<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C‑650/13</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62013CJ0650</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:648">EU:C:2015:648</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20151006">6.10.2015</DATE> R. – SPRAWA C‑650/13</P><P>DELVIGNE</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (wielka izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Karta praw podstawowych Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 39 i 49</KEYWORD><KEYWORD>Parlament Europejski</KEYWORD><KEYWORD>Wybory</KEYWORD><KEYWORD>Prawo głosowania</KEYWORD><KEYWORD>Obywatelstwo Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Działanie wstecz łagodniejszej ustawy karnej</KEYWORD><KEYWORD>Ustawodawstwo krajowe przewidujące pozbawienie prawa wyborczego w wypadku skazania w trybie karnym orzeczonego w ostatniej instancji przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE></KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑650/13</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal d’instance de Bordeaux (Francja) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20131107">7 listopada 2013 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20131209">9 grudnia 2013 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Thierry Delvigne</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Commune de Lesparre-Médoc,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Préfet de la Gironde,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (wielka izba),</P><P>w składzie: V. Skouris, prezes, K. Lenaerts, wiceprezes, A. Tizzano, R. Silva de Lapuerta, M. Ilešič, C. Vajda, S. Rodin i K. Jürimäe (sprawozdawca), prezesi izb, A. Rosas, E. Juhász, A. Borg Barthet, J. Malenovský, i F. Biltgen sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: P. Cruz Villalón,</P><P>sekretarz: L. Carrasco Marco, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20150120">20 stycznia 2015 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu T. Delvigne’a, przez J. Foucheta, adwokata,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu commune de Lesparre-Médoc, przez M.C. Baltazar oraz A. Pagnoux, adwokatów,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu francuskiego, przez G. de Bergues’a, D. Colasa oraz F.X. Bréchota, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego, przez T. Henzego oraz J. Kemper, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu hiszpańskiego, przez Banciellę Rodrígueza-Miñóna, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa, przez M. Holta, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez J. Coppela, QC,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Parlamentu Europejskiego, przez D. Moore oraz P. Schonarda, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej, przez P. Van Nuffela oraz H. Krämera, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20150604">4 czerwca 2015 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 39 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy T. Delvigne’m a commune de Lesparre-Médoc (Francja) i préfet de la Gironde w przedmiocie wykreślenia T. Delvigne’a z listy wyborców tej gminy.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 1 Aktu dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, dołączonego do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom z dnia <DATE ISO="19760920">20 września 1976 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="278" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1976">Dz.U. L 278, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienionego decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom z dnia <DATE ISO="20020625">25 czerwca 2002 r.</DATE> i <DATE ISO="20020923">23 września 2002 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. L 283, s. 1</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>aktem z 1976 r.<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W każdym państwie członkowskim członkowie Parlamentu Europejskiego są wybierani na zasadzie proporcjonalnej z zastosowaniem systemu list lub pojedynczego głosu podlegającego przeniesieniu.</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Wybór dokonywany jest w bezpośrednich wyborach powszechnych, wolnych i tajnych<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 8 aktu z 1976 r. stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Z zastrzeżeniem postanowień niniejszego Aktu, procedura wyborcza w każdym państwie członkowskim podlega przepisom krajowym.</ALINEA><ALINEA>Te przepisy krajowe, które mogą ewentualnie uwzględniać szczególne warunki w państwach członkowskich, nie naruszają zasadniczo proporcjonalnego charakteru systemu wyborczego<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo francuskie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 28 akapit pierwszy kodeksu karnego wprowadzonego ustawą z dnia <DATE ISO="18100212">12 lutego 1810 r.</DATE> w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych zaistniałych w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>dawnym kodeksem karnym<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>) przewidywał:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Skazanie w postępowaniu karnym wiąże się z utratą obywatelskich praw honorowych<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 34 dawnego kodeksu karnego:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Utrata obywatelskich praw honorowych polega na:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>2°</NO.P><TXT>Pozbawieniu prawa głosowania, wyboru, kandydowania i ogólnie wszystkich praw obywatelskich i politycznych. […]</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Dawny kodeks karny został uchylony ze skutkiem od dnia <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE> przez loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 92–1336 du <DATE ISO="19921216">16 décembre 1992</DATE>, relative à l’entrée en vigueur du nouveau code pénal et à la modification de certaines dispositions de droit pénal et de procédure pénale rendue nécessaire par cette entrée en vigueur (ustawę nr 92–1336 z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE> dotyczącą wejścia w życie nowego kodeksu karnego i zmiany niektórych przepisów prawa karnego i postępowania karnego koniecznej z powodu tego wejścia w życie; JORF z dnia <DATE ISO="19921223">23 grudnia 1992 r.</DATE>, s. 17568). Artykuł 131–26 nowego kodeksu karnego przewiduje, że sąd może orzec pozbawienie wszystkich lub części praw publicznych na okres nieprzekraczający dziesięciu lat w wypadku skazania za zbrodnię i pięciu lat w wypadku skazania za występek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Ustawa nr 92–1336 z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE> zmieniona art. 13 loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 94–89, du <DATE ISO="19940201">1<HT TYPE="SUP">er</HT> février 1994</DATE>, instituant une peine incompressible et relative au nouveau code pénal et à certaines dispositions de procédure pénale (ustawy nr 94–89 z dnia <DATE ISO="19940201">1 lutego 1994 r.</DATE> ustanawiającej obowiązkową karę oraz dotyczącą nowego kodeksu karnego i niektórych przepisów postępowania karnego; JORF z dnia <DATE ISO="19940202">2 lutego 1994 r.</DATE>, s. 1803) stanowi w art. 370:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Bez uszczerbku dla postanowień art. 702–1 kodeksu postępowania karnego pozbawienie praw publicznych, obywatelskich i rodzinnych lub zakaz bycia sędzią przysięgłym wynikający z mocy prawa ze skazania w trybie karnym orzeczonego w ostatniej instancji przed wejściem w życie wspomnianej ustawy zostaną utrzymane<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 702–1 akapit pierwszy kodeksu postępowania karnego, zmieniony loi no 2009–1436 du <DATE ISO="20091124">24 novembre 2009</DATE> pénitentiaire (ustawą nr 2009 1436 z dnia <DATE ISO="20091124">24 listopada 2009 r.</DATE> o więziennictwie; JORF z dnia <DATE ISO="20001125">25 listopada 2000 r.</DATE>, s. 20192), stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Każda osoba podlegająca pozbawieniu prawa, zakazowi korzystania z niego, ubezwłasnowolnieniu lub jakiemukolwiek środkowi publikacji wynikającemu z mocy prawa ze skazania w trybie karnym lub orzeczonemu wyrokiem skazującym tytułem kary dodatkowej może wnieść do sądu, który wydał wyrok lub w wypadku wielu wyroków skazujących, do sądu, który orzekał jako ostatni, o całkowite lub częściowe zniesienie go, w tym w odniesieniu do czasu trwania tego pozbawienia, zakazu lub ubezwłasnowolnienia. Jeżeli wyrok skazujący został wydany przez sąd przysięgłych, sądem właściwym do orzekania w przedmiocie wniosku jest izba śledcza, w której okręgu sąd przysięgłych ma swoją siedzibę<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 77–729, du <DATE ISO="19770707">7 juillet 1977</DATE>, relative à l’élection des représentants au Parlement européen (ustawa nr 77–729 z dnia <DATE ISO="19770707">7 lipca 1977 r.</DATE> dotycząca wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego; JORF z dnia <DATE ISO="19770708">8 lipca 1977 r.</DATE>, s. 3579) ze zmianami, reguluje procedurę wyborczą znajdującą zastosowanie w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Artykuł 2 akapit pierwszy akapit tej ustawy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Wybory przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego, o których mowa w akcie dołączonym do decyzji Rady Wspólnot Europejskich z dnia <DATE ISO="19760920">20 września 1976 r.</DATE> mająca zastosowanie na podstawie ustawy nr 77–680 z dnia <DATE ISO="19770630">30 czerwca 1977 r.</DATE>, regulowane są księgą I tytuł I ordynacji wyborczej i przepisami następujących rozdziałów. […]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Księga I tytuł I rozdział 1 ordynacji wyborczej grupuje przepisy ustanawiające przesłanki, jakie należy spełnić, by być wyborcą. Zawarty w tym rodziale art. L 2 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>[w]yborcami są obywatele francuscy, którzy ukończyli 18 lat, korzystają z praw publicznych i politycznych i nie są objęci żadnym z przewidzianych przez ustawę przypadków ubezwłasnowolnienia<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł L 5 ordynacji wyborczej w jej pierwotnym brzmieniu stanowił:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>Nie powinny zostać wpisane na listę wyborczą:</P><P><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P>1°</NO.P><TXT>osoby, które zostały skazane za zbrodnie;</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Zgodnie z art. L 6 tej ordynacji w brzmieniu mającym zastosowanie w postępowaniu głównym:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Osoby, które zostały pozbawione orzeczeniem sądu prawa głosowania i wyboru, zgodnie z obowiązującymi przepisami nie powinny zostać wpisane na listę wyborczą w okresie ustalonym w wyroku<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</P></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Thierry Delvigne został skazany za zbrodnię na karę dwunastu lat pozbawienia wolności orzeczoną w ostatniej instancji w dniu <DATE ISO="19880330">30 marca 1988 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Z uwag przedstawionych Trybunałowi wynika, że na podstawie art. 28 i 34 dawnego kodeksu karnego, ten wyrok skazujący obejmował z mocy prawa utratę obywatelskich praw honorowych przez T. Delvigne’a polegającą w szczególności na pozbawieniu go prawa głosowania, wyboru i kandydowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Ustawą z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE> zniesiono w nowym kodeksie karnym, który wszedł w życie w dniu <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE> karę dodatkową utraty obywatelskich praw honorowych wynikającą z mocy prawa ze skazania w postępowaniu karnym. Nowy kodeks karny stanowi obecnie, że pozbawienie wszystkich lub części praw publicznych powinno być orzeczone przez sąd na okres nieprzekraczający dziesięciu lat w wypadku skazania za zbrodnię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Jednakże zgodnie z art. 370 ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, ze zmianami, pozbawienie praw publicznych, któremu podlegał T. Delvigne, zostało utrzymane po dniu <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE>, ponieważ wynikało ono ze skazania w trybie karnym, które uprawomocniło się przed wejściem w życie nowego kodeksu karnego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W 2012 r w stosunku do T. Delvigne’a została wydana na podstawie art. L 6 ordynacji wyborczej decyzja właściwej komisji administracyjnej nakazująca jego wykreślenie z listy wyborców gminy Lesparre-Médoc, w której zamieszkuje. Wniósł on do sądu odsyłającego skargę zmierzającą do podważenia tego wykreślenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>T. Delvigne zwrócił się do sądu krajowego o skierowanie do Trybunału wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w celu dokonania przezeń wykładni prawa Unii i powołał się na nierówne traktowanie wynikające ze stosowania ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, zmienionej. W szczególności utrzymuje on, że art. 370 tej ustawy stawia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>problem zgodności z traktatami<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, ponieważ narusza w szczególności szereg postanowień karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W tych okolicznościach tribunal de grande instance de Bordeaux postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>1)</NO.P><TXT>Czy art. 49 karty […] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on sytuacji, w której artykuł ustawy krajowej utrzymuje zakaz, który jest ponadto nieokreślony i nieproporcjonalny, skorzystania z łagodniejszej kary przez osoby skazane przed wejściem w życie łagodniejszych przepisów ustawy karnej nr 94–89 z dnia <DATE ISO="19940201">1 lutego 1994 r.</DATE>?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy art. 39 karty […] znajdujący zastosowanie w wyborach do Parlamentu Europejskiego należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on, aby państwa członkowskie Unii Europejskiej wprowadziły ogólny, nieokreślony i automatyczny zakaz korzystania z praw obywatelskich i politycznych, aby nie doprowadzić do nierównego traktowania między obywatelami państw członkowskich?<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Przedmiotem sporu głównego jest zgodność z prawem wykreślenia T. Delvigne’a z listy wyborców orzeczona na podstawie art. L 6 ordynacji wyborczej w następstwie pozbawienia prawa głosowania związanego z mocy prawa z sankcją karną, na którą został skazany w 1988 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>W tym względzie należy zaznaczyć, że jak wyjaśnił rząd francuski w swych pisemnych i ustnych uwagach przedstawionych Trybunałowi, system karny kary dodatkowej został zniesiony na mocy reformy kodeksu karnego w 1994 r. Ta zmiana ustawy karnej nie miała zaś wpływu na sytuację, w jakiej znajdował się T. Delvigne w odniesieniu do jego prawo głosowania, ponieważ T. Delvigne nadal jest objęty zakazem głosowania na podstawie art. L 2 i L 6 ordynacji wyborczej w związku z art. 370 ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, ze zmianami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W tym kontekście w swoich pytaniach, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający zmierza do uzyskania wykładni art. 39 i art. 49 ust. 1 zdanie ostatnie karty w celu dokonania oceny zgodności z tymi postanowieniami pozbawienia prawa głosowania, któremu podlega T. Delvigne na podstawie art. L 2 i L 6 ordynacji wyborczej w związku z art. 370 ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, zmienionej, skutkującym wykreśleniem go z listy wyborców.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie właściwości Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Rządy francuski, hiszpański i Zjednoczonego Królestwa podnoszą brak właściwości Trybunału do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne, ponieważ, według tych rządów, przepisy krajowe będące przedmiotem postępowania głównego nie są objęte zakresem stosowania prawa Unii. Twierdzą<?PAGE NO="6"?> one w szczególności, że sąd krajowy nie powołuje się na żaden przepis prawa Unii umożliwiający ustalenie powiązania pomiędzy tymi przepisami a prawem Unii i że zatem wspomniane przepisy nie stanowią stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że zakres stosowania karty w odniesieniu do działań państw członkowskich został określony w jej art. 51 ust. 1, zgodnie z którym postanowienia karty mają zastosowanie do państw członkowskich tylko w sytuacji, gdy stosują one prawo Unii (wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Åkerberg Fransson</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑617/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:105">EU:C:2013:105</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Artykuł 51 ust. 1 karty potwierdza utrwalone orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym prawa podstawowe chronione w porządku prawnym Unii znajdują zastosowanie we wszystkich sytuacjach podlegających prawu Unii, ale nie poza takimi sytuacjami (zob. wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Åkerberg Fransson,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑617/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:105">EU:C:2013:105</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Torralbo Marcos</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:187">EU:C:2014:187</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Jeżeli zatem stan prawny nie jest objęty zakresem stosowania prawa Unii, Trybunał nie jest właściwy do jego oceny, a przytaczane ewentualnie postanowienia karty nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do nadania mu takiej właściwości (zob. wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Åkerberg Fransson,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑617/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:105">EU:C:2013:105</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; a także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Torralbo Marcos</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:187">EU:C:2014:187</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Należy zatem ustalić, czy objęta jest zakresem stosowania prawa Unii sytuacja, w jakiej znajduje się obywatel Unii, którego, tak jak T. Delvigne, dotyczy wydana przez organy władzy państwa członkowskiego decyzja o wykreśleniu z listy wyborców, wiążąca się z utratą jego prawa głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W tym względzie art. 8 aktu z 1976 r. stanowi, że z zastrzeżeniem postanowień, jakie zawiera ten akt, procedura wyborcza w każdym państwie członkowskim podlega przepisom krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W niniejszym wypadku T. Delvigne został wykreślony z list wyborców, ponieważ z powodu skazania go w 1988 r. za zbrodnię, wymieniony jest wśród osób, które na podstawie na podstawie przepisów ordynacji wyborczej w związku z art. 370 ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, zmienionej, nie spełniają przesłanek bycia wyborcą na szczeblu krajowym. Tymczasem, jak Parlament zaznaczył w uwagach, art. 2 loi du <DATE ISO="19770707">7 juillet 1977</DATE>, relative à l’élection des représentants au Parlement européen (ustawy z dnia <DATE ISO="19770707">7 lipca 1977 r.</DATE> dotyczącej wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego), przewidzianych aktem z 1976 r., wyraźnie odsyła do tych przesłanek szczególnie w odniesieniu do prawa głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Wprawdzie w odniesieniu do osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, Trybunał orzekł w wyrokach: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hiszpania/Zjednoczone Królestwo</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑145/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:543">EU:C:2006:543</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0078">78</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Eman i Sevinger</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑300/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:545">EU:C:2006:545</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), że art. 1 ust. 3 i art. 8 aktu z 1976 r. nie wskazują w sposób wyraźny i szczegółowy osób, którym przysługuje to prawo i że zatem na obecnym etapie rozwoju prawa Unii określenie osób, którym przysługuje wspomniane prawo, należy – z poszanowaniem prawa Unii – do kompetencji każdego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Niemniej jednak, jak wskazały rząd niemiecki, Parlament i Komisja Europejska w swych uwagach, na państwach członkowskich spoczywa przy wykonywaniu tej kompetencji określony w art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r. w związku z art. 14 ust. 3 TUE, obowiązek zapewnienia, by wybory członków Parlamentu Europejskiego odbywały się w powszechnych wyborach bezpośrednich, w głosowaniu wolnym i tajnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Wobec powyższego państwo członkowskie, które, w ramach realizacji obowiązku ciążącego na nim na podstawie art. 14 ust. 3 TUE i art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r., przewiduje w przepisach krajowych wykluczenie liczby osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu<?PAGE NO="7"?> Europejskiego, obywateli Unii, którzy podobnie jak T. Delvigne zostali skazani w trybie karnym wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE>, powinno być uznane za stosujące prawo Unii w rozumieniu art. 51 ust. 1 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Trybunał jest zatem właściwy do udzielenia odpowiedzi na przedstawione pytanie prejudycjalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Rząd francuski podnosi niedopuszczalność skierowanych pytań z jednej strony, z tego powodu, że odpowiedzi Trybunału nie są konieczne sądowi odsyłającemu dla potrzeb rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym, a z drugiej strony sąd ten nie określił wystarczająco ram faktycznych i prawnych, w jakie wpisują się owe pytania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału w ramach współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi ustanowionej w art. 267 TFUE jedynie do sądu krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy, przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, zarówno ocena, czy dla wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W związku z tym, jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa Unii, Trybunał jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (zob. w szczególności wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Kamberaj,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑571/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:233">EU:C:2012:233</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo, a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gauweiler i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑62/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:400">EU:C:2015:400</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Odmowa wydania przez Trybunał orzeczenia w trybie prejudycjalnym, o które wnioskował sąd krajowy, jest zatem możliwa tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że wykładnia prawa Unii, o którą wnioskowano, nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, lub gdy problem jest natury hipotetycznej, bądź gdy Trybunał nie dysponuje informacjami w zakresie stanu faktycznego albo prawnego, które są konieczne do udzielenia użytecznej odpowiedzi na przedstawione mu pytania (zob wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Kamberaj,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑571/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:233">EU:C:2012:233</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo, a także a także <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Gauweiler i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑62/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:400">EU:C:2015:400</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie można jasno wywnioskować z informacji w zakresie stanu faktycznego i prawnego, którymi dysponuje Trybunał i które zostały także przedstawione w pkt 22–24 niniejszego wyroku, że sąd odsyłający zwraca się do Trybunału z pytaniami w przedmiocie wykładni art. 39 i 49 karty w celu dokonania oceny zgodności z postanowieniami karty prawa krajowego, na podstawie którego T. Delvigne został wykreślony z list wyborców.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>W tych okolicznościach pytania prejudycjalne mają bezpośredni związek z przedmiotem sporu w postepowaniu głównym i są w związku z tym dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Na wstępie należy przypomnieć, że art. 52 ust. 2 karty stanowi, iż uznane w niej prawa, które są przedmiotem postanowień traktatów, są wykonywane na warunkach i w granicach w nich określonych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>W tym względzie należy stwierdzić, że zgodnie z wyjaśnieniami dotyczącymi karty, które zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i art. 52 ust. 7 karty, powinny być uwzględniane w celu jej wykładni, art. 39 ust. 1 karty odpowiada prawu zagwarantowanemu w art. 20 ust. 2 lit. b) TFUE. Ustęp 2 tego artykułu odpowiada z kolei art. 14 ust. 3 TUE. W wyjaśnieniach tych sprecyzowano ponadto, że art. 39 ust. 2 przejmuje podstawowe zasady systemu wyborczego stosowane w państwach demokratycznych.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Co się tyczy art. 20 ust. 2 lit. b) TFUE, Trybunał orzekł już, iż postanowienie to ogranicza się do zastosowania zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową przy korzystaniu z prawa głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, stanowiąc, że każdy obywatel Unii mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie jest obywatelem, ma prawo głosowania w tych wyborach w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania, na takich samych zasadach jak obywatele tego państwa (zob. podobnie wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Hiszpania/Zjednoczone Królestwo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑145/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:543">EU:C:2006:543</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Artykuł 39 ust. 1 karty nie ma w związku z tym zastosowania do sytuacji będącej przedmiotem postępowania głównego, jako że dotyczy ona, jak wynika z akt sprawy, którymi dysponuje Trybunał, prawa głosowania obywatela Unii w państwie członkowskim, którego jest on obywatelem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W odniesieniu do art. 39 ust. 2 karty stanowi on, jak wynika to z rozważań zawartych w pkt 41 niniejszego wyroku, wyraz w karcie prawa głosowania obywateli Unii w wyborach do Parlamentu Europejskiego na podstawie art. 14 ust. 3 TUE i art. 1 ust. 3 aktu z 1976 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Tymczasem jest oczywiste, że pozbawienie prawa głosowania, któremu T. Delvigne podlegał na podstawie przepisów prawa krajowego będącego przedmiotem postępowania głównego, stanowi ograniczenie przy korzystaniu z prawa zagwarantowanego w art. 39 ust. 2 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że art. 52 ust. 1 karty dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu praw takich jak prawa ustanowione w art. 39 ust. 2 karty, o ile przewidziane są one ustawą, szanują istotę tych praw i wolności i z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności są konieczne i rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego uznanym przez Unię lub potrzebom ochrony praw i wolności innych osób (zob. podobnie wyroki: <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Volker und Markus Schecke i Eifert</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑92/09 i C‑93/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:662">EU:C:2010:662</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, a także wyrok <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Minister for Justice and Equality</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑237/15 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:474">EU:C:2015:474</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Ponieważ w postępowaniu głównym rozpatrywane pozbawienie prawa głosowania wynika z zastosowania przepisów ordynacji wyborczej w związku z przepisami kodeksu karnego, należy stwierdzić, że jest ono przewidziane ustawą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Ponadto ograniczenie to szanuje istotę prawa głosowania, o którym mowa w art. 39 ust. 2 karty. Wspomniane ograniczenie nie podważa bowiem tego prawa jako takiego, gdyż skutkuje ono wykluczeniem niektórych osób z grupy osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, na szczególnych warunkach i z powodu ich zachowania, pod warunkiem, że wspomniane warunki są spełnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Wreszcie ograniczenie takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym jest proporcjonalne, ponieważ uwzględnia ono charakter i wagę popełnionego przestępstwa oraz okres trwania kary.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Jak zauważa bowiem rząd francuski w uwagach przedłożonych Trybunałowi, pozbawienie prawa głosowania, którym został objęty T. Delvigne w wyniku skazania go na karę dwunastu lat pozbawienia wolności za zbrodnię, miało zastosowanie tylko osób skazanych z powodu popełnienia czynu zabronionego zagrożonego karą pozbawienia wolności od co najmniej pięciu lat do dożywotniego pozbawienia wolności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Ponadto rząd francuski podniósł, że prawo krajowe w szczególności art. 702–1 kodeksu postępowania karnego, ze zmianami, umożliwia osobie znajdującej się w sytuacji, w jakiej znajduje się T. Delvigne wniesienie o zwolnienie z dodatkowej kary utraty obywatelskich praw honorowych prowadzącej do pozbawienia prawa głosowania i o uzyskanie tego zwolnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że art. 39 ust. 2 karty nie stoi na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wykluczały z mocy prawa spośród osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, osoby, które, podobnie jak skarżący w postępowaniu głównym, zostały skazane w postępowaniu karnym za zbrodnię wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o zasadę działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej wymienioną w art. 49 ust. 1 karty, zgodnie z tą zasadą, jeśli ustawa, która weszła w życie po popełnieniu czynu zabronionego pod groźbą kary, przewiduje karę łagodniejszą, ta właśnie kara ma zastosowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, jak zauważono w pkt 16 i 22 niniejszego wyroku, z racji reformy dawnego kodeksu karnego w 1994 r. pozbawienie prawa głosowania, jako kara dodatkowa wynikająca z mocy prawa ze skazania w postępowaniu karnym, zostało zniesione w celu zastąpienia go środkiem karnym, który sąd powinien orzec na podstawie art. 131–26 nowego kodeksu karnego, na okres nieprzekraczający dziesięciu lat w wypadku skazania za zbrodnię i pięciu lat w wypadku skazania za występek.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Zmiana ta nie wpłynęła jednak na sytuację, w jakiej znajdował się T. Delvigne, ponieważ z powodu skazania w postępowaniu karnym za zbrodnię wyrokiem wydanym w stosunku do niego przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE>, nadal jest objęty z mocy prawa zakazem głosowania na czas nieokreślony na podstawie art. L 2 i L 6 ordynacji wyborczej w związku z art. 370 ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, ze zmianami. Rząd francuski wyjaśnił na rozprawie, że utrzymanie skuteczności wyroków, które uprawomocniły się przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE> było uzasadnione faktem, że krajowy prawodawca zamierzał zapobiec temu, by pozbawienie prawa głosowania wynikające ze skazania w trybie karnym nie zniknęło automatycznie i natychmiastowo z wejściem w życie nowego kodeksu karnego, podczas gdy kodeks ten utrzymuje pozbawienie prawa głosowania w formie kary dodatkowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W tym względzie wystarczy zaś stwierdzić, że zasada działania wstecz łagodniejszej ustawy karnej, zawarta w art. 49 ust. 1 karty nie może stać na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, ponieważ, jak wynika z brzmienia art. 370 ustawy z dnia <DATE ISO="19921216">16 grudnia 1992 r.</DATE>, ze zmianami, przepisy te ograniczają się do utrzymania pozbawienia prawa głosowania wynikającego ze skazania w trybie karnym jedynie w odniesieniu do skazania prawomocnym wyrokiem, wydanym w ostatniej instancji w okresie obowiązywania dawnego kodeksu karnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>W każdym wypadku, jak przypomniano w pkt 51 niniejszego wyroku, owe przepisy wyraźnie umożliwiają osobom objętym wspomnianym zakazem wniesienie o zwolnienie z niego i o uzyskanie tego zwolnienia. Jak wynika z brzmienia art. 702–1 kodeksu postępowania karnego, ze zmianami, możliwość tę ma każda osoba podlegająca pozbawieniu prawa głosowania wynikającemu z mocy prawa bądź ze skazania w trybie karnym na podstawie dawnego kodeksu karnego, czy też orzeczonemu przez sąd wyrokiem skazującym tytułem kary dodatkowej na podstawie przepisów nowego kodeksu karnego. W tym kontekście wniesienie sprawy do sądu krajowego właściwego na podstawie tego przepisu przez osobę znajdującą się w sytuacji, w jakiej znajduje się T. Delvigne, która zmierza do uzyskania zwolnienia z zakazu wynikającego z mocy prawa ze skazania w trybie w trybie karnym, na podstawie przepisów dawnego kodeksu karnego, otwiera drogę do dokonania ponownej oceny jego indywidualnej sytuacji, w tym w odniesieniu do czasu trwania owego zakazu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>W świetle całości powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 39 ust. 2 i art. 49 ust. 1 zdanie ostatnie karty należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wykluczały z mocy prawa spośród osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, osoby, które, podobnie jak T. Delvigne, zostały skazane w trybie karnym za zbrodnię wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="10"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 39 ust. 2 i art. 49 ust. 1 zdanie ostatnie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by przepisy krajowe państwa członkowskiego takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wykluczały z mocy prawa spośród osób, którym przysługuje prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, osoby, które, podobnie jak skarżący w postępowaniu głównym, zostały skazane w trybie karnym za zbrodnię wyrokiem, który stał się prawomocny przed dniem <DATE ISO="19940301">1 marca 1994 r.</DATE></HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>