<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-19/18 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62018CJ0019</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:578">EU:C:2019:578</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>9</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>9</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">wyrok z dnia <DATE ISO="20190710">10.7.2019 r.</DATE> – sprawa C‑19/18 P</HT></P><P><HT TYPE="SC">VG/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20190710">10 lipca 2019 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Skarga o odszkodowanie od Komisji Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja Komisji o zakończeniu współpracy w ramach sieci Team Europe</KEYWORD><KEYWORD>Naprawienie szkody</KEYWORD><KEYWORD>Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności</KEYWORD><KEYWORD>Umowny lub deliktowy charakter sporu</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑19/18 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu <DATE ISO="20180105">5 stycznia 2018 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">VG</HT>, wstępująca w prawa MS, reprezentowana przez L. Levi, avocate,</P><PARTY.STATUS>wnosząca odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>w której drugą stroną postępowania jest:</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska</HT>, reprezentowana przez I. Martínez del Peral, C. Ehrbar i B. Mongina, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: J.C. Bonichot, prezes izby, C. Toader (sprawozdawca), A. Rosas, L. Bay Larsen i M. Safjan, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: G. Pitruzzella,</P><P>sekretarz: A. Calot Escobar,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20190411">11 kwietnia 2019 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>W odwołaniu VG, wstępująca w prawa MS, wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170531">31 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>MS/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑17/16</NO.CASE>, niepublikowanego, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zaskarżonym postanowieniem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2017:379">EU:T:2017:379</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd oddalił skargę MS o zasądzenie od Komisji naprawienia szkody poniesionej z powodu wydania przez tę instytucję decyzji o zakończeniu współpracy z MS w ramach sieci Team Europe.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Artykuł 268 TFUE stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy do orzekania w sporach dotyczących odszkodowań określonych w artykule 340 akapity drugi i trzeci<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 340 tego traktatu brzmi następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Odpowiedzialność umowna Unii podlega prawu właściwemu dla danej umowy.</ALINEA><ALINEA>W dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Unia powinna naprawić, zgodnie z zasadami ogólnymi, wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Team Europe to lokalna sieć informacyjna, której głównym zadaniem jest wspomaganie przedstawicielstw Komisji w informowaniu o polityce europejskiej na szczeblu lokalnym, której członkowie działają jako mówcy, moderatorzy, animatorzy wydarzeń i eksperci ds. komunikacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Mówcy ci współpracują z Komisją na mocy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>porozumienia o współpracy i członkostwie w Team Europe<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>. Porozumienie to ustanawia możliwość pisemnego rozwiązania owego porozumienia przez każdą stronę w dowolnym momencie, bez żadnych dodatkowych warunków. Członkowie sieci Team Europe nie otrzymują od Komisji wynagrodzenia. Instytucja ta natomiast, w zależności od dostępnego budżetu, udostępnia im nieodpłatnie usługę wsparcia, na którą składają się spotkania koordynacyjne, seminaria szkoleniowe, służąca komunikacji platforma internetowa i inne narzędzia komunikacyjne mające pomóc im w wykonywaniu zadań mówców. W porozumieniu o współpracy i członkostwie w Team Europe wyjaśniono ponadto, że członkowie sieci Team Europe działają na zasadzie dobrowolności i że mogą zaakceptować zwrot poniesionych przez nich kosztów lub rozsądnej rekompensaty ze strony organizatorów imprez, w których uczestniczą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>MS był członkiem sieci Team Europe od dnia <DATE ISO="20110720">20 lipca 2011 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20130410">10 kwietnia 2013 r.</DATE> na mocy zawartego między stronami sporu porozumienia o współpracy i członkostwie w Team Europe (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>porozumieniem o współpracy<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), które zostało podpisane w Paryżu (Francja) w dniu <DATE ISO="20110708">8 lipca 2011 r.</DATE> przez szefa przedstawicielstwa Komisji we Francji i w Montpellier (Francja) w dniu <DATE ISO="20110720">20 lipca 2011 r.</DATE> przez MS. Zgodnie z tym porozumieniem jego współpraca z siecią Team Europe miała zakończyć się w dniu <DATE ISO="20140630">30 czerwca 2014 r.</DATE> W dniu <DATE ISO="20130410">10 kwietnia 2013 r.</DATE> szef przedstawicielstwa Komisji we Francji telefonicznie poinformował zainteresowanego o zakończeniu współpracy z tą siecią, która to decyzja została następnie potwierdzona przesłanym pocztą pismem; była ona umotywowana tym, że w ramach swojej działalności miał się on zachowywać w niewłaściwy wobec uczestników imprez sposób.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Powodem podanym przez szefa przedstawicielstwa Komisji we Francji było to, że otrzymał on dotyczącą zachowania MS skargę od kobiet biorących udział w konferencjach lub warsztatach organizowanych przez sieć Team Europe.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Sądem i zaskarżone postanowienie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20160111">11 stycznia 2016 r.</DATE> MS wniósł o przyznanie pomocy prawnej w celu wniesienia skargi o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160503">3 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>MS/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑17/16 AJ</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:446">EU:T:2016:446</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), prezes Sądu przyznał mu tę pomoc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie w dniu <DATE ISO="20160719">19 lipca 2016 r.</DATE> MS wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Wniósł on do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji;</P></ITEM><ITEM><P>zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznał ze względu na zawinione zachowanie tej instytucji, szacowanego na <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR;</P></ITEM><ITEM><P>nakazanie Komisji opublikowania listu ze skierowanego do niego przeprosinami i ponownego włączenia go do sieci Team Europe;</P></ITEM><ITEM><P>żądanie przedstawienia dokumentów, uznanych przez Komisję za poufne, na których instytucja ta oparła swoją decyzję kończącą jego współpracę z siecią Team Europe; oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Odrębnym pismem złożonym w dniu <DATE ISO="20161006">6 października 2016 r.</DATE> Komisja podniosła na podstawie art. 130 regulaminu postępowania przed Sądem zarzut niedopuszczalności i wniosła o obciążenie MS kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W złożonych w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20161121">21 listopada 2016 r.</DATE> uwagach w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności MS wniósł do Sądu o oddalenie tego zarzutu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>W wydanym na podstawie art. 126 regulaminu postępowania zaskarżonym postanowieniu Sąd uwzględnił ten zarzut niedopuszczalności. Orzekł on, że przedmiot skargi polega w rzeczywistości na żądaniu odszkodowania o charakterze umownym. Ponieważ porozumienie o współpracy nie zawiera klauzuli arbitrażowej, sąd ten uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia przedłożonej mu sprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Przebieg postępowania przed Trybunałem i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20171130">30 listopada 2017 r.</DATE> Trybunał uwzględnił złożony przez MS wniosek o przyznanie pomocy prawnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>W odwołaniu wnosząca je strona wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego postanowienia;</P></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><P>w konsekwencji – przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł co do istoty wniesionej przed nim skargi w pierwszej instancji, lub jeżeli Trybunał uzna, że stan sprawy pozwala na jej rozstrzygnięcie – uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji;</P></ITEM><ITEM><P>i, co za tym idzie, uznanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE;</P></ITEM><ITEM><P>nakazanie przedstawienia dokumentów uznanych przez Komisję za poufne i stanowiących niezbędne wsparcie decyzji kończącej jego współpracę z siecią Team Europe;</P></ITEM><ITEM><P>nakazanie naprawienia krzywdy spowodowanej zawinionym zachowaniem Komisji, szacowanej ex æquo et bono na kwotę <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> EUR;</P></ITEM><ITEM><P>nakazanie Komisji opublikowania listu z przeprosinami dla strony wnoszącej odwołanie i ponownego włączenia jej do sieci Team Europe;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20180221">21 lutego 2018 r.</DATE> Trybunał został powiadomiony o śmierci MS w dniu <DATE ISO="20180216">16 lutego 2018 r.</DATE>, a także o podjętej przez VG decyzji o kontynuowaniu postępowania w jego imieniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W replice z dnia <DATE ISO="20180528">28 maja 2018 r.</DATE> VG zrezygnowała z żądania przywrócenia do współpracy w ramach sieci Team Europe.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>W uzasadnieniu odwołania VG podnosi dwa zarzuty dotyczące, po pierwsze, naruszenia prawa w kwalifikacji prawnej skargi o odszkodowanie, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia, i, po drugie, naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji prawnej porozumienia o współpracy, naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego, rozpatrywanego jako całość, oraz części pierwszej i drugiej zarzutu drugiego, dotyczących naruszenia prawa w odniesieniu do kwalifikacji skargi i naruszenia obowiązku uzasadnienia</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności, w odniesieniu do zarzucanego naruszenia obowiązku uzasadnienia, strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie wyjaśnił przede wszystkim tego, dlaczego żądanie odszkodowania musi być związane z interpretacją porozumienia o współpracy, podczas gdy zarzucane w tym wniosku zachowanie nie polega na zerwaniu rzekomej umowy, lecz na naruszeniu przy rozpatrywaniu skierowanej przeciwko MS skargi przysługujących mu praw podstawowych, w związku z czym wykładnia tego porozumienia nie jest ani konieczna, ani niezbędna do rozpatrzenia tego żądania w rozumieniu pkt 80 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130418">18 kwietnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Systran i Systran Luxembourg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑103/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:245">EU:C:2013:245</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Następnie w zaskarżonym postanowieniu nie przedstawiono powodów, dla których Sąd uznał, że rozpatrzenie przez Komisję złożonej do niej przeciwko MS skargi musi pozostawać w związku z wykładnią porozumienia o współpracy. Porozumienie to nie zawiera postanowień dotyczących rozpatrywania ewentualnych skarg ani nie nakłada na Komisję obowiązku uzasadnienia rezygnacji ze<?PAGE NO="5"?> współpracy z mówcą w ramach sieci Team Europe. Przepisy prawa, w tym prawa podstawowe, których naruszenie jest podnoszone, mają zastosowanie niezależnie od zawartych w porozumieniu o współpracy postanowień.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Wreszcie, zdaniem strony wnoszącej odwołanie Sąd nie ustosunkował się do poszczególnych elementów wniesionej doń skargi i nie sprawdził w obiektywny i całościowy sposób, w świetle różnego rodzaju zawartych w aktach sprawy informacji, czy istniał rzeczywisty kontekst umowny, zgodnie z wymogiem ustanowionym jednak w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130418">18 kwietnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Systran i Systran Luxembourg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑103/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:245">EU:C:2013:245</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>VG utrzymuje również, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia w zakresie dotyczącym kwalifikacji porozumienia o współpracy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, w odniesieniu do naruszenia prawa, jakiego miał dopuścić się Sąd poprzez uznanie wniesionej skargi za mającą <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>charakter umowny<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, VG podnosi w istocie, że Sąd dokonał błędnej kwalifikacji porozumienia o współpracy jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>umowy<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>, podczas gdy są to raczej określone jednostronnie przez Komisję niewiążące wytyczne regulujące funkcjonowanie sieci Team Europe. Jej zdaniem Komisja nigdy nie twierdziła, że stosunek ten miał charakter umowny, o czym świadczą pkt 21 jej uwag przedstawionych przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, a także pkt 15 postanowienia z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160503">3 maja 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>MS/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑17/16 AJ</NO.CASE>, niepublikowanego, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:446">EU:T:2016:446</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w którym Sąd wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie złożonego przez MS wniosku o przyznanie pomocy prawnej. Twierdzi on, że porozumienie o współpracy ogranicza się do przedstawienia pokrótce praw i obowiązków związanych z siecią Team Europe i nie regulowało w szczegółowy sposób stosunków między Komisją a MS. Nie przewidywało ono sankcji w przypadku naruszenia jego postanowień, które nie zawierają ani odniesienia do mającego zastosowanie prawa, czy też do właściwych sądów, w związku z czym porozumienie o współpracy odnosi się jedynie do wymogów dotyczących zachowania, nie zaś do rzeczywistych związków prawnych pomiędzy osobami. Komisja zmieniła swoje stanowisko i powołała się na umowny charakter porozumienia o współpracy na późniejszym etapie postępowania. Przyświecający wspólnie stronom zamiar nigdy nie polegał na nakładaniu wzajemnym praw i obowiązków na podstawie umowy. Zamiar stron jest zaś elementem rozstrzygającym o kwalifikacji danego aktu jako mającego charakter umowny. Sąd w szczególności więc błędnie zakwalifikował porozumienie o współpracy jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>umowę<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/> i naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Komisja proponuje oddalenie zarzutu pierwszego oraz części pierwszej i drugiej zarzutu drugiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w odniesieniu do wniesionych przeciwko Unii powództw, w których podnoszona jest jej odpowiedzialność za szkodę, traktat FUE przewiduje podział kompetencji między sądami Unii a sądami krajowymi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W odniesieniu do odpowiedzialności pozaumownej Unii z art. 340 akapit drugi TFUE w związku z art. 268 TFUE wynika, że spory dotyczące takiej odpowiedzialności należą do właściwości sądów Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>W celu ustalenia sądu właściwego do rozstrzygnięcia szczególnej skargi sądowej skierowanej przeciwko Unii w celu stwierdzenia jej odpowiedzialności za szkodę, należy zbadać, czy przedmiotem tej skargi jest odpowiedzialność umowna, czy też odpowiedzialność pozaumowna Unii (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130418">18 kwietnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Systran i Systran Luxembourg</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑103/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:245">EU:C:2013:245</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>W tym celu sądy Unii nie mogą opierać się jedynie na normach prawnych, na które powołują się strony. Samo powołanie się na reguły prawne niewynikające z danej umowy, jednak obowiązujące strony, nie może skutkować zmianą umownego charakteru sporu i wykluczyć go przez to z zakresu jurysdykcji właściwego sądu. W przeciwnym razie charakter sporu i, co za tym idzie, właściwy sąd mogłyby ulegać zmianie w zależności od norm, na które powoływałyby się strony, co byłoby sprzeczne z regułami właściwości rzeczowej poszczególnych sądów (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130418">18 kwietnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Systran i Systran Luxembourg</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑103/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:245">EU:C:2013:245</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0064">64</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>W tym kontekście sądy Unii mają natomiast obowiązek sprawdzenia, czy przedmiotem zawisłej przed nimi skargi o odszkodowanie jest żądanie odszkodowawcze oparte w sposób obiektywny i całościowy na prawach i obowiązkach pochodzenia umownego lub pozaumownego. W tym celu sądy te powinny sprawdzić – w świetle analizy poszczególnych informacji zawartych w aktach sprawy, takich jak w szczególności naruszony przepis prawa, charakter podnoszonej szkody, zarzucane zachowanie, a także stosunki prawne wiążące strony sporu – czy między tymi stronami istnieje rzeczywisty kontekst umowny, związany z przedmiotem sporu, którego dogłębna analiza jest niezbędna do rozstrzygnięcia tego sporu (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130418">18 kwietnia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Systran i Systran Luxembourg</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑103/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:245">EU:C:2013:245</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy przypomnieć, że spoczywający na Sądzie na mocy art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi dokonania wyjaśnienia, które podejmowałoby w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Ze względu na to, że uzasadnienie przedstawia w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie Sądu, może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których dane akty zostały podjęte, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających dla dokonania kontroli sądowej (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180530">30 maja 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>L’Oréal/EUIPO</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑519/17 P i od C‑522/17 P do C‑525/17 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:348">EU:C:2018:348</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku należy zauważyć, że Sąd w pierwszej kolejności w pkt 34 zaskarżonego postanowienia stwierdził, iż porozumienie o współpracy określa odpowiednie obowiązki stron, czas trwania współpracy oraz szczegółowe zasady jej zakończenia. W szczególności podniósł on, że w pkt 5 tego porozumienia określone zostały warunki jego <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>rozwiązania<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>. Następnie w pkt 35 tego postanowienia Sąd uznał, że żądanie naprawienia szkody jest związane z wykładnią porozumienia o współpracy, ponieważ strona skarżąca nie powołała się na inne akty, których autorem jest Komisja. Ponadto w pkt 36 tego postanowienia Sąd uznał, że zarzucane zachowanie miało bezpośredni związek z istniejącym stosunkiem umownym, co doprowadziło Sąd do stwierdzenia w pkt 37 zaskarżonego postanowienia, że wniesione przez skarżącego żądanie naprawienia szkody jest związane z wykładnią porozumienia o współpracy, a w pkt 38 tego postanowienia – że porozumienie to przesądzało o umownym charakterze zaistniałego sporu. Wreszcie w pkt 40 zaskarżonego postanowienia Sąd wskazał, że porozumienie o współpracy nie zawierało żadnej klauzuli arbitrażowej, w związku z czym rozpatrzenie tego sporu nie należy do właściwości sądów Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Należy zatem stwierdzić, iż Sąd w wystarczający pod względem prawnym sposób uzasadnił, że przedmiot sporu ma charakter umowny i że nie zostały spełnione przesłanki przesądzające o właściwości sądów Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Ponadto należy uznać, że za pomocą żadnego z podnoszonych przez VG argumentów nie można wykazać, że przeprowadzając te rozważania, Sąd naruszył prawo.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>W szczególności przeprowadzona przez Sąd analiza nie może zostać zakwestionowana ze względu na okoliczność, że strona wnosząca odwołanie odniosła się do cytatu z uwag wcześniej przedstawionych przez Komisję przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, powtórzonego w pkt 23 zaskarżonego postanowienia, zgodnie z którym Komisja wskazała, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>członkowie Team Europe nie byli związani z [nią] stosunkiem umownym<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Stanowisko uprzednio wyrażone przez Komisję przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich nie musi bowiem być sprzeczne ze stanowiskiem wynikającym z podniesionego przez tę instytucję przed Sądem zarzutu niedopuszczalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że cytat ten jest niepełny ze względu na to, że w zawierającym go zdaniu, jako całości, wyjaśniono, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>członkowie Team Europe nie są związani z Komisją stosunkiem umownym i nie otrzymują od niej żadnego wynagrodzenia czy też subwencji<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Nawet przy założeniu, że wspomniany cytat można rozumieć jako wykluczający istnienie umowy o pracę, ponieważ zgodnie z porozumieniem o współpracy zostało wykluczone jakiekolwiek wynagrodzenie, jak również nie przewidziano w nim żadnego stosunku prawnego opartego na podporządkowaniu, brak takiej umowy między Komisją i członkami sieci Team Europe nie wyklucza istnienia innych uzgodnionych między nimi zobowiązań, w związku z czym – istnienia stosunku, który można jednak uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>umowny<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> (zob. analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160714">14 lipca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Granarolo</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑196/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:559">EU:C:2016:559</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Ponadto z rozważań Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich zawartych w decyzji z dnia <DATE ISO="20151119">19 listopada 2015 r.</DATE> wynika, że wskazała ona, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>jeśli Komisja podejmuje decyzję, iż nie będzie kontynuowała stosunku umownego z ekspertem lub członkiem którejś z jej sieci, przede wszystkim musi ona, przed zajęciem ostatecznego stanowiska, dać osobie, której ta decyzja dotyczy, sposobność zajęcia stanowiska w przedmiocie planowanego środka<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Wynika z tego, że przedmiot zaistniałego pomiędzy stronami sporu polega właśnie na zakwestionowaniu okoliczności zakończenia współpracy między nimi, a w szczególności – warunków wydania przez Komisję decyzji kończącej współpracę MS z siecią Team Europe.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Również to, że strona wnosząca odwołanie powołała się na naruszenie praw podstawowych, nie może zmienić charakteru istniejącego między stronami sporu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Jak bowiem przypomniano w pkt 29 niniejszego wyroku i jak również zostało rozstrzygnięte przez Trybunał w pkt 43 wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090520">20 maja 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Guigard/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑214/08 P</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:330">EU:C:2009:330</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), samo powołanie się na reguły prawne niewynikające z danej umowy, lecz obowiązujące strony, nie może skutkować zmianą umownego charakteru sporu i wykluczyć go z zakresu jurysdykcji właściwego sądu. W przeciwnym razie charakter sporu i, co za tym idzie, właściwy sąd mogłyby ulegać zmianie w zależności od norm, na które powoływałyby się strony, co byłoby sprzeczne z regułami właściwości rzeczowej poszczególnych sądów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>W związku z tym Sąd prawidłowo orzekł, że sądy Unii nie były właściwe i wystarczająco uzasadnił powody, dla których doszedł do wniosku, iż istnieje związany z przedmiotem sporu rzeczywisty kontekst umowny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy oddalić jako bezzasadne zarzut pierwszy w całości oraz potraktowane łącznie części pierwszą i drugą zarzutu drugiego.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="8"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie części trzeciej zarzutu drugiego, opartej na przeinaczeniu okoliczności faktycznych</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Argumentacja stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W części trzeciej zarzutu drugiego strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył porozumienie o współpracy, uznając, iż stanowi ono umowę, bez określenia prawa znajdującego zastosowanie do tego porozumienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Komisja uważa, że ten zarzut trzeci jest niedopuszczalny lub – tytułem ewentualnym – bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Ocena Trybunału</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału z art. 256 ust. 1 TFUE i art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że odwołanie ogranicza się do kwestii prawnych i że jedynie Sąd jest właściwy do dokonywania ustaleń faktycznych i oceny tych z nich, które uzna za istotne, jak również do oceny dowodów. Ocena okoliczności faktycznych i dowodów nie stanowi zatem – z zastrzeżeniem przypadków ich przeinaczenia – kwestii prawnej, podlegającej jako taka kontroli Trybunału w postępowaniu odwoławczym. Takie przeinaczenie musi wynikać w sposób oczywisty z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, bez konieczności dokonywania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190515">15 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>CJ/ECDC</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑170/18 P</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:410">EU:C:2019:410</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W sytuacji gdy strona wnosząca odwołanie powołuje się na przeinaczenie przez Sąd materiału dowodowego, musi ona – zgodnie z art. 256 TFUE, art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postępowania przed Trybunałem – dokładnie wskazać, które dowody zostały jej zdaniem przeinaczone przez Sąd, oraz wykazać błędy w ocenie, które w jej opinii doprowadziły do takiego przeinaczenia (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180906">6 września 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Klein/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑346/17 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:679">EU:C:2018:679</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0126">126</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie strona wnosząca odwołanie ogranicza się do skrytykowania pokrótce rozumowania Sądu, nie wykazuje jednak, że zostało ono oparte na przeinaczeniu przedstawionych mu okoliczności faktycznych i które miałoby w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Ponadto strona wnosząca odwołanie dopiero przed Trybunałem po raz pierwszy podnosi argument dotyczący braku określenia mającego zastosowanie systemu prawnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Argument ten należy uznać zatem za niedopuszczalny. Tymczasem zgodnie z art. 170 § 1 regulaminu w ramach odwołania nie można zmienić przedmiotu postępowania, które toczyło się przed Sądem. Właściwość Trybunału w postępowaniu odwoławczym jest bowiem ograniczona do oceny prawnego rozstrzygnięcia zarzutów, w przedmiocie których spierano się w pierwszej instancji. Strona nie może zatem podnieść po raz pierwszy przed Trybunałem zarzutu, którego nie podniosła przed Sądem, gdyż byłoby to równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż sprawa przedstawiona do rozpatrzenia przez Sąd [postanowienie wiceprezesa Trybunału z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180110">10 stycznia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/RW</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑442/17 P(R</NO.CASE>), niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:6">EU:C:2018:6</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Wynika z tego, że trzecia część zarzutu drugiego nie może zostać uwzględniona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Mając na względzie całość powyższych rozważań, odwołanie należy oddalić w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Artykuł 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem stanowi, że jeżeli odwołanie jest bezzasadne, Trybunał rozstrzyga o kosztach. Zgodnie z art. 138 § 1 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie VG kosztami postępowania, a ta przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Odwołanie zostaje oddalone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">VG zostaje obciążona kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>