<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-276/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CC0276</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:81">EU:C:2020:81</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>25</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>25</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia E. Sharpston – sprawa C‑276/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">KrakVet Marek Batko</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznik Generalnej</HT></P><P><HT TYPE="UC">Eleanor Sharpston</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20200206">6 lutego 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑276/18</P><P>KrakVet Marek Batko sp. K.</P><P>przeciwko</P><P>Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</KEYWORD><KEYWORD>Wspólny system podatku od wartości dodanej</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2006/112/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 33</KEYWORD><KEYWORD>Ustalenie miejsca, w którym transakcje podlegające opodatkowaniu zostały dokonane</KEYWORD><KEYWORD>Towary wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz</KEYWORD><KEYWORD>Praktyka stanowiąca nadużycie</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie (UE) nr 904/2010</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 7, 13 i 28–30</KEYWORD><KEYWORD>Współpraca administracyjna</KEYWORD><KEYWORD>Podwójne opodatkowanie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rozpatrywany wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry) dotyczy wykładni różnych przepisów dyrektywy 2006/112/WE (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>dyrektywą VAT<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20061128">28 listopada 2006 r.</DATE> w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="347" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 347, s. 1</REF.DOC.OJ>). W czasie istotnym dla sprawy dyrektywa ta obowiązywała w wersji zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia <DATE ISO="20061219">19 grudnia 2006 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="384" PAGE.FIRST="92" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 384, s. 92</REF.DOC.OJ>); dyrektywą Rady 2007/75/WE z dnia <DATE ISO="20071220">20 grudnia 2007 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="346" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 346</REF.DOC.OJ>), s. 13; dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia <DATE ISO="20080212">12 lutego 2008 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="044" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 44, s. 11</REF.DOC.OJ>); dyrektywą Rady 2008/117/WE z dnia <DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="014" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 14 s. 7</REF.DOC.OJ>); dyrektywą Rady 2009/47/WE z dnia <DATE ISO="20090505">5 maja 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="116" PAGE.FIRST="18" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 116, s. 18</REF.DOC.OJ>); dyrektywą Rady 2009/69/WE z dnia <DATE ISO="20090625">25 czerwca 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="175" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 175, s. 12</REF.DOC.OJ>); dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia <DATE ISO="20091222">22 grudnia 2009 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="010" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 10, s. 14</REF.DOC.OJ>); dyrektywą Rady 2010/23/UE z dnia <DATE ISO="20100316">16 marca 2010 r.</DATE>, (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="072" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 72, s. 1</REF.DOC.OJ>) dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia <DATE ISO="20100713">13 lipca 2010 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="189" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 189, s. 1</REF.DOC.OJ>) i dyrektywą Rady 2010/88/UE z dnia <DATE ISO="20101207">7 grudnia 2010 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 326, s. 1</REF.DOC.OJ>). Skonsolidowana wersja tekstu jest dostępna na stronie EUR-Lex jako dokument CELEX 02006L0112–<DATE ISO="20130101">20130101</DATE>.</P></NOTE> oraz rozporządzenia (UE) nr 904/2010 (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>rozporządzeniem w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20101007">7 października 2010 r.</DATE> w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="268" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 268, s. 1</REF.DOC.OJ>). W czasie istotnym dla sprawy nie istniały żadne zmiany tego rozporządzenia.</P></NOTE>. Kiedy towary mają być zaklasyfikowane jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/> w rozumieniu art. 33 dyrektywy VAT? Kiedy utrwaloną praktykę przedsiębiorcy realizowaną na podstawie tego przepisu należy uznać za stanowiącą nadużycie? I wreszcie czy w tym kontekście konieczna jest współpraca administracyjna organów podatkowych różnych państw członkowskich w celu ustalenia, gdzie dokonane zostały transakcje podlegające opodatkowaniu, aby uniknąć podwójnego opodatkowania zgodnie z art. 7, 13 i 28–30 rozporządzenia w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający przedstawił pięć pytań dotyczących tych zagadnień. Trybunał zwrócił się do mnie o rozważenie w niniejszej opinii jedynie pytań czwartego i piątego. Dotyczą one, odpowiednio, znaczenia sformułowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>towary wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/> zawartego w art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT oraz pojęcia praktyk stanowiących nadużycie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa VAT</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Dyrektywa VAT ustanawia kompleksowe ramy jednolitego stosowania VAT w całej Unii Europejskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>W motywie 9 wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>[n]iezbędny jest okres przejściowy umożliwiający stopniowe dostosowanie krajowych przepisów w określonych dziedzinach<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W motywie 10 wyjaśniono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>[w] powyższym okresie przejściowym wewnątrzwspólnotowe<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>W przepisach Unii dotyczących VAT zachowano pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>wewnątrzwspólnotowy<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> (zamiast – przykładowo <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>wewnątrzunijny<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>). Zobacz A. van Doesum,, H. van Kesteren, G.J. van Norden, <HT TYPE="ITALIC">Fundamentals of EU VAT Law</HT>, Wolters Kluwer, Alphen aan den Rijn, 2016, s. 436.</P></NOTE> transakcje dokonywane przez podatników innych niż podatnicy zwolnieni, należy opodatkowywać w państwach członkowskich przeznaczenia według stawek i na warunkach określonych przez te państwa członkowskie<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>W motywie 11 dodano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>[w] powyższym okresie przejściowym należy również opodatkowywać w państwach członkowskich przeznaczenia […] niektóre wewnątrzwspólnotowe transakcje sprzedaży wysyłkowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Sprzedaż na odległość [sprzedaż wysyłkowa]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/> w kontekście przepisów VAT została zdefiniowana po raz pierwszy w dyrektywie Rady (UE) 2017/2455 z dnia <DATE ISO="20171205">5 grudnia 2017 r.</DATE> zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE i dyrektywę 2009/132/WE w odniesieniu do niektórych obowiązków wynikających z podatku od wartości dodanej w przypadku świadczenia usług i sprzedaży towarów na odległość (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="348" PAGE.FIRST="7" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 348, s. 7</REF.DOC.OJ>). Zobacz ponadto pkt 44 i nast. (poniżej).</P></NOTE> […] według stawek i na warunkach określonych przez te państwa członkowskie, o ile takie transakcje, ze względu na brak przepisów szczególnych, mogłyby spowodować znaczące zakłócenia konkurencji między państwami członkowskimi<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>W motywie 17 przypomniano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>[o]kreślenie miejsca, w którym transakcje podlegające opodatkowaniu zostały dokonane, może być źródłem konfliktów dotyczących jurysdykcji między państwami członkowskimi […]. O ile miejscem świadczenia usług powinno, co do zasady, być miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, to miejsce to należy jednak zdefiniować jako znajdujące się w państwie członkowskim usługobiorcy, w szczególności w przypadku niektórych usług świadczonych pomiędzy podatnikami, gdzie koszt usługi jest wliczany w cenę towaru<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>W motywach 61 i 62, odczytywanych łącznie, wyjaśniono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>[z]asadnicze znaczenie ma zapewnienie jednolitego stosowania systemu VAT<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>[a]by osiągnąć ten cel, należy przyjąć środki wykonawcze<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>; oraz że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>[ś]rodki te powinny w szczególności dotyczyć problemu podwójnego opodatkowania transakcji transgranicznych, który może pojawić się w wyniku niejednolitego stosowania przez państwa członkowskie przepisów regulujących miejsce dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>W tytule I (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>Przedmiot i zakres stosowania<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>) art. 2 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>odpłatne wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów na terytorium państwa członkowskiego dokonywane:</TXT><P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>przez podatnika działającego w takim charakterze lub przez osobę prawną niebędącą podatnikiem, gdy sprzedawcą jest podatnik działający w takim charakterze, który nie korzysta ze zwolnienia dla małych przedsiębiorstw przewidzianego w art. 282–292 i który nie jest objęty przepisami art. 33 i 36<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 9, otwierający tytuł III (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Podatnicy<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>), stanowi: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>1. <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Podatnikiem<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00AB" ID="QE0019"/> jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności […]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Tytuł IV dotyczący <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Transakcji podlegających opodatkowaniu<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> dzieli się na cztery rozdziały: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Dostawa towarów<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> (art. 14–19), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> (art. 20–23), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>Świadczenie usług<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> (art. 24–29) oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>Import towarów<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> (art. 30). W art. 14 ust. 1 znajduje się definicja wyjaśniająca, czym – w najprostszych okolicznościach – jest dostawa towarów. <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>Dostawa towarów<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00AB" ID="QE0026"/> oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>. W art. 20 zawarto odpowiadającą temu podstawową definicję <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, którym jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel rzeczowym majątkiem ruchomym wysyłanym lub transportowanym do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Tytuł V (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>) dotyczy – w rozdziale 1 sekcja 2 – dostawy towarów wraz z transportem. W art. 32 zawartą zasadę ogólną: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>W przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub nabywcę lub też osobę trzecią, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy […]<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 33 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="033.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>W drodze odstępstwa od art. 32, za miejsce dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz z państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów, uznaje się miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, w przypadku gdy zostaną spełnione następujące warunki:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>dostawa towarów dokonywana jest na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 3 ust. 1, lub na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani towarami dostarczanymi po montażu lub instalacji, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dostawcę lub w jego imieniu.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W art. 34 określono minimalny próg ilościowy pozwalający na zastosowanie art. 33. Artykuł 34 ust. 1 stanowi zatem, że art. 33 nie ma zastosowania, jeżeli <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>całkowita wartość, z wyłączeniem VAT, takich dostaw dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 33 w tym państwie członkowskim nie przekracza kwoty <FT TYPE="NUMBER">100000</FT> EUR lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej w danym roku kalendarzowym<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>. Zgodnie z art. 34 ust. 2 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>[p]aństwo członkowskie, na którego terytorium znajdują się towary w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu do nabywcy, może ograniczyć próg, o którym mowa w ust. 1, do kwoty <FT TYPE="NUMBER">35000</FT> EUR<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 138 stanowi część tytułu IX (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>Zwolnienia<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>), rozdziału 4 (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>), sekcji 1 (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>Zwolnienia z tytułu dostawy towarów<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>). Przewiduje on: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>1. Państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Tytuł XIV (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>Przepisy różne<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>) zawiera w rozdziale 2 jeden artykuł dotyczący komitetu doradczego ds. podatku od wartości dodanej (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>Komitetem ds. VAT<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>). W art. 398 ust. 1 ustanowiono Komitet ds. VAT, natomiast w art. 398 ust. 4 nadano temu komitetowi kompetencję, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>poza kwestiami będącymi przedmiotem konsultacji na mocy niniejszej dyrektywy [, analizowania] kwesti[i] podnoszon[ych] przez przewodniczącego, z jego własnej inicjatywy lub na wniosek przedstawiciela państwa członkowskiego, a dotycząc[ych] stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących VAT<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Rozporządzenie w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT dotyczy współpracy administracyjnej między właściwymi organami państw członkowskich w celu zwalczania oszustw związanych z VAT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W motywie 5 wyjaśniono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>[ś]rodki harmonizacji podatkowej podjęte w celu zakończenia tworzenia rynku wewnętrznego powinny obejmować ustanowienie wspólnego systemu współpracy między państwami członkowskimi, w szczególności w zakresie wymiany informacji, za pomocą którego właściwe organy państw członkowskich miałyby pomagać sobie wzajemnie oraz współpracować z Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania VAT w odniesieniu do dostawy towarów i świadczenia usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz importu towarów<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W motywie 6 zauważono jednak, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>[w]spółpraca administracyjna nie powinna prowadzić do nienależytego przenoszenia obciążeń administracyjnych między państwami członkowskimi<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Motyw 7 wskazuje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>[w] celu poboru należnego podatku państwa członkowskie powinny współpracować, aby pomóc zapewnić dokonanie prawidłowego wymiaru VAT. W związku z tym muszą nie tylko kontrolować prawidłowość stosowania podatku należnego na swoim własnym terytorium, ale również udzielać pomocy innym państwom członkowskim w celu zapewnienia prawidłowego stosowania podatku związanego z działalnością prowadzoną na ich własnym terytorium, ale należnego w innym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W motywie 8 wskazano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>[k]ontrola prawidłowości stosowania VAT w transakcjach transgranicznych podlegających opodatkowaniu w państwie członkowskim innym niż to, w którym dostawca towaru lub usługodawca mają siedzibę, opiera się w wielu przypadkach na informacjach, które państwo członkowskie siedziby posiada lub które państwo to może dużo łatwiej uzyskać. Skuteczny nadzór nad takimi transakcjami jest zatem uzależniony od tego, aby państwo członkowskie siedziby gromadziło lub było w stanie gromadzić te informacje<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W motywie 13 odnotowano, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>[a]by skutecznie zwalczać oszustwa, konieczne jest zapewnienie wymiany informacji bez uprzedniego wniosku. W celu ułatwienia wymiany informacji należy określić kategorie informacji, dla których należy ustanowić wymianę automatyczną<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi stanowi, że rozporządzenie to <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>określa zasady i procedury umożliwiające właściwym organom państw członkowskich współpracę oraz wymianę między sobą wszelkich informacji, które mogą pomóc w dokonaniu właściwego wymiaru VAT, w kontrolowaniu prawidłowego stosowania VAT, w szczególności w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, oraz w zwalczaniu oszustw w dziedzinie VAT<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Rozdział II (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>Wymiana informacji na wniosek<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>) rozpoczyna się od art. 7. Artykuł ów stanowi, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ wezwany przekazuje informacje, o których mowa w art. 1, wraz ze wszelkimi informacjami dotyczącymi konkretnego przypadku lub przypadków.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Do celów przesyłania informacji, o których mowa w ust. 1, organ wezwany doprowadza do przeprowadzenia każdego postępowania administracyjnego niezbędnego do uzyskania takich informacji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Do dnia <DATE ISO="20141231">31 grudnia 2014 r.</DATE> wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Jeżeli organ wezwany uważa, że postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach swojej decyzji.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Od dnia <DATE ISO="20150101">1 stycznia 2015 r.</DATE> wniosek, o którym mowa w ust. 1, może zawierać uzasadniony wniosek o przeprowadzenie konkretnego postępowania administracyjnego. Jeżeli organ wezwany uważa, że postępowanie administracyjne nie jest konieczne, niezwłocznie informuje organ występujący z wnioskiem o przyczynach swojej decyzji.</P><P>Niezależnie od akapitu pierwszego, przeprowadzenia postępowania dotyczącego kwot zadeklarowanych przez podatnika w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług wymienionych w załączniku I, zrealizowanymi przez podatnika mającego siedzibę w państwie członkowskim organu wezwanego oraz podlegającymi opodatkowaniu w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem, można odmówić jedynie:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>z przyczyn przewidzianych w art. 54 ust. 1, poddanych ocenie przez organ współpracujący zgodnie z oświadczeniem na temat najlepszych praktyk, dotyczącym związku między niniejszym ustępem a art. 54 ust. 1, które ma zostać przyjęte zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 58 ust. 2;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>z przyczyn przewidzianych w art. 54 ust. 2, 3 i 4; lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>w związku z tym, że organ wezwany dostarczył już organowi występującemu z wnioskiem informacje na temat tego samego podatnika w następstwie postępowania administracyjnego przeprowadzonego nie dawniej niż dwa lata wcześniej.</TXT></NP></ITEM></LIST><P>W przypadku gdy organ wezwany odmawia przeprowadzenia postępowania administracyjnego, o którym mowa w akapicie drugim, z przyczyn określonych w lit. a) lub b), organ wezwany przekazuje jednak organowi występującemu z wnioskiem daty i wartości wszelkich stosownych dostaw towarów lub świadczenia usług zrealizowanych w ciągu ostatnich dwóch lat przez podatnika w państwie członkowskim organu występującego z wnioskiem<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Rozdział III (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>Wymiana informacji bez uprzedniego wniosku<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>) rozpoczyna się od art. 13. Artykuł 13 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>[w]łaściwy organ każdego z państw członkowskich przesyła, bez uprzedniego wniosku, właściwemu organowi każdego z pozostałych zainteresowanych państw członkowskich informacje, o których mowa w art. 1, w następujących przypadkach: a) w przypadku gdy uznano, że opodatkowanie ma miejsce w państwie członkowskim przeznaczenia, a informacje dostarczone przez państwo członkowskie pochodzenia są niezbędne dla skuteczności systemu kontroli państwa członkowskiego […]<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Artykuł 14 zawiera szczegółowe ustalenia dotyczące automatycznej wymiany informacji. Następnie art. 15 dotyczy spontanicznej wymiany informacji i stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>[w]łaściwe organy […] przekazują, w drodze wymiany spontanicznej, […] wszelkie znane sobie informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1, które nie zostały przekazane w drodze automatycznej wymiany, o której mowa w art. 14, a które ich zdaniem mogą być użyteczne dla tych właściwych organów<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Artykuł 28 (będący jedynym przepisem rozdziału VII: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>Obecność w urzędach administracyjnych oraz udział w postępowaniu administracyjnym<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>) określa dokładne uzgodnienia pozwalające urzędnikom właściwego organu państwa członkowskiego wnioskującego o informację na bycie obecnymi w charakterze obserwatorów podczas przeprowadzania przez urzędników innego państwa członkowskiego postępowania administracyjnego oraz na uzyskanie dostępu do uzyskanych w ten sposób informacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Artykuł 29 (otwierający rozdział VIII <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>Kontrole jednoczesne<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>) stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>[p]aństwa członkowskie mogą uzgodnić prowadzenie kontroli jednoczesnych w każdym przypadku, gdy uznają, że takie kontrole są skuteczniejsze niż kontrole prowadzone przez tylko jedno państwo członkowskie<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Artykuł 30 określa następnie niezbędne uzgodnienia regulujące przeprowadzanie tego rodzaju kontroli.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie wykonawcze nr 282/2011</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>W motywie 17 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Rozporządzenie wykonawcze z dnia <DATE ISO="20110315">15 marca 2011 r.</DATE> ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="077" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 77, s. 1</REF.DOC.OJ>). W czasie istotnym dla sprawy nie istniały żadne zmiany tego rozporządzenia.</P></NOTE> wyjaśniono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>[w] przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów państwo członkowskie nabycia powinno zachować prawo do opodatkowania tej transakcji, bez względu na sposób jej traktowania do celów VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia transakcji<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Artykuł 16 akapit pierwszy stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>[w] przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu art. 20 [dyrektywy VAT] państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów wykonuje swoje kompetencje w zakresie opodatkowania bez względu na to, jak dana transakcja została potraktowana do celów VAT w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 16 akapit drugi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>[w]szelkie wnioski dostawcy towarów o korektę VAT wykazanego przez niego na fakturze i zadeklarowanego przez niego w państwie członkowskim rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów są rozpatrywane przez to państwo członkowskie zgodnie z jego przepisami krajowymi<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dokument roboczy Komitetu ds. VAT</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20150505">5 maja 2015 r.</DATE> Komitet ds. VAT opublikował dokument roboczy nr 855 dotyczący stosowania przepisów o VAT w odniesieniu do sprzedaży na odległość (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>dokumentem roboczym<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Dokument taxud.c.1(2015)2158321.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>W sekcji 2 dokumentu roboczego wyjaśniono, że administracje podatkowe w Belgii i w Zjednoczonym Królestwie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>zauważyły, że niektóre uzgodnienia handlowe wprowadzono z myślą o oddzieleniu dostawy towarów od ich transportu i dostarczenia w celu uniknięcia księgowania i zapłaty VAT w państwie członkowskim przeznaczenia towarów<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W sekcji 3 dokumentu roboczego Komisja podnosiła, że brzmienie art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT może prowadzić do wykładni dosłownej lub rozszerzającej, ponieważ przepis ten można odczytywać jako obejmujący jedynie sytuacje, w których dostawca był bezpośrednio zaangażowany w organizację transportu, lub jako obejmujący również sytuacje, w których zaangażowanie dostawcy było jedynie pośrednie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Komisja argumentowała, że wykładnia literalna <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>ma przewagę w postaci swojej dużej prostoty, jeżeli spojrzeć ściśle na sytuację prawną i stosunek umowny, ale oznacza również, że przepis byłby dość łatwy do obejścia<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/>. Komisja zasugerowała, że na tego rodzaju obejście <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>można by zareagować, stosując test <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>nadużycia prawa<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00AB" ID="QE0062"/><QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/> ustanowiony przez Trybunał w sprawie Halifax<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060221">21 lutego 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Halifax</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑255/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:121">EU:C:2006:121</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i nast.).</P></NOTE>, w ramach którego rozważano by, czy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>uzgodnienia prowadzą do rezultatu niezgodnego z celem przepisów dyrektywy VAT oraz czy uzgodnienia mają na celu przede wszystkim doprowadzenie do takiego rezultatu, a inne względy <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>gospodarcze<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00AB" ID="QE0064"/> nie istnieją lub są szczątkowe<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/>. Komisja odwoływała się w związku z tym do orzeczenia Trybunału wydanego w sprawie Part Service<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080221">21 lutego 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Part Service</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑425/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:108">EU:C:2008:108</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Co się tyczy wykładni rozszerzającej, Komisja podnosiła, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>na potrzeby zastosowania przepisów o sprzedaży na odległość należy brać pod uwagę nie tylko uzgodnienia umowne między dostawcą, podmiotem świadczącym usługę transportu a klientem, ale również – i przede wszystkim – realia gospodarcze<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>. Ponadto Komisja argumentowała, że w oświadczeniu do protokołu uzgodnionym przy przyjmowaniu dyrektywy 91/680/EWG<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19911216">16 grudnia 1991 r.</DATE> uzupełniająca wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1991">Dz.U. 1991, L 376, s. 1</REF.DOC.OJ>). Zobacz pkt 89 poniżej.</P></NOTE> (wprowadzającej przepisy dotyczące sprzedaży na odległość)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>W przedmiocie wartości prawnej takiego uzgodnionego oświadczenia w protokole posiedzenia Rady – zob. pkt 89 poniżej.</P></NOTE> Rada i Komisja wyjaśniły, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>szczególne uzgodnienia dotyczące sprzedaży na odległość będą miały zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których towary są wysyłane lub transportowane, czy to pośrednio, czy też bezpośrednio, przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W tym kontekście w dokumencie roboczym zachęcano delegacje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>do wyrażania opinii na temat kwestii poruszonych przez Zjednoczone Królestwo i Belgię oraz uwag poczynionych przez służby Komisji. W szczególności wzywano do wyrażenia opinii na temat dwóch badanych podejść<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Wytyczne Komitetu ds. VAT</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Podczas 104. posiedzenia, które miało miejsce w dniach <DATE ISO="20150604">4</DATE>–<DATE ISO="20150605">5 czerwca 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Dokument C – taxud.c.1(2015)4820441–876.</P></NOTE>, Komitet ds. VAT przyjął wytyczne dotyczące sprzedaży na odległość<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Jak wyjaśnia Komitet ds. VAT na początku publikacji zatytułowanej <HT TYPE="ITALIC">Wytyczne wynikające z posiedzeń Komitetu ds. VAT do dnia <DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r</DATE></HT>.: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>Ponieważ Komitet ds. VAT jest jedynie komitetem doradczym i nie posiada on żadnych uprawnień prawodawczych, nie może on podejmować decyzji wiążących prawnie. Może jedynie przedstawiać wskazówki dotyczące stosowania dyrektywy, które nie są jednak w żaden sposób wiążące dla Komisji Europejskiej ani państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>. Pełna treść publikacji dostępna jest na stronie ec.europa.eu/taxation_customs/sites/taxation/files/guidelines-vat-committee-meetings_en.pdf. Zobacz pkt 91 poniżej.</P></NOTE>, które stanowią, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>Komitet ds. VAT nieomal jednogłośnie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Sformułowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>nieomal jednogłośnie<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="201D" ID="QE0070"/> użyto w tym kontekście w celu opisania porozumienia 24 i 27 spośród 28 państw członkowskich. Zobacz <HT TYPE="ITALIC">Wytyczne wynikające z posiedzeń Komitetu ds. VAT do dnia <DATE ISO="20191212">12 grudnia 2019 r</DATE></HT>.</P></NOTE> zgadza się, że na potrzeby art. 33 dyrektywy VAT towary należy uznawać za <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>wysłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00AB" ID="QE0071"/> we wszelkich przypadkach, w których dostawca uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w transporcie lub wysyłkę towarów<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W wytycznych stwierdzono dalej, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>Komitet ds. VAT jednogłośnie zgadza się, że dostawcę należy postrzegać jako ingerującego pośrednio w transport lub wysyłkę towarów w którymś z następujących przypadków: […] iii) jeżeli dostawca uwzględnia na fakturze i pobiera od klienta opłaty za transport, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która zorganizuje wysyłkę lub transport towarów<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Wreszcie w wytycznych stwierdzono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>Komitet ds. VAT zgadza się ponadto nieomal jednogłośnie, że w innych przypadkach ingerencji, w szczególności jeżeli dostawca aktywnie promuje usługi doręczenia świadczone przez osobę trzecią na rzecz klienta, doprowadza do kontaktu klienta i osoby trzeciej oraz przekazuje osobie trzeciej informacje niezbędne do doręczenia towarów, również jest on postrzegany jako ingerujący pośrednio w transport lub wysyłkę towarów<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2017/2455</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20161201">1 grudnia 2016 r.</DATE> Komisja przedstawiła wniosek w sprawie zmian w dyrektywie VAT<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE i dyrektywę 2009/132/WE w odniesieniu do niektórych zobowiązań wynikających z podatku od wartości dodanej w przypadku świadczenia usług i sprzedaży towarów na odległość [COM(2016) 757 final].</P></NOTE>. W sekcji 5 art. 2 ust. 2 uzasadnienia załączonego do tego wniosku stwierdzono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>we wniosku doprecyzowano także art. 33 ust. 1 zgodnie z wytycznymi Komitetu ds. VAT<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Wniosek doprowadził do przyjęcia dyrektywy 2017/2455. W motywie 9 tej dyrektywy wyjaśniono w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>aby zapewnić takim przedsiębiorstwom pewność prawa, definicja tych dostaw towarów powinna wyraźnie wskazywać, że stosuje się ona także w przypadku, gdy towary są transportowane lub wysyłane na rzecz dostawcy, również wtedy gdy dostawca pośrednio uczestniczy w transporcie lub wysyłce tych towarów<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="201D" ID="QE0075"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Artykuł 2 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>[z]e skutkiem od dnia <DATE ISO="20210101">1 stycznia 2021 r.</DATE> w [dyrektywie VAT] wprowadza się następujące zmiany: 1) w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu: <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>4. Do celów niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje: 1) <QUOT.START CODE="2018" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>wewnątrzwspólnotowa sprzedaż towarów na odległość<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="2019" ID="QE0078"/> oznacza dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz – w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów – z państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy, jeżeli spełnione są następujące warunki: a) dostawa towarów dokonywana jest […] na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem[…]<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00AB" ID="QE0077"/><QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Artykuł 2 pkt 3 stanowi, że art. 33 dyrektywy VAT otrzymuje brzmienie: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>W drodze odstępstwa od art. 32: a) za miejsce dostawy wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość uznaje się miejsce, w którym towary te znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu do nabywcy […]<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ustawa o VAT</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Artykuł 2 lit. a) Általános forgalmi adóról szóló 2007. évi CXXVII. törvény (ustawy CXXVII z 2007 r. w sprawie podatku od wartości dodanej; zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>ustawą o VAT<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>W wersji obowiązującej w czasie istotnym dla sprawy.</P></NOTE> stanowi, że obejmuje ona <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>odpłatną dostawę towarów lub odpłatne świadczenie usług wykonane na terytorium krajowym przez podatnika działającego w takim charakterze<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Artykuł 25 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>jeżeli towary nie są wysyłane lub transportowane, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Artykuł 29 ust. 1 przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>w drodze odstępstwa od art. 26 i 28, jeżeli towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, a dostawa skutkuje dotarciem towarów do państwa członkowskiego Wspólnoty innego niż państwo członkowskie, z którego zostały wysłane lub przetransportowane, za miejsce dostawy towarów uznaje się miejsce, w którym towary znajdują się w chwili dotarcia przesyłki lub transportu zaadresowanych do nabywcy, pod warunkiem spełnienia następujących przesłanek: a) dostawa towarów (aa) dokonywana jest na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku których wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów nie podlegają opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. a) i d); lub (ab) na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem lub podmiotu niebędącego podatnikiem. […]<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Artykuł 82 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>kwota podatku wynosi 27% podstawy opodatkowania<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ustawa o opodatkowaniu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 Adózás rendjéről szóló 2003. évi XCII. törvény (ustawy XCII z 2003 r. o zasadach opodatkowania, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>ustawą o opodatkowaniu<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>W wersji obowiązującej w czasie istotnym dla sprawy.</P></NOTE> stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>wszystkie prawa w stosunkach prawnych do celów podatkowych są wykonywane zgodnie z ich przeznaczeniem. Zgodnie z przepisami podatkowymi zawarcie umów lub dokonywanie innych transakcji, których celem jest obejście przepisów podatkowych, nie może być klasyfikowane jako wykonywanie praw zgodnie z ich przeznaczeniem<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Artykuł 86 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0087" ID="QS0087"/>organ podatkowy w celu zapobieżenia erozji wpływów podatkowych oraz nieprawidłowemu wnioskowaniu o wsparcie budżetowe i zwroty podatku regularnie kontroluje podatników i inne osoby zaangażowane w system podatkowy. Celem kontroli jest sprawdzenie, czy obowiązki nałożone przez przepisy podatkowe i inne przepisy zostały wypełnione czy naruszone. Prowadząc kontrolę, organ podatkowy ujawnia i wykazuje fakty, okoliczności lub informacje, które mają stanowić podstawę do stwierdzenia naruszenia lub nadużycia praw oraz do wszczęcia postępowania administracyjnego w wyniku takiego naruszenia lub nadużycia praw<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Artykuł 95 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0088" ID="QS0088"/>organ podatkowy przeprowadza kontrolę poprzez badanie dokumentów, dokumentów potwierdzających, ksiąg rachunkowych i dokumentacji księgowej wymaganych w celu ustalenia kwot, które stanowią podstawę wsparcia podatkowego lub budżetowego, w tym danych elektronicznych, oprogramowania i systemów komputerowych używanych przez podatnika, jak również obliczeń i innych faktów, informacji i okoliczności związanych z prowadzeniem księgowości i dokumentacji księgowej oraz przetwarzaniem dokumentów potwierdzających<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Artykuł 108 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0089" ID="QS0089"/>oszacowanie jest formą dowodu, która pozwala na wykazanie w wiarygodny sposób faktycznej, ustawowej podstawy opodatkowania i wsparcia budżetowego<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Artykuł 170 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0090" ID="QS0090"/>jeżeli kwota zapłaconego podatku jest niewystarczająca, skutkuje to nałożeniem kary podatkowej. Kwota kary, o ile ustawa nie stanowi inaczej, wynosi 50% niezapłaconej kwoty. Kwota kary wyniesie 200% niezapłaconej kwoty, jeżeli różnica względem kwoty podlegającej zapłacie jest związana z ukrywaniem dochodu, fałszowaniem lub niszczeniem dowodów, ksiąg rachunkowych lub rejestrów<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Artykuł 172 ust. 1 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0091" ID="QS0091"/>z wyjątkiem przypadków przewidzianych w ust. 2, w przypadku osób fizycznych można nałożyć grzywnę w wysokości do <FT TYPE="NUMBER">200000</FT> [forintów węgierskich (HUF)], a w przypadku innych podatników – do <FT TYPE="NUMBER">500000</FT> HUF, jeżeli dane osoby lub podmioty nie dopełnią obowiązku rejestracji (wstępnej rejestracji i powiadomienia o zmianach), przedstawienia informacji lub otwarcia rachunku bieżącego, lub obowiązku złożenia deklaracji podatkowej<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Kwoty te odpowiadają w przybliżeniu odpowiednio kwocie 645,35 EUR i 1613,37 EUR.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>W zawartym poniżej opisie przedstawiam informacje pochodzące z postanowienia odsyłającego, uwag na piśmie oraz ze szczegółowych odpowiedzi na pytania Trybunału udzielonych podczas rozprawy. Podkreślam jednak, że jedynie pierwsze z wymienionych źródeł zawiera ustalony stan faktyczny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>KrakVet Marek Batko sp. K. (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0092" ID="QS0092"/>KrakVet<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/>) jest spółką utworzoną i mającą siedzibę w Polsce. Nie ma ona żadnego oddziału, biura ani magazynu na Węgrzech. KrakVet sprzedaje gotowe produkty dla zwierząt, głównie karmę dla psów i kotów, w sąsiednich państwach członkowskich, w szczególności poprzez swoje strony internetowe <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0093" ID="QS0093"/>zoofast<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/>. Spółka ma wielu klientów na Węgrzech, którzy dokonują zakupów za pośrednictwem strony www.zoofast.hu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Sprawa zawisła przed sądem odsyłającym dotyczy zdarzeń, które miały miejsce w roku podatkowym 2012. W tamtym czasie spółka KrakVet oferowała na swojej stronie internetowej opcję umożliwiającą klientom transport zakupionego towaru z siedziby KrakVet w Polsce pod wskazany adres dostawy na podstawie umowy zawartej pomiędzy klientem a przedsiębiorstwem Krzysztof Batko Global Trade (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0094" ID="QS0094"/>KBGT<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/>). Alternatywnie klient mógł skorzystać z usług dowolnego innego podmiotu świadczącego usługę transportu. Sama spółka KrakVet nie oferowała realizacji transportu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Dla zakupów o wartości poniżej 8990 HUF (około 30,79 EUR)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Przy przeliczeniu HUF na EUR posłużyłam się średnim kursem wymiany w 2012 r. podawanym przez Europejski Bank Centralny.</P></NOTE> koszt transportu oferowanego przez KBGT wynosił 1600 HUF (około 5,54 EUR). Dla zakupów powyżej tego progu transport oferowany przez KBGT był dostępny za jedyne 70 HUF (około 0,24 EUR) – co było możliwe za sprawą udzielenia przez KrakVet rabatu w wysokości 1530 HUF na cenę zakupionych towarów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Podobnie jak KrakVet KBGT jest spółką utworzoną i posiadającą siedzibę w Polsce. Właściciel KBGT, Krzysztof Batko, jest bratem właściciela spółki KrakVet – Marka Batki. KBGT we własnym zakresie realizuje transport z Polski na Węgry. Dalszy transport na terenie Węgier na adres dostawy podany przez klienta KBGT podzlecał dwóm przedsiębiorstwom kurierskim (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0095" ID="QS0095"/>węgierskimi przedsiębiorstwami kurierskimi<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/>): Sprinter Futárszolgálat Kft. (zwanemu dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0096" ID="QS0096"/>Sprinterem<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/>) i GLS General Logistics Systems Hungary Kft. (zwanemu dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0097" ID="QS0097"/>GLS Hungary<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Klienci dokonywali jednej wpłaty obejmującej zarówno cenę towarów, jak i koszty transportu. Płatność była dokonywana, z mniej więcej zbliżoną częstotliwością, albo na rzecz Sprintera i GLS Hungary z chwilą dostarczenia towarów, albo przelewem na rachunek w banku CIB Bank Zrt. na Węgrzech (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0098" ID="QS0098"/>rachunkiem bankowym CIB<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/>) prowadzony na nazwisko właściciela KBGT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Węgierskie przedsiębiorstwa kurierskie przekazywały płatności otrzymane z chwilą dostawy na rachunek bankowy CIB. Następnie KBGT organizowało przekazanie środków z rachunku bankowego CIB do KrakVet. Trybunał uzyskał podczas rozprawy informację, że gdy kwoty były przekazywane KrakVet, KBGT potrącało swój <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0099" ID="QS0099"/>udział<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/>. Nie wyjaśniono, czy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0100" ID="QS0100"/>udziałem<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/> tym był umowny koszt transportu, czy też inna kwota.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Spółka KrakVet zwróciła się do polskich organów podatkowych o wydanie wiążącej interpretacji, w której stwierdzono, że VAT jest należny w Polsce. Zdaniem KrakVet taka odpowiedź na wniosek o wiążącą interpretację jest wiążąca dla spółki występującej o jej wydanie, polskich organów podatkowych oraz polskich sądów. Na podstawie wniosku o wiążącą interpretację i uzyskanej odpowiedzi spółka KrakVet zapłaciła w Polsce VAT w wysokości 8%, zamiast zapłacić na Węgrzech VAT w wysokości 27%.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>W 2013 r. Nemzeti Adó – és Vámhivatal Kiemelt Adózók Adóigazgatósága Különös Hatásköri Ellenőrzési Főosztálya (węgierskie organy podatkowe) przeprowadziła kontrolę KrakVet dotyczącą roku podatkowego 2012 i w tym kontekście w dniu <DATE ISO="20130814">14 sierpnia 2013 r.</DATE> nadała spółce KrakVet węgierski numer podatkowy. Węgierskie organy podatkowe przeprowadziły również powiązane kontrole odnośnie do działalności węgierskich przedsiębiorstw kurierskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Również w 2014 r. polskie organy podatkowe przeprowadziły kontrolę spółki KrakVet dotyczącą roku podatkowego 2012. W ten sposób potwierdziły interpretację wydaną wcześniej w odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację. W dniu <DATE ISO="20151123">23 listopada 2015 r.</DATE> spółka KrakVet dostarczyła węgierskim organom podatkowym nieoficjalne tłumaczenie dokumentów otrzymanych od polskich organów podatkowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160128">28 stycznia 2016 r.</DATE> spółka KrakVet dostarczyła również węgierskim organom podatkowym kopię warunków ogólnych i zaproponowała, aby dyrektor generalny potwierdził autentyczność tej wersji, ponieważ wersja strony internetowej z 2012 r. nie była już dostępna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wygląda na to, że węgierskie organy podatkowe rozpoczęły poszukiwania archiwalnej wersji strony internetowej za pośrednictwem własnego pionu informatycznego (Nemzeti Adó- és Vámhivatal Informatikai Ellenőrzési Főosztály), jednak Trybunał nie uzyskał informacji o rezultacie poszukiwań.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Węgierskie organy podatkowe zwróciły się do polskich organów podatkowych o udzielenie dodatkowych informacji na temat KrakVet. Zostały poinformowane, że chociaż KBGT pakował i opatrywał etykietami towary przeznaczone do transportu w magazynie KrakVet, towary te były na tym etapie własnością KrakVet.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Na podstawie tego materiału węgierskie organy podatkowe wywnioskowały, że w roku podatkowym 2012 przedsiębiorstwo Sprinter dokonało w imieniu KBGT i dla KrakVet dostaw o wartości <FT TYPE="NUMBER">217087988</FT> HUF (około <FT TYPE="DECIMAL">751039,57</FT> EUR), a odbiór towarów odbywał się w centralnym magazynie Sprintera w Budapeszcie. Podobnie węgierskie organy podatkowe stwierdziły, że w analogicznym okresie GLS Hungary w imieniu GLS General Logistics Systems Slovakia s.r.o., świadczył usługi dostawy paczek o wartości <FT TYPE="NUMBER">64011046</FT> HUF (<FT TYPE="DECIMAL">211453,19</FT> EUR), z tytułu czego uzyskał zwrot w imieniu KrakVet i KBGT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Węgierskie organy podatkowe powiadomiły KrakVet o swoich wnioskach w dniu <DATE ISO="20160525">25 maja 2016 r.</DATE> Spółka KrakVet przedstawiła swoje uwagi w odpowiedzi na wspomniane wnioski w dniu <DATE ISO="20160608">8 czerwca 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160816">16 sierpnia 2016 r.</DATE> węgierskie organy podatkowe ustaliły, że spółka KrakVet przekroczyła próg ilościowy w wysokości <FT TYPE="NUMBER">35000</FT> EUR określony w art. 34 dyrektywy VAT<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zobacz pkt 14 powyżej.</P></NOTE>, w związku czym powinna była dokonać zapłaty VAT na Węgrzech w wysokości <FT TYPE="NUMBER">58910000</FT> HUF (około <FT TYPE="NUMBER">190087</FT> EUR)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Na potrzeby przeliczenia kwot HUF na EUR zastosowano średni kurs wymiany z <DATE ISO="20160816">16 sierpnia 2016 r.</DATE> podany przez Europejski Bank Centralny.</P></NOTE>. Węgierskie organy podatkowe nałożyły następnie karę finansową w wysokości <FT TYPE="NUMBER">117820000</FT> HUF (około <FT TYPE="NUMBER">380175</FT> EUR), jak również odsetki w wysokości <FT TYPE="NUMBER">10535000</FT> HUF (około <FT TYPE="NUMBER">36446</FT> EUR), a także grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">500000</FT> HUF (około 1730 EUR) za niezłożenie deklaracji VAT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Spółka KrakVet odwołała się od decyzji węgierskich organów podatkowych do Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (dyrekcji odwoławczej krajowego organu ds. podatków i ceł, Węgry, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0101" ID="QS0101"/>izbą odwoławczą<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/>). Decyzją z dnia <DATE ISO="20170123">23 stycznia 2017 r.</DATE> izba odwoławcza podtrzymała decyzję węgierskich organów podatkowych. Spółka KrakVet wniosła wówczas skargę do Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sądu administracyjnego i pracy w Budapeszcie), który to sąd skierował do Trybunału pięć następujących pytań:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0102" ID="QS0102"/>1)</NO.P><TXT>Czy cele [dyrektywy VAT], w szczególności wymogi w zakresie zapobiegania konfliktom dotyczącym jurysdykcji między państwami członkowskimi i podwójnemu opodatkowaniu, o których mowa w motywach 17 i 62, oraz [rozporządzenie w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT], w szczególności motywy 5, 7 i 8 oraz art. 7, 13, 28–30, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce administracji podatkowej państwa członkowskiego, która poprzez określenie kwalifikacji transakcji, różniącej się zarówno od interpretacji prawnej tej samej transakcji oraz tych samych okoliczności faktycznych dokonanej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego, jak i od odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację udzielonej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego na podstawie wspomnianej interpretacji, a także od wniosków potwierdzających obie interpretacje, do jakich wspomniana administracja dochodzi w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, powoduje podwójne opodatkowanie podatnika?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Jeżeli z odpowiedzi na pierwsze pytanie wynika, że taka praktyka nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, czy organ podatkowy państwa członkowskiego, uwzględniając [dyrektywę VAT] oraz prawo Unii, może jednostronnie określić obowiązek podatkowy, nie biorąc pod uwagę, że administracja podatkowa innego państwa członkowskiego już kilkakrotnie potwierdziła, najpierw na wniosek podatnika, a następnie w decyzjach wydanych w wyniku przeprowadzonej kontroli, zgodność z prawem działania wspomnianego podatnika?</TXT><P>Czy też administracje podatkowe obu państw członkowskich powinny współpracować i osiągnąć porozumienie ze względu na zasadę neutralności podatkowej i zasadę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, aby podatnik był zobowiązany do zapłaty [VAT] tylko w jednym z tych państw?</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>W wypadku gdy z odpowiedzi na pytanie drugie wyniknie, że administracja podatkowa państwa członkowskiego może jednostronnie zmienić kwalifikację podatkową, czy przepisy [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że administracja podatkowa drugiego państwa członkowskiego ma obowiązek zwrócić podatnikowi zobowiązanemu do zapłaty VAT podatek określony przez tę administrację w odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację i zapłacony za okres zakończony kontrolą, aby zapewnić przestrzeganie zarówno zasady zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, jak i zasady neutralności podatkowej?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>W jaki sposób należy interpretować wyrażenie zawarte w art. 33 ust. 1 [dyrektywy VAT], zgodnie z którym transport jest realizowany <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0103" ID="QS0103"/>przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="00AB" ID="QE0103"/>? Czy wyrażenie to obejmuje przypadek, w którym podatnik oferuje jako sprzedawca, na internetowej platformie sprzedażowej,<?PAGE NO="13"?> możliwość zawarcia przez nabywcę umowy z przedsiębiorstwem logistycznym, z którym wspomniany sprzedawca współpracuje w zakresie transakcji innych niż sprzedaż, jeżeli nabywca może również swobodnie wybrać innego przewoźnika niż proponowany, a umowa przewozu jest zawierana przez nabywcę i przewoźnika bez udziału sprzedawcy?</TXT><P>Czy dla celów interpretacyjnych ma znaczenie – w szczególności biorąc pod uwagę zasadę pewności prawa – okoliczność, że do 2021 r. państwa członkowskie muszą zmienić przepisy transponujące wspomniany przepis [dyrektywy VAT zmienionej dyrektywą 2017/2455] tak, aby art. 33 ust. 1 tej dyrektywy należało również stosować w przypadku pośredniej współpracy przy wyborze przewoźnika?</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Czy prawo Unii, w szczególności [dyrektywę VAT] należy interpretować w ten sposób, że wymienione poniżej okoliczności faktyczne, rozpatrywane łącznie lub osobno, mają znaczenie dla oceny, czy między niezależnymi przedsiębiorstwami, które wykonują dostawę, wysyłkę lub transport towarów, podatnik nawiązał, w celu obejścia art. 33 [dyrektywy VAT] i popełnienia w ten sposób nadużycia prawa, stosunki prawne mające na celu wykorzystanie okoliczności, że obciążenie podatkiem VAT jest niższe w innym państwie członkowskim:</TXT><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>5.1)</NO.P><TXT>przedsiębiorstwo logistyczne wykonujące transport jest powiązane z podatnikiem i świadczy mu inne usługi niezależne od transportu;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>5.2)</NO.P><TXT>jednocześnie klient może w każdej chwili zrezygnować z możliwości zaproponowanej przez podatnika, to znaczy zlecenia transportu przedsiębiorstwu logistycznemu, z którym jest on powiązany umownie, i może powierzyć transport innemu przewoźnikowi lub odebrać towary osobiście?<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie zostały przedłożone przez spółkę KrakVet, rządy czeski, węgierski, włoski i polski oraz Komisję Europejską. Podczas rozprawy uwagi ustne przedstawiły: spółka KrakVet, Irlandia, rządy węgierski i Zjednoczonego Królestwa oraz Komisja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Jak wspomniałam na początku niniejszej opinii, ograniczę się do analizy pytań czwartego i piątego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań czwartego i piątego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Pytania czwarte i piąte dotyczą trzech kwestii związanych z wykładnią art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT. Po pierwsze, sąd odsyłający pragnie ustalić, co oznacza sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0104" ID="QS0104"/>towary wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="201D" ID="QE0104"/> zawarte w art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT przed dokonaniem jej zmiany dyrektywą 2017/2455. (W dalszej części będę odnosić się do tego brzmienia artykułu jako do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0105" ID="QS0105"/>pierwotnej wersji art. 33 ust. 1<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="201D" ID="QE0105"/>). Po drugie, sąd odsyłający pragnie wiedzieć, czy zmiana tego przepisu dokonana dyrektywą 2017/2455, w wyniku której powstała nowa wersja art. 33 ust. 1, powoduje zmianę wcześniejszej sytuacji prawnej czy jedynie ją potwierdza? Po trzecie, sąd odsyłający pragnie ustalić, czy rodzaj operacji opisany w postanowieniu odsyłającym należy postrzegać w świetle <HT TYPE="ITALIC">pierwotnej</HT> wersji art. 33 ust. 1 jako praktykę stanowiącą nadużycie?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Na wstępie powinnam przeanalizować, czy istnieje istotna różnica między terminami <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0106" ID="QS0106"/>wysyłane<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="201D" ID="QE0106"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0107" ID="QS0107"/>transportowane<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="201D" ID="QE0107"/>. Prawodawca Unii wyraźnie zdecydował się na użycie dwóch czasowników zamiast jednego. Równie jasne jest, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0108" ID="QS0108"/>wysłanie<QUOT.END REF.START="QS0108" CODE="201D" ID="QE0108"/> towarów poprzedza ich <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0109" ID="QS0109"/>transportowanie<QUOT.END REF.START="QS0109" CODE="201D" ID="QE0109"/>. Na tym jednak – przynajmniej w pierwotnej wersji art. 33 ust. 1 – kończy się jasność<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Z pewnym ubolewaniem zauważam, że zmiana wprowadzona w art. 2 dyrektywy 2017/2455 nie odnosi się do tej kwestii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W bardzo szerokim ujęciu <HT TYPE="ITALIC">wszelkie</HT> działania podejmowane <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0110" ID="QS0110"/><HT TYPE="ITALIC">przez</HT><QUOT.END REF.START="QS0110" CODE="201D" ID="QE0110"/> dostawcę w celu rozpoczęcia procesu, w ramach którego towary zamówione przez klienta w innym państwie członkowskim dotrą do miejsca przeznaczenia (ich <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0111" ID="QS0111"/>wysyłka<QUOT.END REF.START="QS0111" CODE="201D" ID="QE0111"/>), byłyby wystarczające do uruchomienia art. 33 ust. 1. Czy liczy się nadanie paczki na poczcie? A co z odebraniem telefonu od podmiotu świadczącego usługę transportu wybranego przez klienta i polecenie mu udania się pod określony adres w określonym czasie w celu odebrania przesyłki? Mało prawdopodobne wydaje się, by zamiarem było tego rodzaju szerokie odczytanie art. 33 ust. 1; tego rodzaju odczytywanie przepisu powodowałoby dezorientację z uwagi na fakt, że <HT TYPE="ITALIC">zasada ogólna</HT> z art. 32 zawiera dokładnie to samo sformułowanie (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0112" ID="QS0112"/>przez dostawcę<QUOT.END REF.START="QS0112" CODE="201D" ID="QE0112"/>) (zob. pkt 80–82 poniżej). Gdzie jednak należy wytyczyć granicę?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Sugeruję, aby zdroworozsądkowe podejście przełożone na język prawa prowadziło do odczytania sformułowania następująco: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0113" ID="QS0113"/>Jeżeli dostawca, z własnej inicjatywy i własnego wyboru, podejmuje większość istotnych kroków lub wszystkie istotne kroki niezbędne do przygotowania towarów do transportu, organizuje odbiór towarów i rozpoczęcie ich podróży oraz zrzeka się ich posiadania i kontroli nad nimi, oznacza to, że zostały wysłane <HT TYPE="ITALIC">przez</HT> dostawcę<QUOT.END REF.START="QS0113" CODE="201D" ID="QE0113"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Transportowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0114" ID="QS0114"/><HT TYPE="ITALIC">przez</HT><QUOT.END REF.START="QS0114" CODE="201D" ID="QE0114"/> dostawcę jest prawdopodobnie mniej problematyczne, ponieważ naturalne znaczenie tego sformułowania oznacza, że dostawca osobiście lub przez pośrednika fizycznie przeprowadza operację transportu, jest właścicielem podmiotu prawnego, który tego dokonuje, lub kontroluje taki podmiot.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Towary wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy VAT stanowi, że VAT jest należny w państwie członkowskim, w którym ma miejsce dostawa. Towary tam dostarczane podlegają zatem stawkom VAT stosowanym przez to państwo członkowskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>W art. 32 ust. 1 zawarto ogólną zasadę: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0115" ID="QS0115"/>W przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych <HT TYPE="ITALIC">przez dostawcę lub nabywcę lub też osobę trzecią</HT>, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy […]<QUOT.END REF.START="QS0115" CODE="201D" ID="QE0115"/> (wyróżnienie własne). Nie dokonano rozróżnienia na różne podmioty, które mogą być odpowiedzialne za wysyłkę lub transport.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Jednak w art. 33 ust. 1 znajduje się odstępstwo od tej ogólnej zasady. Stanowi on, że w określonych okolicznościach, w których towary są <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0116" ID="QS0116"/>wysyłane lub transportowane <HT TYPE="ITALIC">przez dostawcę lub na jego rzecz</HT><QUOT.END REF.START="QS0116" CODE="201D" ID="QE0116"/> (wyróżnienie własne) między państwami członkowskimi za państwo dostawy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0117" ID="QS0117"/>uznaje się miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy<QUOT.END REF.START="QS0117" CODE="201D" ID="QE0117"/>. Okoliczności takie obejmują sytuacje, w których <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0118" ID="QS0118"/>a) dostawa towarów dokonywana jest na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem […] lub na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem<QUOT.END REF.START="QS0118" CODE="201D" ID="QE0118"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Pokazuje to, że art. 32 (zasada ogólna) oraz art. 33 (odstępstwo od zasady ogólnej) posługują się bardzo podobnymi sformułowaniami, aby doprowadzić do przeciwnych rezultatów. W art. 32 znajduje się sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0119" ID="QS0119"/>towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę […]<QUOT.END REF.START="QS0119" CODE="201D" ID="QE0119"/>. W art. 33 w sformułowaniu tym znajdują się dodatkowe słowa (tu zaznaczone kursywą): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0120" ID="QS0120"/>towarów […] wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę <HT TYPE="ITALIC">lub na jego rzecz</HT> […]<QUOT.END REF.START="QS0120" CODE="201D" ID="QE0120"/>. Wygląda to tak, jakby art. 32 zawierał (niewidoczne) słowa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0121" ID="QS0121"/>w imieniu klienta<QUOT.END REF.START="QS0121" CODE="201D" ID="QE0121"/>. Wówczas różnica między tymi dwoma przepisami staje się jasna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zawsze łatwiej jest skrytykować technikę legislacyjną innej osoby niż samodzielnie z powodzeniem ją stosować. W sytuacji idealnej można by usunąć również słowa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0122" ID="QS0122"/>przez dostawcę lub<QUOT.END REF.START="QS0122" CODE="201D" ID="QE0122"/> z art. 33 ust. 1, aby uczynić rozróżnienie między zasadą a wyjątkiem w pełni jasne.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Na tej podstawie odnoszę wrażenie, że wprowadzone rozróżnienie można zilustrować w sposób przedstawiony poniżej. Jeżeli klient mający siedzibę na terytorium Węgier zamawia towary przez Internet od przedsiębiorstwa z siedzibą w Polsce, zasadniczo nie ma znaczenia, czy klient sam podróżuje do magazynu w Polsce, aby odebrać towary lub czy inna osoba (dostawca lub osoba trzecia) zajmuje się logistyką na jego rzecz. We wszystkich trzech przypadkach, <HT TYPE="ITALIC">o</HT> <HT TYPE="ITALIC">ile działania są podejmowane na rzecz klienta</HT>, dostawa ma miejsce w Polsce, a należny VAT jest naliczany według stawek naliczanych przez polskie organy. Jeżeli jednak działania są podejmowane <HT TYPE="ITALIC">na rzecz dostawcy</HT>, dostawa odbywa się w miejscu przeznaczenia (Węgry), a VAT jest należny według stawek naliczanych przez organy węgierskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>W art. 138 ust. 1 wyjaśniono wprost, jakie są konsekwencje w zakresie VAT, w przypadku gdy klientem jest podatnik lub osoba prawna niebędąca podatnikiem. W obydwu przypadkach państwo członkowskie pochodzenia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0123" ID="QS0123"/>[zwalnia] dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz […]<QUOT.END REF.START="QS0123" CODE="201D" ID="QE0123"/>. (Pragnę zaznaczyć, że <HT TYPE="ITALIC">nie dokonano żadnego rozróżnienia</HT> między sytuacjami, w których wysyłka lub transport odbywa się <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0124" ID="QS0124"/>przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0124" CODE="201D" ID="QE0124"/> i przypadkami, w których operacje są dokonywane w imieniu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0125" ID="QS0125"/>nabywcy<QUOT.END REF.START="QS0125" CODE="201D" ID="QE0125"/> towarów). Ponieważ zgodnie z art. 33 za miejsce dostawy uważa się miejsce, w którym towary znajdują się z chwilą zakończenia wysyłki lub transportu, VAT jest wówczas należny w państwie członkowskim przeznaczenia. Nie ma jednak równoważnego jasnego stwierdzenia, na podstawie którego wymagano by od państwa członkowskiego pochodzenia – przy założeniu, że pozostałe warunki pozostają niezmienione – zwolnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z VAT (tego państwa), gdy dostawa ta jest dokonywana na rzecz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0126" ID="QS0126"/><HT TYPE="ITALIC">każdej innej osoby niebędącej podatnikiem</HT><QUOT.END REF.START="QS0126" CODE="201D" ID="QE0126"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Motywy 9–11 wskazują, że opodatkowanie w państwie członkowskim przeznaczenia (czemu dano konkretny wyraz między innymi w art. 33 i 138) miało mieć zastosowanie jedynie w <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0127" ID="QS0127"/>okresie przejściowym<QUOT.END REF.START="QS0127" CODE="201D" ID="QE0127"/>. Artykuły te pozostały jednak częścią przepisów Unii dotyczących VAT i w stosownych przypadkach kładą nacisk na opodatkowanie w miejscu konsumpcji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161208">8 grudnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>A i B</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑453/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:933">EU:C:2016:933</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>L.Č.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑288/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:502">EU:C:2017:502</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181108">8 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cartrans Spedition</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑495/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:887">EU:C:2018:887</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Należy nadmienić, że wszystkie trzy przypadki dotyczyły zwolnienia, o którym mowa w art. 146 ust. 1 dyrektywy 2006/112, oraz świadczenia <HT TYPE="ITALIC">usług</HT>.</P></NOTE>. Niezależnie od powyższego należy mieć na uwadze, że <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> mają one reprezentować stanowiska domyślnego. Zasadą ogólną regulującą kwestię miejsca dostawy, gdy towary są wysyłane lub transportowane (czy to przez dostawcę, czy przez konsumenta, czy przez osobę trzecią), pozostaje art. 32 dyrektywy VAT. Zgodnie z tą zasadą za miejsce dostawy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0128" ID="QS0128"/>uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy<QUOT.END REF.START="QS0128" CODE="201D" ID="QE0128"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie klienci spółki KrakVet byli konsumentami znajdującymi się na Węgrzech (a więc osobami niepodlegającymi opodatkowaniu), którzy dokonywali zakupów za pośrednictwem strony KrakVet. KBGT obsługiwało transport między magazynem w Polsce a granicą węgierską. Dalszy transport na terenie Węgier był realizowany przez węgierskie przedsiębiorstwa kurierskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Słuszne w moim przekonaniu jest zasugerowanie, że klienci KrakVet byli i są zainteresowani w pierwszej kolejności zakupem karmy dla zwierząt domowych. Usługa transportu wymagana do przewiezienia karmy dla zwierząt domowych z magazynu KrakVet w Polsce na adres dostawy podany przez klientów na Węgrzech stanowi istotny element transakcji, ale jest mało prawdopodobne, aby był głównym przedmiotem zainteresowania klientów. Prawdopodobnie zasadniczym elementem decydującym o wyborze metody transportu będą wygoda i koszty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Rzeczywisty koszt transportu towarów zamówionych z magazynu do konsumentów musi – jak sądzę – zdecydowanie przekraczać kwoty naliczane konsumentom korzystającym z usług KBGT jako podmiotu świadczącego usługę transportu (zob. pkt 61 powyżej). Koniec końców, poza kosztami własnymi KBGT istnieją również koszty węgierskich przedsiębiorstw kurierskich dla odcinka podróży na terenie Węgier, a nie w Polsce. Na szczęście kwestie opłacalności tej operacji nie stanowią przedmiotu analizy, której musi dokonać Trybunał. Wystarczy zauważyć, że różnica w stawkach VAT (8% w Polsce, 27% na Węgrzech) musiała odegrać istotną rolę w rentowności tego przedsięwzięcia dla KrakVet lub KBGT. <HT TYPE="ITALIC">Nie</HT> oznacza to jednak samo w sobie, że podejmowane działania stanowiły oszustwo lub były niezgodne z prawem.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>W tym kontekście spółka KrakVet, Włochy i Polska argumentują, że wykładni pierwotnej wersji art. 33 ust. 1 (tj. wersji obowiązującej w czasie istotnym dla sprawy i dzisiaj) należy dokonywać wyłącznie na podstawie aktualnego brzmienia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>WebMindLicenses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:832">EU:C:2015:832</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070329">29 marca 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aktiebolaget NN</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑111/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:195">EU:C:2007:195</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, aby przestrzegać zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>BDV Hungary Trading</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑563/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:854">EU:C:2013:854</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170706">6 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Glencore Agriculture Hungary</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑254/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:522">EU:C:2017:522</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Republika Czeska, Irlandia, Węgry i Zjednoczone Królestwo oraz Komisja podnosiły, że wykładni art. 33 ust. 1 należy dokonywać, uznając go za obejmujący sytuację, w której dostawca ingeruje pośrednio w organizację transportu. Argumentują oni, że sposób odczytania przepisu, za którym się opowiadają, stanowi poszanowanie rzeczywistości gospodarczej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130620">20 czerwca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Newey</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑653/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:409">EU:C:2013:409</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181122">22 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑295/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:942">EU:C:2018:942</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ponieważ występująca w okolicznościach takich jak te w niniejszej sprawie możliwość wyboru przez klienta innego podmiotu świadczącego usługę transportu niż podmiot proponowany przez dostawcę towarów na stronie internetowej jest w najlepszym razie niewielka i prawdopodobnie w rzeczy samej czysto hipotetyczna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Komisja, podobnie jak uczyniła to już w dokumencie roboczym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz pkt 37 powyżej.</P></NOTE>, odwołuje się również do oświadczenia zawartego w protokole posiedzenia Rady z sesji, podczas której przyjęto dyrektywę 91/680, z którego wynika, że szczególne ustalenia dotyczące sprzedaży na odległość miały obowiązywać we wszystkich przypadkach wysyłania lub transportowania towarów pośrednio lub bezpośrednio przez dostawcę lub na jego rzecz. [Słowem wyjaśnienia pragnę nadmienić, że dyrektywą 91/680 – jedną z szeregu dyrektyw zmieniających szóstą dyrektywę VAT<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia <DATE ISO="19770517">17 maja 1977 r.</DATE> w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="145" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1977">Dz.U. 1977, L 145, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> – wprowadzono między innymi obszerny nowy art. 28b (zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0129" ID="QS0129"/>Miejsce transakcji<QUOT.END REF.START="QS0129" CODE="201D" ID="QE0129"/>), składający się z pięciu części. W ust. 1 (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0130" ID="QS0130"/>A. Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów<QUOT.END REF.START="QS0130" CODE="201D" ID="QE0130"/>) stwierdzono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0131" ID="QS0131"/>[m]iejscem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest miejsce, w którym towary te znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu do osoby, która je nabywa<QUOT.END REF.START="QS0131" CODE="201D" ID="QE0131"/>. W tymże ust. 1 (<QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0132" ID="QS0132"/>B. Miejsce dostawy towarów<QUOT.END REF.START="QS0132" CODE="201D" ID="QE0132"/>) znalazł się pierwowzór pierwotnej wersji art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0133" ID="QS0133"/>1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 8 ust. 1 lit. a) i ust. 2 za miejsce dostawy towarów wysłanych lub transportowanych przez lub na rachunek dostawcy z państwa członkowskiego innego niż to, w którym nastąpiło zakończenie przesyłki lub transportu, uważa się miejsce, w którym towary znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do kupującego, o ile zostaną spełnione następujące warunki: – dostawa towarów dokonywana jest na rzecz podatnika uprawnionego do korzystania z odstępstwa przewidzianego w art. 28a ust. 1 lit. a) akapit drugi, osoby prawnej niepodlegającej opodatkowaniu, uprawnionej do takiego samego odstępstwa lub też każdej innej osoby niepodlegającej opodatkowaniu […]<QUOT.END REF.START="QS0133" CODE="201D" ID="QE0133"/>. Artykuł 32 dyrektywy 2006/112 odpowiada zasadniczo art. 8 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy VAT.</P></NOTE>].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Argument podnoszony przez Komisję można jednak łatwo obalić. Trybunał wyraźnie orzekł w wyroku wydanym w sprawie Antonissen, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0134" ID="QS0134"/>tego rodzaju oświadczenie nie może być wykorzystywane do celu dokonania wykładni przepisu prawa wtórnego, jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – w brzmieniu danego przepisu nie występuje odwołanie do treści oświadczenia. Oświadczenie takie nie ma zatem znaczenia prawnego<QUOT.END REF.START="QS0134" CODE="201D" ID="QE0134"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910226">26 lutego 1991 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑292/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:80">EU:C:1991:80</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Odwołano się również do wytycznych wydanych przez Komitet ds. VAT, w których stwierdzono, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0135" ID="QS0135"/>towary należy uznawać za <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0136" ID="QS0136"/>wysłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0136" CODE="00AB" ID="QE0136"/> we wszelkich przypadkach, w których dostawca uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów<QUOT.END REF.START="QS0135" CODE="201D" ID="QE0135"/>. Komitet ds. VAT zajął to stanowisko trzy lata po transakcjach leżących u podstaw niniejszej sprawy, a w wytycznych zauważono wprost u dołu każdej strony, że nie mają one mocy wiążącej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0137" ID="QS0137"/>Wytyczne wydane przez Komitet ds. VAT stanowią jedynie wyrażenie opinii komitetu doradczego. Nie stanowią one oficjalnej wykładni prawa Unii i niekoniecznie są podzielane przez Komisję Europejską. Nie są wiążące dla Komisji Europejskiej ani państw członkowskich, które mają dowolność w ich przestrzeganiu. Zwielokrotnianie tego dokumentu jest możliwe pod warunkiem zachowania tego zastrzeżenia<QUOT.END REF.START="QS0137" CODE="201D" ID="QE0137"/>.</P></QUOT.S></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>W tym kontekście i przy zastosowaniu zwykłych zasad interpretacji tekstu pierwotnej wersji art. 33 ust. 1 nie znajduję podstaw, aby uznać – tak jak uczyniły to rząd czeski, Irlandia, rządy węgierski i Zjednoczonego Królestwa oraz Komisja, że przepis ten obejmuje również przypadki, w których dostawca uczestniczy <HT TYPE="ITALIC">pośrednio</HT>, reagując na polecenie wydane przez klienta, w wysłaniu lub transportowaniu towarów do osoby niebędącej podatnikiem znajdującej się w innym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Trybunał został jednak również poproszony o rozważenie, czy zmiany wprowadzone dyrektywą 2017/2455, które spowodowały dodanie dodatkowego czwartego ustępu w art. 14, odczytywane razem z nową wersją art. 33 ust. 1, zmieniły czy też jedynie potwierdziły uprzednią sytuację prawną. Jeżeli uznać zmiany z 2017 r. jedynie za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0138" ID="QS0138"/>doprecyzowanie<QUOT.END REF.START="QS0138" CODE="201D" ID="QE0138"/> uprzedniej sytuacji prawnej, może to wpłynąć na wykładnię, którą należy przedstawić sądowi odsyłającemu w celu zastosowania jej w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Zmiany dyrektywy VAT</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy 2017/2455 stanowi, że do art. 14 dyrektywy VAT dodano nowy ustęp – ust. 4. W dodanym fragmencie znajduje się <HT TYPE="ITALIC">nowa definicja</HT> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0139" ID="QS0139"/>wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość<QUOT.END REF.START="QS0139" CODE="201D" ID="QE0139"/>. Zgodnie z nową definicją pojęcie to obejmuje pewne szczególne sytuacje <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0140" ID="QS0140"/>dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz – <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów</HT> – z państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy<QUOT.END REF.START="QS0140" CODE="201D" ID="QE0140"/> (wyróżnienie własne). Wśród uwzględnionych sytuacji znalazła się sytuacja, w której <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0141" ID="QS0141"/>a) dostawa towarów dokonywana jest […] na rzecz każdej innej osoby niebędącej podatnikiem<QUOT.END REF.START="QS0141" CODE="201D" ID="QE0141"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>Ani motywy, ani przepisy materialnoprawne dyrektywy 2017/2455 nie zawierają dalszego uściślenia zamierzonego zakresu (nowego) pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0142" ID="QS0142"/>pośredniego uczestnictwa<QUOT.END REF.START="QS0142" CODE="201D" ID="QE0142"/> dostawcy czy też podstaw leżących u jego wprowadzenia. W uzasadnieniu Komisja zadowala się ogólnym odniesieniem do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0143" ID="QS0143"/>wytycznych Komitetu ds. VAT<QUOT.END REF.START="QS0143" CODE="201D" ID="QE0143"/>. Stosowne będzie w tym miejscu przypomnieć, że chociaż wytyczne Komitetu ds. VAT z dnia <DATE ISO="20150604">4</DATE>–<DATE ISO="20150605">5 czerwca 2015 r.</DATE> dotyczą w pewnym stopniu tego, co Komitet ds. VAT uważa za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0144" ID="QS0144"/>pośrednie uczestnictwo<QUOT.END REF.START="QS0144" CODE="201D" ID="QE0144"/> dostawcy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz pkt 42–44 powyżej.</P></NOTE>, to w dokumencie roboczym poprzedzającym opracowanie wytycznych z dnia <DATE ISO="20150505">5 maja 2015 r.</DATE> pozostawiono otwartą kwestię, czy pojęcie to należy interpretować dosłownie czy też szeroko. Ten szczegół z wytycznych nie znalazł odzwierciedlenia w nowym tekście.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>Republika Czeska zwróciła uwagę Trybunału na wyrok wydany w sprawie Welmory<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141016">16 października 2014 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑605/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2298">EU:C:2014:2298</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Trybunał stwierdził w nim, że z motywów rozporządzenia, którego dotyczyła sprawa, wynikało, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0145" ID="QS0145"/>wolą prawodawcy Unii było wyjaśnienie niektórych pojęć koniecznych do ustalenia kryteriów dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, uwzględniając przy tym orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie<QUOT.END REF.START="QS0145" CODE="201D" ID="QE0145"/> oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0146" ID="QS0146"/>[w] tym zakresie, nawet jeśli rzeczone rozporządzenie nie obowiązywało jeszcze w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych w sprawie głównej, należy wziąć je pod uwagę<QUOT.END REF.START="QS0146" CODE="201D" ID="QE0146"/>. Jak właśnie wskazałam, w niniejszej sprawie nie istnieją równoważne wytyczne, które można by wywnioskować z motywów dyrektywy 2017/2455, a <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0147" ID="QS0147"/>orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie<QUOT.END REF.START="QS0147" CODE="201D" ID="QE0147"/> musi dopiero powstać. (Z moich słów wyniknie jasno, że nie uważam, aby zmiany szczególnie rozwiązywały zasadniczy problem. Na szczęście, ani Trybunał, ani ja nie musimy tym razem wypowiadać się definitywnie w tej kwestii).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Podobnie Zjednoczone Królestwo powołało się na wyrok w sprawie Mensing<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181129">29 listopada 2018 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑264/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:968">EU:C:2018:968</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w którym Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0148" ID="QS0148"/>zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część przepis ten stanowi<QUOT.END REF.START="QS0148" CODE="201D" ID="QE0148"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Zasada ta w rzeczy samej zawiera w sobie utrwalone orzecznictwo i nie budzi kontrowersji. Jeżeli zastosować ją w obecnej sytuacji, dochodzimy jednak do wniosku, że pierwsze słowa art. 2 pkt 1 dyrektywy 2017/2455 <HT TYPE="ITALIC">wyraźnie</HT> wskazują, że nowa definicja zawarta w art. 14 ust. 4 oraz zastąpienie istniejącego tekstu art. 33 dyrektywy VAT nowym art. 33 lit. a) mają obowiązywać <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0149" ID="QS0149"/>ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20210101">1 stycznia 2021 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0149" CODE="201D" ID="QE0149"/>: zatem wywieranie przez nie <HT TYPE="ITALIC">skutku prawnego ma zostać opóźnione</HT> o dwa lata w porównaniu do innych zmian wprowadzonych tą dyrektywą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Celowego odroczenia skutków prawnych nie sposób – w mojej ocenie – pogodzić z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu, iż we wniosku jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0150" ID="QS0150"/>doprecyzowano art. 33 ust. 1<QUOT.END REF.START="QS0150" CODE="201D" ID="QE0150"/>. Gdyby we wniosku doprecyzowywano jedynie to, co zawsze stanowiło prawdziwe znaczenie prawne art. 33 ust. 1, odraczanie jego stosowania nie miałoby sensu. Z logicznego punktu widzenia należy zatem wysnuć wniosek, że de facto wprowadzono poprawkę; oraz że <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> stanowi ona wykładni, jaką należało nadać istniejącemu tekstowi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Należy mieć również na uwadze, że dyskusja znajdująca swój wyraz w dokumencie roboczym miała miejsce trzy lata <HT TYPE="ITALIC">po</HT> transakcjach, których dotyczy niniejsza sprawa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz pkt 91 powyżej.</P></NOTE>. Dokonując wykładni art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT, należy zatem naturalnie mieć na uwadze zasadę pewności prawa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131219">19 grudnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>BDV Hungary Trading</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑563/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:854">EU:C:2013:854</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W rzeczy samej w motywach dyrektywy 2017/2455 bezpośrednio odwołano się do tej zasady, stwierdzając, że w dyrektywie VAT należy zdefiniować sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0151" ID="QS0151"/>przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0151" CODE="201D" ID="QE0151"/>, tak aby uwzględnić również pośrednie uczestnictwo dostawcy właśnie w celu zapewnienia pewności prawa. Dorozumiane dodawanie słów <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0152" ID="QS0152"/>bezpośrednio lub pośrednio<QUOT.END REF.START="QS0152" CODE="201D" ID="QE0152"/> w pierwotnym tekście art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT, w sytuacji gdy słowa te w nim nie widnieją, stoi dokładnie w sprzeczności z tą zasadą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>Wnioskuję z powyższego, że do czasu wejścia w życie z dniem <DATE ISO="20210101">1 stycznia 2021 r.</DATE> zmian wprowadzonych dyrektywą 2017/2455 art. 33 ust. 1 dyrektywy VAT należy interpretować literalnie. W związku z powyższym <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> należy odczytywać go w świetle nowej definicji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0153" ID="QS0153"/>wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość<QUOT.END REF.START="QS0153" CODE="201D" ID="QE0153"/>, która zawiera słowa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0154" ID="QS0154"/>w tym wtedy, gdy dostawca uczestniczy <HT TYPE="ITALIC">pośrednio</HT> w transporcie lub wysyłce towarów<QUOT.END REF.START="QS0154" CODE="201D" ID="QE0154"/>, czy też tak jak gdyby został on już zastąpiony art. 33 lit. a), który odwołuje się do tej nowej definicji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wykładnia literalna wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0155" ID="QS0155"/>towary […] wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0155" CODE="201D" ID="QE0155"/></HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>Zasugerowałam już w pkt 76–78 powyżej robocze definicje (odpowiednio) <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0156" ID="QS0156"/>wysyłki<QUOT.END REF.START="QS0156" CODE="201D" ID="QE0156"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0157" ID="QS0157"/>transportu<QUOT.END REF.START="QS0157" CODE="201D" ID="QE0157"/> przez dostawcę. Pozwolę sobie teraz dodać do nich roboczą definicję sformułowania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0158" ID="QS0158"/>na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0158" CODE="201D" ID="QE0158"/>. Sugeruję, że towary są wysyłane lub transportowane <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0159" ID="QS0159"/>na rzecz dostawcy<QUOT.END REF.START="QS0159" CODE="201D" ID="QE0159"/>, jeżeli to dostawca, a nie klient, podejmuje de facto decyzje dotyczące sposobu wysyłki lub transportu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>Do sądu krajowego jako jedynego sądu rozstrzygającego co do okoliczności faktycznych należy zbadanie, czy – w świetle okoliczności przedstawionych już w postanowieniu odsyłającym i innych materiałach, które strony przedłożyły sądowi odsyłającemu – towary, których dotyczy niniejsza sprawa, były w rzeczywistości <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0160" ID="QS0160"/>wysłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz<QUOT.END REF.START="QS0160" CODE="201D" ID="QE0160"/>. Rozstrzygając w tym zakresie, sąd krajowy powinien mieć na uwadze, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0161" ID="QS0161"/>uwzględnienie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i handlowych stanowi podstawowe kryterium stosowania wspólnego systemu podatku VAT<QUOT.END REF.START="QS0161" CODE="201D" ID="QE0161"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130620">20 czerwca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Newey</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑653/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:409">EU:C:2013:409</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>W związku z powyższym w moim przekonaniu bezpośrednio lub pośrednio istotne zdają się następujące elementy: (i) zakres potencjalnych opcji transportu oferowanych przez dostawcę na stronie internetowej; (ii) stopień powiązania (jeżeli dotyczy) między dostawcą a przedsiębiorstwami proponującymi jedną z tych opcji; (iii) czy zakup towarów i zakup usług transportowych odbywał się na podstawie jednej umowy czy oddzielnych umów; (iv) kiedy powstawał obowiązek zapłaty za towary; (v) kiedy i gdzie dochodziło do przeniesienia własności i ryzyka; (vi) jakie były ustalenia dotyczące zapłaty za towary i usługi transportowe, z których skorzystano. W ostatecznym rozrachunku to sąd krajowy będzie musiał rozstrzygnąć na podstawie całości dostępnych mu materiałów, czy spółka KrakVet (lub spółka posiadana lub kontrolowana przez nią) w praktyce podejmowała decyzje dotyczące wysyłki lub transportu towarów, czy też były to decyzje podejmowane przez indywidualnych klientów spółki KrakVet.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie znane elementy stanu faktycznego są rozbieżne, a o istotnych elementach przebiegu zdarzeń nie wiadomo wystarczająco<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz pkt 58–62 powyżej.</P></NOTE>. Podkreślam, że jedynie zawartość postanowienia odsyłającego stanowi źródło ustalonych faktów. Inne materiały przedłożone Trybunałowi (w uwagach pisemnych lub w formie ustnej podczas rozprawy) stanowią elementy, które sąd krajowy może zechcieć przeanalizować i zbadać, wracając do niniejszej sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Po pierwsze, wydaje się, że spółka KrakVet oferowała na swojej stronie internetowej tylko jedno możliwe przedsiębiorstwo przewozowe, pozostawiając jednocześnie potencjalnym klientom swobodę zawierania niezależnych umów. Nie podawała ona linków umożliwiających klientom skontaktowanie się z szeregiem różnych przedsiębiorstw przewozowych. (Nadmienię przy tym, że w odesłaniu prejudycjalnym skierowanym w sprawie <HT TYPE="ITALIC">KrakVet II</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Sprawa C‑108/19 KrakVet (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0162" ID="QS0162"/>KrakVet II<QUOT.END REF.START="QS0162" CODE="201D" ID="QE0162"/>), odesłanie prejudycjalne Curtea de Apel București (sądu apelacyjnego, Rumunia), sprawa w toku.</P></NOTE> zaznaczono jasno, że na stronie internetowej proponowano różne przedsiębiorstwa przewozowe, a klienci mogli zawierać odrębne umowy na same towary i na ich transport). Spółka KrakVet nie oferowała własnych usług transportowych. Po drugie, właściciel KrakVet i właściciel KBGT są braćmi<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>W tym kontekście pragnę zauważyć, że art. 80 ust. 1 dyrektywy 2006/112 pozwala na uwzględnienie bliskich powiązań o charakterze rodzinnym w celu zapewnienia, aby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0163" ID="QS0163"/>podstawą opodatkowania […] była wartość wolnorynkowa<QUOT.END REF.START="QS0163" CODE="201D" ID="QE0163"/>.</P></NOTE>; między dwoma przedsiębiorstwami istnieją zatem bliskie więzy rodzinne. Po trzecie, wydaje się, że mogły istnieć odrębne umowy regulujące zakup towarów i świadczenie usług przewozu. Po czwarte, nie dokonano żadnych ustaleń faktycznych w celu ścisłego określenia, w którym momencie powstał obowiązek zapłaty za towary. Po piąte, to samo dotyczy kwestii tego, kiedy (i gdzie) własność towarów i ryzyko w przypadku ich uszkodzenia bądź całkowitej lub częściowej utraty przechodziła z dostawcy na klienta. (Pozwolę sobie zauważyć tutaj, że na rozprawie spółka KrakVet stwierdziła, iż jej produkty są sprzedawane <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0164" ID="QS0164"/>ex works<QUOT.END REF.START="QS0164" CODE="201D" ID="QE0164"/>. Dlatego też gdyby w drodze wysłane produkty zostały uszkodzone, zniszczone, utracone lub ukradzione, klient nadal byłby zobowiązany do zapłaty za nie). Po szóste, wygląda na to, że gdy towary były transportowane przez KBGT, klienci płacili KrakVet z góry zarówno za towary, jak i transport – płatność była przekazywana następnie przez węgierskie przedsiębiorstwo kurierskie na rachunek bankowy CIB prowadzony na nazwisko właściciela KBGT, z którego rozdzielano ją między KrakVet i KBGT. Podczas gdy w przypadku zakupów poniżej 8990 HUF transport oferowany przez KBGT kosztował 1600 HUF, w przypadku zakupów powyżej tego progu transport był dostępny za 70 HUF (kwotę tak niską, że w zasadzie czysto symboliczną), co finansowała spółka KrakVet, oferując 1530 HUF rabatu od ceny zakupionych towarów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający na podstawie tych elementów i całości pozostałego przedłożonego mu materiału będzie musiał ustalić, czy decyzje dotyczące wysyłki lub transportu towarów zostały w rzeczywistości podjęte przez spółkę KrakVet (lub spółkę należącą do niej lub przez nią kontrolowaną), czy też przez indywidualnych węgierskich klientów spółki KrakVet.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="20"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał na czwarte pytanie prejudycjalne udzielił następującej odpowiedzi:</TXT><P>Artykuł 33 ust. 1 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie sytuacje, w których towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz. Nie dotyczy to sytuacji, w których dostawca uczestniczy w wysyłce lub transporcie towarów jedynie pośrednio.</P><P>Jeżeli dostawca, z własnej inicjatywy i własnego wyboru, podejmuje większość istotnych kroków lub wszystkie istotne kroki niezbędne do przygotowania towarów do transportu, organizuje odbiór towarów i rozpoczęcie ich podróży oraz zrzeka się ich posiadania i kontroli nad nimi, oznacza to, że zostały <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0165" ID="QS0165"/>wysłane<QUOT.END REF.START="QS0165" CODE="00AB" ID="QE0165"/> przez dostawcę.</P><P>Jeżeli dostawca osobiście lub przez pośrednika fizycznie przeprowadza operację transportu, jest właścicielem podmiotu prawnego, który tego dokonuje, lub kontroluje taki podmiot, oznacza to, że dostawca dokonał <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0166" ID="QS0166"/>transportu<QUOT.END REF.START="QS0166" CODE="00AB" ID="QE0166"/>.</P><P>Towary są wysyłane lub transportowane <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0167" ID="QS0167"/>na jego [dostawcy] rzecz<QUOT.END REF.START="QS0167" CODE="201D" ID="QE0167"/>, jeżeli to dostawca, a nie klient, podejmuje de facto decyzję o sposobie wysyłki lub transportu tych towarów.</P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Praktyka stanowiąca nadużycie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>W pytaniu piątym sąd odsyłający podkreśla dwie okoliczności faktyczne zawisłej przed nim sprawy: (1) KBGT jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0168" ID="QS0168"/>powiązane<QUOT.END REF.START="QS0168" CODE="201D" ID="QE0168"/> ze spółką KrakVet (przez co, jak rozumiem, sąd krajowy odnosi się do faktu, że właściciele tych dwóch spółek są braćmi) i świadczy inne usługi niezależne od transportu (jak rozumiem – pakowanie towarów do wysyłki); ale (2) klient może skorzystać z innej opcji transportu zakupionych przez niego towarów. Sąd odsyłający zwraca się z pytaniem, czy te dwie szczególne okoliczności faktyczne są istotne przy ustalaniu, czy zachowanie spółki KrakVet stanowi praktykę stanowiącą nadużycie na potrzeby przepisów Unii dotyczących VAT, co uzasadniałoby nałożenie dotkliwych sankcji finansowych na spółkę KrakVet.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>Jeżeli sąd odsyłający uzna, że wysyłki lub transportu dokonywano <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0169" ID="QS0169"/>na rzecz<QUOT.END REF.START="QS0169" CODE="201D" ID="QE0169"/> dostawcy – spółki KrakVet, a nie w imieniu indywidualnego konsumenta, w rzeczy samej zaistnieje konieczność rozważenia, czy zapłatę VAT w państwie członkowskim pochodzenia (Polsce) zamiast w państwie członkowskim przeznaczenia (Węgry) należy postrzegać nie jako działanie niepoprawne, ale również nadużycie. Przypomnę, że w wyroku Part Service<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080221">21 lutego 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Part Service</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑425/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:108">EU:C:2008:108</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Trybunał wyjaśnił, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0170" ID="QS0170"/>do sądu krajowego należy ustalenie, w świetle wskazówek dotyczących wykładni przedstawionych w niniejszym wyroku, czy dla celów zastosowania podatku VAT czynności, takie jak będące przedmiotem sporu przed tym sądem, mogą być uważane za praktyki stanowiące nadużycie<QUOT.END REF.START="QS0170" CODE="201D" ID="QE0170"/>. Zatem w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie piąte należy w mojej ocenie przyjrzeć się szerzej okolicznościom sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Jak wyjaśnię poniżej, kluczowym elementem jest tutaj fakt, że spółka KrakVet zwróciła się <HT TYPE="ITALIC">do właściwych organów polskich</HT> – w drodze wniosku o wiążącą interpretację z pytaniem – <HT TYPE="ITALIC">o</HT> <HT TYPE="ITALIC">wytyczne</HT> w kwestii, czy VAT należny jest w państwie członkowskim pochodzenia czy w państwie członkowskim przeznaczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz pkt 63, 65 powyżej.</P></NOTE>. W postępowaniu przed Trybunałem nikt nie zakwestionował stanowiska spółki KrakVet, że odpowiedź na wniosek była prawnie wiążąca zarówno dla spółki KrakVet, jak i polskich organów właściwych do spraw VAT. Spółka KrakVet została poinformowana przez właściwe władze polskie, że VAT podlega zapłacie w Polsce, a więc innymi słowy – że zastosowanie ma zasada ogólna zawarta w art. 32 dyrektywy VAT, a nie odstępstwo przewidziane w art. 33 tej dyrektywy. Nie podlega dyskusji, że spółka KrakVet należycie naliczyła i zapłaciła VAT w Polsce w rozpatrywanym okresie. Polskie organy przeprowadziły kontrolę w spółce KrakVet w 2014 r. Następnie potwierdziły one odpowiedź, której udzieliły wcześniej spółce KrakVet.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="21"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Spółka KrakVet i Polska podnoszą, powołując się na wyrok wydany w sprawie WebMindLicenses<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑419/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:832">EU:C:2015:832</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, że podatnik jest uprawniony do czerpania korzyści z różnic w krajowych stawkach VAT. Wskazują one, że podatnicy zasadniczo mają swobodę wyboru struktur organizacyjnych i form transakcji, które uważają za najwłaściwsze dla swojej działalności gospodarczej oraz na potrzeby ograniczenia swoich obciążeń podatkowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>RBS Deutschland Holdings</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑277/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:810">EU:C:2010:810</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz również opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>SEB bankas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑532/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1019">EU:C:2017:1019</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w której zasugerował on, że właściwe organy podatkowe są w każdym przypadku zobowiązane do znalezienia właściwej równowagi pomiędzy koniecznością jednolitego stosowania prawa a szczególnymi okolicznościami sprawy danego podmiotu, które mogły spowodować powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie podatnika (pkt 83 i 84 jego opinii).</P></NOTE>, a także wyboru struktur biznesowych, które uznają za najodpowiedniejsze dla swojej działalności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>RBS Deutschland Holdings</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑277/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:810">EU:C:2010:810</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); opinia rzecznika generalnego M. Bobeka w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>SEB bankas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑532/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:1019">EU:C:2017:1019</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Rząd włoski podnosi, że podatnicy nie mają prawa powoływać się na normy prawa Unii w sposób stanowiący nadużycie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Przytaczając wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980512">12 maja 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kefalas i in.</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑367/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:222">EU:C:1998:222</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000323">23 marca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diamantis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑373/97</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:150">EU:C:2000:150</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050303">3 marca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Fini H</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑32/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:128">EU:C:2005:128</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, natomiast rząd czeski, Irlandia, rząd węgierski i Komisja argumentują, że praktyka handlowa spółki KrakVet stanowi nadużycie, ponieważ ma na celu czerpanie korzyści z różnicy między stawkami VAT w poszczególnych państwach członkowskich, co powoduje zakłócenie konkurencji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Przytaczając wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060221">21 lutego 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Halifax in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑255/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:121">EU:C:2006:121</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>WebMindLicenses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:832">EU:C:2015:832</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171122">22 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cussen</NAME.CASE>, (<NO.CASE>C‑251/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:881">EU:C:2017:881</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Zjednoczone Królestwo nie ustosunkowało się do tej kwestii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Przypomnę, że w sprawie Halifax<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060221">21 lutego 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Halifax i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑255/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:121">EU:C:2006:121</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0073">73</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Trybunał stwierdził jasno, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0171" ID="QS0171"/>w sytuacji, gdy podatnikowi przysługuje wybór pomiędzy dwoma transakcjami, dyrektywa [VAT] nie nakłada na niego obowiązku dokonania wyboru tej transakcji, z którą wiąże się zapłata najwyższej kwoty podatku VAT. Przeciwnie, zgodnie z tym, co przypomniał rzecznik generalny w pkt 85 opinii, podatnikowi przysługuje prawo do dokonania wyboru takiej struktury swojej działalności, poprzez którą ograniczy swoje zobowiązanie podatkowe<QUOT.END REF.START="QS0171" CODE="201D" ID="QE0171"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Halifax i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑255/02, C‑419/02 i C‑223/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:200">EU:C:2005:200</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Zatem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0172" ID="QS0172"/>w dziedzinie podatku VAT dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo spełniania warunków formalnych ustanowionych przez odpowiednie przepisy [dyrektywy VAT] i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały <HT TYPE="ITALIC">osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą owe przepisy</HT>. Ponadto również z ogółu obiektywnych czynników powinno wynikać, że <HT TYPE="ITALIC">celem spornych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej</HT><QUOT.END REF.START="QS0172" CODE="201D" ID="QE0172"/> (wyróżnienie własne). Warunki te (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0173" ID="QS0173"/>kryteriami z wyroku Halifax<QUOT.END REF.START="QS0173" CODE="201D" ID="QE0173"/>) muszą być spełnione łącznie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Wokół kryteriów tych toczyła się szeroka debata akademicka. Zobacz F. Vanistendael, <HT TYPE="ITALIC">Halifax and Cadbury</HT> <HT TYPE="ITALIC">Schweppes: one single European theory of abuse in tax law</HT>?, EC Tax Review, vol. 15, 2006, N<HT TYPE="SUP">o</HT>. G, s. 192–195; P. Pistone, <HT TYPE="ITALIC">Abuse of Law in the Context of Indirect Taxation: From (before) Emsland-stärke 1 to Halifax (and beyond), Prohibition of abuse in Law: A new German principle of EU Law</HT>?, 1 ed., Oxford, Hart Publishing, Studies of the Oxford Institute of European and Comparative Studies,2011; R. De la Feria, Giving themselves extra VAT? The ECJ ruling in Halifax, <HT TYPE="ITALIC">British Tax Review</HT>, issue 2, 2006, s. 119–123; R. De la Feria, Prohibition of abuse of (community) law: the creation of a new general principle of EC law through tax, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT>, vol. 45, 2008, issue 2, s. 395–441.</P></NOTE>. W wyroku Part Service<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080221">21 lutego 2008 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑425/06</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:108">EU:C:2008:108</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Trybunał wyjaśnił, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0174" ID="QS0174"/>można stwierdzić istnienie praktyk stanowiących nadużycie, gdy uzyskanie korzyści podatkowej stanowi <HT TYPE="ITALIC">zasadniczy cel</HT> danej lub danych czynności<QUOT.END REF.START="QS0174" CODE="201D" ID="QE0174"/> (wyróżnienie własne). Na to samo orzecznictwo powołano się w dokumencie roboczym Komitetu ds. VAT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie jasne jest, że transakcją zasadniczą jest sprzedaż karmy dla zwierząt domowych. Stanowi to przedmiot działalności KrakVet i to tym zakupem zainteresowani są klienci KrakVet. Zakup niezbędnych usług transportowych w celu dostarczenia karmy dla zwierząt domowych z magazynu KrakVet w Polsce pod adres dostawy klienta na Węgrzech jest dodatkowy (pomocniczy)<?PAGE NO="22"?> względem owej transakcji zasadniczej. Okoliczności niniejszej sprawy nie przypominają zatem w pełni fikcyjnej umowy, na podstawie której spółka tworzy strukturę swojej działalności z wyłącznym zamiarem ograniczenia zobowiązań podatkowych, co stanowiłoby klasyczny przypadek nadużycia w zakresie VAT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Jasne jest jednak również, że spółka KrakVet uzyskała znaczną korzyść finansową wynikającą z różnicy między stawkami VAT w Polsce (8%) i na Węgrzech (27%). Jest tak niezależnie od tego, czy korzyść ta przybiera formę zwiększonych zysków czy też większego udziału w rynku, wynikającego z możliwości oferowania niższych cen konsumentom końcowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>W dalszej części <HT TYPE="ITALIC">zakładam</HT>, że gdy sprawa trafi ponownie do sądu odsyłającego, sąd uzna, że przedmiotowe transakcje wchodzą w zakres stosowania art. 33 dyrektywy VAT, a nie jej art. 32.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>W takiej sytuacji VAT od tych transakcji byłby należny na Węgrzech, ponieważ ich wartość zdecydowanie przekraczała próg ilościowy przewidziany w art. 34. Błąd co do prawa popełnił podatnik (spółka KrakVet), a i w rzeczy samej – w odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację wystosowany przez spółkę KrakVet – polskie organy podatkowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>W pytaniach pierwszym i drugim sąd odsyłający porusza kwestię, czy państwo członkowskie przeznaczenia jest związane ustaleniem wymiaru VAT dokonanym przez państwo członkowskie pochodzenia. Odnoszę wrażenie, że przy takim ustalaniu wymiaru podatku państwo członkowskie pochodzenia musiało uwzględnić po drodze – być może w sposób dorozumiany – to, czy proponowane uzgodnienia stanowią zachowanie stanowiące nadużycie, oraz stwierdzić,, że <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> i że zgodnie z prawem uzgodnienia te podlegają art. 32 dyrektywy VAT. Ponieważ niniejsza opinia jest ograniczona do rozważenia pytania czwartego i pytania piątego, pozostawię otwartą kwestię odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie. W dalszej części kontynuuję wywód, zakładając, że państwo członkowskie <HT TYPE="ITALIC">ma</HT> swobodę rozważania, czy nałożyć sankcję za rozpatrywane zachowanie, uznając je za nadużycie praw w rozumieniu kryteriów z wyroku Halifax.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Na wstępie pragnę zauważyć, że rozporządzenie w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT nie zawiera przepisów dotyczących <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0175" ID="QS0175"/>wniosków o wiążące interpretacje<QUOT.END REF.START="QS0175" CODE="201D" ID="QE0175"/> wystosowywanych przez dostawców. Podobnie nie odnosi się ono również to kwestii tego, w jaki sposób organy podatkowe jednego państwa członkowskiego powinny odnieść się do posiadających moc wiążącą odpowiedzi udzielonych przez organy podatkowe innego państwa członkowskiego lub rezultatów kontroli przeprowadzonych przez te organy podatkowe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>W rozporządzeniu tym wielokrotnie podkreślano jednak znaczenie współpracy między organami podatkowymi państw członkowskich. O współpracy tej, postrzeganej jako zasadniczej dla prawidłowego stosowania przepisów dotyczących VAT i unikania oszustw, mowa jest między innymi w motywach 7 i 13, w art. 1 ust. 1 (określającym ogólny zakres współpracy), art. 7 ust. 3 (zezwalającym państwu członkowskiemu przeznaczenia na wystąpienie do państwa członkowskiego pochodzenia o przeprowadzenie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0176" ID="QS0176"/>postępowania administracyjnego<QUOT.END REF.START="QS0176" CODE="201D" ID="QE0176"/>), art. 13 ust. 1 (zobowiązującym państwo członkowskie pochodzenia do przekazania informacji bez uprzedniego wniosku), jak również w uzgodnieniach dotyczących wspólnej kontroli zawartych w art. 29 i 30. Rozporządzenie w sprawie zwalczania oszustw w dziedzinie VAT może być zatem postrzegane jako praktyczne wdrożenie obowiązku lojalnej współpracy przewidzianego w art. 4 ust. 3 TUE, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0177" ID="QS0177"/>państwa członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z [t]raktatów<QUOT.END REF.START="QS0177" CODE="201D" ID="QE0177"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151217">17 grudnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>WebMindLicenses</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑419/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:832">EU:C:2015:832</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="23"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Odnoszę wrażenie, że sprzeczne z tą zasadą byłoby, gdyby właściwe organy w innym państwie członkowskim, <HT TYPE="ITALIC">poza</HT> zastosowaniem ewentualnych korekt podatku należnego i należnych od niego odsetek miały również możliwość nakładania dotkliwych sankcji w związku z nadużyciem praw (w rozumieniu kryteriów z wyroku Halifax) za to samo zachowanie, które zostało wyraźnie uznane za zgodne z prawem w wiążącym prawnie ustaleniu wymiaru VAT dokonanym przez urzędników w państwie członkowskim, w którym podatnik jest zarejestrowany do celów VAT.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Mam również poważne wątpliwości co do zgodności takiego rezultatu z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Trybunał w sprawie Kreuzmayr<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180221">21 lutego 2018 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑628/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:84">EU:C:2018:84</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> orzekł, że zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0178" ID="QS0178"/>przysługuje każdemu podmiotowi prawa, w którym organ administracyjny wzbudził nadzieje znajdujące poparcie w udzielanych mu przez ten organ precyzyjnych zapewnieniach<QUOT.END REF.START="QS0178" CODE="201D" ID="QE0178"/>. W mojej opinii odpowiedź na wniosek o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0179" ID="QS0179"/>wiążącą interpretację<QUOT.END REF.START="QS0179" CODE="201D" ID="QE0179"/> – która dodatkowo była wiążąca prawnie zarówno dla podatnika, jak i właściwych organów – stanowi właśnie takie precyzyjne zapewnienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>Podkreślę od razu, że spółka KrakVet <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> mogła w uzasadniony sposób oczekiwać, że odpowiedź na wniosek o wiążącą interpretację skierowany do polskich organów właściwych do spraw VAT stanowi niepodważalne i prawidłowe stwierdzenie faktycznej sytuacji prawnej. Zawsze istniała możliwość, że właściwe organy innego państwa członkowskiego będą innego zdania i że – tak jak rzeczywiście miało miejsce w niniejszej sprawie – sprawa trafi do sądów krajowych, a Trybunał zostanie poproszony o wydanie autorytatywnego orzeczenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Odnoszę jednak wrażenie, że spółka KrakVet <HT TYPE="ITALIC">była</HT> uprawniona do kontynuowania działania z założeniem, że skoro prowadziła swoją działalność w ścisłej zgodności z propozycją przedstawioną organom we wniosku o wiążącą interpretację, nie będzie narażona na ryzyko dotkliwych kar za nadużycia praw, w razie gdyby wiążąca prawnie odpowiedź okazała się ostatecznie błędna z prawnego punktu widzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0180" ID="QS0180"/>Nadużycie praw<QUOT.END REF.START="QS0180" CODE="201D" ID="QE0180"/> to poważna sprawa. Jeżeli zostanie udowodnione, słusznie pociąga za sobą poważne sankcje. Nie należy dewaluować i zniekształcać tego pojęcia poprzez rozszerzenie go na sytuacje, w których podatnik rozważnie zwrócił się o wytyczne co do prawidłowej klasyfikacji VAT w odniesieniu do proponowanego sposobu działania, występując nie do prywatnego doradcy handlowego, ale do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym jest on zarejestrowany do celów zapłaty tego podatku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>Na wypadek gdyby Trybunał nie zgodził się ze mną w tej kwestii, pozwolę sobie na dwie dodatkowe uwagi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>Po pierwsze, odnoszę wrażenie, że właściwe organy państwa członkowskiego przeznaczenia (Węgier) powinny być – co najmniej – zobowiązane do przedstawienia spółce KrakVet szczegółowego uzasadnienia, w którym wyjaśniłyby, dlaczego – <HT TYPE="ITALIC">niezależnie</HT> od odpowiedzi, z której wynikało, że spółka KrakVet otrzymała odpowiedź na wniosek o wiążącą interpretację od polskich organów właściwych do spraw VAT – organy węgierskie uznały, że zachowanie spółki KrakVet, w które zaangażowała się ona w oparciu o tę odpowiedź, stanowi nadużycie praw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zobacz między innymi wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171109">9 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>LS Customs Services</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑46/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:839">EU:C:2017:839</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0181" ID="QS0181"/>szczególną wagę ma obowiązek uzasadnienia decyzji organów krajowych, gdyż stwarza on ich adresatowi możliwość obrony jego praw na możliwie najlepszych warunkach i podjęcia z pełną znajomością rzeczy decyzji, czy celowe jest zaskarżenie tych decyzji do sądu. Uzasadnienie jest też niezbędne, by umożliwić sądom sprawowanie kontroli zgodności z prawem tych decyzji<QUOT.END REF.START="QS0181" CODE="201D" ID="QE0181"/> (pkt 40).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Po drugie, przypominam, że w sprawie Farkas<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170426">26 kwietnia 2017 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑564/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:302">EU:C:2017:302</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0182" ID="QS0182"/>[n]ależy przypomnieć, że w braku harmonizacji przepisów Unii w dziedzinie sankcji z tytułu niedochowania warunków przewidzianych w ramach systemu wprowadzonego przez te przepisy [VAT], państwa członkowskie mają kompetencję do dokonania wyboru sankcji, które uznają za odpowiednie. Państwa członkowskie są jednak zobowiązane do wykonywania tej kompetencji z poszanowaniem prawa Unii i jego ogólnych zasad, a w konsekwencji z poszanowaniem zasady proporcjonalności<QUOT.END REF.START="QS0182" CODE="201D" ID="QE0182"/>. Wynika z tego, że fakt, iż spółka KrakVet działała w oparciu o odpowiedź polskich organów podatkowych na wniosek o wiążącą interpretację, byłby czynnikiem uwzględnianym przy ustalaniu, czy węgierskie organy podatkowe powinny nałożyć na KrakVet sankcje, a jeżeli tak – jaka wysokość sankcji byłaby odpowiednia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, aby Trybunał udzielił na pytanie piąte następującej odpowiedzi:</TXT><P>Jeżeli podatnik zwraca się do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym jest zarejestrowany do celów VAT, z pytaniem o prawidłową kwalifikację prawną do celów VAT w odniesieniu do zamierzonego sposobu działania (określając szczegółowo rozwiązania, które zamierza wprowadzić), otrzymuje odpowiedź, która jest prawnie wiążąca dla niego i dla tych organów podatkowych, a następnie prowadzi działalność gospodarczą w ścisłej zgodności z wnioskiem o wiążącą interpretację (zweryfikowanie której to zgodności należy do sądu krajowego), właściwe organy państwa członkowskiego ze względu na zasadę lojalnej współpracy zapisaną w art. 4 ust. 3 TUE i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań nie mogą uznawać działań podatnika za nadużycie praw w świetle testu przewidzianego w wyroku wydanym w sprawie Halifax, C‑255/02, i, odpowiednio, nałożyć sankcje za takie zachowanie.</P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Bez uszczerbku dla odpowiedzi udzielonych przez Trybunał na pytania pierwsze, drugie i trzecie zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanym przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (sąd administracyjny i pracy dla miasta stołecznego Budapeszt, Węgry), proponuję, aby Trybunał udzielił następującej odpowiedzi na pytania prejudycjalne czwarte i piąte:</TXT><P>Pytanie czwarte:</P><P>Artykuł 33 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia <DATE ISO="20061128">28 listopada 2006 r.</DATE> w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie sytuacje, w których towary są wysyłane lub transportowane przez dostawcę lub na jego rzecz. Nie dotyczy to sytuacji, w których dostawca uczestniczy w wysyłce lub transporcie towarów jedynie pośrednio.</P><P>Jeżeli dostawca, z własnej inicjatywy i własnego wyboru, podejmuje większość istotnych kroków lub wszystkie istotne kroki niezbędne do przygotowania towarów do transportu, organizuje odbiór towarów i rozpoczęcie ich podróży oraz zrzeka się ich posiadania i kontroli nad nimi, oznacza to, że zostały <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0183" ID="QS0183"/>wysłane<QUOT.END REF.START="QS0183" CODE="201D" ID="QE0183"/> przez dostawcę.</P><P>Jeżeli dostawca osobiście lub przez pośrednika fizycznie przeprowadza operację transportu, jest właścicielem podmiotu prawnego, który tego dokonuje, lub kontroluje taki podmiot, oznacza to, że dostawca dokonał <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0184" ID="QS0184"/>transportu<QUOT.END REF.START="QS0184" CODE="201D" ID="QE0184"/>.</P><P>Towary są wysyłane lub transportowane <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0185" ID="QS0185"/>na jego [dostawcy] rzecz<QUOT.END REF.START="QS0185" CODE="201D" ID="QE0185"/>, jeżeli to dostawca, a nie klient, podejmuje <HT TYPE="ITALIC">de facto</HT> decyzję o sposobie wysyłki lub transportu tych towarów.</P><?PAGE NO="25"?><P>Pytanie piąte:</P><P>Jeżeli podatnik zwraca się do właściwych organów państwa członkowskiego, w którym jest zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej (VAT), z pytaniem o prawidłową kwalifikację prawną do celów VAT w odniesieniu do zamierzonego sposobu działania (określając szczegółowo rozwiązania, które zamierza wprowadzić), otrzymuje odpowiedź, która jest prawnie wiążąca dla niego i dla tych organów podatkowych, a następnie prowadzi działalność gospodarczą w ścisłej zgodności z propozycją przedstawioną we wniosku o wiążącą interpretację (zweryfikowanie której to zgodności należy do sądu krajowego), właściwe organy państwa członkowskiego ze względu na zasadę lojalnej współpracy zapisaną w art. 4 ust. 3 TUE i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań nie mogą uznawać działań podatnika za nadużycie praw w świetle testu przewidzianego w wyroku wydanym w sprawie Halifax, C‑255/02, i, odpowiednio, nałożyć sankcje za takie zachowanie.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>