<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-458/15</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0458</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:66">EU:C:2019:66</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia E. Sharpston – sprawa C‑458/15</HT></P><P>K.P.</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Eleanor Sharpston</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20190124">24 stycznia 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: angielski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑458/15</HT></P><P>Staatsanwaltschaft Saarbrücken</P><P>przeciwko</P><P>K.P.</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (sąd okręgowy w Saarbrücken, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa</KEYWORD><KEYWORD>Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu</KEYWORD><KEYWORD>Zamrożenie środków finansowych</KEYWORD><KEYWORD>Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 1 ust. 4 i 6</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja o pozostawieniu osób, grup i podmiotów w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001</KEYWORD><KEYWORD>Ważność</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Osobie pozyskującej środki na działalność domniemanej organizacji terrorystycznej grozi kara pozbawienia wolności w państwie członkowskim Unii Europejskiej. Osoba ta kwestionuje ważność przepisów krajowych, o których naruszenie jest oskarżona, twierdząc, iż instrumenty Unii, które wspomniane przepisy wykonują, przyjęto – w jej ocenie – bez odpowiedniego uzasadnienia. Nie po raz pierwszy uzasadnienie umieszczenia domniemanej organizacji terrorystycznej w wykazie stanowi przedmiot uważnej analizy. Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym ponownie kieruje uwagę na to zagadnienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Landgericht Saarbrücken (sąd okręgowy w Saarbrücken, Niemcy) zwraca się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie ważności niektórych aktów prawa Unii, na mocy których nazwa organizacji znanej jako Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu [Tygrysów Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu] (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>LTTE<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) została pozostawiona w wykazie osób, grup i podmiotów, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia <DATE ISO="20011227">27 grudnia 2001 r.</DATE> w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="344" PAGE.FIRST="70" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 344, s. 70</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Wniosek został złożony w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko K.P. (zwanemu dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>oskarżonym<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>). W toku postępowania przed Trybunałem K.P. podniósł kolejne zagadnienie odnoszące się do adekwatności uzasadnienia pierwotnej decyzji Rady o umieszczeniu LTTE w wykazie zakazanych organizacji oraz tego, czy kwestia ta ma jakikolwiek wpływ na legalność kolejnych aktów prawa Unii wymienionych przez sąd odsyłający w postanowieniu odsyłającym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>W następstwie ataków terrorystycznych dokonanych w dniu <DATE ISO="20010911">11 września 2001 r.</DATE> w Nowym Jorku, Waszyngtonie i Pensylwanii Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych przyjęła w dniu <DATE ISO="20010928">28 września 2001 r.</DATE> rezolucję 1373 (2001)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>S/RES/1373 (2001).</P></NOTE> [zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>rezolucją 1373 (2001)<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>] na podstawie rozdziału VII Karty Narodów Zjednoczonych. Preambuła do tej rezolucji potwierdza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>konieczność zwalczania wszelkimi środkami, zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych, zagrożeń międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa spowodowanych przez akty terrorystyczne<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>. Zgodnie z pkt 5 tej rezolucji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>akty, metody i praktyki terrorystyczne są sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz […] świadome finansowanie i organizowanie aktów terrorystycznych lub podżeganie do nich są również sprzeczne z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/> [tłumaczenie nieoficjalne].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Rezolucja 1373 (2001) nie zawiera wykazu podmiotów ani osób, wobec których należy stosować środki mające na celu zwalczanie terroryzmu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wspólne stanowiska 2001/931/WPZiB i 2006/380/WPZiB</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20011227">27 grudnia 2001 r.</DATE> Rada Unii Europejskiej przyjęła wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="344" PAGE.FIRST="93" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 344, s. 93</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Motywy wspólnego stanowiska 2001/931 zawierają następujące stwierdzenia: Rada Europejska oświadczyła, że terroryzm jest rzeczywistym wyzwaniem dla świata i Europy i że walka z terroryzmem będzie priorytetowym celem Unii Europejskiej; Rada Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęła rezolucję 1373 (2001) określającą zakrojoną na szeroką skalę strategię walki z terroryzmem, w szczególności walkę przeciwko finansowaniu terroryzmu; a Unia Europejska powinna podjąć dodatkowe środki w celu wykonania rezolucji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Motywy 1, 2 i 5.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 wspólnego stanowiska 2001/931 stanowi między innymi, że stosuje się ono do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych i wymienionych w załączniku. Zgodnie z art. 1 ust. 2 sformułowanie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>osoby, grupy i podmioty uczestniczące w aktach terrorystycznych<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/> oznacza:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>osoby, które dokonują lub usiłują dokonać aktów terrorystycznych lub biorą udział w dokonywaniu aktów terrorystycznych, lub ułatwiają ich dokonywanie,</P></ITEM><ITEM><P>grupy i podmioty będące własnością takich osób lub kontrolowane, bezpośrednio lub pośrednio, przez takie osoby; oraz osoby, grupy i podmioty działające w imieniu lub pod kierunkiem takich osób, grup i podmiotów, włączając fundusze uzyskane lub wytworzone z mienia będącego własnością lub kontrolowanego, bezpośrednio lub pośrednio, przez takie osoby i osoby, grupy i podmioty z nimi związane.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 3 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>akt terrorystyczny<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> oznacza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>jeden z następujących zamierzonych [umyślnych] czynów, który, ze względu na swój charakter lub kontekst, może wyrządzić poważną szkodę krajowi lub organizacji międzynarodowej, określony jako przestępstwo na mocy prawa krajowego, gdy został dokonany w celu […]</TXT><?PAGE NO="3"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><P>(iii) poważnej destabilizacji lub zniszczenia podstawowych struktur politycznych, konstytucyjnych, gospodarczych lub społecznych kraju lub organizacji międzynarodowej: […] k) uczestniczenie w działalności grupy terrorystycznej, włączając w to dostarczanie zasobów informacyjnych lub materialnych lub finansowanie jej działalności w jakikolwiek sposób, ze świadomością faktu, że takie uczestniczenie przyczyni się do przestępczej działalności grupy<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 4 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>lista [wykaz] w załączniku jest sporządzana[y] na podstawie dokładnych informacji lub materiałów zawartych w odpowiednich aktach, które wskazują, że decyzja została podjęta przez właściwą władzę w odniesieniu do osób, grup i podmiotów, których to dotyczy, bez względu na to, czy dotyczy to wszczęcia dochodzenia lub postępowania w sprawie o akt terrorystyczny, usiłowanie popełnienia takiego aktu, uczestniczenia w nim lub ułatwienia dokonania takiego aktu, opartego na poważnych i wiarygodnych dowodach lub poszlakach, lub skazania za takie czyny. […] Do celów niniejszego ustępu <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>właściwa władza<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00AB" ID="QE0010"/> oznacza władzę sądowniczą lub, gdy władze sądownicze nie mają właściwości w zakresie objętym niniejszym ustępem, równoważną właściwą władzę w tym zakresie<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 6 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>[n]azwiska osób i nazwy podmiotów na liście w załączniku [w wykazie ujętym w załączniku] są poddawane kontroli w regularnych odstępach czasu, co najmniej raz w ciągu każdych sześciu miesięcy, w celu zapewnienia, że istnieją podstawy do utrzymania [pozostawienia] ich na liście [w wykazie]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 3 wspólnego stanowiska 2001/931 Unia Europejska, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>działając w granicach kompetencji powierzonych jej przez Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, zapewnia, że fundusze [środki finansowe], aktywa finansowe lub zasoby gospodarcze, lub inne powiązane usługi nie zostaną udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, na korzyść osób, grup i podmiotów wymienionych w załączniku<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Załącznik do wspólnego stanowiska 2001/931 zawiera wykaz zatytułowany: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Pierwsza lista [Pierwszy wykaz] osób, grup i podmiotów wymienionych w art. 1 […]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>. LTTE nie figuruje w tym wykazie. Wspomniany załącznik wielokrotnie zmieniano. Następnie zastąpiono go wspólnym stanowiskiem Rady 2006/380/WPZiB z dnia <DATE ISO="20060529">29 maja 2006 r.</DATE> aktualizującym wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylającym wspólne stanowisko 2006/231/WPZiB<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="144" PAGE.FIRST="25" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 144, s. 25</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Nazwa LTTE została umieszczona w wykazie po raz pierwszy w załączniku do wspólnego stanowiska 2006/380<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Organizacja ta była następnie pozostawiana w wykazie, o którym mowa w art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931, ostatnim razem na podstawie decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia <DATE ISO="20180730">30 lipca 2018 r.</DATE> dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="194" PAGE.FIRST="144" DATE.PUB="2018">Dz.U. 2018, L 194, s. 144</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 2580/2001</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Motywy rozporządzenia nr 2580/2001 zawierają następujące stwierdzenia:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>Rada Europejska oświadczyła, że zwalczanie finansowania terroryzmu jest decydującym aspektem walki z terroryzmem, oraz wezwała członków Rady do podjęcia niezbędnych środków mających na celu zwalczanie wszelkich form finansowania działalności terrorystycznej.</P></ITEM><ITEM><P>W rezolucji 1373 (2001) Rada Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych postanowiła, że wszystkie państwa powinny dokonać zamrożenia funduszy [środków finansowych] oraz innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych osób, które dokonują lub usiłują dokonywać aktów terrorystycznych, lub biorą w nich udział, lub ułatwiają dokonanie takich aktów.</P></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><P>Dodatkowo Rada Bezpieczeństwa postanowiła, że należy podjąć środki, aby zakazać udostępniania na rzecz takich osób funduszy [środków finansowych] oraz aktywów finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakazać świadczenia usług finansowych i im pokrewnych na rzecz tych osób.</P></ITEM><ITEM><P>Konieczne jest podjęcie przez Unię Europejską działań zmierzających do wprowadzenia w życie środków objętych zakresem WPZiB, przewidzianych we wspólnym stanowisku 2001/931.</P></ITEM><ITEM><P>Państwa członkowskie powinny określić zasady stosowania sankcji obowiązujących wobec naruszeń przepisów rozporządzenia nr 2580/2001 i zapewnić, że będą one wykonywane.</P></ITEM><ITEM><P>Wykaz, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001, może obejmować osoby i podmioty związane z państwami trzecimi, jak również te, do których w jakikolwiek inny sposób odnoszą się aspekty WPZiB określone we wspólnym stanowisku 2001/931<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Motywy 2, 3, 4, 5, 12 i 14.</P></NOTE>.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2580/2001 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>fundusze [środki finansowe], inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00AB" ID="QE0015"/> oznaczają aktywa każdego rodzaju, zarówno materialne, jak i niematerialne, ruchome i nieruchome, niezależnie w jaki sposób nabyte […]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>. Artykuł 1 ust. 4 rozporządzenia nr 2580/2001 stanowi, że definicja <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>aktu terrorystycznego<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> jest tożsama z definicją zawartą w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Artykuł 2 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="002.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>wszystkie fundusze [środki finansowe], inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze należące do i będące własnością lub posiadane przez osobę fizyczną lub osobę prawną, grupę lub podmiot wymienione na liście określonej w ust. 3 zostają zamrożone;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>fundusze [środki finansowe], inne aktywa finansowe i zasoby gospodarcze nie zostają udostępnione, bezpośrednio lub pośrednio, osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym na liście określonej w ust. 3 ani na ich rzecz.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Poza wyjątkami dopuszczonymi na mocy art. 5 i 6, zakazane jest świadczenie usług finansowych osobie fizycznej lub prawnej, grupie lub podmiotowi wymienionym na liście określonej [w wykazie określonym] w ust. 3 [i] na ich rzecz.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="002.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA><P>Rada, stanowiąc jednomyślnie, ustanawia, przegląda i zmienia listę [wykaz] osób, grup i podmiotów, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 1 ust. 4, 5 i 6 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB; na takiej liście [w takim wykazie] [zwanym dalej <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>wykazem przewidzianym w art. 2 ust. 3<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00AB" ID="QE0018"/>] znajdują się:</P><LIST TYPE="roman"><ITEM><NP><NO.P>(i)</NO.P><TXT>osoby fizyczne dokonujące lub usiłujące dokonać, uczestniczące w, lub ułatwiające dokonanie jakiegokolwiek aktu terrorystycznego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(ii)</NO.P><TXT>osoby prawne, grupy lub podmioty dokonujące lub usiłujące dokonać, uczestniczące w, lub ułatwiające dokonanie jakiegokolwiek aktu terrorystycznego;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>(iii)</NO.P><TXT>osoby prawne, grupy lub podmioty będące własnością lub kontrolowane przez jedną lub więcej osób fizycznych lub prawnych, grupy lub podmioty określone w (i) oraz (ii); albo</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><NP><NO.P>(iv)</NO.P><TXT>osoby fizyczne lub prawne, grupy lub podmioty działające w imieniu lub pod kierownictwem jednej lub więcej osób fizycznych lub prawnych, grup lub podmiotów określonych w (i) oraz (ii)<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Umieszczenie LTTE w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W art. 1 decyzji Rady 2006/379/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Decyzja Rady z dnia <DATE ISO="20060529">29 maja 2006 r.</DATE> wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2005/930/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="144" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 144, s. 21</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> po raz pierwszy umieszczono LTTE w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>pierwotną decyzją o umieszczeniu w wykazie<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Obecnie LTTE nadal figuruje w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia <DATE ISO="20180730">30 lipca 2018 r.</DATE> dotyczącego wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/468 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="194" PAGE.FIRST="23" DATE.PUB="2018">Dz.U. 2018, L 194, s. 23</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Nazwę tej organizacji pozostawiono w wykazie na mocy decyzji Rady 2007/445/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Decyzja z dnia <DATE ISO="20070628">28 czerwca 2007 r.</DATE> wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzje 2006/379/WE i 2006/1008/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="169" PAGE.FIRST="58" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 169, s. 58</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. W motywach do tej decyzji stwierdzono, że Rada przekazała wszystkim osobom, grupom i podmiotom, co do których było to praktycznie możliwe, uzasadnienie przyczyn, z których zostały one umieszczone w wykazie stanowiącym część decyzji 2006/379<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Motyw 3 decyzji 2007/445.</P></NOTE>. W <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> opublikowano zawiadomienie informujące zainteresowane osoby i podmioty, że Rada zamierza pozostawić w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 ich nazwiska i nazwy. Owe osoby i podmioty zostały również poinformowane, że możliwe jest zwrócenie się do Rady o uzasadnienie przyczyn umieszczenia ich w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Motyw 4 decyzji 2007/445.</P></NOTE>. Rada przesłała LTTE pismo z dnia <DATE ISO="20070629">29 czerwca 2007 r.</DATE>, do którego dołączyła uzasadnienie decyzji o pozostawieniu nazwy tej organizacji w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Nazwa LTTE została następnie pozostawiona w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 na mocy następujących aktów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Decyzję 2007/445 oraz kolejne akty wymienione w pkt 18 będę określać mianem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>spornych aktów prawa Unii<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</P></NOTE>: decyzji Rady 2007/868/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Decyzja z dnia <DATE ISO="20071220">20 grudnia 2007 r.</DATE> wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/445/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="340" PAGE.FIRST="100" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 340, s. 100</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>; decyzji Rady 2008/583/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Decyzja z dnia <DATE ISO="20080715">15 lipca 2008 r.</DATE> wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2007/868/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="188" PAGE.FIRST="21" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 188, s. 21</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>; decyzji Rady 2009/62/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Decyzja z dnia <DATE ISO="20090126">26 stycznia 2009 r.</DATE> wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2008/583/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="023" PAGE.FIRST="25" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 23, s. 25</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i rozporządzenia Rady (WE) nr 501/2009<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Decyzja z dnia <DATE ISO="20090615">15 czerwca 2009 r.</DATE> wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2009/62/WE (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="151" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2009">Dz.U. 2009, L 151, s. 14</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>W przypadku każdego z wymienionych aktów Rada postępowała w sposób, który przyjęła, podejmując decyzję o pozostawieniu LTTE w wykazie na mocy decyzji 2007/445. Przed przyjęciem danego aktu Rada publikowała zatem w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> zawiadomienie o zamiarze pozostawienia nazwy LTTE w wykazie a po jego przyjęciu przesyłała LTTE komunikat zawierający powody pozostawienia jej nazwy w wykazie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo niemieckie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Außenwirtschaftsgesetz (ustawa o handlu zagranicznym, zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>AWG<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>) w brzmieniu obowiązującym w okresie od 2006 do 2009 r. zabraniała przekazywania darowizn na rzecz zakazanych organizacji, takich jak LTTE. W istocie naruszenie zakazu wywozu, sprzedaży, dostaw, udostępniania, przeniesienia, świadczenia usług, inwestowania, wspierania lub obchodzenia przepisów przewidzianego w akcie prawnym Wspólnot Europejskich, który służy wykonywaniu sankcji gospodarczych ustanowionych przez Radę Unii Europejskiej w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, podlegało karze pozbawienia wolności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Sąd odsyłający zauważa, że § 34 ust. 4 pkt 2 i § 34 ust. 6 pkt 2 AWG miały następujące brzmienie: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>4. Karze pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do lat pięciu podlega, kto […] 2. narusza opublikowany w <HT TYPE="ITALIC">Bundesanzeiger</HT> i bezpośrednio skuteczny zakaz dokonywania wywozu, sprzedaży, dostawy, udostępniania, przekazywania, świadczenia usług, dokonywania inwestycji, wspierania lub obchodzenia takiego zakazu, przewidziany w akcie prawnym Wspólnot Europejskich i służący wprowadzeniu w życie sankcji gospodarczej ustanowionej przez Radę Unii Europejskiej w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa […] 6. Karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od dwóch lat podlega, kto […] 2. popełnia czyn, o którym mowa w ust. 1, 2 lub 4, w celu odniesienia korzyści finansowej lub jako członek grupy zorganizowanej utworzonej w celu ciągłego popełniania takich czynów, przy udziale innego członka tej grupy […]<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>. Obowiązująca w okresie od <DATE ISO="20090424">24 kwietnia 2009 r.</DATE> do <DATE ISO="20101111">11 listopada 2010 r.</DATE> wersja przepisu § 34 ust. 4 pkt 2 oraz § 34 ust. 6 pkt 2 AWG miała następujące brzmienie: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>4. Karze pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do lat pięciu podlega, kto […] 2. narusza opublikowany w <HT TYPE="ITALIC">Bundesanzeiger</HT> i bezpośrednio skuteczny zakaz dokonywania wywozu, przywozu, tranzytu, usunięcia, sprzedaży, dostawy, udostępniania, przekazywania, świadczenia usług, dokonywania inwestycji, wspierania lub obchodzenia takiego zakazu, przewidziany w akcie prawnym Wspólnot Europejskich i służący wprowadzeniu w życie sankcji gospodarczej ustanowionej przez Radę Unii Europejskiej w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa […] 6. Karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od dwóch lat podlega, kto […] 2. popełnia czyn, o którym mowa w ust. 1, 2 lub 4, w celu odniesienia korzyści finansowej lub jako członek grupy zorganizowanej utworzonej w celu ciągłego popełniania takich czynów, przy udziale innego członka tej grupy […]<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>. W następstwie nowelizacji ustawy krajowej od <DATE ISO="20130901">1 września 2013 r.</DATE> przepisy te znalazły się w art. 18 ust. 1 lit. a) i ust. 8 AWG.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, postępowanie i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Na podstawie aktu oskarżenia z dnia <DATE ISO="20150312">12 marca 2015 r.</DATE> sporządzonego przez Staatsanwaltschaft Saarbrücken (prokuraturę w Saarbrücken) K.P. został postawiony przed sądem odsyłającym celem przeprowadzenia procesu. W czasie postępowania prokurator utrzymywał, że w okresie od <DATE ISO="20070822">22 sierpnia 2007 r.</DATE> do <DATE ISO="20091127">27 listopada 2009 r.</DATE> K.P. poprzez udostępnianie środków LTTE naruszył bezpośrednio obowiązujący zakaz przewidziany w akcie prawnym Unii Europejskiej, który wykonuje sankcje gospodarcze przyjęte przez Radę Unii Europejskiej w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. K.P. zarzucano również, że w latach 2007–2009 był osobą odpowiedzialną za Tamilski Komitet Koordynacyjny okręgu Saarland (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>TCC<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>), który w imieniu LTTE pozyskiwał od żyjących w Niemczech Tamilów darowizny, przesyłane następnie na Sri Lankę i wykorzystywane tam przez LTTE do finansowania walk zbrojnych wojskowych starć z rządem centralnym. Prokurator podnosi, że K.P. należał do hierarchii tej organizacji, nadzorując podległe mu osoby odpowiedzialne za struktury lokalne i inne osoby zajmujące się pozyskiwaniem środków finansowych na szczeblu lokalnym, a sam podlegał bezpośrednio osobiej odpowiedzialnej w TCC na szczeblu Niemiec.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Zarzucono mu, że po otrzymaniu środków zebranych przez podporządkowane mu osoby na podlegającym mu obszarze przekazywał je za odpowiednim pokwitowaniem co najmniej raz w miesiącu do TCC, a stamtąd środki te były przekazywane LTTE na Sri Lance. Konkretniej rzecz ujmując, K.P. zarzucano, że w okresie od dnia <DATE ISO="20070811">11 sierpnia 2007 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20091127">27 listopada 2009 r.</DATE> (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>okresem istotnym dla sprawy<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>) w 43 przypadkach otrzymał darowizny o łącznej wysokości <FT TYPE="NUMBER">69385</FT> EUR i przekazał je TCC, przy czym wiedział o tym, że środki te zostaną przekazane na Sri Lankę i posłużą tam finansowaniu celów LTTE, i czynił to z tym właśnie zamiarem. Uznano, że wiedział przy tym, że LTTE została przez Radę Unii Europejskiej umieszczona w wykazie podmiotów objętych zakresem rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i że w związku z tym podlegała embargu, z którego to powodu pozyskiwanie i przekazywanie darowizn na Sri Lankę, jak również każdy inny rodzaj udzielania finansowego i materialnego wsparcia LTTE, stanowiło czyn zabroniony.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Podczas rozprawy w dniu <DATE ISO="20150701">1 lipca 2015 r.</DATE> obrońca K.P. zakwestionował legalność spornych aktów prawa Unii, w których LTTE wymieniono w wykazie zakazanych organizacji dla celów art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 z dnia <DATE ISO="20070628">28 czerwca 2007 r.</DATE> Zarzuty te opierały się na dwóch podstawach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Po pierwsze, obrońca K.P. powołał się na analogię ze sprawą E i F<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29 czerwca 2010 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Trybunał orzekł w niej, że umieszczenie Devrimci Halk Kurtulus Partisi-Cephesi (DHKP-C) w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 było bezprawne i nie mogło stanowić podstawy skazania w postępowaniu karnym prowadzonym w związku z zarzutem naruszenia tego rozporządzenia. Było tak dlatego, że Rada nie przedstawiła uzasadnienia pierwotnej decyzji o umieszczeniu DHKP-C w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 oraz szeregu przyjętych następnie decyzji o pozostawieniu jej nazwy w wykazie. Trybunał uznał, że choć decyzja 2007/445 (na mocy której nazwę DHKP-C po raz kolejny pozostawiono w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3) sama została przyjęta wraz z uzasadnieniem, to wszystkie wcześniejsze środki, w tym pierwotny wykaz, były nieważne ze względu na brak uzasadnień. Brak uzasadnienia nie tylko pozbawiał DHKP-C <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>wskazówek koniecznych do zbadania zasadności [umieszczenia] DHKP-C [w wykazie przewidzianym] w art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia podczas okresu poprzedzającego dzień <DATE ISO="20070629">29 czerwca 2007 r.</DATE> […]<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>, ale również powodował wadliwość <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>tego uzasadnienia<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, gdyż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>udaremniał prawidłową kontrolę sądową [jego] materialnej zgodności z prawem<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29 czerwca 2010 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Po drugie, w wyroku LTTE/Rada<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141016">16 października 2014 r.</DATE>, <NO.CASE>T‑208/11 i T‑508/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:885">EU:T:2014:885</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Orzeczenie to zostało podtrzymane przez Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Sąd stwierdził nieważność szeregu aktów prawa Unii dotyczących okresu od stycznia 2011 r. do października 2014 r.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Rozporządzenia wykonawcze Rady (UE) nr 83/2011 z dnia <DATE ISO="20110131">31 stycznia 2011 r.</DATE>, nr 687/2011 z dnia <DATE ISO="20110718">18 lipca 2011 r.</DATE>, nr 1375/2011 z dnia <DATE ISO="20111222">22 grudnia 2011 r.</DATE>, nr 542/2012 z dnia <DATE ISO="20120625">25 czerwca 2012 r.</DATE>, nr 1169/2012 z dnia <DATE ISO="20121210">10 grudnia 2012 r.</DATE>, nr 714/2013 z dnia <DATE ISO="20130725">25 lipca 2013 r.</DATE>, nr 125/2014 z dnia <DATE ISO="20140210">10 lutego 2014 r.</DATE> i nr 790/2014 z dnia <DATE ISO="20140722">22 lipca 2014 r.</DATE> dotyczące wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzeń wykonawczych (UE) nr 610/2010, 83/2011, 687/2011, 1375/2011, 542/2012, 1169/2012, 714/2013 i 125/2014 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="028" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 28, s. 14</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> w zakresie, w jakim dotyczyły one LTTE. Obrońca K.P. podnosił, iż z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynikało, że sporne akty prawa Unii stanowiące przedmiot niniejszego postępowania należy uważać za nieważne w zakresie, w jakim dotyczą LTTE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Ponieważ postępowanie karne przeciwko K.P. może być prowadzone jedynie wówczas, gdy sporne akty prawa Unii zostaną uznane za ważne, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z następującym pytaniem:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>Czy umieszczenie Liberation Tigers of Tamil Eelam (Tygrysów Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu, zwanych dalej <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>LTTE<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00AB" ID="QE0030"/>) w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 [rozporządzenia Rady nr 2580/2001] na okres od <DATE ISO="20070811">11 sierpnia 2007 r.</DATE> do <DATE ISO="20091127">27 listopada 2009 r.</DATE> włącznie, w szczególności na podstawie decyzji Rady: z dnia <DATE ISO="20070628">28 czerwca 2007 r.</DATE> (2007/445/WE), z dnia <DATE ISO="20071220">20 grudnia 2007 r.</DATE> (2007/868/WE), z dnia <DATE ISO="20080715">15 lipca 2008 r.</DATE> (2008/583/WE), z dnia <DATE ISO="20090126">26 stycznia 2009 r.</DATE> (2009/62/WE) i na podstawie rozporządzenia (WE) nr 501/2009 z dnia <DATE ISO="20090615">15 czerwca 2009 r.</DATE> jest nieważne?<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Rada i Komisja przedstawiły uwagi na piśmie. K.P. złożył następnie wniosek o przeprowadzenie rozprawy, który zawierał pisemne uwagi dotyczące skierowanego pytania. We wniosku tym wprost podniesiono kwestię ważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie. Zgodnie z art. 62 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem zwróciłam się zatem do stron o to, by odniosły się do dwóch wspomnianych zagadnień na rozprawie. Dotyczyły one tego, (i) czy Trybunał powinien badać podnoszoną nieważność <HT TYPE="ITALIC">pierwotnej</HT> decyzji o umieszczeniu w wykazie, a (ii) jeżeli tak, to w razie uznania, iż początkowy środek był nieważny, jakie (jeżeli w ogóle) przełożenie miałoby to na ważność późniejszych środków (w szczególności spornych aktów prawa Unii).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>K.P., Rada i Komisja przedstawili uwagi ustne oraz udzielili odpowiedzi na pytania na rozprawie w dniu <DATE ISO="20180912">12 września 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ocena</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Dopuszczalność</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Jeżeli we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zakwestionowano ważność środka prawa Unii, konieczne jest zbadanie, czy strona, która podniosła tę kwestię przed sądem krajowym, miała <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>ponad wszelką wątpliwość<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> legitymację prawną do kwestionowania zgodności z prawem takiego środka bezpośrednio na podstawie art. 263 TFUE. Jeżeliby tak było, nie mogłaby kwestionować ważności tego środka w drodze wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 267 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940309">9 marca 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>TWD Textilwerke Deggendorf</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑188/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:90">EU:C:1994:90</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Wydaje się jasne, że K.P. <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> mógł <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>ponad wszelką wątpliwość<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> spełnić podwójnego wymogu, by dany akt dotyczył go bezpośrednio i indywidulanie. W postanowieniu odsyłającym opisano rolę K.P. jako osoby <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>odpowiedzialnej za okręg<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, należącej do silnie zhierarchizowanej struktury organizacyjnej, nadzorującej podporządkowanych mu odpowiedzialnych za okręg oraz inne osoby zabiegające o darowizny na poziomie lokalnym i odpowiadającej bezpośrednio przed odpowiedzialnymi za rejon Niemiec członkami TCC. Fakty te wskazują zdecydowanie, że K.P. nie mógł spełnić obowiązującego wówczas bardzo wysokiego standardu, by akt dotyczył go indywidualnie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz między innymi wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19630715">15 lipca 1963 r.</DATE>, <NO.CASE>25/62</NO.CASE>, <NAME.CASE>Plaumann/Komisja,</NAME.CASE> <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1963:17">EU:C:1963:17</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>. Zobacz również moje uwagi na temat dopuszczalności w analogicznych okolicznościach, jednak w odniesieniu do mniej rygorystycznych zasad wprowadzonych w TFUE po dniu <DATE ISO="20091201">1 grudnia 2009 r.</DATE>, zawarte w mojej opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>A i in./Minister van Buitenlandse Zaken</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑158/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:734">EU:C:2016:734</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0088">88</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, potwierdzonej przez Trybunał w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170314">14 marca 2017 r.</DATE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:202">EU:C:2017:202</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0075">75</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Nic nie wskazuje też na to, by K.P. miał możliwość (z której jednak nie skorzystał) zakwestionowania środków bezpośrednio jako przedstawiciel LTTE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29 czerwca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>E i F</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Odesłanie prejudycjalne jest wobec tego dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ważność pierwotnej decyzji o umieszczeniu LTTE w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W jedynym zadanym pytaniu sąd odsyłający pragnie dowiedzieć się, czy sporne akty prawa Unii są ważne. Każdy z tych aktów dotyczy <HT TYPE="ITALIC">pozostawienia</HT> nazwy LTTE w wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>W uwagach na piśmie obrońca K.P. powtarza jednak argumenty, które – zgodnie z postanowieniem odsyłającym – podniósł w imieniu swojego klienta w toku postępowania karnego przed sądem odsyłającym. Argumentuje on zatem, że (i) pierwotna decyzja o umieszczeniu w wykazie jest nieważna ze względu na brak uzasadnienia oraz że (ii) z wyroku E i F<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29 czerwca 2010 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> wynika, że wszelkie decyzje o pozostawieniu w wykazie podjęte po przyjęciu pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie bez podania uzasadnienia również są nieważne (domniemany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>efekt domina<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>). Jego argumentacja sprowadza się do tego, iż decyzje o pozostawieniu w wykazie, takie jak sporne akty prawa Unii, stanowią <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>zasadniczo przedłużenie okresu obowiązywania pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. K.P. podnosił również, że nie mógł zakwestionować pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie w odpowiednim terminie (co, jak zauważam w pkt 30, jest przypuszczalnie prawdą) oraz że niniejsze postanowienie odsyłające stanowi dla niego taką możliwość.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Poniżej przedstawiam jednak powody, dla których Trybunał w mojej ocenie nie powinien tutaj odnosić się do kwestii ważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Po pierwsze</HT> i najważniejsze, sąd odsyłający nie wspomniał tej decyzji w pytaniu do Trybunału. Nie przedstawił również szczegółowej argumentacji ani stosownych informacji kontekstowych, by wspomóc Trybunał w tym zakresie. W rezultacie Trybunał nie dysponuje wystarczającym materiałem umożliwiającym mu przeprowadzenie odpowiedniej kontroli proceduralnej lub materialnej zgodności z prawem rozporządzenia nr 2580/2001.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Po drugie</HT>, gdyby Trybunał miał przeprowadzić tego rodzaju ocenę ex officio, naruszałoby to prawa państw członkowskich i zainteresowanych instytucji, które zgodnie z art. 23 akapit drugi statutu Trybunału mogą zgłaszać uwagi dotyczące wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym. Chociaż w postanowieniu odsyłającym faktycznie przytoczono argumenty podnoszone przez obrońcę K.P. w trakcie procesu, bezpośrednio nie podniesiono tam kwestii ważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie ani nie wskazano materiału umożliwiającego Trybunałowi odniesienie się do tego zagadnienia. Na rozprawie Rada i Komisja potwierdziły, że nie odnosiły się do tej kwestii w swoich uwagach, ponieważ zgodnie z ich rozumieniem wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie podnosił tej kwestii. Chociaż zatem postępowanie w sprawie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE dopuszcza <HT TYPE="ITALIC">możliwość</HT>, by strony takie jak K.P. podniosły tego rodzaju pytanie już po fakcie, to w sytuacji gdy w odesłaniu prejudycjalnym nie ma żadnej wzmianki lub jest ona co najmniej niejednoznaczna, Trybunał <HT TYPE="ITALIC">nie może</HT> rozpatrywać takiego zagadnienia ex officio. Takie działanie oznaczałoby naruszenie prawa do obrony <HT TYPE="ITALIC">innych</HT> uczestników postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Po trzecie</HT>, punktem wyjścia dla kontroli ważności wszelkich środków prawa Unii jest rozważenie ich samoistnie. W związku z tym należałoby zauważyć, że pierwotna decyzja o umieszczeniu w wykazie oraz sporne akty prawa Unii to <HT TYPE="ITALIC">odrębne</HT> środki prawne przyjęte w oparciu o <HT TYPE="ITALIC">różne</HT> podstawy prawne (odpowiednio art. 1 ust. 4 i art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931), z zastosowaniem <HT TYPE="ITALIC">odrębnych</HT> kryteriów prawnych. Ponadto, chociaż Trybunał nie orzekł w wyroku LTTE, że decyzja o pozostawieniu w wykazie jest zasadniczo przedłużeniem pierwotnej decyzji o umieszczeniu w tym wykazie, obydwa środki wcale nie są tak mocno ze sobą związane pod względem prawnym, by nieważność pierwszego automatycznie pociągała za sobą nieważność drugiego. Odnoszę raczej wrażenie, że mamy tu do czynienia z hierarchicznym systemem środków. Pierwszym (i najważniejszym) krokiem w chwili podejmowania pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie jest zweryfikowanie istnienia odpowiedniej i stosownej decyzji właściwej władzy w rozumieniu art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Z kolei w przypadku decyzji o pozostawieniu w wykazie <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> wymaga się ponownej weryfikacji takiej decyzji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W chwili podejmowania decyzji o pozostawieniu w wykazie Rada musi jedynie wykazać, że istniejące ryzyko jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/><HT TYPE="ITALIC">takie samo</HT><QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> jak ryzyko wykazane w czasie pierwotnego umieszczenia w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/Hamas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑79/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:584">EU:C:2017:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Pierwotna decyzja o umieszczeniu w wykazie i sporne akty prawa Unii są zatem w mojej ocenie wyraźnie <HT TYPE="ITALIC">odrębnymi i niezależnymi</HT> aktami prawnymi. Wynika z tego, że Trybunał nie ma automatycznego obowiązku dokonywania przeglądu pierwotnej decyzji o umieszczeniu danej osoby lub grupy w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3, za każdym razem gdy kwestionowana jest decyzja o pozostawieniu w wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Mimo powyższego nie wykluczam możliwości, że Trybunał <HT TYPE="ITALIC">może</HT> uznać za stosowane odnieść się do kwestii, czy pierwotne umieszczenie w wykazie było pod względem materialnym nieważne, co miałoby z kolei wpływ na ewentualne późniejsze decyzje o pozostawieniu w wykazie, <HT TYPE="ITALIC">przy czym wyłącznie w przypadku przedłożenia mu wyraźnego wniosku w tym zakresie</HT>. Na rozprawie Trybunał stwierdził, że (przykładowo) uznanie przez właściwy organ krajowy, że należący do LTTE pojazd nie<?PAGE NO="10"?> spełnia odpowiednich wymogów okresowego badania technicznego pojazdów, nie mogłoby uzasadniać przyjęcia przez Radę pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie. Konsekwencje prawne byłyby wówczas takie, iż przyjęte następnie środki o pozostawieniu w wykazie można by podważyć. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Porównanie do sprawy E i F</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W postępowaniu krajowym i w postępowaniu przed Trybunałem obrońca K.P. powoływał się w dużej mierze na orzeczenie Trybunału wydane w sprawie E i F, by przez analogię dowieść, że wady, jakimi ma być obarczona pierwotna decyzja o umieszczeniu w wykazie (decyzja 2006/379), doprowadziły do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>efektu domina<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, skutkiem czego należy stwierdzić nieważność wszystkich kolejnych decyzji utrzymujących w mocy umieszczenie LTTE w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3. Jasne jest jednak, że fakty leżące u podstaw sprawy E i F istotnie różnią się od faktów występujących w niniejszej sprawie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29 czerwca 2010 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że w sprawie E i F nie podano <HT TYPE="ITALIC">żadnego</HT> uzasadnienia umieszczenia DHKP-C w wykazie ani w odniesieniu do pierwotnego umieszczenia w wykazie, ani w odniesieniu do żadnej z szeregu wydanych później decyzji o pozostawieniu w wykazie. Uzasadnienie przedstawiono po raz pierwszy w odniesieniu do decyzji 2007/445, ale było to zbyt późno, by zapobiec stwierdzeniu nieważności środków prawa Unii w zakresie umieszczenia tej organizacji w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz pkt 24 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Z kolei w niniejszej sprawie LTTE przedstawiono uzasadnienia zarówno w odniesieniu do pierwotnego umieszczenia w wykazie, jak również w odniesieniu do każdej z przyjętych później decyzji o pozostawieniu LTTE w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3. Jak wyjaśniałam, procedura polegała ma wysyłaniu do zainteresowanych osób (w miarę możliwości) uzasadnienia wskazującego przyczyny umieszczenia ich w wykazie, a następnie opublikowaniu w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> informacji zawiadamiającej zainteresowane osoby, że Rada zamierza pozostawić je w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3, jak również poinformowaniu ich, że mogą wnioskować o przedstawienie przez Radę projektu uzasadnienia tej decyzji. Po pozostawieniu w wykazie Rada wysyłała następnie zainteresowanym osobom ostateczną wersję wyjaśnienia, w której podawała przyczyny pozostawienia w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz pkt 16–19 powyżej. Rada niekoniecznie dysponuje danymi kontaktowymi wszystkich zainteresowanych daną decyzją o umieszczeniu w wykazie, jednak opublikowanie zawiadomienia w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> w połączeniu z możliwością wnioskowania o uzasadnienie można uznać za działania dostatecznie spełniające wymóg przedstawienia uzasadnienia. O ile mi wiadomo, nikt nie sugeruje, że ten mechanizm jest sam w sobie bezprawny.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że <HT TYPE="ITALIC">pierwsze</HT> uzasadnienie umieszczenia LTTE w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 decyzją 2006/379 z dnia <DATE ISO="20060529">29 maja 2006 r.</DATE> zostało zakomunikowane LTTE przez Radę dopiero <DATE ISO="20070423">23 kwietnia 2007 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Motyw 3 decyzji 2007/445 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>Rada przekazała wszystkim osobom, grupom i podmiotom, co do których było to praktycznie możliwe, uzasadnienie przyczyn, z których zostały umieszczone w wykazie stanowiącym część decyzji 2006/379/WE […]<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>. Podczas rozprawy Rada potwierdziła też (co nie spotkało się ze sprzeciwem), że uzasadnienie zostało przedstawione LTTE w dniu <DATE ISO="20070423">23 kwietnia 2007 r.</DATE></P></NOTE>, a więc blisko <HT TYPE="ITALIC">jedenaście miesięcy po pierwotnym umieszczeniu jej nazwy w wykazie</HT>. Nie zmienia to jednak faktu, że zakomunikowanie nastąpiło <HT TYPE="ITALIC">przed</HT> zastąpieniem decyzji 2006/379 i uchyleniem jej przez decyzję 2007/445 z dnia <DATE ISO="20070628">28 czerwca 2007 r.</DATE>, a więc w okresie, gdy poprzednia decyzja była nadal prawnie skuteczna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Wszystkie środki instytucji Unii, nawet jeżeli nieprawidłowo wydane, uznaje się za ważne do czasu ich wycofania, uchylenia, unieważnienia lub stwierdzenia nieważności. Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19820401">1 kwietnia 1982 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dürbeck/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>11/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:120">EU:C:1982:120</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20041005">5 października 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Grecja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑475/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2004:585">EU:C:2004:585</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Dzień po przyjęciu drugiej z decyzji, a więc w dniu <DATE ISO="20070629">29 czerwca 2007 r.</DATE>, Rada przekazała LTTE uzasadnienie pozostawienia jej nazwy w wykazie. Zawiadomienie o uzasadnieniu decyzji o pozostawieniu w wykazie odbyło się zgodnie z procedurą przedstawioną już powyżej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Mówiąc bez ogródek, przekazanie uzasadnienia z takim opóźnieniem względem pierwotnego umieszczenia w wykazie jest po prostu sprzeczne z wymogiem Trybunału, aby Rada przekazywała takie uzasadnienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>niezwłocznie<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> po przyjęciu pierwotnego wykazu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Francja/People’s Mojahedin Organization of Iran</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑27/09 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:853">EU:C:2011:853</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Faktem jest jednak, że LTTE nie zareagowała na pierwotne umieszczenie w wykazie opublikowanym w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT> poprzez podjęcie kroków prawnych na podstawie art. 230 TWE (obecnie art. 263 TFUE) w przewidzianym terminie, mimo że była do tego uprawniona. Zanim przyjęto środek zastępujący (decyzję 2007/445), uchybienie zostało naprawione przez Radę<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Warto też może przypomnieć, że w kontekście tego rodzaju środka, nawet jeżeli Trybunał uzna, że pierwotna decyzja o umieszczeniu w wykazie jest nieważna ze względu na brak odpowiedniego uzasadnienia, może postąpić według własnego uznania i utrzymać nieprawidłowy środek w mocy przez okres umożliwiający Radzie podjęcie kroków służących naprawieniu uchybienia polegającego na braku uzasadnienia. Zobacz przykładowo wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080903">3 września 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kadi i Al Barakaat Foundation</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑402/05 P i C‑415/05 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:461">EU:C:2008:461</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0375">375</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0376">376</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, a także trzecie ustalenie Trybunału zawarte w sentencji.</P></NOTE>. Dodam, że Rada dysponuje szerokim marginesem uznania w kwestii sposobu naprawy uchybień proceduralnych w swoich aktach prawnych. Gdyby zdecydowała się (przykładowo) podać konieczne uzasadnienie w motywach nowego środka zawierającego wykaz, w mojej ocenie również naprawiłaby takie uchybienie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Proponuję zatem, by Trybunał nie analizował materialnej ani proceduralnej nieważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie ani tego, czy może mieć ona przełożenie na ważność spornych aktów prawa Unii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Ważność spornych aktów prawa Unii, na mocy których nazwa LTTE została umieszczona w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 (decyzji 2007/445, 2007/868, 2008/583 oraz 2009/62 i rozporządzenia nr 501/2009)</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Czy uzasadnienie zawarte w każdym ze spornych aktów prawa Unii jest adekwatne, szczególnie w świetle wyroku w sprawie LTTE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Wspólne stanowisko 2001/931 nie zawiera samo w sobie wyraźnego wymogu uzasadnienia. Podstawą tego wymogu jest zatem art. 296 TFUE, stanowiący, eż akty prawne zawierają uzasadnienie, na którym się opierają. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>musi opisywać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jego kontroli<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz na przykład wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al-Aqsa/Rada i Niderlandy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0138">138</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Obowiązek ten stanowi wyraz ogólnej zasady poszanowania prawa do obrony i odpowiedniego prawa podstawowego wynikającego z art. 47 karty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja i in./Kadi (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>Kadi II<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0100">100</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; zob. Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="391" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, C 326, s. 391</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Uzasadnienie musi zawierać podstawy wskazujące faktyczne i konkretne powody, dla których podmiot podejmujący decyzję uznaje, że określone przepisy mają zastosowanie do danej strony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz przykładowo wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kadi II</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0116">116</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>; musi też <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>przedstawić fakty i rozważania prawne, które mają decydujące znaczenie w kontekście danego aktu<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Uzasadnienie niekoniecznie musi zawierać wszystkie istotne fakty i względy prawne, ponieważ uzasadnienie ocenia się też w odniesieniu do kontekstu faktycznego i regulacyjnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al-Aqsa/Rada i Niderlandy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0139">139</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0140">140</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>. Zobacz również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/Bamba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑417/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:718">EU:C:2012:718</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Z tego względu dla przedłużenia okresu obowiązywania decyzji, takich jak sporne akty prawa Unii, <HT TYPE="ITALIC">kontekstem regulacyjnym</HT> jest wymóg prawny, by Rada dokonywała przeglądu wykazu przewidzianego w art. 2 ust. 3 <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>co najmniej raz w ciągu każdych sześciu miesięcy<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> (art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska 2001/931). Jeżeli podczas tych sześciu miesięcy sytuacja faktyczna nie ulegnie zmianie, nie jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>konieczne szczegółowe przedstawianie powodów, które przekonały Radę, że powody uzasadniające umieszczenie<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> zainteresowanych osób <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>w spornym wykazie pozostawały aktualne<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Al-Aqsa/Rada i Niderlandy</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑539/10 P i C‑550/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:711">EU:C:2012:711</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0146">146</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Co więcej, wystarczy, jeżeli podane uzasadnienie wiąże się z aktem przyjętym w kontekście <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>znanym<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> zainteresowanemu, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>pozwalając mu na zrozumienie treści przyjętego względem niego środka<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121115">15 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/Bamba</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑417/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:718">EU:C:2012:718</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Kontekst faktyczny</HT> decyzji o pozostawieniu w wykazie może obejmować to, czy upływ czasu lub zmiana okoliczności wymaga, by Rada oparła decyzję o pozostawieniu osoby lub grupy w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3 na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>aktualnej ocenie sytuacji i wzięła pod uwagę ostatnie fakty, które świadczą o tym, że ryzyko <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>nadal istnieje<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00AB" ID="QE0049"/><QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/Hamas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑79/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:584">EU:C:2017:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kadi II</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0156">156</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Rada nie musi jednak w celu uzasadnienia decyzji o pozostawieniu w wykazie przedstawiać <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>nowej okoliczności<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>, która była <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>objęta decyzją krajową przyjętą przez właściwą władzę<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/Hamas</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑79/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:584">EU:C:2017:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Uzasadnienia spornych aktów prawa Unii wydają się identyczne, jeżeli pominąć nieistotne różnice, takie jak zmiany dat. Skupię się na uzasadnieniu decyzji 2007/445, które stanowi reprezentatywny przykład. Pragnę jasno zaznaczyć, że moja ocena zawarta w niniejszej części opinii <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> dotyczy uzasadnienia rozporządzenia Rady nr 501/2009, które rozważam osobno w pkt 63 i kolejnych poniżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Uzasadnienie decyzji o pozostawieniu LTTE w wykazie na mocy decyzji 2007/445 można wywieść z trzech źródeł: zawiadomienia z dnia <DATE ISO="20070425">25 kwietnia 2007 r.</DATE>, zamieszczonego w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>, preambuły decyzji 2007/445 oraz ostatecznej wersji uzasadnienia z dnia <DATE ISO="20070629">29 czerwca 2007 r.</DATE> przesłanej do LTTE. Łączna lektura tych trzech źródeł pozwala stwierdzić, że Rada (i) przedstawiła LTTE projekt uzasadnienia; (ii) poinformowała LTTE (i inne zainteresowane osoby), że mogą one zgłosić Komisji uwagi zawierające wyjaśnienia, dlaczego pozostawienie ich w wykazie nie jest właściwe; (iii) zawarła w uzasadnieniu streszczenie powodów, dla których warunki pozostawienia w wykazie zostały spełnione; oraz (iv) po przyjęciu decyzji o pozostawieniu w wykazie przesłała LTTE ostateczne uzasadnienie tego kroku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Rada stwierdza w uwagach na piśmie, że jedynie korespondencja zawierająca uzasadnienie rozporządzenia nr 501/2009 (z dnia <DATE ISO="20090616">16 czerwca 2009 r.</DATE>) została zwrócona do nadawcy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W dokumencie tym opisano LTTE jako ugrupowanie terrorystyczne założone w 1976 r. i odnotowano serię 12 aktów popełnionych przez LTTE, które w przekonaniu Rady mieszczą się w definicji aktu terroryzmu zawartej w art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska 2001/931. Następnie odwołano się do decyzji brytyjskiego sekretarza stanu z dnia <DATE ISO="20010329">29 marca 2001 r.</DATE> w sprawie uznania LTTE za organizację zakazaną na podstawie brytyjskiej ustawy o terroryzmie z 2000 r., decyzji brytyjskiego skarbu państwa z dnia <DATE ISO="20011206">6 grudnia 2001 r.</DATE> o zamrożeniu aktywów LTTE oraz decyzji władz indyjskich o uznaniu LTTE za organizację zakazaną w 1992 r. (przy czym w przekonaniu Rady wszystkie trzy decyzje spełniały przesłanki definicji <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>decyzji<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> z art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931 i wszystkie pozostawały w mocy).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W mojej ocenie trzy źródła wskazane w pkt 51 powyżej zawierały dostateczną ilość szczegółowych informacji, aby umożliwić LTTE zapoznanie się z faktycznymi i konkretnymi powodami, dla których Rada uznała, że zastosowanie miały odpowiednie przepisy, jak również faktami i rozważaniami prawnymi o decydującym znaczeniu w kontekście przedłużenia ważności wykazu. Innymi słowy, zawierały one elementy dostatecznie umożliwiające LTTE zrozumienie oskarżeń wysuwanych<?PAGE NO="13"?> przeciwko tej organizacji oraz zakresu podjętych środków. LTTE miała zatem możliwość skutecznego zakwestionowania istoty środka przewidującego pozostawienie jej nazwy w wykazie. <HT TYPE="ITALIC">Gdyby</HT> chciała, mogłaby skorzystać z prawa do obrony, zarówno poprzez wniesienie uwag <HT TYPE="ITALIC">przed</HT> przyjęciem środka przewidującego pozostawienie jej nazwy w wykazie, jak przewidziano to w zawiadomieniu opublikowanym w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>, jak i poprzez zakwestionowanie środka przewidującego pozostawienie jej nazwy w wykazie na podstawie art. 230 TWE (obecnie art. 263 TFUE) przed Sądem w przewidzianym terminie już <HT TYPE="ITALIC">po</HT> jego przyjęciu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że Trybunał jasno stwierdził w ogólnym ujęciu, że uzasadnienie musi być przekazane <HT TYPE="ITALIC">przed</HT> przyjęciem środka przewidującego pozostawienie w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zobacz przykładowo wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kadi II</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0113">113</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, tymczasem różne <HT TYPE="ITALIC">ostateczne</HT> <HT TYPE="ITALIC">wersje</HT> uzasadnienia były opatrzone datą późniejszą i przesłane <HT TYPE="ITALIC">po</HT> przyjęciu każdego z zaskarżonych środków. Mimo wszystko uważam, że Rada postępowała zgodnie z duchem wymogu Trybunału. W szczególności pragnę podkreślić <HT TYPE="ITALIC">kontekst</HT>, w którym przyjęto decyzję 2007/445 (i inne środki przewidujące pozostawienie w wykazie). W rzeczywistości LTTE była w posiadaniu niezmienionego uzasadnienia <HT TYPE="ITALIC">każdorazowo przed</HT> przyjęciem każdego ze środków przewidujących pozostawienie w wykazie. Nie można zatem twierdzić, że LTTE kiedykolwiek była w sytuacji, w której <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> znałaby faktów i powodów decyzji o pozostawieniu jej nazwy w wykazie przewidzianym w art. 2 ust. 3.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Czy fakty i uzasadnienie odnośnie do każdego ze środków przewidujących pozostawienie w wykazie mogą być po prostu powtórzeniem tej samej treści co sześć miesięcy wcześniej, czy też wymagana jest ich aktualizacja ze względu na to, że stały się nieaktualne w wyniku zmiany okoliczności lub upływu czasu?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Uwagę Trybunału zwrócono tylko na jedną istotną zmianę okoliczności: klęskę militarną LTTE w maju 2009 r. Zmiana ta nastąpiła <HT TYPE="ITALIC">po</HT> przyjęciu decyzji 2007/445, 2007/868, 2008/583 i 2009/62. Rady nie można zatem krytykować za nieuwzględnienie tego przy podejmowaniu wymienionych decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>K.P. koncentruje swoją krytykę uzasadnienia na tym, że – po pierwsze – Rada nie wzięła pod uwagę rzekomego rozejmu między LTTE a rządem Sri Lanki, który rozpoczął się w 2002 r., a – po drugie – jeden z aktów terrorystycznych wymieniony przez Radę w uzasadnieniu (morderstwo jednego z ministrów rządu Sri Lanki) nie został popełniony przez LTTE. W mojej ocenie żaden z faktów, na które się powołano, nie stanowi takiej zmiany okoliczności w okresie między pierwotną decyzją o umieszczeniu w wykazie a przyjęciem czterech kolejnych decyzji, która wymagałaby dokonania przez autora modyfikacji uzasadnienia. Z pozostałych jedenastu aktów terrorystycznych, na które powołuje się Rada, można wyciągnąć rozsądny wniosek, że rzekomy rozejm nie doprowadził do ukrócenia działalności terrorystycznej LTTE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Z tego względu uznaję, że przed Trybunałem nie podniesiono żadnych istotnych okoliczności, które wymagałyby dokonania przez Radę zmiany treści uzasadnienia decyzji 2007/445, 2007/868, 2008/583 i 2009/62 względem uzasadnienia pierwotnej decyzji o umieszczeniu w wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Czy sam upływ czasu wymusza zmianę uzasadnienia?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W wyroku Rada/Hamas<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑79/15 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:584">EU:C:2017:584</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> oraz w wyroku Kadi II<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0156">156</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> Trybunał wskazał, że upływ – odpowiednio – od dziewięciu do trzynastu lat i upływ szesnastu lat oznaczał, że niemożliwe było poleganie na <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0053" REF.END="QE0053"/>starym<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> uzasadnieniu. Przyjrzyjmy się zatem okresom występującym w niniejszej sprawie. Uznaję dzień <DATE ISO="20061016">16 października 2006 r.</DATE>, czyli datę ostatniego aktu terrorystycznego, który został przywołany przez Radę w szeregu uzasadnieniach spornych aktów prawa Unii, za punkt wyjścia. Pierwsza decyzja o pozostawieniu w wykazie po pierwotnym umieszczeniu w wykazie (tj. decyzja 2007/445 z dnia<?PAGE NO="14"?> <DATE ISO="20070628">28 czerwca 2007 r.</DATE>) została przyjęta osiem i pół miesiąca później. Decyzję 2009/62 z dnia <DATE ISO="20090126">26 stycznia 2009 r.</DATE> przyjęto 27 miesięcy później (decyzję Rady 2007/868 z dnia <DATE ISO="20071220">20 grudnia 2007 r.</DATE> oraz decyzję Rady 2008/583 z dnia <DATE ISO="20080715">15 lipca 2008 r.</DATE> przyjęto między dwoma wspomnianymi datami). W mojej ocenie nie można uznać, że akty terrorystyczne z lat 2005–2006 w związku z decyzjami właściwych organów z 2001 r. były nieaktualnymi punktami odniesienia dla tych czterech aktów prawa Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Ważne jest, by przypomnieć tutaj kontekst, w którym przyjęto środki przewidujące pozostawienie w wykazie. Sześć miesięcy to krótka perspektywa czasowa na przeprowadzenie obowiązkowego przeglądu. Fakt, iż w danym okresie sześciu miesięcy <HT TYPE="ITALIC">nie dochodzi</HT> do działalności terrorystycznej, może oznaczać, że nałożone środki restrykcyjne przynoszą oczekiwany skutek. Może to jednak też oznaczać, że zainteresowane osoby mają nadzieję na to, iż wywołają wrażenie zakończenia tego rodzaju działalności, podczas gdy w rzeczywistości planowane i przygotowywane są kolejne akty terrorystyczne. Nawet jeżeli nie doszło do nowych aktów terrorystycznych, pozostawienie w wykazie na jeden lub ewentualnie kilka kolejnych okresów półrocznych może być rozważne, w szczególności ze względu na szeroki margines uznania, jakim dysponuje Rada w tym zakresie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081023">23 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>People’s Mojahedin Organization of Iran/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑256/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2008:461">EU:T:2008:461</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0112">112</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>, oraz interes publiczny polegający na podejmowaniu środków służących zapobieganiu działalności terrorystycznej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kadi II</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑584/10 P, C‑593/10 P i C‑595/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:518">EU:C:2013:518</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0130">130</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Wynika z tego, że w mojej ocenie zawiadomienie zamieszczone w <HT TYPE="ITALIC">Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej</HT>, preambuła decyzji 2007/445 oraz ostateczne uzasadnienie łącznie stanowiły wystarczającą informację, aby uczynić zadość wymogom z art. 296 TFUE w celu potwierdzenia oceny Rady, że w tym kontekście LTTE stwarza <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0054" REF.END="QE0054"/>utrzymujące się ryzyko<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>. Do takich samych wniosków dochodzę w odniesieniu do decyzji 2007/868, 2008/583 i 2009/62. Mając na uwadze, że, <HT TYPE="ITALIC">jak się wydaje</HT>, w okresie obowiązywania tych decyzji fakty i okoliczności dotyczące LTTE <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> zmieniły się w istotnym stopniu, ewentualne występowanie różnic w uzasadnieniach Rady wydawałoby się niespójne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Inaczej jednak oceniam rozporządzenie nr 501/2009, które przyjęto w dniu <DATE ISO="20090615">15 czerwca 2009 r.</DATE> w celu zastąpienia i zmiany decyzji 2009/62. Rozporządzenie to podobne jest do środków, których nieważność stwierdził Trybunał w wyroku LTTE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Pragnę tu zaznaczyć, że do dnia przyjęcia rozporządzenia nr 501/2009 <HT TYPE="ITALIC">wystąpiły</HT> takie same znaczące i istotne zmiany okoliczności, które Trybunał stwierdził w wyroku wydanym w sprawie LTTE – tj. w maju 2009 r. doszło do klęski militarnej LTTE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Według dziennika <HT TYPE="ITALIC">The Guardian</HT> ze Zjednoczonego Królestwa rząd Sri Lanki formalnie ogłosił zakończenie trwającej 25 lat wojny domowej w oficjalnym, triumfalnym wystąpieniu w dniu <DATE ISO="20090519">19 maja 2009 r.</DATE> Zobacz https://www.theguardian.com/world/2009/may/18/tamil-tigers-killed-sri-lanka. Strony podczas rozprawy nie kwestionowały, iż wydarzenie to miało miejsce w połowie maja 2009 r.</P></NOTE>. Klęska <HT TYPE="ITALIC">nastąpiła przed</HT> przyjęciem rozporządzenia nr 501/2009 z dnia <DATE ISO="20090615">15 czerwca 2009 r.</DATE> Uzasadnienie tego środka, podobnie jak w przypadków środków poprzedzających, zawiera listę aktów terrorystycznych, z których wszystkie nastąpiły <HT TYPE="ITALIC">przed datą</HT> klęski militarnej. Zauważam też, że między datą ostatniego aktu terrorystycznego, na który powoływała się Rada (październik 2006 r.), a przyjęciem rozporządzenia nr 501/2009 minęło ponad 31 miesięcy. Wskazany odstęp czasu jest dłuższy niż w przypadku środków, których nieważność stwierdził Trybunał w wyroku wydanym w sprawie LTTE (rozporządzenie nr 83/2011)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 83/2011 z dnia <DATE ISO="20110131">31 stycznia 2011 r.</DATE> dotyczące wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 610/2010 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="028" PAGE.FIRST="14" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 28, s. 14</REF.DOC.OJ>). Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Rada trafnie zauważyła na rozprawie, że na zmianę projektu rozporządzenia nr 501/2009 dysponowała okresem krótszym niż miesiąc kalendarzowy (między <DATE ISO="20090517">17 maja 2009 r.</DATE> a <DATE ISO="20090615">15 czerwca 2009 r.</DATE>). Taki jest jednak kontekst, w którym należy dokonywać obowiązkowych przeglądów co sześć miesięcy. Gdyby klęska militarna została ogłoszona zaledwie kilka dni przed datą przyjęcia<?PAGE NO="15"?> rozporządzenia nr 501/2009, byłabym skłonna przyjąć, że nierozsądne byłoby oczekiwanie od Rady uwzględnienia tego czynnika. W tym przypadku jednakże Rada miała dostatecznie dużo czasu, aby ponownie rozważyć pozostawienie w wykazie, tymczasem uzasadnienie w żaden sposób nie sugeruje, że tak się stało.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Rada usiłowała podnosić, że nie miało znaczenia, iż w uzasadnieniu nie znalazło się nic na temat tego ważnego rozwoju wydarzeń. Gdyby do uzasadnienia dodano zdanie, w którym stwierdzono by, że Rada ma świadomość klęski militarnej, ale uważa za zbyt przedwczesne usuwanie LTTE z wykazu przewidzianego w art. 2 ust. 3, wynik byłby zasadniczo taki sam: podjęto by decyzję o pozostawieniu w wykazie. Być może tak rzeczywiście by było, jednak w argumencie Rady pominięto najważniejszą kwestię. <HT TYPE="ITALIC">Brak jakiegokolwiek odniesienia</HT> do zmiany okoliczności oraz <HT TYPE="ITALIC">wyjaśnienia</HT> powodu, dla którego należy pozostawić nazwę LTTE w wykazie, oznacza, że Rada nie dopełniła swoich obowiązków wynikających z art. 296 TFUE w myśl wykładni Trybunału dokonanej w kontekście środków przewidujących pozostawienie w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Rada podnosiła również na rozprawie, że to do LTTE należało podjęcie kroków koniecznych do poinformowania Rady o klęsce militarnej, a nie do Rady – aktywne poszukiwanie takiej informacji. Takie stanowisko stoi w sprzeczności z (publicznie dostępnym) faktem, że Rada ds. Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych spotkała się w dniach <DATE ISO="20090518">18</DATE> i <DATE ISO="20090519">19 maja 2009 r.</DATE> <HT TYPE="ITALIC">właśnie</HT> po to, by omówić <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0055" REF.END="QE0055"/>ostatnie wydarzenia<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/> na Sri Lance, poświęcając dziewięć punktów konkluzji Rady tej konkretnej sytuacji, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0056" REF.END="QE0056"/>gdy walki na Sri Lance dobiegały końca<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz http://europa.eu/rapid/press-release_PRES-09-137_pl.htm.</P></NOTE>. Ponadto Trybunał wprost uznał, że Rada może odwoływać się do niedawnych materiałów z prasy oraz Internetu, by uzasadnić <HT TYPE="ITALIC">pozostawienie</HT> w wykazie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170726">26 lipca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rada/LTTE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑599/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:583">EU:C:2017:583</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0072">72</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Wynikać z tego musi, że Rada może to również czynić dla celów oceny ewentualnego <HT TYPE="ITALIC">wykreślenia</HT> z wykazu. Dodam, że kontakt prawników z organami administracyjnymi na innym kontynencie może być niemożliwy, a przynajmniej nie być priorytetem dla grupy, która właśnie poniosła militarną klęskę, w której – jak wszystko na to wskazuje – zginął jej lider<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Obrońca K.P. podniósł podczas rozprawy, wobec czego nie wniesiono sprzeciwu, że miało to miejsce. Zobacz również artykuł przywołany w przypisie 56 powyżej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Uważam zatem rozporządzenie nr 501/2009 za nieważne zasadniczo z takich samych powodów, jak podane przez Trybunał w wyroku w sprawie LTTE. Dodam też, że niezależnie od tego, czy takie uchybienie może być możliwe do naprawienia czy też nie, żadne naprawienie uchybienia nie może działać z mocą wsteczną w kontekście postępowania karnego przeciwko K.P.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100629">29 czerwca 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>E i F</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:382">EU:C:2010:382</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, a także opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w tej sprawie, <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑550/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:272">EU:C:2010:272</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0115">115</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0123">123</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wniosek</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>W związku z powyższym proponuję, by na pytanie zawarte we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym skierowanym przez Landgericht Saarbrücken (sąd okręgowy w Saarbrücken, Niemcy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:</TXT><P>Rozporządzenie Rady (WE) nr 501/2009 z dnia <DATE ISO="20090615">15 czerwca 2009 r.</DATE> wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylające decyzję 2009/62/WE jest nieważne w zakresie, w jakim dotyczy organizacji Tygrysy Wyzwolenia Tamilskiego Ilamu.</P><?PAGE NO="16"?><P>Analiza materiału przedłożonego Trybunałowi nie wykazała istnienia żadnego elementu, który wpływałby na ważność decyzji Rady 2007/445/WE z dnia <DATE ISO="20070628">28 czerwca 2007 r.</DATE> wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE, decyzji Rady 2007/868/WE z dnia <DATE ISO="20071220">20 grudnia 2007 r.</DATE> wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/445/WE, decyzji Rady 2008/583/WE z dnia <DATE ISO="20080715">15 lipca 2008 r.</DATE> wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE, czy decyzji Rady 2009/62/WE z dnia <DATE ISO="20090126">26 stycznia 2009 r.</DATE> wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2008/583/WE.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>