<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-753/18</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CJ0753</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:268">EU:C:2020:268</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>8</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>8</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Απόφαση της <DATE ISO="20200401">1.4.2020</DATE> – Υπόθεση C-753/18</HT></P><P><HT TYPE="SC">Stim και SAMI</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Αποφαση του Δικαστηριου</HT> (πέμπτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20200402">2ας Απριλίου 2020</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η σουηδική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Διανοητική ιδιοκτησία</KEYWORD><KEYWORD>Δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικά δικαιώματα</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2001/29/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 3, παράγραφος 1</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2006/115/ΕΚ</KEYWORD><KEYWORD>Άρθρο 8, παράγραφος 2</KEYWORD><KEYWORD>Έννοια της <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>παρουσίασης στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/></KEYWORD><KEYWORD>Εταιρία εκμίσθωσης αυτοκινήτων τα οποία διαθέτουν ραδιόφωνο στον πάγιο εξοπλισμό τους</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση C-753/18,</P><P>με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Högsta domstolen (Ανώτατο Δικαστήριο, Σουηδία) με απόφαση της <DATE ISO="20181115">15ης Νοεμβρίου 2018</DATE>, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20181130">30 Νοεμβρίου 2018</DATE>, στο πλαίσιο της δίκης</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim),</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Svenska artisters och musikers intresseorganisation ek. för. (SAMI)</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Fleetmanager Sweden AB,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Nordisk Biluthyrning AB,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πέμπτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από τους E. Regan, πρόεδρο τμήματος, I. Jarukaitis, E. Juhász, M. Ilešič (εισηγητή) και Κ. Λυκούργο, δικαστές,</P><P>γενικός εισαγγελέας: M. Szpunar</P><P>γραμματέας: C. Strömholm, διοικητική υπάλληλος,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της <DATE ISO="20191106">6ης Νοεμβρίου 2019</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>οι Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim) και Svenska artisters och musikers intresseorganisation ek. för. (SAMI), εκπροσωπούμενοι από τους P. Sande και D. Eklöf, advokater,</P></ITEM><ITEM><P>η Fleetmanager Sweden AB, εκπροσωπούμενη από τους S. Hallbäck, S. Wendén, J. Åberg και U. Dahlberg, advokater,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>η Nordisk Biluthyrning AB, εκπροσωπούμενη από τους J. Åberg, C. Nothnagel και M. Bruder, advokater,</P></ITEM><ITEM><P>η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τον K. Simonsson καθώς και από τις J. Samnadda, E. Ljung Rasmussen και G. Tolstoy,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις του κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20200115">15ης Ιανουαρίου 2020</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>εκδίδει την ακόλουθη</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Απόφαση</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20010522">22ας Μαΐου 2001</DATE>, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="167" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2001">ΕΕ 2001, L 167, σ. 10</REF.DOC.OJ>), καθώς και του άρθρου 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061212">12ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 376, σ. 28</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο δύο ένδικων διαφορών, αφενός, μεταξύ του Föreningen Svenska Tonsättares Internationella Musikbyrå u.p.a. (Stim) (σουηδικού οργανισμού διαχείρισης των δικαιωμάτων των συνθετών μουσικών έργων και των εκδοτών τους) και της Fleetmanager Sweden AB (στο εξής: Fleetmanager) και, αφετέρου, μεταξύ του Svenska artisters och musikers intresseorganisation ek. för. (SAMI) (σουηδικού οργανισμού διαχείρισης των συγγενικών δικαιωμάτων των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών) και της Nordisk Biluthyrning AB (στο εξής: NB), με αντικείμενο τον χαρακτηρισμό, από πλευράς δικαίου της πνευματικής ιδιοκτησίας, της εκμίσθωσης αυτοκινήτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το διεθνές δίκαιο</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας (ΠΟΔΙ) συνήψε στη Γενεύη, στις <DATE ISO="19961220">20 Δεκεμβρίου 1996</DATE>, τη Συνθήκη του ΠΟΔΙ για την πνευματική ιδιοκτησία (στο εξής: Συνθήκη του ΠΟΔΙ), η οποία εγκρίθηκε εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας με την απόφαση 2000/278/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20000316">16ης Μαρτίου 2000</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="089" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2000">ΕΕ 2000, L 89, σ. 6</REF.DOC.OJ>), και τέθηκε σε ισχύ, όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, στις <DATE ISO="20100314">14 Μαρτίου 2010</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="032" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">ΕΕ 2010, L 32, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Το άρθρο 8 της Συνθήκης του ΠΟΔΙ, το οποίο τιτλοφορείται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Δικαίωμα παρουσίασης στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>, ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 11, παράγραφος 1 σημείο 2, του άρθρου 11α, παράγραφος 1, σημεία 1 και 2, του άρθρου 11β, παράγραφος 1, σημείο 2, του άρθρου 14, παράγραφος 1, σημείο 2 και του άρθρου 14α, παράγραφος 1, της Σύμβασης της Βέρνης, οι δημιουργοί λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών έργων έχουν αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπουν κάθε παρουσίαση των έργων τους στο κοινό, με ενσύρματα ή ασύρματα μέσα, περιλαμβανομένης της διάθεσης στο κοινό των έργων τους κατά τρόπο ώστε τα μέλη του κοινού να μπορούν να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά από τον τόπο και κατά τον χρόνο της ατομικής επιλογής τους.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Κατά τη διπλωματική διάσκεψη της <DATE ISO="19961220">20ής Δεκεμβρίου 1996</DATE>, τα συμβαλλόμενα μέρη προέβησαν σε κοινές δηλώσεις σχετικά με τη Συνθήκη του ΠΟΔΙ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Η κοινή δήλωση σχετικά με το άρθρο 8 της Συνθήκης του ΠΟΔΙ έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Η απλή παροχή των φυσικών μέσων για την παροχή της δυνατότητας ή την πραγματοποίηση παρουσίασης στο κοινό θεωρείται ότι δεν αποτελεί αυτή καθεαυτή παρουσίαση κατά την έννοια της παρούσας Συνθήκης ή της Σύμβασης της Βέρνης. […]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2001/29</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Η αιτιολογική σκέψη 27 της οδηγίας 2001/29 έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Η απλή παροχή των υλικών μέσων για τη διευκόλυνση ή την πραγματοποίηση της παρουσίασης δεν αποτελεί καθαυτή παρουσίαση κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/></P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 3 της οδηγίας αυτής, το οποίο φέρει τον τίτλο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Δικαίωμα παρουσίασης έργων στο κοινό και δικαίωμα διάθεσης άλλων αντικειμένων στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη παρέχουν στους δημιουργούς το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπουν ή να απαγορεύουν κάθε παρουσίαση στο κοινό των έργων τους, ενσυρμάτως ή ασυρμάτως, καθώς και να καθιστούν προσιτά τα έργα τους στο κοινό κατά τρόπο ώστε οποιοσδήποτε να έχει πρόσβαση σε αυτά όπου και όταν επιλέγει ο ίδιος.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Τα δικαιώματα που αναφέρονται στις παραγράφους 1 και 2 δεν αναλώνονται με οιαδήποτε πράξη παρουσίασης ή διάθεσης στο κοινό, με την έννοια του παρόντος άρθρου.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Η οδηγία 2006/115</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Το άρθρο 8 της οδηγίας 2006/115, το οποίο επιγράφεται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές και παρουσίαση στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/>, ορίζει στην παράγραφο 2 τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Τα κράτη μέλη προβλέπουν ένα δικαίωμα προκειμένου να εξασφαλίζεται ότι ο χρήστης καταβάλλει εύλογη και ενιαία αμοιβή σε περίπτωση που ένα φωνογράφημα το οποίο εκδίδεται για εμπορικούς σκοπούς ή μια αναπαραγωγή του φωνογραφήματος αυτού χρησιμοποιείται για ασύρματη ραδιοφωνική μετάδοση ή για οποιοδήποτε παρουσίαση στο κοινό και προκειμένου να εξασφαλίζεται ότι η αμοιβή αυτή κατανέμεται μεταξύ των καλλιτεχνών ερμηνευτών ή εκτελεστών και των παραγωγών των φωνογραφημάτων. Τα κράτη μέλη, ελλείψει συμφωνίας μεταξύ καλλιτεχνών ερμηνευτών ή εκτελεστών και παραγωγών φωνογραφημάτων, μπορούν να θεσπίζουν τους όρους για την κατανομή της αμοιβής αυτής μεταξύ τους.<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το σουηδικό δίκαιο</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Ο upphovrättslagen (1960: 279) [νόμος (1960: 279) περί πνευματικής ιδιοκτησίας, στο εξής: νόμος του 1960] μετέφερε την οδηγία 2001/29 στο σουηδικό δίκαιο. Το άρθρο 2 του νόμου αυτού διέπει το αποκλειστικό δικαίωμα των δημιουργών να αναπαράγουν τα έργα τους και να τα θέτουν στη διάθεση του κοινού μέσω της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>παρουσίασης<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/> του έργου στο κοινό (τρίτο εδάφιο, σημείο 1) ή της δημόσιας εκτέλεσης ή ερμηνείας του (τρίτο εδάφιο, σημείο 2).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Τα άρθρα 45 και 46 του νόμου του 1960 διέπουν τα συγγενικά δικαιώματα των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών και των παραγωγών ηχογραφημάτων και ταινιών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Δυνάμει του άρθρου 47 του ίδιου νόμου, με το οποίο μεταφέρεται στην εσωτερική έννομη τάξη το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115, επιτρέπεται η δημόσια εκτέλεση ή η παρουσίαση στο κοινό ηχογραφημάτων, εκτός αν η παρουσίαση αυτή πραγματοποιείται κατά τρόπον ώστε οι ιδιώτες να αποκτούν πρόσβαση στο ηχογράφημα από τόπο και σε χρόνο που οι ίδιοι επιλέγουν. Σε περίπτωση μιας τέτοιας χρήσης, δικαιούνται εύλογη αμοιβή οι παραγωγοί και οι ερμηνευτές ή εκτελεστές καλλιτέχνες των οποίων έχει ηχογραφηθεί η ερμηνεία ή η εκτέλεση.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Οι διαφορές της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Η Fleetmanager και η NB είναι εταιρίες εκμίσθωσης αυτοκινήτων οχημάτων εγκατεστημένες στη Σουηδία. Παρέχουν σε πελάτες, απευθείας ή μέσω πρακτορείων, αυτοκίνητα εξοπλισμένα με ραδιοφωνικό δέκτη, τα οποία διατίθενται προς ενοικίαση για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από 29 ημέρες, πράξη που θεωρείται, κατά το εθνικό δίκαιο, ως βραχυχρόνια μίσθωση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Στη διαφορά μεταξύ του Stim και της Fleetmanager ενώπιον του tingsrätt (πρωτοδικείου, Σουηδία), ο Stim ζήτησε να υποχρεωθεί η αντίδικος να του καταβάλει το ποσό των <FT TYPE="NUMBER">369450</FT> σουηδικών κορωνών (SEK) (περίπου <FT TYPE="NUMBER">34500</FT> ευρώ), πλέον τόκων, λόγω προσβολής δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Ειδικότερα, ο Stim ισχυρίστηκε ότι η Fleetmanager, διαθέτοντας σε τρίτους, ήτοι σε εταιρίες εκμίσθωσης αυτοκινήτων, οχήματα εξοπλισμένα με ραδιοφωνικό δέκτη με σκοπό τη βραχυχρόνια μίσθωσή τους σε ιδιώτες συνήργησε στις προσβολές δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας εκ μέρους των εταιριών αυτών, οι οποίες έθεταν μουσικά έργα στη διάθεση του κοινού χωρίς σχετική άδεια.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι η εκμίσθωση οχημάτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη συνεπαγόταν <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>παρουσίαση στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/> μουσικών έργων, κατά την έννοια του νόμου του 1960, και ότι βασίμως ζητήθηκε να αποζημιωθούν οι δημιουργοί τους. Ωστόσο, αποφάνθηκε επίσης ότι η Fleetmanager δεν είχε συμμετοχή σε αυτές τις προσβολές των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και, ως εκ τούτου, απέρριψε την αγωγή του Stim. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε κατ’ έφεση. Ο Stim άσκησε ενώπιον του Högsta domstolen (Ανωτάτου Δικαστηρίου, Σουηδία) αναίρεση κατά της αποφάσεως του εφετείου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο της διαφοράς μεταξύ του SAMI και της NB, η NB άσκησε ενώπιον του Patent- och marknadsdomstolen (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου για υποθέσεις διανοητικής ιδιοκτησίας και οικονομικές υποθέσεις, Σουηδία) αγωγή με αίτημα να αναγνωριστεί ότι δεν όφειλε, επειδή τα οχήματα τα οποία εκμίσθωνε σε ιδιώτες και σε επιχειρηματίες ήταν εξοπλισμένα με ραδιοφωνικό δέκτη και συσκευή ανάγνωσης CD, να καταβάλει στον SAMI αμοιβή για τη χρήση ηχογραφημάτων μεταξύ <DATE ISO="20150101">1ης Ιανουαρίου 2015</DATE> και <DATE ISO="20161231">31ης Δεκεμβρίου 2016</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Το δικαστήριο αυτό έκρινε ότι ο νόμος του 1960 έπρεπε να ερμηνευθεί σύμφωνα με την οδηγία 2001/29 και ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η χρήση φωνογραφήματος στην οποία αναφέρεται το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115 αποτελεί πράξη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>παρουσίασης στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/> κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29. Διαπίστωσε επίσης ότι το γεγονός ότι τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα της ΝΒ διέθεταν ραδιοφωνικό δέκτη σήμαινε ότι όσοι τα<?PAGE NO="5"?> μίσθωναν μπορούσαν να ακούσουν ηχογραφήματα και ότι, για τον λόγο αυτό, έπρεπε να γίνει δεκτό ότι συντρέχει περίπτωση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>παρουσίασης<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>. Επιπλέον, κατά την εκτίμησή του, πληρούνταν και τα λοιπά κριτήρια που απαιτείται να συντρέχουν για να στοιχειοθετηθεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>παρουσίαση στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/>. Κατά συνέπεια, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η NB όφειλε να αποζημιώσει τον SAMI και απέρριψε την αγωγή της NB. Το Svea hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (εφετείο Στοκχόλμης, δικάζον ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο για υποθέσεις διανοητικής ιδιοκτησίας και οικονομικές υποθέσεις, Σουηδία) εξαφάνισε την ως άνω απόφαση κατ’ έφεση. Ο SAMI άσκησε ενώπιον του Högsta domstolen (Ανωτάτου Δικαστηρίου) αναίρεση κατά της αποφάσεως του εφετείου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές το Högsta domstolen (Ανώτατο Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1)</NO.P><TXT>Έχει η εκμίσθωση αυτοκινήτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικούς δέκτες την έννοια ότι το πρόσωπο το οποίο εκμισθώνει τα εν λόγω αυτοκίνητα είναι χρήστης που προβαίνει σε <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>παρουσίαση στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29 και κατά το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Έχουν οποιαδήποτε συνέπεια ο όγκος της δραστηριότητας εκμισθώσεως αυτοκινήτων και η διάρκεια των μισθώσεων;<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί του αιτήματος επανάληψης της προφορικής διαδικασίας</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Αφού ανέπτυξε τις προτάσεις του ο γενικός εισαγγελέας, οι οργανισμοί Stim και SAMI ζήτησαν, με δικόγραφο που κατέθεσαν στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20200206">6 Φεβρουαρίου 2020</DATE>, να διαταχθεί η επανάληψη της προφορικής διαδικασίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Προς στήριξη του αιτήματός τους, ισχυρίζονται ότι από τα σημεία 39, 52 και 53 των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα συνάγεται ότι ενδέχεται να έχουν παρερμηνευθεί ορισμένα στοιχεία που αφορούν, κατά βάση, τη διάκριση η οποία πρέπει να γίνει μεταξύ της ιδιωτικής και της δημόσιας σφαίρας προκειμένου να κριθεί αν υφίσταται <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>παρουσίαση στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/>. Για τον λόγο αυτό, είναι πιθανόν το Δικαστήριο να μην έχει διαφωτιστεί επαρκώς ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Υπενθυμίζεται ότι, δυνάμει του άρθρου 252, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ, ο γενικός εισαγγελέας διατυπώνει δημοσίως, με πλήρη αμεροληψία και ανεξαρτησία, αιτιολογημένες προτάσεις επί των υποθέσεων στις οποίες, σύμφωνα με τον Οργανισμό του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτείται η παρέμβασή του. Το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται ούτε από τις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα ούτε από την αιτιολογία στην οποία αυτές στηρίζονται (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200130">30ής Ιανουαρίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Köln‑Aktienfonds Deka</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑156/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:51">EU:C:2020:51</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Εξάλλου, από πάγια νομολογία προκύπτει ότι το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει είτε αυτεπαγγέλτως είτε κατόπιν προτάσεως του γενικού εισαγγελέα, ή ακόμη και κατόπιν αιτήματος των διαδίκων, την επανάληψη της προφορικής διαδικασίας σύμφωνα με το άρθρο 83 του Κανονισμού Διαδικασίας, εφόσον εκτιμά ότι δεν έχει διαφωτιστεί επαρκώς ή ότι η υπόθεση πρέπει να επιλυθεί βάσει επιχειρήματος επί του οποίου δεν διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των διαδίκων. Αντιθέτως, ο Οργανισμός του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Κανονισμός Διαδικασίας δεν προβλέπουν δυνατότητα των διαδίκων να καταθέσουν παρατηρήσεις σε απάντηση των προτάσεων του γενικού εισαγγελέα (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200130">30ής Ιανουαρίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Köln-Aktienfonds Deka</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑156/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:51">EU:C:2020:51</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, σκοπός του αιτήματος επανάληψης της προφορικής διαδικασίας που υπέβαλαν οι οργανισμοί Stim και SAMI είναι να τους επιτραπεί να απαντήσουν στις διαπιστώσεις στις οποίες προέβη ο γενικός εισαγγελέας με τις προτάσεις του.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο, όμως, αφού άκουσε τον γενικό εισαγγελέα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι έχει στη διάθεσή του όλα τα αναγκαία στοιχεία για να απαντήσει στα ερωτήματα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο και ότι όλα τα επιχειρήματα τα οποία έχουν σημασία για την επίλυση της υπό κρίση υποθέσεως έχουν συζητηθεί μεταξύ των διαδίκων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, δεν συντρέχει λόγος να διαταχθεί η επανάληψη της προφορικής διαδικασίας.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των προδικαστικών ερωτημάτων</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του πρώτου ερωτήματος</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>Με το πρώτο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29 και το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115 έχουν την έννοια ότι συνιστά παρουσίαση στο κοινό, κατά τις διατάξεις αυτές, η εκμίσθωση αυτοκινήτων οχημάτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Το ερώτημα αυτό τίθεται στο πλαίσιο ένδικων διαφορών οι οποίες αφορούν, αφενός, την ενδεχόμενη ύπαρξη παρουσίασης μουσικών έργων χωρίς άδεια στο κοινό, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29, από εταιρίες εκμίσθωσης αυτοκινήτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη και, αφετέρου, την ενδεχόμενη δυνατότητα ενός οργανισμού διαχείρισης των συγγενικών δικαιωμάτων των ερμηνευτών ή εκτελεστών καλλιτεχνών να ζητήσει από τις εταιρίες αυτές την καταβολή εύλογης αμοιβής σε περίπτωση που η εκμίσθωση των οχημάτων συνεπάγεται παρουσίαση στο κοινό, κατά την έννοια του άρθρου 8, παράγραφος 2, οδηγίας 2006/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Υπενθυμίζεται κατ’ αρχάς ότι, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, δεδομένου ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν έχει εκφράσει διαφορετική βούληση, η φράση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>παρουσίαση στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>, η οποία χρησιμοποιείται στις δύο προαναφερθείσες διατάξεις, πρέπει να ερμηνεύεται υπό την ίδια έννοια [πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Phonographic Performance (Ireland)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-162/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:141">EU:C:2012:141</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170216">16ης Φεβρουαρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Verwertungsgesellschaft Rundfunk</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑641/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:131">EU:C:2017:131</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Επιπλέον, η εν λόγω φράση πρέπει να ερμηνεύεται υπό το πρίσμα των αντίστοιχων εννοιών που περιέχονται σε ρυθμίσεις του διεθνούς δικαίου και κατά τρόπον ώστε να συνάδει πάντοτε με αυτές, λαμβανομένων επίσης υπόψη του πλαισίου στο οποίο εντάσσονται οι αντίστοιχες έννοιες και του σκοπού που επιδιώκουν οι σχετικές συμβατικές διατάξεις στον τομέα της διανοητικής ιδιοκτησίας (πρβλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111004">4ης Οκτωβρίου 2011</DATE>, <NAME.CASE>Football Association Premier League κ.λπ.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑403/08 και C‑429/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:631">EU:C:2011:631</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0189">189</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>SCF</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:140">EU:C:2012:140</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR> έως <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Κατά πάγια νομολογία, η έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>παρουσίασης στο κοινό<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/> απαρτίζεται από δύο σωρευτικά στοιχεία, ήτοι μια <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>πράξη παρουσίασης<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> έργου και την παρουσίαση του έργου αυτού σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>κοινό<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/> (αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170316">16ης Μαρτίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>AKM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑138/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:218">EU:C:2017:218</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180807">7ης Αυγούστου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Renckhoff</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑161/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:634">EU:C:2018:634</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20191219">19ης Δεκεμβρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Nederlands Uitgeversverbond και Groep Algemene Uitgevers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑263/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:1111">EU:C:2019:1111</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Προκειμένου να διαπιστωθεί αν η εκμίσθωση οχημάτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη συνιστά πράξη παρουσίασης κατά την έννοια των οδηγιών 2001/29 και 2006/115, απαιτείται εξατομικευμένη εκτίμηση βάσει διαφόρων συμπληρωματικών κριτηρίων, τα οποία δεν είναι αυτοτελή αλλά αλληλοεξαρτώμενα. Τα κριτήρια αυτά πρέπει, εξάλλου, να εφαρμόζονται μεμονωμένα αλλά και<?PAGE NO="7"?> συνδυαζόμενα μεταξύ τους, δεδομένου ότι, ανάλογα με τη συγκεκριμένη περίπτωση, η βαρύτητά τους ενδέχεται να ποικίλλει (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170614">14ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Stichting Brein</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑610/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:456">EU:C:2017:456</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Μεταξύ των κριτηρίων αυτών, το Δικαστήριο έχει επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο ο χρήστης και ο ηθελημένος χαρακτήρας της παρέμβασής του. Συγκεκριμένα, ο χρήστης προβαίνει σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>πράξη παρουσίασης<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/> όταν παρεμβαίνει, με πλήρη επίγνωση των συνεπειών της συμπεριφοράς του, για να παράσχει στους πελάτες του πρόσβαση σε προστατευόμενο έργο, ιδίως δε σε περίπτωση που, ελλείψει της παρέμβασης αυτής, οι πελάτες του δεν θα μπορούσαν, ή θα μπορούσαν δύσκολα μόνο, να αποκτήσουν πρόσβαση στο μεταδιδόμενο έργο [βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>SCF</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:140">EU:C:2012:140</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία, της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15ης Μαρτίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Phonographic Performance (Ireland)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑162/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:141">EU:C:2012:141</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170614">14ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Stichting Brein</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑610/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:456">EU:C:2017:456</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Από την αιτιολογική σκέψη 27 της οδηγίας 2001/29, η οποία επαναλαμβάνει σχεδόν αυτούσια την κοινή δήλωση σχετικά με το άρθρο 8 της Συνθήκης του ΠΟΔΙ, προκύπτει όμως ότι <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>η απλή παροχή των υλικών μέσων για τη διευκόλυνση ή την πραγματοποίηση της παρουσίασης δεν αποτελεί καθαυτή παρουσίαση κατά την έννοια της […] οδηγίας<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Το ίδιο ισχύει για την παροχή ραδιοφωνικού δέκτη ενσωματωμένου σε ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο, ο οποίος καθιστά δυνατή, χωρίς καμία πρόσθετη παρέμβαση εκ μέρους των εταιριών εκμίσθωσης των οχημάτων, τη λήψη του σήματος της επίγειας ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσης που είναι διαθέσιμη στη ζώνη όπου βρίσκεται το όχημα, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, και ο γενικός εισαγγελέας στο σημείο 32 των προτάσεών του.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Παροχή όπως αυτή για την οποία γίνεται λόγος στην αμέσως προηγούμενη σκέψη διαφέρει από τις πράξεις παρουσίασης με τις οποίες άλλοι πάροχοι υπηρεσιών μεταδίδουν ηθελημένα στην πελατεία τους προστατευόμενα έργα, παρέχοντας σήμα μέσω ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών δεκτών που έχουν εγκαταστήσει στη μονάδα τους (απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160531">31ης Μαΐου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Reha Training</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-117/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:379">EU:C:2016:379</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, θέτοντας στη διάθεση του κοινού οχήματα εξοπλισμένα με ραδιοφωνικό δέκτη, οι εταιρίες εκμίσθωσης αυτοκινήτων δεν προβαίνουν σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>πράξη παρουσίασης<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/> προστατευόμενων έργων στο κοινό.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Το συμπέρασμα αυτό δεν αναιρείται από το επιχείρημα ότι οι εταιρίες εκμίσθωσης οχημάτων θέτουν στη διάθεση των πελατών τους χώρους τους οποίους οι Stim και SAMI χαρακτηρίζουν ως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>δημόσιους<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>, δηλαδή τον θάλαμο επιβατών των οχημάτων, όπου οι πελάτες έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν προστατευόμενα έργα μέσω του ραδιοφωνικού δέκτη που είναι ενσωματωμένος στον εξοπλισμό του οχήματος. Πράγματι, η παροχή τέτοιου χώρου, όπως άλλωστε και η παροχή των ίδιων των ραδιοφωνικών δεκτών, δεν συνιστά πράξη παρουσίασης. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει, εξάλλου, ότι είναι άνευ σημασίας το αν ο χώρος όπου πραγματοποιείται η παρουσίαση είναι ιδιωτικός ή δημόσιος (πρβλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20061207">7ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>SGAE</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-306/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:764">EU:C:2006:764</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, παρέλκει η εξέταση του ζητήματος αν μια τέτοια διάθεση πρέπει να θεωρηθεί ως παρουσίαση σε <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>κοινό<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Κατόπιν όλων των προεκτεθέντων, στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29 και το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115 έχουν την έννοια ότι δεν συνιστά παρουσίαση στο κοινό, κατά τις διατάξεις αυτές, η εκμίσθωση αυτοκινήτων οχημάτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του δευτέρου ερωτήματος</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Δεδομένης της απάντησης που δόθηκε στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα, παρέλκει η απάντηση στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Επί των δικαστικών εξόδων</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πέμπτο τμήμα) αποφαίνεται:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας 2001/29/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20010522">22ας Μαΐου 2001</DATE>, για την εναρμόνιση ορισμένων πτυχών του δικαιώματος του δημιουργού και συγγενικών δικαιωμάτων στην κοινωνία της πληροφορίας, και το άρθρο 8, παράγραφος 2, της οδηγίας 2006/115/ΕΚ, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061212">12ης Δεκεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα εκμίσθωσης, το δικαίωμα δανεισμού και ορισμένα δικαιώματα συγγενικά προς την πνευματική ιδιοκτησία στον τομέα των προϊόντων της διανοίας, έχουν την έννοια ότι δεν συνιστά παρουσίαση στο κοινό, κατά τις διατάξεις αυτές, η εκμίσθωση αυτοκινήτων οχημάτων εξοπλισμένων με ραδιοφωνικό δέκτη.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>(υπογραφές)</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>