>, η Επιτροπή ζητεί από το Δικαστήριο να αναγνωρίσει ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μη θεσπίζοντας εντός της ταχθείσας προθεσμίας τα αναγκαία μέτρα προκειμένου να συμμορφωθεί προς την οδηγία 92/50/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19920618">18ης Ιουνίου 1992</DATE>, για τον συντονισμό των διαδικασιών συνάψεως δημοσίων συμβάσεων παροχής υπηρεσιών<NOTE NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="209" DATE.PUB="1992" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 209, σ.1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από τη Συνθήκη ΕΚ.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Το άρθρο 44, πρώτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας καθορίζει την <DATE ISO="19930701">1η Ιουλίου 1993</DATE> ως το όριο εντός του οποίου πρέπει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις προκειμένου να συμμορφωθούν προς την οδηγία αυτή.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Συναφώς, αρκεί να τονιστεί ότι η Γερμανική Κυβέρνηση δεν αμφισβητεί την παράβαση που της προσάπτεται. Στις παρατηρήσεις της, περιορίστηκε να τονίσει ότι διατάγματα, σκοπουντα στην προσαρμογή της εθνικής ρυθμίσεως προς την προαναφερθείσα οδηγία, βρίσκονται στο στάδιο της εκδόσεως και να επισημάνει ότι έχει εγκαίρως πληροφορήσει τις ομοσπονδιακές αναθέτουσες τα δημόσια έργα αρχές και τα αρμόδια υπουργεία των ομοσπόνδων κρατών ότι η εν λόγω οδηγία είναι άνευ ετέρου εφαρμοστέα από <DATE ISO="19930701">1ης Ιουλίου 1993</DATE>. Εντούτοις, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0003"><P>Βλ., eχ multis, απόφαση της <DATE ISO="19950406">6ης Απριλίου 1995</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-147/94" YEAR="1995" PAGE.ECR="I-1015">C-147/94, Επιτροπή κατά Ισπανίας (Συλλογή 1995, σ. Ι-1015)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, τούτο δεν αποτελεί λόγο άρσεως της παραβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Συνεπώς, προτείνω στο Δικαστήριο να δεχθεί την προσφυγή και να καταδικάσει, κατά το άρθρο 69, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το καθού κράτος στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>