<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.11-->
  <head>
    <title>2024-04-202404C130202206700-00-TRA-DOC-EL-ARRET-C-0670-22-202403370-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="15/07/2024 14:10:17" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="rZX5pPTku4XznYHWiJVFL6AuQCMloXuQwAaIwhC1iSpidtJqc7Nj8wmtQqwlLDQFluv13e2a5KXONTW7DQPCL2T856prjUJUC161yZZJzeo7TrOgZYVP2VZ38cVbVnKUbpKZEmTfMBDREWI9tiu3H1B85fZhyxjkAMugHQ4m9+A=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="stka" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0670" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2022" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="stka" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_green" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 01-06-24 17:42:34" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="c777ff7fe99e4d08a68130a89f5488f4" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0670" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId55" style="first"/>
      <div id="rId51" style="even">Αποφαση της 30.4.2024 – ΥΠΟΘΕΣΗ C-670/22</div>
      <div id="rId52" style="default">M.N. (EncroChat)</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τμήμα μείζονος συνθέσεως)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      της 30ής Απριλίου 2024  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      «Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις – Οδηγία 2014/41/ΕΕ – Ευρωπαϊκή εντολή έρευνας σε ποινικές υποθέσεις – Λήψη αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης – Προϋποθέσεις έκδοσης – Κρυπτογραφημένη υπηρεσία τηλεπικοινωνιών – EncroChat – Aναγκαιότητα δικαστικής απόφασης – Χρήση αποδεικτικών στοιχείων που αποκτήθηκαν κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      Στην υπόθεση C‑670/22,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Landgericht Berlin (πρωτοδικείο Βερολίνου, Γερμανία) με απόφαση της 19ης Οκτωβρίου 2022, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 24 Οκτωβρίου 2022, στο πλαίσιο της ποινικής διαδικασίας κατά
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      M.N.,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-7" title="page-1">
      ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (τμήμα μείζονος συνθέσεως),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      συγκείμενο από τους K. Lenaerts, Πρόεδρο, L. Bay Larsen, Αντιπρόεδρο, A. Prechal, K. Jürimäe (εισηγήτρια), Κ. Λυκούργο, T. von Danwitz, Z. Csehi και O. Spineanu–Matei, προέδρους τμήματος, M. Ilešič, J.–C. Bonichot, I. Jarukaitis, A. Kumin, Δ. Γρατσία, M. L. Arastey Sahún και M. Gavalec, δικαστές,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-9" title="page-1">
      γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      γραμματέας: D. Dittert, προϊστάμενος μονάδας, και K. Hötzel, διοικητική υπάλληλος,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της επ’ ακροατηρίου συζητήσεως της 4ης Ιουλίου 2023,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Staatsanwaltschaft Berlin, εκπροσωπούμενη από τους R. Pützhoven και J. Raupach,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">ο M.N., εκπροσωπούμενος από τον S. Conen, Rechtsanwalt,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Γερμανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους J. Möller, P. Busche και M. Hellmann,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Τσεχική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την L. Halajová, τον M. Smolek και την T. Suchá,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Εσθονική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από την M. Kriisa,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ιρλανδία, εκπροσωπούμενη από την M. Browne, Chief State Solicitor, και τους M. A. Joyce και D. O’Reilly, επικουρούμενους από τον D. Fennelly, BL,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ισπανική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις A. Gavela Llopis και A. Pérez-Zurita Gutiérrez,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Γαλλική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τους G. Bain, R. Bénard, την B. Dourthe και τους B. Fodda και T. Stéhelin,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ουγγρική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον M. Z. Fehér,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ολλανδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις M. K. Bulterman, A. Hanje και τον J. Langer,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Πολωνική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τον B. Majczyna,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Σουηδική Κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη από τις F.-L. Göransson και H. Shev,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους H. Leupold, M. Wasmeier και F. Wilman,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-1">
      αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα, που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 26ης Οκτωβρίου 2023,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-1">
      εκδίδει την ακόλουθη
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-28" title="page-1">
      Aπόφαση
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, του άρθρου 6, παράγραφος 1 και του άρθρου 31 της οδηγίας 2014/41/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 3ης Απριλίου 2014, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις (ΕΕ 2014, L 130, σ. 1), καθώς και των αρχών της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά του M.N. και αφορά τη νομιμότητα τριών ευρωπαϊκών εντολών έρευνας που εκδόθηκαν από τη Generalstaatsanwaltschaft Frankfurt am Main (γενική εισαγγελία Φρανκφούρτης, Γερμανία) (στο εξής: γενική εισαγγελία Φρανκφούρτης).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το νομικό πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το δίκαιο της Ένωσης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η οδηγία 2002/58/ΕΚ</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Ιουλίου 2002, σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών (Οδηγία για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες) (ΕΕ 2002, L 201, σ. 37), προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-35" title="page-2">
      «Τα κράτη μέλη δύνανται να λαμβάνουν νομοθετικά μέτρα για να περιορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που προβλέπονται στα άρθρα 5 και 6, στο άρθρο 8 παράγραφοι 1 έως 4 και στο άρθρο 9 της παρούσας οδηγίας, εφόσον ο περιορισμός αυτός αποτελεί αναγκαίο, κατάλληλο και ανάλογο μέτρο σε μια δημοκρατική κοινωνία για τη διαφύλαξη της εθνικής ασφάλειας (δηλαδή της ασφάλειας του κράτους), της εθνικής άμυνας, της δημόσιας ασφάλειας, και για την πρόληψη, διερεύνηση, διαπίστωση και δίωξη ποινικών αδικημάτων ή της άνευ αδείας χρησιμοποίησης του συστήματος ηλεκτρονικών επικοινωνιών, όπως προβλέπεται στο άρθρο 13 παράγραφος 1 της οδηγίας 95/46/ΕΚ [του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Οκτωβρίου 1995, για την προστασία των φυσικών προσώπων έναντι της επεξεργασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και για την ελεύθερη κυκλοφορία των δεδομένων αυτών (ΕΕ 1995, L 281, σ. 31)]. […] Όλα τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα παράγραφο είναι σύμφωνα με τις γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου, συμπεριλαμβανομένων αυτών που αναφέρονται στο άρθρο 6 παράγραφοι 1 και 2, [ΣΕΕ]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η οδηγία 2014/41</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Οι αιτιολογικές σκέψεις 2, 5 έως 8, 19 και 30 της οδηγίας 2014/41 αναφέρουν τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-38" title="page-3">
      «(2) Σύμφωνα με το άρθρο 82 παράγραφος 1, [ΣΛΕΕ], η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις στην [Ευρωπαϊκή] Ένωση θεμελιώνεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων και διαταγών, αρχή η οποία συστηματικώς χαρακτηρίζεται, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε της 15ης και 16ης Οκτωβρίου 1999 και εξής, ως ακρογωνιαίος λίθος της δικαστικής συνεργασίας επί ποινικών υποθέσεων στην Ένωση.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-39" title="page-3">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-40" title="page-3">
      (5) Αφότου εκδόθηκαν οι αποφάσεις-πλαίσια [2003/577/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 22ας Ιουλίου 2003, σχετικά με την εκτέλεση των αποφάσεων δέσμευσης περιουσιακών ή αποδεικτικών στοιχείων στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ 2003, L 196, σ. 45),] και [2008/978/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της 18ης Δεκεμβρίου 2008, σχετικά με το ευρωπαϊκό ένταλμα συγκέντρωσης αποδεικτικών στοιχείων προς λήψη αντικειμένων, εγγράφων και δεδομένων για χρήση σε ποινικές διαδικασίες (ΕΕ 2008, L 350, σ. 72)], διαπιστώθηκε ότι το πλαίσιο για τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων είναι υπερβολικά κατακερματισμένο και περίπλοκο. Απαιτείται συνεπώς νέα προσέγγιση.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-41" title="page-3">
      (6) Βάσει του προγράμματος της Στοκχόλμης, το οποίο εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 10-11 Δεκεμβρίου 2009, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε ότι θα πρέπει να δοθεί συνέχεια στη θέσπιση συνολικού συστήματος για τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σε υποθέσεις με διασυνοριακή διάσταση, βάσει της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δήλωσε ότι τα υπάρχοντα μέσα σε αυτόν τον τομέα συνιστούν ένα κατακερματισμένο καθεστώς και ότι απαιτείται νέα προσέγγιση, που θα βασίζεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης, αλλά θα λαμβάνει επίσης υπόψη την ευελιξία του παραδοσιακού συστήματος της αμοιβαίας δικαστικής συνδρομής. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε συνεπώς ένα συνεκτικό σύστημα που θα αντικαταστήσει όλα τα υπάρχοντα νομοθετήματα στον συγκεκριμένο τομέα, περιλαμβανομένης της απόφασης-πλαισίου 2008/978/ΔΕΥ το οποίο θα καλύπτει κατά το δυνατόν όλα τα είδη αποδεικτικών στοιχείων και θα ορίζει προθεσμίες εκτέλεσης, θα περιορίζει δε όσο το δυνατόν περισσότερο τους λόγους άρνησης.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-42" title="page-3">
      (7) Η νέα αυτή προσέγγιση θα πρέπει να βασίζεται σε ένα και μοναδικό μέσο, το οποίο ονομάζεται Ευρωπαϊκή Εντολή Έρευνας (ΕΕΕ). Η έκδοση μιας ΕΕΕ αποσκοπεί στην εκτέλεση ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων στο κράτος εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος («κράτος εκτέλεσης») με σκοπό τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή της αρχής εκτέλεσης.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-43" title="page-4">
      (8) Η ΕΕΕ θα πρέπει να έχει οριζόντιο πεδίο εφαρμογής και επομένως θα πρέπει να εφαρμόζεται σε όλα τα ερευνητικά μέτρα που στοχεύουν στη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων. Ωστόσο, η σύσταση κοινής ομάδας έρευνας και η συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων στο πλαίσιό της απαιτούν συγκεκριμένους κανόνες που θα αποτελέσουν αντικείμενο ξεχωριστής επεξεργασίας. Με την επιφύλαξη της εφαρμογής της παρούσας οδηγίας, τα υπάρχοντα μέσα θα πρέπει ως εκ τούτου να συνεχίσουν να ισχύουν για τέτοια ερευνητικά μέτρα.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-44" title="page-4">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-45" title="page-4">
      (19) Η δημιουργία ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στην Ένωση βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και σε τεκμήριο συμμόρφωσης των άλλων κρατών μελών με το δίκαιο της Ένωσης και ιδίως με τα θεμελιώδη δικαιώματα. Ωστόσο το τεκμήριο αυτό είναι μαχητό. Συνεπώς, εάν υπάρχουν σοβαροί λόγοι να θεωρηθεί ότι η εκτέλεση ερευνητικού μέτρου που περιέχεται στην ΕΕΕ θα είχε ως αποτέλεσμα την παραβίαση θεμελιώδους δικαιώματος του ενδιαφερομένου και ότι το κράτος μέλος εκτέλεσης θα παρέβαινε τις υποχρεώσεις του όσον αφορά την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης [στο εξής: Χάρτης], η εκτέλεση της ΕΕΕ θα πρέπει να απορρίπτεται.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-46" title="page-4">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-47" title="page-4">
      (30) Οι βάσει της παρούσας οδηγίας δυνατότητες συνεργασίας στην παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών δεν θα πρέπει να περιορίζονται στο περιεχόμενο τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, αλλά να καλύπτουν και δεδομένα κίνησης και θέσης ως προς αυτές τις τηλεπικοινωνίες επιτρέποντας στις αρμόδιες αρχές να εκδίδουν ΕΕΕ προς το σκοπό της απόκτησης λιγότερο αδιάκριτων δεδομένων για τις τηλεπικοινωνίες. Μια ΕΕΕ που εκδίδεται για την απόκτηση ιστορικών δεδομένων κίνησης και θέσης που αφορούν τηλεπικοινωνίες θα πρέπει να χρησιμοποιείται σύμφωνα με το γενικό καθεστώς που αφορά την εκτέλεση της ΕΕΕ και μπορεί να θεωρείται, ανάλογα με τη νομοθεσία του κράτους εκτέλεσης, ως παρεμβατικό ερευνητικό μέτρο».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τίτλο «Η ευρωπαϊκή εντολή έρευνας και η υποχρέωση εκτέλεσής της», το άρθρο 1 της οδηγίας αυτής ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-49" title="page-4">
      «1. Η Ευρωπαϊκή Εντολή Έρευνας (ΕΕΕ) είναι δικαστική απόφαση την οποία εκδίδει ή επικυρώνει δικαστική αρχή κράτους μέλους («κράτος έκδοσης») με σκοπό την εκτέλεση ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων σε άλλο κράτος μέλος («κράτος εκτέλεσης») για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων βάσει της παρούσας οδηγίας.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-50" title="page-4">
      Η ΕΕΕ μπορεί επίσης να εκδίδεται για την λήψη αποδεικτικών στοιχείων ευρισκομένων ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-51" title="page-4">
      2. Τα κράτη μέλη εκτελούν όλες τις ΕΕΕ με βάση την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης και τηρουμένης της παρούσας οδηγίας».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 2 της οδηγίας, με τίτλο «Ορισμοί»:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-53" title="page-5">
      «Κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, νοούνται ως:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-54" title="page-5">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-55" title="page-5">
      γ) “αρχή έκδοσης”:
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-56" title="page-5">
      i) δικαστής, δικαστήριο, ανακριτής ή εισαγγελέας με αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση, ή
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-57" title="page-5">
      ii) κάθε άλλη αρμόδια αρχή ορισθείσα από το κράτος έκδοσης η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Επιπλέον, προτού διαβιβαστεί στην αρχή εκτέλεσης, η ΕΕΕ επικυρώνεται, αφού εξεταστεί αν τηρεί τις προϋποθέσεις της παρούσας οδηγίας για την έκδοση ΕΕΕ, ιδίως αυτές του άρθρου 6 παράγραφος 1 αυτής, από δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα στο κράτος έκδοσης. Αν η ΕΕΕ έχει επικυρωθεί από δικαστική αρχή, η αρχή αυτή μπορεί επίσης να θεωρηθεί αρχή έκδοσης για τους σκοπούς της διαβίβασης της ΕΕΕ·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-58" title="page-5">
      δ) “αρχή εκτέλεσης”: αρχή αρμοδία να αναγνωρίζει μια ΕΕΕ και να εξασφαλίζει την εκτέλεσή της σύμφωνα με την παρούσα οδηγία και τις ισχύουσες διαδικασίες σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση. Οι εν λόγω διαδικασίες μπορεί να απαιτούν έγκριση δικαστηρίου στο κράτος εκτέλεσης όταν αυτό προβλέπεται από την εθνική του νομοθεσία».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 4 της οδηγίας, με τίτλο «Είδη διαδικασιών επιδεχομένων ΕΕΕ», ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-60" title="page-5">
      «Η ΕΕΕ μπορεί να εκδοθεί στις εξής διαδικασίες:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-61" title="page-5">
      α) ποινική διαδικασία που κινείται από δικαστική αρχή ή μπορεί να κινηθεί ενώπιόν της για ποινικό αδίκημα βάσει της νομοθεσίας του κράτους έκδοσης·
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-62" title="page-5">
      […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 6 της οδηγίας 2014/41, με τίτλο «Προϋποθέσεις έκδοσης και διαβίβασης ΕΕΕ», προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-64" title="page-5">
      «1. Μια ΕΕΕ μπορεί να εκδίδεται μόνον όταν η αρχή έκδοσης κρίνει ότι πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-65" title="page-5">
      α) η έκδοση της ΕΕΕ είναι απαραίτητη και αναλογική για τους σκοπούς της διαδικασίας του άρθρου 4, λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων του υπόπτου ή κατηγορουμένου· και
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-66" title="page-6">
      β) το ή τα ερευνητικά μέτρα που προβλέπονται στην ΕΕΕ θα μπορούσαν να είχαν διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-67" title="page-6">
      2. Οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 αξιολογούνται σε κάθε υπόθεση από την αρχή έκδοσης.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-68" title="page-6">
      3. Όταν μια αρχή εκτέλεσης έχει λόγους να πιστεύει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1, μπορεί να συμβουλευθεί την αρχή έκδοσης σχετικά με τη σημασία της εκτέλεσης της ΕΕΕ. Μετά τη διαβούλευση αυτή η αρχή έκδοσης δύναται να ανακαλέσει την ΕΕΕ».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 14 της οδηγίας, με τίτλο «[Μέσα ένδικης προστασίας]», έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-70" title="page-6">
      «1. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι για τα ερευνητικά μέτρα που προβλέπονται στην ΕΕΕ είναι διαθέσιμα [μέσα ένδικης προστασίας] ισοδύναμα με αυτά που προβλέπονται σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-71" title="page-6">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-72" title="page-6">
      7. Επιτυχής αμφισβήτηση της αναγνώρισης ή της εκτέλεσης μιας ΕΕΕ λαμβάνεται υπόψη από το κράτος έκδοσης σύμφωνα με το εθνικό του δίκαιο. Με την επιφύλαξη των εθνικών δικονομικών κανόνων, τα κράτη μέλη διασφαλίζουν ότι, σε ποινικές διαδικασίες στο κράτος έκδοσης, κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν δυνάμει μιας ΕΕΕ, γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα της υπεράσπισης και η νομιμότητα της διαδικασίας».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 30 της οδηγίας, με τίτλο «Παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών με την τεχνική βοήθεια άλλου κράτους μέλους», ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-74" title="page-6">
      «1. Μπορεί να εκδοθεί ΕΕΕ για την παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών στο κράτος μέλος το οποίο πρέπει να παράσχει την τεχνική βοήθεια.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-75" title="page-6">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-76" title="page-6">
      7. Κατά την έκδοση ΕΕΕ που προβλέπεται στην παράγραφο 1 ή κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, η αρχή έκδοσης μπορεί να ζητεί επίσης μεταγραφή, αποκωδικοποίηση ή αποκρυπτογράφηση της καταγραφής εφόσον έχει συγκεκριμένο λόγο, ή συμφωνεί η αρχή εκτέλεσης.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-77" title="page-6">
      8. Τα έξοδα που απορρέουν από την εφαρμογή του παρόντος άρθρου κατανέμονται σύμφωνα με το άρθρο 21, εκτός από τα έξοδα μεταγραφής, αποκωδικοποίησης και αποκρυπτογράφησης των τηλεπικοινωνιών τα οποία βαρύνουν το κράτος έκδοσης».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 31 της οδηγίας, με τίτλο «Κοινοποίηση προς το κράτος μέλος στο οποίο βρίσκεται ο παρακολουθούμενος και από το οποίο δεν απαιτείται παροχή τεχνικής βοήθειας», προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-79" title="page-7">
      «1. Σε περίπτωση που για την εκτέλεση ερευνητικού μέτρου, παρέχεται άδεια από την αρμόδια αρχή κράτους μέλους (“του κράτους μέλους παρακολούθησης”) για την παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών και η διεύθυνση επικοινωνίας του παρακολουθούμενου που προσδιορίζεται στην εντολή παρακολούθησης χρησιμοποιείται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους (“του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση”) από το οποίο δεν απαιτείται τεχνική βοήθεια για τη διενέργεια της παρακολούθησης, το κράτος μέλος παρακολούθησης ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση σχετικά με την παρακολούθηση:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-80" title="page-7">
      α) πριν από την παρακολούθηση σε περίπτωση κατά την οποία η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους παρακολούθησης γνωρίζει, όταν διατάσσει την παρακολούθηση, ότι ο παρακολουθούμενος βρίσκεται ή θα βρίσκεται στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-81" title="page-7">
      β) κατά ή μετά τη διενέργεια της παρακολούθησης, αμέσως μόλις λάβει γνώση ότι ο παρακολουθούμενος βρίσκεται ή βρισκόταν, κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, στο έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-82" title="page-7">
      2. Η κοινοποίηση που αναφέρεται στην παράγραφο 1 γίνεται με το έντυπο που προβλέπεται στο παράρτημα Γ.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-83" title="page-7">
      3. Σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η παρακολούθηση δεν θα επιτρεπόταν σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση μπορεί να ενημερώνει αμέσως, και το αργότερο 96 ώρες από την παραλαβή της κοινοποίησης κατά την παράγραφο 1, την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους παρακολούθησης ότι:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-84" title="page-7">
      α) η παρακολούθηση δεν μπορεί να διεξαχθεί ή πρέπει να τερματιστεί· και
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-85" title="page-7">
      β) εφόσον είναι αναγκαίο, τυχόν υλικό που προέκυψε ήδη από την παρακολούθηση του παρακολουθουμένου ενώ ήταν ακόμη στο έδαφός του δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ή μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο υπό όρους που το ίδιο θα καθορίσει. Η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους παρακολούθησης για τους λόγους που δικαιολογούν τους όρους αυτούς.
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-86" title="page-7">
      […]»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 33 της οδηγίας 2014/41, με τίτλο «Κοινοποιήσεις», απαριθμεί στην παράγραφο 1 αυτής τις πληροφορίες που πρέπει να κοινοποιούνται και να τίθενται στη διάθεση όλων των κρατών μελών και του Ευρωπαϊκού Δικαστικού Δικτύου (ΕΔΔ), το οποίο συνεστήθη με την κοινή δράση 98/428/ΔΕΥ της 29ης Ιουνίου 1998, που θεσπίστηκε από το Συμβούλιο βάσει του άρθρου Κ.3 [ΕΕ], για τη δημιουργία ευρωπαϊκού δικαστικού δικτύου (ΕΕ 1998, L 191, σ. 4).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το γερμανικό δίκαιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών για σκοπούς ποινικής δίωξης διέπεται από τον Strafprozessordnung (StPO) (Κώδικα Ποινικής Δικονομίας) (στο εξής: StPO).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 100a, παράγραφος 1, πρώτη έως τρίτη περίοδος, του StPO επιτρέπει, αντιστοίχως, τον έλεγχο τρέχουσας επικοινωνίας υπό τη μορφή «κλασικού» τηλεπικοινωνιακού ελέγχου, την παρακολούθηση τρέχουσας επικοινωνίας μέσω της εγκατάστασης λογισμικού παρακολούθησης στις τερματικές συσκευές («παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών στην πηγή») και την καταγραφή των επικοινωνιών που έχουν ήδη ολοκληρωθεί και αποθηκευτεί στη συσκευή κατά τον χρόνο έκδοσης της εντολής του Landgericht (πρωτοδικείο, Γερμανία) που διατάσσει το σχετικό μέτρο («περιορισμένη ηλεκτρονική έρευνα»). Σύμφωνα με το άρθρο 100b του StPO, επιτρέπεται η ανάγνωση όλων των δεδομένων που είναι αποθηκευμένα στην τερματική συσκευή («ηλεκτρονική έρευνα»).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όλα αυτά τα μέτρα προϋποθέτουν τη συγκεκριμένη υποψία αξιόποινης πράξης, ενώ ο κύκλος των εγκλημάτων που ενεργοποιούν τη δυνατότητα παρακολούθησης περιορίζεται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις που απαριθμούνται στο άρθρο 100a, παράγραφος 2, και στο άρθρο 100b, παράγραφος 2, του StPO.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το άρθρο 100e, παράγραφοι 1 και 2 του StPO, τα εν λόγω μέτρα μπορούν να διαταχθούν από το αρμόδιο Landgericht (πρωτοδικείο) μόνον κατόπιν αιτήσεως της οικείας εισαγγελικής αρχής. Κατά το άρθρο 100e, παράγραφος 2, του StPO, σε συνδυασμό με το άρθρο 74a, παράγραφος 4, του Gerichtsverfassungsgesetz (GVG) (γερμανικού νόμου περί οργανώσεως των δικαστηρίων), της 12ης Σεπτεμβρίου 1950 (BGBl. 1950 I, σ. 455), η ηλεκτρονική έρευνα εμπίπτει, συναφώς, στην αποκλειστική αρμοδιότητα ειδικού τμήματος του Landgericht (πρωτοδικείου).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ο Gesetz über die internationale Rechtshilfe in Strafsachen (IRG) (γερμανικός νόμος περί διεθνούς δικαστικής συνδρομής σε ποινικές υποθέσεις), της 23ης Δεκεμβρίου 1982 (BGBl. 1982 I, σ. 2071), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της διαφοράς της κύριας δίκης (στο εξής: IRG), δεν καθορίζει ρητώς την αρχή που είναι αρμόδια για την έκδοση ΕΕΕ. Επομένως, η εισαγγελική αρχή μπορεί, βάσει του άρθρου 161 του StPO, να εκδώσει ΕΕΕ με σκοπό την παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών στην αλλοδαπή κατά τη διάρκεια έρευνας που προηγείται της απαγγελίας κατηγορητηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο91g, παράγραφος 6, του IRG, το οποίο θεσπίστηκε για τη μεταφορά του άρθρου 31 της οδηγίας 2014/41 στο γερμανικό δίκαιο, προβλέπει ότι η αρμόδια αρχή, στην οποία ένα κράτος μέλος γνωστοποιεί την πρόθεσή του να λάβει μέτρο παρακολούθησης στη γερμανική επικράτεια, πρέπει να απαγορεύσει την εφαρμογή του μέτρου αυτού ή τη χρήση των δεδομένων παρακολούθησης το αργότερο εντός 96 ωρών ή να εξαρτήσει τη χρήση τους από όρους, εάν το μέτρο δεν θα εγκρινόταν σε παρόμοια περίπτωση κατά την οποία αυτό αποτελούσε αντικείμενο αιτήσεως από γερμανική αρχή. Ωστόσο, ο IRG δεν διευκρινίζει εάν το ίδιο μέτρο πρέπει να κοινοποιηθεί στο αρμόδιο Landgericht (πρωτοδικείο) ή στην αρμόδια εισαγγελική αρχή. Το άρθρο 92d του IRG ρυθμίζει μόνο την κατά τόπο αρμοδιότητα της οικείας αρχής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο έρευνας που διεξήγαγαν οι γαλλικές αρχές, προέκυψε ότι οι κατηγορούμενοι χρησιμοποιούσαν κρυπτογραφημένα κινητά τηλέφωνα που λειτουργούσαν με άδεια χρήσης υπηρεσίας με την επωνυμία «EncroChat», για τη διάπραξη αδικημάτων που σχετίζονται κυρίως με τη διακίνηση ναρκωτικών. Τα εν λόγω κινητά τηλέφωνα, χάρη σε ειδικό λογισμικό και τροποποιημένο υλισμικό, καθιστούσαν δυνατή τη διατερματικά κρυπτογραφημένη επικοινωνία μέσω διακομιστή εγκατεστημένου στο Roubaix (Γαλλία), της οποίας η παρακολούθηση με συμβατικές μεθόδους έρευνας δεν ήταν δυνατή («στο εξής: υπηρεσία EncroChat»).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η γαλλική αστυνομία εξασφάλισε, κατόπιν δικαστικής αδείας, πρόσβαση σε δεδομένα από αυτόν τον διακομιστή το 2018 και το 2019. Χάρη στα δεδομένα αυτά, κατέστη δυνατή η ανάπτυξη, στο πλαίσιο κοινής ομάδας έρευνας στην οποία μετείχαν και Ολλανδοί εμπειρογνώμονες, λογισμικού που λειτουργεί ως «δούρειος ίππος». Το λογισμικό αυτό εγκαταστάθηκε την άνοιξη του έτους 2020, με την έγκριση του tribunal correctionnel de Lille (πλημμελειοδικείου της Λιλ, Γαλλία), στον εν λόγω διακομιστή και, από εκεί, στις τερματικές συσκευές μέσω προσομοιωμένης ενημέρωσης λογισμικού. Επί συνόλου 66 134 εγγεγραμμένων χρηστών σε 122 χώρες, από το εν λόγω λογισμικό επηρεάστηκαν 32 477 χρήστες, συμπεριλαμβανομένων περίπου 4 600 στη Γερμανία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 9 Μαρτίου 2020, εκπρόσωποι της Bundeskriminalamt (ομοσπονδιακής υπηρεσίας δίωξης του εγκλήματος, Γερμανία) (στο εξής: BKA) και της γενικής εισαγγελίας Φρανκφούρτης, καθώς και εκπρόσωποι, μεταξύ άλλων, των γαλλικών, ολλανδικών και βρετανικών αρχών, συμμετείχαν σε τηλεδιάσκεψη που διοργάνωσε ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Ποινικής Δικαιοσύνης (Eurojust). Κατά τη διάρκεια αυτής της σύσκεψης, οι εκπρόσωποι των γαλλικών και των ολλανδικών αρχών ενημέρωσαν τους εκπροσώπους των αρχών των άλλων κρατών μελών για την έρευνα που διεξήγαγαν κατά εταιρείας που εκμεταλλεύεται κρυπτογραφημένα κινητά τηλέφωνα και για το σχεδιαζόμενο μέτρο της δεδομένων, συμπεριλαμβανομένων δεδομένων από κινητά τηλέφωνα που βρίσκονταν εκτός της γαλλικής επικράτειας. Οι εκπρόσωποι των γερμανικών αρχών εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους για τα δεδομένα των Γερμανών χρηστών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με έγγραφο της 13ης Μαρτίου 2020, η BKA ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε έρευνα σε βάρος απροσδιόριστου αριθμού χρηστών της υπηρεσίας EncroChat για εικαζόμενη οργανωμένη διακίνηση σημαντικών ποσοτήτων ναρκωτικών και σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Η BKA αιτιολόγησε την έναρξη αυτής της έρευνας διευκρινίζοντας ότι η χρήση της υπηρεσίας EncroChat δημιουργούσε, αυτή καθ’ εαυτή, υπόνοιες για τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων, ιδίως αυτού της οργανωμένης διακίνησης ναρκωτικών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Βάσει του εν λόγω εγγράφου, στις 20 Μαρτίου 2020, η γενική εισαγγελία της Φρανκφούρτης κίνησε διαδικασία έρευνας κατά αγνώστων (στο εξής: διαδικασία UJs), την οποία χαρακτήρισε «επείγουσα».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 27 Μαρτίου 2020, η BKA έλαβε, μέσω του συστήματος ασφαλούς ανταλλαγής πληροφοριών του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη Συνεργασία στον Τομέα της Επιβολής του Νόμου (Ευρωπόλ), το οποίο ονομάζεται «Secure Information Exchange Network Application» (SIENA), μήνυμα που εστάλη από την κοινή ομάδα έρευνας στις αστυνομικές αρχές των κρατών μελών που ενδιαφέρονταν για τα δεδομένα της υπηρεσίας EncroChat. Οι αρμόδιες αρχές των εν λόγω κρατών μελών κλήθηκαν να επιβεβαιώσουν γραπτώς ότι είχαν ενημερωθεί για τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την άντληση δεδομένων από κινητά τηλέφωνα που βρίσκονταν στην εθνική τους επικράτεια. Συγχρόνως, έπρεπε να διασφαλίσουν ότι τα δεδομένα που διαβιβάστηκαν κατ’ αρχάς με μόνο σκοπό την αξιολόγηση θα χρησιμοποιούνταν σε τρέχουσες διαδικασίες έρευνας μόνον κατόπιν εγκρίσεως των κρατών μελών της κοινής ομάδας έρευνας. Κατά το αιτούν δικαστήριο, η BKA, σε συμφωνία με τη γενική εισαγγελία της Φρανκφούρτης, διαβίβασε την ζητηθείσα επιβεβαίωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά την περίοδο από τις 3 Απριλίου 2020 έως τις 28 Ιουνίου 2020, η BKA εξέτασε τα δεδομένα τα οποία προέρχονταν από τα χρησιμοποιούμενα στη Γερμανία κινητά τηλέφωνα και ήταν σε καθημερινή βάση διαθέσιμα στον διακομιστή της Ευρωπόλ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 2 Ιουνίου 2020, στο πλαίσιο της διαδικασίας UJs, η γενική εισαγγελία της Φρανκφούρτης ζήτησε από τις γαλλικές αρχές, μέσω μιας πρώτης ΕΕΕ, άδεια για την άνευ περιορισμών χρήση των δεδομένων από την υπηρεσία EncroChat σε ποινικές διαδικασίες. Επικαλέστηκε ως λόγο το γεγονός ότι η Ευρωπόλ ενημέρωσε την BKA ότι ένας μεγάλος αριθμός πολύ σοβαρών αδικημάτων, ιδίως η εισαγωγή και η διακίνηση σημαντικών ποσοτήτων ναρκωτικών, διαπράχθηκε στη Γερμανία με τη συνδρομή κινητών τηλεφώνων εξοπλισμένων με αυτήν την υπηρεσία και ότι άτομα που δεν είχαν ταυτοποιηθεί μέχρι τότε ήταν ύποπτα για τον σχεδιασμό και τη διάπραξη πολύ σοβαρών αδικημάτων στη Γερμανία με τη χρήση κρυπτογραφημένων επικοινωνιών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατόπιν του αιτήματος αυτού, το tribunal correctionnel de Lille (πλημμελειοδικείο της Λιλ) ενέκρινε τη μετάδοση και τη δικαστική χρήση, όσον αφορά τους Γερμανούς χρήστες, των δεδομένων των κινητών τηλεφώνων που ήταν εξοπλισμένα με την υπηρεσία EncroChat. Στη συνέχεια διαβιβάστηκαν επιπλέον δεδομένα βάσει δύο συμπληρωματικών ΕΕΕ, αντίστοιχα, της 9ης Σεπτεμβρίου 2020 και της 2ας Ιουλίου 2021 (στο εξής, από κοινού με την ΕΕΕ της 2ας Ιουνίου 2020: ΕΕΕ).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατόπιν, η γενική εισαγγελία Φρανκφούρτης διαχώρισε τη διαδικασία UJs, αναθέτοντας τις διαδικασίες έρευνας που διεξήχθησαν σε βάρος ορισμένων χρηστών, συμπεριλαμβανομένου του M.N., στις κατά τόπους εισαγγελίες. Στο πλαίσιο αυτό, το Landgericht Berlin (πρωτοδικείο Βερολίνου, Γερμανία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο, αμφισβητεί τη νομιμότητα των ΕΕΕ όσον αφορά την οδηγία 2014/41.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την πρώτη δέσμη ερωτημάτων, η οποία περιλαμβάνει τρία ερωτήματα, το δικαστήριο αυτό ζητεί να διευκρινιστεί ποια αρχή ήταν αρμόδια για την έκδοση των ΕΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2022, που εκδόθηκε στο πλαίσιο της υπόθεσης 5 StR 457/21 (DE:BGH:2022:020322B5STRT457.21.0), το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, Γερμανία) αποφάνθηκε ότι η γενική εισαγγελία Φρανκφούρτης, η οποία έχει αναλάβει την έρευνα στο πλαίσιο της διαδικασίας UJs, ήταν αρμόδια να εκδώσει ΕΕΕ για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων (στο εξής: διάταξη του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 2022). Το αιτούν δικαστήριο δεν συμμερίζεται την ερμηνεία αυτή. Τείνει προς την άποψη ότι, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας αυτής, η ΕΕΕ μπορεί να εκδοθεί μόνον από δικαστήριο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο επικαλείται, συναφώς, τις αποφάσεις της 2ας Μαρτίου 2021, Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα ηλεκτρονικών επικοινωνιών) (C‑746/18, EU:C:2021:152), και της 16ης Δεκεμβρίου 2021, Spetsializirana prokuratura (Δεδομένα κίνησης και θέσης) (C‑724/19, EU:C:2021:1020). Πιο συγκεκριμένα, στηρίζεται στη συλλογιστική την οποία ανέπτυξε το Δικαστήριο, στο πλαίσιο της νομολογίας που διαμόρφωσε με τις αποφάσεις αυτές, σε σχέση με την ερμηνεία του άρθρου 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, όσον αφορά τα θεμελιώδη δικαιώματα που απορρέουν από τα άρθρα 7, 8 και 11 του Χάρτη. Κατά το αιτούν δικαστήριο, η νομολογία αυτή μπορεί να τύχει εφαρμογής και ως προς την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η πρόσβαση των γερμανικών διωκτικών αρχών σε δεδομένα της υπηρεσίας EncroChat μέσω ΕΕΕ θα πρέπει να υπόκειται σε κριτήρια παρόμοια με εκείνα που διέπουν την πρόσβαση σε δεδομένα που διατηρούνται σύμφωνα με το άρθρο 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58. Το γεγονός ότι τα δεδομένα της υπηρεσίας αυτής δεν αποθηκεύτηκαν από τηλεπικοινωνιακό φορέα με διοικητική εντολή, αλλά συλλέχθηκαν απευθείας από τις γαλλικές διωκτικές αρχές, δεν δικαιολογεί διαφορετική λύση. Αντιθέτως, το γεγονός αυτό επιτείνει την επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα των ενδιαφερομένων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, από το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41 προκύπτει ότι η ΕΕΕ που αποσκοπεί στην άσκηση ποινικής δίωξης πρέπει, ανεξαρτήτως των εθνικών κανόνων δικαιοδοσίας που διέπουν παρόμοιες περιπτώσεις σε εθνικό επίπεδο, να εκδίδεται από δικαστή ο οποίος δεν έχει επιληφθεί των συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων, εφόσον ο έλεγχος αναλογικότητας βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41 απαιτεί σύνθετη στάθμιση συμφερόντων και αφορά σοβαρές επεμβάσεις σε θεμελιώδη δικαιώματα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η δεύτερη και η τρίτη δέσμη ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου αφορούν τις ουσιαστικές προϋποθέσεις στις οποίες υπόκειται η έκδοση ΕΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το δικαστήριο αυτό έχει την γνώμη, καταρχάς, ότι η ΕΕΕ με την οποία ζητείται πρόσβαση σε δεδομένα προερχόμενα από παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών για σκοπούς ποινικής δίωξης πληροί τις προϋποθέσεις αναγκαιότητας και αναλογικότητας που προβλέπονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41, μόνον εφόσον υφίσταται, έναντι κάθε υποκειμένου των δεδομένων, τεκμήριο, βάσει συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών, περί συμμετοχής του σε σοβαρό αδίκημα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο δεν συμμερίζεται, συναφώς, το συμπέρασμα της διάταξης του Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 2022, σύμφωνα με την οποία το απλό και μη εξειδικευμένο τεκμήριο τέλεσης πολλαπλών αδικημάτων αρκεί για την έκδοση ΕΕΕ. Στηρίζει τις αμφιβολίες του στη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τη νομιμότητα της διατήρησης δεδομένων, και ιδίως στις εκτιμήσεις σχετικά με την αναλογικότητα, κατά την έννοια του άρθρου 15, παράγραφος 1, της οδηγίας 2002/58, επικαλείται δε, συναφώς, τις αποφάσεις της 2ας Μαρτίου 2021, Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα ηλεκτρονικών επικοινωνιών) (C‑746/18, EU:C:2021:152, σκέψεις 39, 40 και 50), καθώς και της 5ης Απριλίου 2022, Commissioner of An Garda Síochána κ.λπ. (C‑140/20, EU:C:2022:258, σκέψη 44). Εν προκειμένω, είναι αναμφισβήτητο ότι η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των υποκειμένων των δεδομένων διασφαλίζεται επαρκώς στο πλαίσιο της εθνικής διαδικασίας από τους εθνικούς κανόνες ποινικής δικονομίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το ζήτημα της αναλογικότητας μιας ΕΕΕ εγείρει, επίσης, κατά το αιτούν δικαστήριο, ερωτήματα υπό το πρίσμα του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 47, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη και στο άρθρο 6, παράγραφος 1, της υπογραφείσας στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950 Ευρωπαϊκής Συμβάσεως για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Με το δικαίωμα αυτό αξιώνεται ο διάδικος σε δικαστική διαδικασία να έχει πραγματική δυνατότητα να υποβάλει τις παρατηρήσεις του επί των αποδεικτικών στοιχείων. Τούτο ισχύει, ιδίως, όταν τα αποδεικτικά στοιχεία προέρχονται από τεχνικό τομέα σχετικά με τον οποίον το αρμόδιο δικαστήριο και ο διάδικος δεν διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, το αιτούν δικαστήριο υπενθυμίζει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41, η αρχή έκδοσης πρέπει να ελέγχει το μέτρο που αναφέρεται στην ΕΕΕ υπό το πρίσμα του εθνικού δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, με διάταξη της 2ας Μαρτίου 2022, το του Ομοσπονδιακό Δικαστήριο έκρινε ότι η διάταξη του ως άνω άρθρου δεν είχε εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης. Η διάταξη αυτή αφορά μόνο ΕΕΕ που αποσκοπεί στη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων η οποία δεν έχει ακόμη εκτελεστεί. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε ΕΕΕ που αποσκοπεί μόνο στη διαβίβαση ήδη συλλεγέντων αποδεικτικών στοιχείων. Επομένως, παρέλκει ο έλεγχος του μέτρου υπό το πρίσμα του εθνικού δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, το αιτούν δικαστήριο κρίνει ότι η αρχή που εκδίδει μια ΕΕΕ οφείλει, σε μια τέτοια περίπτωση, να ελέγξει το ερευνητικό μέτρο που αποτελεί το έρεισμα της συλλογής δεδομένων υπό το πρίσμα του εθνικού δικαίου. Άλλως ειπείν, η εν λόγω αρχή μπορεί να ζητήσει μέσω ΕΕΕ αποδεικτικά στοιχεία που είναι διαθέσιμα στο κράτος εκτέλεσης μόνον εάν το ερευνητικό μέτρο με το οποίο αποκτήθηκαν τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία θα επιτρεπόταν στο κράτος έκδοσης σε παρόμοια περίπτωση σε εθνικό επίπεδο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η τέταρτη δέσμη ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου αφορά την ερμηνεία του άρθρου 31 της οδηγίας 2014/41.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το δικαστήριο αυτό εκτιμά ότι, όταν κράτος μέλος επιθυμεί να παρακολουθήσει τις τηλεπικοινωνίες προσώπων που βρίσκονται στο γερμανικό έδαφος, οφείλει, σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο, να ενημερώσει την αρμόδια γερμανική αρχή για την σχεδιαζόμενη παρακολούθηση πριν από την έναρξη εφαρμογής του μέτρου ή μόλις λάβει γνώση του τόπου που βρίσκονται τα πρόσωπα αυτά.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τη διάταξη της 2ας Μαρτίου 2022, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο αμφισβήτησε ότι το γαλλικό μέτρο συλλογής δεδομένων συνιστούσε «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41. Το αιτούν δικαστήριο έχει αντίθετη γνώμη. Εκτιμά ότι οι γαλλικές ανακριτικές αρχές όφειλαν να κοινοποιήσουν στην αρμόδια γερμανική αρχή το μέτρο διείσδυσης στα γερμανικά κινητά τηλέφωνα που χρησιμοποιούσαν την υπηρεσία EncroChat, πριν από την εφαρμογή του εν λόγω μέτρου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, η γερμανική νομοθεσία, μολονότι καθορίζει την κατά τόπο αρμοδιότητα της εν λόγω αρχής, εντούτοις δεν διευκρινίζει, εάν η κοινοποίηση αυτή πρέπει να απευθύνεται σε Landgericht (πρωτοδικείο) ή στην οικεία εισαγγελική αρχή. Ως προς το ζήτημα αυτό, υφίσταται διάσταση εντός της γερμανικής νομολογίας και θεωρίας. Το αιτούν δικαστήριο τείνει προς την ερμηνεία ότι «αρμόδια αρχή», κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, μπορεί να είναι μόνο φορέας ο οποίος δεν σχετίζεται με ανακριτικές διαδικασίες και δεν ενδιαφέρεται για τα δεδομένα στο πλαίσιο ερευνών, δηλαδή ένα δικαστήριο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, στην περίπτωση διασυνοριακών μέτρων που εκτελούνται στο επίπεδο της επικράτειας της Ένωσης για το κοινό συμφέρον περισσότερων κρατών μελών, η έννοια της «ΕΕΕ», κατά το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41, και η έννοια της «κοινοποίησης» που αναφέρεται στο άρθρο 31 της εν λόγω οδηγίας είναι εναλλάξιμες. Ως εκ τούτου, οι αρμοδιότητες των υπευθύνων για τα μέτρα αυτά αρχών κατά πάσα πιθανότητα συμπίπτουν.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται επίσης ως προς τον σκοπό της προστασίας της κυριαρχίας των κρατών μελών που επιδιώκεται με το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41, λαμβανομένης υπόψη της ιδιαίτερα υψηλής ευαισθησίας της μυστικής πρόσβασης στις επικοινωνίες.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η πέμπτη δέσμη ερωτημάτων αφορά τις συνέπειες μιας ενδεχόμενης παραβίασης του δικαίου της Ένωσης όσον αφορά τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι οι εθνικές αποφάσεις που έχουν εκδοθεί σχετικά με τα δεδομένα που προκύπτουν από τη χρήση της υπηρεσίας EncroChat στηρίζονται στην αρχή, αφενός, ότι τα δεδομένα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν και, αφετέρου, ότι, στο μέτρο που ενδέχεται να υπάρξουν παραβιάσεις του δικαίου της Ένωσης, πρέπει, παρά ταύτα, να δίνεται προτεραιότητα στην ποινική δίωξη, λαμβανομένης υπόψη της βαρύτητας των αδικημάτων που διαπιστώνονται βάσει των δεδομένων EncroChat.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, το δικαστήριο αυτό εκφράζει αμφιβολίες ως προς τη συμμόρφωση της προσέγγισης αυτής με το δίκαιο της Ένωσης, ιδίως με τις αρχές της ισοδυναμίας και της αποτελεσματικότητας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά την αρχή της ισοδυναμίας, το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει ότι, σύμφωνα με τους γερμανικούς κανόνες ποινικής δικονομίας, δεν επιτρέπεται να αξιοποιηθούν τα δεδομένα που συλλέχθηκαν μέσω μέτρου παρακολούθησης τηλεφωνικών συνδιαλέξεων το οποίο ελήφθη κατά παράβαση της αρμοδιότητας που επιφυλάσσεται στο δικαστήριο επί της υποθέσεως και ελλείψει ειδικού τεκμηρίου περί τέλεσης απαριθμούμενου σε σχετικό κατάλογο αδικήματος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά την αρχή της αποτελεσματικότητας, προκύπτει από την απόφαση της 2ας Μαρτίου 2021, Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα ηλεκτρονικών επικοινωνιών) (C‑746/18, EU:C:2021:152, σκέψη 43), ότι ο σκοπός να αποφευχθεί το ενδεχόμενο τα πληροφοριακά και αποδεικτικά στοιχεία που αποκτήθηκαν παρανόμως να βλάψουν αδικαιολόγητα ένα πρόσωπο για το οποίο υπάρχουν υπόνοιες ότι έχει διαπράξει ποινικά αδικήματα μπορεί να επιτευχθεί όχι μόνο με την απαγόρευση της αξιοποίησης τέτοιων πληροφοριακών και αποδεικτικών στοιχείων, αλλά και με τη συνεκτίμηση του παράνομου χαρακτήρα τους στο πλαίσιο τόσο της εξέτασης των αποδεικτικών στοιχείων όσο και της επιμέτρησης της ποινής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το αιτούν δικαστήριο, η απαγόρευση της χρησιμοποίησης των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων απορρέει άμεσα από την αρχή της αποτελεσματικότητας του δικαίου της Ένωσης. Η απαγόρευση αυτή έχει εφαρμογή στην υπόθεση της κύριας δίκης, δεδομένου ότι η γενική αρχή του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη παραβιάστηκε από πολλές απόψεις και, ιδίως, από το γεγονός ότι τα δεδομένα που ζητήθηκαν με την ΕΕΕ δεν μπορούν να εξεταστούν από τεχνικό εμπειρογνώμονα λόγω του χαρακτηρισμού «απόρρητης ασφάλειας» που επικαλέστηκαν οι γαλλικές αρχές.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, το δικαστήριο αυτό συνάγει από τις αποφάσεις της 6ης Οκτωβρίου 2020, La Quadrature du Net κ.λπ. (C‑511/18, C‑512/18 και C‑520/18, EU:C:2020:791, σκέψη 141), της 2ας Μαρτίου 2021, Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα ηλεκτρονικών επικοινωνιών) (C‑746/18, EU:C:2021:152, σκέψη 50), καθώς και της 5ης Απριλίου 2022, Commissioner of An Garda Síochána κ.λπ. (C‑140/20, EU:C:2022:258, σκέψη 65), ότι ο σκοπός της καταπολέμησης σοβαρών αδικημάτων δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη γενική, χωρίς διάκριση, διατήρηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Τέτοια δεδομένα, που αποθηκεύονται παράνομα και χωρίς λόγο, πρέπει να αποκλείονται από την επιγενόμενη πρόσβαση των εισαγγελικών αρχών, ακόμη και αν πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη διαλεύκανση σοβαρών αδικημάτων σε συγκεκριμένη περίπτωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, το Landgericht Berlin (πλημμελειοδικείο Βερολίνου, Γερμανία) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-132" title="page-15">
      «1) Σχετικά με την ερμηνεία του όρου “αρχή έκδοσης” σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-133" title="page-15">
      α) Πρέπει να εκδίδεται από δικαστή [ΕΕΕ] για την απόκτηση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στο κράτος εκτέλεσης (εν προκειμένω στη Γαλλία), εάν, κατά το δίκαιο του κράτους έκδοσης (εν προκειμένω της Γερμανίας), η διεξαγωγή αποδείξεων σε περίπτωση παρόμοιας εγχώριας υπόθεσης θα έπρεπε να διαταχθεί από τον δικαστή;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-134" title="page-15">
      β) Επικουρικώς, ισχύει τούτο τουλάχιστον όταν το κράτος εκτέλεσης έχει εφαρμόσει το σχετικό μέτρο στο έδαφος του κράτους έκδοσης, προκειμένου να θέσει, στη συνέχεια, τα αντληθέντα δεδομένα στη διάθεση των ανακριτικών αρχών του κράτους έκδοσης που ενδιαφέρονται για τα δεδομένα αυτά με σκοπό την άσκηση ποινικής δίωξης;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-135" title="page-15">
      γ) Πρέπει η ΕΕΕ για την απόκτηση αποδεικτικών στοιχείων να εκδίδεται πάντοτε από δικαστή (ή από ανεξάρτητο όργανο που δεν εμπλέκεται σε ποινικές έρευνες), ανεξάρτητα από τους εθνικούς κανόνες δικαιοδοσίας του κράτους έκδοσης, εφόσον το μέτρο αφορά σοβαρή επέμβαση σε πρωταρχικής σημασίας θεμελιώδη δικαιώματα;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-136" title="page-15">
      2) Σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-137" title="page-16">
      α) Είναι το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41 αντίθετο σε ΕΕΕ σχετική με τη διαβίβαση δεδομένων τα οποία είναι ήδη διαθέσιμα στο κράτος εκτέλεσης ([εν προκειμένω στη] Γαλλία) από την παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών –ιδίως δεδομένα κίνησης και θέσης και καταγραφές περιεχομένου επικοινωνιών–, εάν η παρακολούθηση που διενεργήθηκε από το κράτος εκτέλεσης εκτεινόταν σε όλους τους συνδρομητές υπηρεσίας επικοινωνιών, η ΕΕΕ επιδιώκει τη διαβίβαση των δεδομένων όλων των συνδέσεων που χρησιμοποιούνται στην επικράτεια του κράτους έκδοσης και δεν υπήρχαν συγκεκριμένες ενδείξεις για τη τέλεση σοβαρών ποινικών αδικημάτων από τους εν λόγω μεμονωμένους χρήστες ούτε κατά τον χρόνο της διαταγής και εκτέλεσης του μέτρου παρακολούθησης ούτε κατά τον χρόνο έκδοσης της ΕΕΕ;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-138" title="page-16">
      β) Είναι το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41 αντίθετο σε τέτοια ΕΕΕ όταν η ακρίβεια των δεδομένων που αντλήθηκαν με το μέτρο παρακολούθησης δεν μπορεί να ελεγχθεί από τις αρχές του κράτους εκτέλεσης λόγω εκτεταμένου απορρήτου;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-139" title="page-16">
      3) Σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-140" title="page-16">
      α) Είναι το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41 αντίθετο σε ΕΕΕ σχετική με τη διαβίβαση δεδομένων για τις τηλεπικοινωνίες που είναι ήδη διαθέσιμα στο κράτος εκτέλεσης ([εν προκειμένω στη] Γαλλία) σε περίπτωση που το μέτρο παρακολούθησης του κράτους εκτέλεσης στο οποίο στηρίζεται η διεξαγωγή αποδείξεων θα ήταν παράνομο με βάση το δίκαιο του κράτους έκδοσης ([εν προκειμένω της] Γερμανίας) σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-141" title="page-16">
      β) Επικουρικώς: ισχύει τούτο σε κάθε περίπτωση εάν το κράτος εκτέλεσης πραγματοποίησε την παρακολούθηση στο έδαφος του κράτους έκδοσης και προς το συμφέρον αυτού;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-142" title="page-16">
      4) Σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 31, παράγραφοι 1 και 3, της οδηγίας 2014/41
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-143" title="page-16">
      α) Συνιστά παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών, κατά την έννοια του άρθρου 31 της οδηγίας 2014/41, ένα μέτρο που συνδέεται με τη διείσδυση σε τερματικές συσκευές με σκοπό την άντληση δεδομένων κίνησης, θέσης και επικοινωνίας μιας υπηρεσίας [επικοινωνιών] που παρέχεται μέσω διαδικτύου;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-144" title="page-16">
      β) Πρέπει η κοινοποίηση κατά το άρθρο 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 να απευθύνεται πάντοτε σε δικαστή ή ισχύει τούτο τουλάχιστον όταν το μέτρο που σχεδιάζει το κράτος παρακολούθησης ([εν προκειμένω η] Γαλλία) θα μπορούσε να διαταχθεί μόνον από δικαστή κατά το δίκαιο του κράτους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση ([εν προκειμένω της] Γερμανίας) στο πλαίσιο παρόμοιας εγχώριας υποθέσεως;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-145" title="page-17">
      γ) Στο μέτρο που το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 εξυπηρετεί επίσης την προστασία των μεμονωμένων χρηστών τηλεπικοινωνιών, καλύπτει η προστασία αυτή και τη χρήση των δεδομένων για την άσκηση ποινικής δίωξης στο κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση ([εν προκειμένω στη] Γερμανία) και, σε τέτοια περίπτωση, είναι ο εν λόγω σκοπός ισοδύναμος με τον περαιτέρω σκοπό της προστασίας της κυριαρχίας του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-146" title="page-17">
      5) Νομικές συνέπειες της απόκτησης αποδεικτικών στοιχείων κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-147" title="page-17">
      α) Σε περίπτωση απόκτησης αποδεικτικών στοιχείων βάσει ΕΕΕ που αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης, μπορεί να θεωρηθεί ότι η απαγόρευση χρήσεως των αποδεικτικών στοιχείων απορρέει απευθείας από την αρχή της αποτελεσματικότητας κατά το δίκαιο της Ένωσης;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-148" title="page-17">
      β) Σε περίπτωση απόκτησης αποδεικτικών στοιχείων βάσει ΕΕΕ που αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης, συνεπάγεται η αρχή της ισοδυναμίας κατά το δίκαιο της Ένωσης απαγόρευση χρήσεως των αποδεικτικών στοιχείων, εάν το αρχικό μέτρο που κατέστησε δυνατή την άντληση αποδεικτικών στοιχείων στο κράτος εκτέλεσης δεν θα μπορούσε να διαταχθεί σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση στο κράτος έκδοσης και τα αποδεικτικά στοιχεία που θα είχαν αποκτηθεί βάσει τέτοιου παράνομου εθνικού μέτρου δεν θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-149" title="page-17">
      γ) Αντιβαίνει στο δίκαιο της Ένωσης, και ιδίως στην αρχή της αποτελεσματικότητας, η δικαιολόγηση της αξιοποιήσεως, στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας, αποδεικτικών στοιχείων τα οποία αποκτήθηκαν κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης ακριβώς επειδή δεν υπήρχε υποψία αξιόποινης πράξης, στο πλαίσιο σταθμίσεως συμφερόντων που στηρίζεται στη σοβαρότητα των αξιόποινων πράξεων οι οποίες έγιναν γνωστές το πρώτον μετά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων;
    </p>
    <p class="C11Marge1avecretrait" id="para-150" title="page-17">
      δ) Επικουρικώς: συνάγεται από το δίκαιο της Ένωσης, ιδίως από την αρχή της αποτελεσματικότητας, ότι οι παραβάσεις του δικαίου της Ένωσης κατά την απόκτηση αποδεικτικών στοιχείων στο πλαίσιο εθνικής ποινικής διαδικασίας δεν είναι δυνατόν να μην έχουν απολύτως καμία συνέπεια, ακόμη και στην περίπτωση σοβαρών αδικημάτων, και, ως εκ τούτου, επιβάλλεται να λαμβάνονται υπόψη υπέρ του κατηγορουμένου, τουλάχιστον στο επίπεδο της εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων ή της επιμετρήσεως της ποινής;»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο ζήτησε να εξεταστεί η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως κατά την ταχεία προδικαστική διαδικασία του άρθρου 105 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προς στήριξη του αιτήματός του, υποστηρίζει ότι η υπόθεση της κύριας δίκης πρέπει να επιλυθεί επειγόντως. Το εθνικό ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε εναντίον του M.N. δεν εκτελείται μεν προς το παρόν, πλην όμως τυχόν οφειλόμενη στο κράτος παράταση της διαδικασίας η οποία μπορεί να αποφευχθεί ενδέχεται να έχει ως συνέπεια την ακύρωση του εντάλματος σύλληψης. Επιπλέον, η απόφαση του Δικαστηρίου έχει σημασία για μεγάλο αριθμό παρόμοιων διαδικασιών που βρίσκονται σε εξέλιξη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας προβλέπει ότι, κατόπιν αιτήματος του αιτούντος δικαστηρίου ή, σε εξαιρετική περίπτωση, αυτεπαγγέλτως, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου μπορεί, όταν η φύση της υποθέσεως απαιτεί να αποφανθεί το Δικαστήριο το συντομότερο δυνατόν, αφού ακούσει τον εισηγητή δικαστή και τον γενικό εισαγγελέα, να αποφασίσει την υπαγωγή της προδικαστικής παραπομπής σε ταχεία διαδικασία κατά παρέκκλιση από τις διατάξεις του Κανονισμού Διαδικασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρέπει να υπομνησθεί, συναφώς, ότι μια τέτοια ταχεία διαδικασία αποτελεί δικονομικό μέσο για την αντιμετώπιση εξαιρετικά επείγουσας περιπτώσεως (απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2021, Randstad Italia, C‑497/20, EU:C:2021:1037, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, στις 16 Νοεμβρίου 2022, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε, αφού άκουσε την εισηγήτρια δικαστή και τον γενικό εισαγγελέα, να απορρίψει το μνημονευόμενο στη σκέψη 55 της παρούσας αποφάσεως αίτημα του αιτούντος δικαστηρίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, δεδομένου ότι δεν έχει ληφθεί στερητικό της ελευθερίας μέτρο σε βάρος του M.N., το γεγονός ότι το αιτούν δικαστήριο υποχρεούται να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να διασφαλίσει την ταχεία επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης δεν αρκεί για να δικαιολογήσει την προσφυγή σε ταχεία διαδικασία δυνάμει του άρθρου 105, παράγραφος 1, του Κανονισμού Διαδικασίας (πρβλ. διατάξεις του Προέδρου του Δικαστηρίου της 7ης Οκτωβρίου 2013, Rabal Cañas, C‑392/13, EU:C:2013:877, σκέψη 15, και της 20ής Σεπτεμβρίου 2018, Minister for Justice and Equality, C‑508/18 και C‑509/18, EU:C:2018:766, σκέψη 13, καθώς και απόφαση της 13ης Ιουλίου 2023, Ferrovienord, C‑363/21 και C‑364/21, EU:C:2023:563, σκέψη 46).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, η σημασία των ερωτημάτων ή το γεγονός ότι τα υποβληθέντα προδικαστικά ερωτήματα ενδέχεται να αφορούν σημαντικό αριθμό προσώπων ή εννόμων καταστάσεων δεν συνιστούν, αφ’ εαυτών, λόγους που στοιχειοθετούν εξαιρετικά επείγουσα περίσταση, η οποία είναι πάντως αναγκαία για να δικαιολογηθεί η εκδίκαση με ταχεία διαδικασία [διάταξη του Προέδρου του Δικαστηρίου της 21ης Σεπτεμβρίου 2004, Κοινοβούλιο κατά Συμβουλίου, C‑317/04, EU:C:2004:834, σκέψη 11, και απόφαση της 21ης Δεκεμβρίου 2023, GN (Λόγος άρνησης στηριζόμενος στο υπέρτερο συμφέρον του παιδιού), C‑261/22, EU:C:2023:1017, σκέψη 30].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου αποφάσισε ότι η υπό κρίση υπόθεση έπρεπε να εκδικαστεί κατά προτεραιότητα, κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 53, παράγραφος 3, του Κανονισμού Διαδικασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η Staatsanwaltschaft Berlin (γενική εισαγγελία Βερολίνου, Γερμανία) και αρκετές από τις κυβερνήσεις που υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο υποστηρίζουν ότι ορισμένα ερωτήματα είναι απαράδεκτα, καθ’ όσον είναι, κατ’ ουσίαν, είτε υποθετικά είτε όλως γενικά είτε αφορούν την εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών ή της εθνικής νομοθεσίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, στο πλαίσιο της διαδικασίας που θεσπίζεται με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, ο εθνικός δικαστής, ο οποίος έχει επιληφθεί της διαφοράς και φέρει την ευθύνη για τη δικαστική απόφαση που πρόκειται να εκδοθεί, είναι αποκλειστικώς αρμόδιος να εκτιμήσει, με γνώμονα τις ιδιαιτερότητες της υποθέσεως, τόσο αν η προδικαστική απόφαση είναι αναγκαία για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και αν τα ερωτήματα τα οποία υποβάλλει στο Δικαστήριο είναι λυσιτελή (πρβλ. απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 1981, Foglia, 244/80, EU:C:1981:302, σκέψη 15). Κατά συνέπεια, εφόσον τα υποβαλλόμενα ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, το Δικαστήριο είναι κατ’ αρχήν υποχρεωμένο να αποφανθεί (απόφαση της 20ής Σεπτεμβρίου 2022, VD και SR, C‑339/20 και C‑397/20, EU:C:2022:703, σκέψη 56).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να απαντήσει σε προδικαστικό ερώτημα εθνικού δικαστηρίου μόνον όταν προκύπτει προδήλως ότι η ζητούμενη ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή με το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, όταν το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως ή ακόμη όταν το Δικαστήριο δεν διαθέτει τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που είναι αναγκαία προκειμένου να δώσει χρήσιμη απάντηση στα ερωτήματα τα οποία του υποβάλλονται (πρβλ. αποφάσεις της 15ης Δεκεμβρίου 1995, Bosman, C‑415/93, EU:C:1995:463, σκέψη 61, καθώς και της 20ής Σεπτεμβρίου 2022, VD και SR, C‑339/20 και C‑397/20, EU:C:2022:703, σκέψη 57).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, από την απόφαση περί παραπομπής προκύπτει, βεβαίως, ότι ορισμένα από τα ζητήματα που απασχολούν το αιτούν δικαστήριο ανάγονται πράγματι στο εθνικό δίκαιο και ότι το εν λόγω δικαστήριο δεν έχει ακόμη προβεί σε συγκεκριμένες εκτιμήσεις επί του πραγματικού της υποθέσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, αφενός, κατά πάγια νομολογία, τα εθνικά δικαστήρια είναι ελεύθερα να χρησιμοποιούν τη δυνατότητα υποβολής αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως στο Δικαστήριο σε όποιο στάδιο της διαδικασίας κρίνουν ενδεδειγμένο. Πράγματι, η επιλογή του καταλληλότερου χρόνου για την υποβολή προδικαστικού ερωτήματος στο Δικαστήριο αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα των εθνικών δικαστηρίων (πρβλ. απόφαση της 5ης Ιουλίου 2016, Ognyanov, C‑614/14, EU:C:2016:514, σκέψη 17 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, επισημαίνεται ότι τα προδικαστικά ερωτήματα αφορούν την ερμηνεία σαφώς προσδιορισμένων διατάξεων του δικαίου της Ένωσης, από τις οποίες εξαρτάται, κατά το αιτούν δικαστήριο, η επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης. Υπό τις συνθήκες αυτές, δεδομένου ότι τα επιχειρήματα που προέβαλαν η γενική εισαγγελία Βερολίνου και οι κυβερνήσεις που αναφέρονται στη σκέψη 63 της παρούσας απόφασης δεν αρκούν για να αποδειχθεί ότι είναι πρόδηλο ότι η ερμηνεία αυτή δεν έχει καμία σχέση με το υποστατό ή το αντικείμενο της διαφοράς της κύριας δίκης, η απάντηση του Δικαστηρίου στα υποβληθέντα ερωτήματα κρίνεται αναγκαία για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των προδικαστικών ερωτημάτων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πρώτου ερωτήματος</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το πρώτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, και το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 έχουν την έννοια ότι ΕΕΕ που αποσκοπεί στη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης πρέπει υποχρεωτικώς να εκδίδεται από δικαστήριο, όταν, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης, η αρχική συλλογή των αποδεικτικών στοιχείων αυτών έπρεπε να είχε διαταχθεί από δικαστήριο στο πλαίσιο αμιγώς εσωτερικής διαδικασίας του κράτους έκδοσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, ενώ θέτει τις προϋποθέσεις εκδόσεως ΕΕΕ, δεν προσδιορίζει εντούτοις τη φύση της αρχής που μπορεί να εκδώσει τέτοια εντολή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, από το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 προκύπτει ότι μια ΕΕΕ μπορεί να εκδοθεί σε δύο περιπτώσεις. Μπορεί, αφενός, να αποσκοπεί στην εκτέλεση ενός ή περισσοτέρων συγκεκριμένων ερευνητικών μέτρων σε άλλο κράτος μέλος για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων ή, αφετέρου, στη λήψη αποδεικτικών στοιχείων ευρισκομένων ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, δηλαδή στη διαβίβαση των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων στις αρμόδιες αρχές του κράτους έκδοσης. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι μια ΕΕΕ πρέπει, σε όλες τις περιπτώσεις, να εκδίδεται ή να επικυρώνεται από «δικαστική αρχή».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, η έννοια της «δικαστικής αρχής» που χρησιμοποιείται στη διάταξη αυτή δεν ορίζεται. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι πρέπει, στο πλαίσιο αυτό, να ερμηνευθεί το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 σε συνδυασμό με το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας αυτής, το οποίο ορίζει, για τους σκοπούς της εν λόγω οδηγίας, την έννοια της «αρχής έκδοσης» [πρβλ. απόφαση της 2ας Μαρτίου 2023, Staatsanwaltschaft Graz (Υπηρεσία ποινικών φορολογικών υποθέσεων Ντύσσελντορφ), C‑16/22, EU:C:2023:148, σκέψεις 27 και 28].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, από το γράμμα του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας προκύπτει ότι η διάταξη αυτή προβλέπει ρητώς ότι ο εισαγγελέας περιλαμβάνεται, όπως ο δικαστής, το δικαστήριο ή ο ανακριτής, στις αρχές οι οποίες νοούνται ως «αρχή έκδοσης». Η τελευταία αυτή διάταξη εξαρτά τον χαρακτηρισμό μιας αρχής ως «αρχής έκδοσης» από την προϋπόθεση και μόνο το δικαστήριο και τα πρόσωπα που ασκούν καθήκοντα δικαστή, ανακριτή ή εισαγγελέα να έχουν αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση [απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2020, Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστογραφημένες εντολές πληρωμής), C‑584/19, EU:C:2020:1002, σκέψεις 50 και 51].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, αφ’ ης στιγμής, σε αμιγώς εσωτερική κατάσταση του κράτους έκδοσης, ο εισαγγελέας έχει, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους αυτού, αρμοδιότητα να διατάξει ερευνητικό μέτρο για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων ευρισκομένων ήδη στην κατοχή των αρμόδιων εθνικών αρχών, εμπίπτει στην έννοια της «αρχής έκδοσης» του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, σημείο i, της οδηγίας 2014/41, για τους σκοπούς της έκδοσης εντολής έρευνας για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων τα οποία βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2020, Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστογραφημένες εντολές πληρωμής), C‑584/19, EU:C:2020:1002, σκέψη 52].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, όταν, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης, ένας εισαγγελέας δεν είναι αρμόδιος να διατάξει μέτρο διαβίβασης αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων εθνικών αρχών – και, ως εκ τούτου, ιδίως όταν, σε αμιγώς εσωτερική κατάσταση, η διαβίβαση αυτή πρέπει να εγκριθεί από δικαστή λόγω του γεγονότος ότι συνεπάγεται σοβαρή επέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα του ενδιαφερομένου – ο εισαγγελέας δεν μπορεί να θεωρηθεί αρμόδια αρχή έκδοσης, κατά την έννοια της διάταξης αυτής [βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 16ης Δεκεμβρίου 2021, Spetsializirana prokuratura (Δεδομένα σχετικά με την κίνηση και τη θέση), C‑724/19, EU:C:2021:1020, σκέψη 39].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν προκειμένω, η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το άρθρο 100e, παράγραφος 6, σημείο 1, του StPO επιτρέπει τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων, σε εθνικό επίπεδο, από μια εθνική ανακριτική αρχή σε άλλη. Επιπλέον, αυτή η νομική βάση, η οποία είναι διαφορετική από εκείνη που χρησιμοποιήθηκε για την αρχική συλλογή δεδομένων, δεν απαιτεί την έγκριση της διαβίβασης από δικαστήριο. Εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο, το οποίο είναι το μόνο αρμόδιο για την ερμηνεία του εθνικού δικαίου, να εξακριβώσει αν συντρέχει τέτοια περίπτωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένων υπόψη όλων των προεκτεθέντων, στο πρώτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 1, παράγραφος 1, και το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41 έχουν την έννοια ότι ΕΕΕ που αποσκοπεί στη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμοδίων αρχών του κράτους εκτέλεσης δεν πρέπει κατ’ ανάγκη να εκδίδεται από δικαστήριο, σε περίπτωση που, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης, στο πλαίσιο αμιγώς εσωτερικής διαδικασίας του κράτους αυτού, η αρχική συλλογή των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων θα έπρεπε να είχε διαταχθεί από δικαστήριο, αλλά η διαβίβαση των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων μπορεί να διαταχθεί από εισαγγελέα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του δεύτερου και τρίτου ερωτήματος</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά πάγια νομολογία, στο πλαίσιο της κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ διαδικασίας συνεργασίας μεταξύ των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου, στο Δικαστήριο εναπόκειται να δώσει στο εθνικό δικαστήριο χρήσιμη απάντηση που να του παρέχει τη δυνατότητα να επιλύσει τη διαφορά της οποίας έχει επιληφθεί. Υπό το πρίσμα αυτό, το Δικαστήριο μπορεί, εφόσον είναι αναγκαίο, να αναδιατυπώσει τα ερωτήματα που του υποβάλλονται. Συναφώς, σε αυτό εναπόκειται να συναγάγει, από το σύνολο των στοιχείων που του παρέχει το εθνικό δικαστήριο και ιδίως από το σκεπτικό της αποφάσεως περί παραπομπής, εκείνα τα στοιχεία του δικαίου της Ένωσης τα οποία χρειάζονται ερμηνεία λαμβανομένου υπόψη του αντικειμένου της διαφοράς (πρβλ. αποφάσεις της 13ης Δεκεμβρίου 1984, Haug-Adrion, 251/83, EU:C:1984:397, σκέψη 9, και της 18ης Μαΐου 2021, Asociaţia «Forumul Judecătorilor din România» κ.λπ., C‑83/19, C‑127/19, C‑195/19, C‑291/19, C‑355/19 και C‑397/19, EU:C:2021:393, σκέψη 131).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επισημαίνεται, συναφώς, ότι με τις επίμαχες στην κύρια δίκη ΕΕΕ η γενική εισαγγελία Φρανκφούρτης επιδιώκει τη λήψη από τις γαλλικές ανακριτικές αρχές δεδομένων που συλλέχθηκαν από κινητά τηλέφωνα εξοπλισμένα με την υπηρεσία EncroChat, τα οποία χρησιμοποιούν Γερμανοί χρήστες. Αυτά τα δεδομένα είχαν συλλεχθεί από τις γαλλικές αρχές κατόπιν αδείας Γάλλου δικαστή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, η περίπτωση στην οποία αναφέρονται το δεύτερο και το τρίτο προδικαστικό ερώτημα αφορά, όπως προκύπτει και από τη διατύπωση των ερωτημάτων αυτών, αποκλειστικά τη δεύτερη περίπτωση που αναφέρεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, δηλαδή την έκδοση ΕΕΕ για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων ευρισκομένων ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">81</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι, με το δεύτερο και το τρίτο ερώτημά του, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται επί των ουσιαστικών προϋποθέσεων έκδοσης ΕΕΕ που προβλέπονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και βʹ, της οδηγίας 2014/41, στην ειδική περίπτωση κατά την οποία οι αρχές ενός κράτους μέλους έχουν συλλέξει δεδομένα από κινητά τηλέφωνα τα οποία, χάρη σε ειδικό λογισμικό και τροποποιημένο υλισμικό, επιτρέπουν διατερματικά κρυπτογραφημένη επικοινωνία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">82</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, με το δεύτερο ερώτημα, υπό στοιχείο αʹ, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν, προκειμένου να πληρούνται οι απαιτήσεις αναγκαιότητας και αναλογικότητας του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41, πρέπει να εξαρτάται η έκδοση ΕΕΕ για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, ιδίως, από την ύπαρξη συγκεκριμένων ενδείξεων σοβαρής παράβασης, σε βάρος κάθε ενδιαφερομένου, κατά τον χρόνο έκδοσης της εν λόγω ΕΕΕ ή από το αν αρκούν συναφώς ενδείξεις σχετικά με την ύπαρξη πλειόνων αδικημάτων που διαπράχθηκαν από πρόσωπα που δεν έχουν ακόμη ταυτοποιηθεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">83</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το δεύτερο ερώτημα, υπό στοιχείο βʹ, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, επίσης, αν η αρχή της αναλογικότητας αποκλείει, υπό το πρίσμα του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, την έκδοση ΕΕΕ, όταν η ακεραιότητα των δεδομένων που αποκτήθηκαν με το μέτρο παρακολούθησης δεν μπορεί να εξακριβωθεί λόγω του εμπιστευτικού χαρακτήρα των τεχνικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για το μέτρο αυτό και όταν ο κατηγορούμενος ενδέχεται, για τον λόγο αυτό, να μην είναι σε θέση να υποβάλει παρατηρήσεις με αποτελεσματικό τρόπο για τη χρήση των δεδομένων αυτών σε μεταγενέστερες ποινικές διαδικασίες.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">84</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, με το τρίτο ερώτημα, υπό στοιχείο αʹ και βʹ, αν –γενικώς ή, τουλάχιστον, όταν τα δεδομένα αυτά έχουν συλλεχθεί από τις αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης στο έδαφος του κράτους έκδοσης και προς το συμφέρον του κράτους αυτού– η έκδοση ΕΕΕ με σκοπό τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης υπόκειται στις ίδιες ουσιαστικές προϋποθέσεις με εκείνες που εφαρμόζονται, στο κράτος έκδοσης, όσον αφορά τη συλλογή τέτοιων αποδεικτικών στοιχείων σε αμιγώς εσωτερική κατάσταση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">85</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, επισημαίνεται ότι, με το δεύτερο και το τρίτο εκ των ερωτημάτων, τα οποία πρέπει να εξεταστούν από κοινού, το αιτούν δικαστήριο ερωτά κατ’ ουσίαν αν, και υπό ποιες προϋποθέσεις, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 απαγορεύει σε εισαγγελέα να εκδώσει ΕΕΕ η οποία αποσκοπεί στη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, όταν τα στοιχεία αυτά αποκτήθηκαν κατόπιν παρακολούθησης, από τις εν λόγω αρχές, στο έδαφος του κράτους έκδοσης, τηλεπικοινωνιών όλων των χρηστών κινητών τηλεφώνων που επιτρέπουν, χάρη σε ειδικό λογισμικό και τροποποιημένο υλισμικό, διατερματικά κρυπτογραφημένη επικοινωνία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">86</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, όπως προκύπτει από τις αιτιολογικές σκέψεις της 5 έως 8, η οδηγία 2014/41 έχει ως σκοπό να αντικαταστήσει το κατακερματισμένο και περίπλοκο πλαίσιο που υπήρχε σχετικά με τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σε ποινικές υποθέσεις με διασυνοριακή διάσταση και να διευκολύνει και να επιταχύνει τη δικαστική συνεργασία, με τη θέσπιση ενός απλουστευμένου και αποτελεσματικότερου συστήματος στηριζόμενου σε ένα ενιαίο εργαλείο καλούμενο «ευρωπαϊκή εντολή έρευνας», προκειμένου να συμβάλει στην επίτευξη του σκοπού τον οποίο έχει θέσει η Ένωση, να καταστεί δηλαδή αυτή ένας χώρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης επί τη βάσει του υψηλού βαθμού εμπιστοσύνης που πρέπει να υφίσταται μεταξύ των κρατών μελών. [απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2020, Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστογραφημένες εντολές πληρωμής), C‑584/19, EU:C:2020:1002, σκέψη 39].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">87</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφοι 1 και 2, της οδηγίας 2014/41, η έκδοση ΕΕΕ εξαρτάται από την πλήρωση δύο σωρευτικών προϋποθέσεων, η συνδρομή των οποίων διαπιστώνεται από την αρχή έκδοσης. Αφενός, δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, η εν λόγω αρχή πρέπει να διασφαλίζει ότι η έκδοση της ΕΕΕ είναι απαραίτητη και αναλογική για τους σκοπούς της διαδικασίας του άρθρου 4 της παρούσας οδηγίας, λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων του υπόπτου ή κατηγορουμένου. Αφετέρου, σύμφωνα με το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, η εν λόγω αρχή πρέπει να εξακριβώσει ότι το ή τα ερευνητικά μέτρα που προβλέπονται στην ΕΕΕ θα μπορούσαν να είχαν διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">88</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνεπώς, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41 επιβάλλει τη διενέργεια ελέγχου της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας της έκδοσης της ΕΕΕ, λαμβανομένων υπόψη των σκοπών των διαδικασιών που αναφέρονται στο άρθρο 4 της οδηγίας. Το τελευταίο αυτό άρθρο, το οποίο καθορίζει τα είδη των διαδικασιών για τις οποίες μπορεί να εκδοθεί ΕΕΕ, προβλέπει, στο στοιχείο αʹ, ότι μία τέτοια εντολή μπορεί να εκδοθεί για «ποινική διαδικασία που κινείται από δικαστική αρχή ή μπορεί να κινηθεί ενώπιόν της για ποινικό αδίκημα βάσει της νομοθεσίας του κράτους έκδοσης». Δεδομένου ότι η διάταξη αυτή παραπέμπει στο δίκαιο του κράτους έκδοσης, η αναγκαιότητα και η αναλογικότητα της έκδοσης τέτοιας εντολής πρέπει να αξιολογείται μόνον υπό το πρίσμα του δικαίου αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">89</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, λαμβανομένων υπόψη των ερωτημάτων του αιτούντος δικαστηρίου που μνημονεύονται στις σκέψεις 82 και 83 της παρούσας απόφασης, πρέπει να διευκρινιστεί ότι, αφενός, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, της οδηγίας 2014/41 δεν απαιτεί η έκδοση ΕΕΕ για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης να εξαρτάται κατ’ ανάγκην από την ύπαρξη τεκμηρίου τελέσεως σοβαρής αξιόποινης πράξης, στηριζόμενου σε συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, σε βάρος κάθε ενδιαφερομένου κατά τον χρόνο έκδοσης της ΕΕΕ, εφόσον τέτοια απαίτηση δεν απορρέει από το δίκαιο του κράτους έκδοσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">90</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, η διάταξη αυτή δεν αποκλείει επίσης την έκδοση ΕΕΕ, όταν η ακεραιότητα των δεδομένων που αποκτήθηκαν από το μέτρο παρακολούθησης δεν μπορεί να εξακριβωθεί λόγω της εμπιστευτικότητας των τεχνικών μέσων που χρησιμοποιήθηκαν για το μέτρο, υπό την προϋπόθεση ότι διασφαλίζεται το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη στο πλαίσιο μεταγενέστερης ποινικής διαδικασίας. Η ακεραιότητα των διαβιβαζόμενων αποδεικτικών στοιχείων μπορεί, κατ’ αρχήν, να αξιολογηθεί μόνο κατά τον χρόνο κατά τον οποίο οι αρμόδιες αρχές έχουν πράγματι στη διάθεσή τους τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία και όχι κατά το προγενέστερο στάδιο έκδοσης της ΕΕΕ.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">91</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στη συνέχεια, από το γράμμα του άρθρου 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41 και από τη διάκριση που γίνεται στο άρθρο 1, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας, η οποία υπομνήσθηκε στη σκέψη 68 της παρούσας απόφασης, προκύπτει ότι, στην περίπτωση που «το […] ερευνητικ[ό] μέτρ[ο] που προβλέπ[ε]ται στην ΕΕΕ» συνίσταται στη λήψη αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, δηλαδή στη διαβίβαση των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων στις αρμόδιες αρχές του κράτους έκδοσης, μια τέτοια εντολή μπορεί να εκδοθεί μόνον υπό την προϋπόθεση ότι η διαβίβαση αυτή «θα μπορούσ[ε] να είχ[ε] διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">92</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από την χρήση των όρων «υπό τις ίδιες προϋποθέσεις» και «σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση» συνάγεται ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41 εξαρτά τον καθορισμό των συγκεκριμένων προϋποθέσεων έκδοσης ΕΕΕ αποκλειστικά από το δίκαιο του κράτους έκδοσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">93</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, όταν μια αρχή έκδοσης επιθυμεί να συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, προϋπόθεση για την έκδοση ΕΕΕ είναι η τήρηση όλων των όρων που προβλέπει το εθνικό της δίκαιο για παρόμοια εγχώρια υπόθεση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">94</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τούτο σημαίνει ότι η νομιμότητα μιας ΕΕΕ η οποία, όπως οι επίμαχες στην κύρια δίκη, αποσκοπεί στη διαβίβαση δεδομένων ευρισκόμενων στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, από τα οποία μπορεί να προκύψουν πληροφορίες σχετικά με επικοινωνίες που πραγματοποιούνται από χρήστη κινητού τηλεφώνου που επιτρέπει, χάρη σε ειδικό λογισμικό και τροποποιημένο υλισμικό, διατερματικά κρυπτογραφημένη επικοινωνία, υπόκειται στις ίδιες προϋποθέσεις με εκείνες που ισχύουν κατά περίπτωση σε αμιγώς εσωτερική κατάσταση του κράτους έκδοσης για τη διαβίβαση τέτοιων δεδομένων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">95</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά συνέπεια, εάν το δίκαιο του κράτους έκδοσης εξαρτά τη διαβίβαση αυτή από την ύπαρξη συγκεκριμένων ενδείξεων για τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων από τον κατηγορούμενο ή από το παραδεκτό των αποδεικτικών στοιχείων που αποτελούν τα εν λόγω δεδομένα, για την έκδοση ΕΕΕ πρέπει να πληρούνται οι ίδιες αυτές προϋποθέσεις στο σύνολό τους.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">96</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως, το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41 δεν απαιτεί, ακόμη και σε περίπτωση όπως αυτή της κύριας δίκης, κατά την οποία τα εν λόγω δεδομένα έχουν συλλεχθεί από τις αρμόδιες αρχές του κράτους εκτέλεσης στο έδαφος του κράτους έκδοσης και προς το συμφέρον του, η έκδοση ΕΕΕ με σκοπό τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης να υπόκειται στις ίδιες ουσιαστικές προϋποθέσεις με εκείνες που εφαρμόζονται στο κράτος έκδοσης για τη συλλογή τέτοιων αποδεικτικών στοιχείων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">97</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 6, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 2014/41 αποσκοπεί βέβαια στην αποφυγή της καταστρατήγησης των κανόνων και των εγγυήσεων που προβλέπει το δίκαιο του κράτους έκδοσης. Ωστόσο, εν προκειμένω, δεν προκύπτει ότι η προαναφερθείσα συλλογή και διαβίβαση, μέσω ΕΕΕ, των αποδεικτικών στοιχείων που συλλέχθηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο θα είχε ως σκοπό ή αποτέλεσμα μια τέτοια καταστρατήγηση, όπερ εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">98</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, ελλείψει κανόνα της οδηγίας 2014/41 ο οποίος να διαφοροποιεί το καθεστώς που εφαρμόζεται σε μια ΕΕΕ για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων τα οποία βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης ανάλογα με τον τόπο συλλογής των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων, δεν ασκεί επιρροή το γεγονός ότι, εν προκειμένω, το κράτος εκτέλεσης διενήργησε τη συλλογή αυτή στο έδαφος του κράτους έκδοσης και προς το συμφέρον του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">99</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εξάλλου, υπενθυμίζεται ότι από τις αιτιολογικές σκέψεις 2, 6 και 19 της οδηγίας 2014/41 προκύπτει, μεταξύ άλλων ότι η ΕΕΕ αποτελεί εργαλείο το οποίο εντάσσεται στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις περί της οποίας γίνεται λόγος στο άρθρο 82, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ και η οποία θεμελιώνεται στην αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης των δικαστικών αποφάσεων και διαταγών. Η αρχή αυτή, η οποία αποτελεί τον «ακρογωνιαίο λίθο» της δικαστικής συνεργασίας σε ποινικές υποθέσεις, στηρίζεται με τη σειρά της στην αμοιβαία εμπιστοσύνη καθώς και στο μαχητό τεκμήριο ότι τα κράτη μέλη τηρούν το δίκαιο της Ένωσης και, ιδίως, τα θεμελιώδη δικαιώματα [απόφαση της 8ης Δεκεμβρίου 2020, Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστογραφημένες εντολές πληρωμής), C‑584/19, EU:C:2020:1002, σκέψη 40].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">100</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, όταν η αρχή έκδοσης επιδιώκει, μέσω ΕΕΕ, τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, η αρχή έκδοσης δεν έχει την εξουσία να ελέγξει τη νομιμότητα της διακριτής διαδικασίας με την οποία συνελέγησαν από το κράτος μέλος εκτέλεσης τα αποδεικτικά στοιχεία των οποίων ζητεί τη διαβίβαση. Ειδικότερα, τυχόν αντίθετη ερμηνεία του άρθρου 6, παράγραφος 1, της οδηγίας αυτής θα οδηγούσε, στην πράξη, σε ένα πιο σύνθετο και λιγότερο αποτελεσματικό σύστημα, το οποίο θα υπονόμευε τον επιδιωκόμενο από την οδηγία σκοπό.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">101</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, επισημαίνεται ότι η οδηγία 2014/41 εγγυάται τον δικαστικό έλεγχο του σεβασμού των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ενδιαφερομένων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">102</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, το άρθρο 14, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 απαιτεί από τα κράτη μέλη να εξασφαλίζουν ότι για τα ερευνητικά μέτρα που προβλέπονται στην ΕΕΕ είναι διαθέσιμα ένδικα μέσα ένδικης προστασίας ισοδύναμα με αυτά που προβλέπονται σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση. Στο πλαίσιο αυτό, εναπόκειται στο αρμόδιο δικαστήριο να ελέγξει την τήρηση των προϋποθέσεων έκδοσης ΕΕΕ, οι οποίες καθορίζονται στο άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας και υπενθυμίζονται στις σκέψεις 87 έως 95 της παρούσας αποφάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">103</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, εάν η διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών άλλου κράτους μέλους φαίνεται είτε δυσανάλογη για τους σκοπούς της ποινικής διαδικασίας που κινήθηκε κατά του ενδιαφερομένου στο κράτος έκδοσης, λόγω, για παράδειγμα, της σοβαρότητας της προσβολής των θεμελιωδών δικαιωμάτων του εν λόγω προσώπου, είτε διατάχθηκε κατά παράβαση του νομικού καθεστώτος που εφαρμόζεται σε παρόμοια εγχώρια διαδικασία, το δικαστήριο που επιλήφθηκε του ενδίκου βοηθήματος που ασκήθηκε κατά της ΕΕΕ με την οποία διατάσσεται η διαβίβαση των δεδομένων θα πρέπει να αντλήσει τις συνέπειες που επιβάλλονται βάσει του εθνικού δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">104</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, το άρθρο 14, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/41 απαιτεί από τα κράτη μέλη να διασφαλίσουν ότι, κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν δυνάμει μιας ΕΕΕ στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών στο κράτος έκδοσης, γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα υπεράσπισης και η τηρείται νομιμότητα της διαδικασίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">105</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά ιδίως το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη, υπενθυμίζεται, μεταξύ άλλων, ότι, εφόσον ένα δικαστήριο κρίνει ότι ένας διάδικος δεν έχει δυνατότητα αποτελεσματικής υποβολής παρατηρήσεων επί αποδεικτικού μέσου που δύναται να ασκήσει καθοριστική επιρροή στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, πρέπει να διαπιστώσει προσβολή του δικαιώματος για δίκαιη δίκη και να μη δεχτεί το εν λόγω αποδεικτικό μέσο ώστε να αποφευχθεί η προσβολή αυτή [πρβλ. απόφαση της 2ας Μαρτίου 2021, Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα ηλεκτρονικών επικοινωνιών), C‑746/18, EU:C:2021:152, σκέψη 44].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">106</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο δεύτερο και στο τρίτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 έχει την έννοια ότι δεν απαγορεύει σε εισαγγελέα να εκδώσει ΕΕΕ για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, σε περίπτωση που τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία αποκτήθηκαν κατόπιν παρακολούθησης, από τις εν λόγω αρχές στο έδαφος του κράτους έκδοσης, τηλεπικοινωνιών όλων των χρηστών κινητών τηλεφώνων που επιτρέπουν διατερματικά κρυπτογραφημένες επικοινωνίες χάρη σε ειδικό λογισμικό και τροποποιημένο υλισμικό, υπό τον όρο ότι η εντολή πληροί όλες τις προϋποθέσεις που προβλέπει σε αμιγώς εσωτερική κατάσταση το δίκαιο του κράτους έκδοσης για τη διαβίβαση τέτοιων αποδεικτικών στοιχείων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του τέταρτου ερωτήματος, υπό στοιχεία αʹ και βʹ</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">107</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το τέταρτο ερώτημα, υπό στοιχεία αʹ και βʹ, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 έχει την έννοια ότι ένα μέτρο που συνδέεται με τη διείσδυση σε τερματικές συσκευές, με σκοπό την άντληση δεδομένων κίνησης, θέσης και επικοινωνίας μιας υπηρεσίας επικοινωνιών που παρέχεται μέσω διαδικτύου, συνιστά «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του εν λόγω άρθρου, η οποία πρέπει να κοινοποιηθεί σε δικαστή του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο παρακολουθούμενος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">108</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 31, παράγραφος 1, της οδηγίας αφορά την περίπτωση κατά την οποία η αρμόδια αρχή κράτους μέλους έχει επιτρέψει, για την εκτέλεση ερευνητικού μέτρου, την παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών παρακολουθούμενου του οποίου η διεύθυνση επικοινωνίας χρησιμοποιείται στο έδαφος άλλου κράτους μέλους, από το οποίο δεν απαιτείται τεχνική βοήθεια για τη διενέργεια της παρακολούθησης. Στην περίπτωση αυτή, το πρώτο από τα κράτη μέλη, καλούμενο «κράτος μέλος παρακολούθησης», πρέπει να απευθύνει κοινοποίηση σχετικά με την παρακολούθηση στην αρμόδια αρχή του δεύτερου από αυτά τα κράτη μέλη, το οποίο καλείται «κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">109</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά, καταρχάς, την έννοια των «τηλεπικοινωνιών» που χρησιμοποιείται στη διάταξη αυτή, υπενθυμίζεται ότι, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τόσο από τις απαιτήσεις της ομοιόμορφης εφαρμογής του δικαίου της Ένωσης όσο και από την αρχή της ισότητας συνάγεται ότι οι όροι διατάξεως του δικαίου της Ένωσης που δεν περιέχει ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό της έννοιας και του πεδίου εφαρμογής της πρέπει κατά κανόνα να ερμηνεύονται αυτοτελώς και ομοιόμορφα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την ερμηνεία δε αυτή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη όχι μόνον το γράμμα της εκάστοτε διατάξεως αλλά και το πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη νομοθεσία της οποίας η οικεία διάταξη αποτελεί μέρος [πρβλ. αποφάσεις της 18ης Ιανουαρίου 1984, Ekro, 327/82, EU:C:1984:11, σκέψη 11, και της 8ης Δεκεμβρίου 2020, Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστογραφημένες εντολές πληρωμής), C‑584/19, EU:C:2020:1002, σκέψη 49].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">110</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του ότι η οδηγία 2014/41 δεν περιέχει σε καμία διάταξη ορισμό της έννοιας του όρου «τηλεπικοινωνίες» που χρησιμοποιείται στο άρθρο 31, παράγραφος 1, ούτε ρητή παραπομπή στο δίκαιο των κρατών μελών για τον προσδιορισμό της έννοιας και του πεδίου εφαρμογής του όρου αυτού, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η διάταξη αυτή πρέπει να ερμηνεύεται αυτοτελώς και ομοιόμορφα στο δίκαιο της Ένωσης, σύμφωνα με τη μεθοδολογία που μνημονεύεται στην προηγούμενη σκέψη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">111</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρώτον, όσον αφορά το γράμμα του άρθρου 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, ο όρος «τηλεπικοινωνίες» αναφέρεται, με τη συνήθη έννοια του όρου, σε όλες τις μεθόδους διαβίβασης πληροφοριών εξ αποστάσεως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">112</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, όσον αφορά το πλαίσιο εντός του οποίου εντάσσεται το άρθρο 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, πρέπει να σημειωθεί ότι η παράγραφος 2 του εν λόγω άρθρου προβλέπει ότι η κοινοποίηση που αναφέρεται στην παράγραφο 1 γίνεται με το έντυπο που προβλέπεται στο Παράρτημα Γ της οδηγίας. Ωστόσο, υπό τον τίτλο «Στόχος της παρακολούθησης», το σημείο Β, ΙΙΙ του εν λόγω παραρτήματος αναφέρεται τόσο σε αριθμό τηλεφώνου όσο και σε διεύθυνση πρωτοκόλλου διαδικτύου («αριθμός IP») ή και σε διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η ευρεία ερμηνεία του όρου «τηλεπικοινωνίες» επιβεβαιώνεται, εξάλλου, από το άρθρο 31, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/41, το οποίο αφορά, αδιακρίτως, «το υλικό» που προέκυψε από την παρακολούθηση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">113</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τρίτον, όσον αφορά τον σκοπό του άρθρου 31 της οδηγίας 2014/41, από την αιτιολογική σκέψη 30 προκύπτει ότι οι βάσει της οδηγίας αυτής δυνατότητες συνεργασίας στην παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών δεν περιορίζονται στο περιεχόμενο τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, αλλά καλύπτουν και δεδομένα κίνησης και θέσης σχετικά με τις τηλεπικοινωνίες αυτές.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">114</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, η διείσδυση σε τερματικές συσκευές με σκοπό την εξαγωγή δεδομένων επικοινωνίας, κίνησης ή θέσης, από υπηρεσία επικοινωνίας που βασίζεται στο διαδίκτυο συνιστά «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">115</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ακολούθως, όσον αφορά την αρχή στην οποία πρέπει να απευθύνεται η κοινοποίηση που προβλέπει το άρθρο αυτό, από το γράμμα του άρθρου 31, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας προκύπτει, πρώτον, ότι ο νομοθέτης της Ένωσης περιορίστηκε να αναφερθεί στην «αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση», χωρίς να διευκρινίσει τον διοικητικό ή δικαστικό χαρακτήρα της αρχής αυτής ή τα καθήκοντά της.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">116</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεύτερον, επισημαίνεται επίσης, αφενός, ότι η εν λόγω αρχή δεν περιλαμβάνεται στις πληροφορίες που απαριθμούνται στο άρθρο 33 της οδηγίας 2014/41 και οι οποίες έπρεπε να κοινοποιηθούν από τα κράτη μέλη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αφετέρου, από το έντυπο του Παραρτήματος Γ της οδηγίας, το οποίο, όπως αναφέρεται στη σκέψη 112 της παρούσας απόφασης, πρέπει να χρησιμοποιείται για την κοινοποίηση της «παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 1, της εν λόγω οδηγίας, προκύπτει ότι η μόνη ένδειξη που πρέπει να συμπληρωθεί συναφώς επί του εντύπου είναι το «κράτος μέλος προς το οποίο γίνεται η κοινοποίηση».</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">117</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, εναπόκειται σε κάθε κράτος μέλος να ορίσει την αρμόδια αρχή για την παραλαβή της κοινοποίησης του άρθρου 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41. Σε περίπτωση που το κράτος μέλος παρακολούθησης δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση, η κοινοποίηση αυτή θα μπορούσε να αποσταλεί σε οποιαδήποτε αρχή του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση, την οποία το κράτος μέλος παρακολούθησης κρίνει κατάλληλη για τον σκοπό αυτό.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">118</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συναφώς, διευκρινίζεται, ωστόσο, ότι η αρμόδια αρχή, κατά την έννοια του άρθρου 31, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, μπορεί, δυνάμει του άρθρου 31, παράγραφος 3, της οδηγίας, μεταξύ άλλων, να γνωστοποιεί ότι η παρακολούθηση δεν μπορεί να διεξαχθεί ή πρέπει να τερματιστεί σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η παρακολούθηση δεν θα επιτρεπόταν σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση. Επομένως, εάν η αρχή που λαμβάνει την κοινοποίηση δεν είναι η αρμόδια αρχή σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους μέλους προς το οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση, οφείλει, προς εξασφάλιση της πρακτικής αποτελεσματικότητας του άρθρου 31 της οδηγίας 2014/41, να διαβιβάσει αυτεπαγγέλτως την κοινοποίηση στην αρμόδια αρχή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">119</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο τέταρτο ερώτημα, υπό στοιχεία αʹ και βʹ, πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 έχει την έννοια ότι μέτρο συνδεόμενο με τη διείσδυση σε τερματικές συσκευές, με σκοπό την εξαγωγή δεδομένων κίνησης, θέσης και επικοινωνίας από υπηρεσία επικοινωνίας βασιζόμενη στο διαδίκτυο, συνιστά «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου αυτού, η οποία πρέπει να κοινοποιηθεί στην αρχή που έχει οριστεί για τον σκοπό αυτόν από το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο παρακολουθούμενος. Σε περίπτωση που το κράτος μέλος παρακολούθησης δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση, η κοινοποίηση αυτή μπορεί να αποσταλεί σε οποιαδήποτε αρχή του εν λόγω κράτους μέλους την οποία το κράτος μέλος παρακολούθησης κρίνει κατάλληλη για τον σκοπό αυτό.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του τέταρτου ερωτήματος, υπό στοιχείο γʹ</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">120</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το τέταρτο ερώτημα, υπό στοιχείο γʹ, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 έχει την έννοια ότι αποσκοπεί στην προστασία των δικαιωμάτων των χρηστών τους οποίους αφορά ένα μέτρο «παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου αυτού, και ότι η προστασία αυτή εκτείνεται στη χρήση των δεδομένων που συλλέγονται κατ’ αυτόν τον τρόπο στο πλαίσιο ποινικών διώξεων που ασκήθηκαν στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">121</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Καταρχάς, σε αντίθεση με την «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών με την τεχνική βοήθεια άλλου κράτους μέλους», που διέπεται από το άρθρο 30 της οδηγίας 2014/41, η «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών» που αναφέρεται στο άρθρο 31 της οδηγίας, δηλαδή εκείνη που δεν απαιτεί την παροχή τεχνικής βοήθειας του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο παρακολουθούμενος, δεν αποτελεί αντικείμενο ΕΕΕ. Επομένως, οι διάφορες προϋποθέσεις και εγγυήσεις που διέπουν μια τέτοια εντολή δεν έχουν εφαρμογή στην εν λόγω παρακολούθηση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">122</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στη συνέχεια, όπως έχει επισημανθεί στη σκέψη 118 της παρούσας απόφασης, από τους όρους του άρθρου 31, παράγραφος 3, της οδηγίας 2014/41 προκύπτει ότι σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η παρακολούθηση δεν θα επιτρεπόταν σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση, η αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση μπορεί να ενημερώνει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους παρακολούθησης ότι η παρακολούθηση δεν μπορεί να διεξαχθεί ή ότι πρέπει να τερματιστεί, ή, κατά περίπτωση, ότι τα δεδομένα παρακολούθησης δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ή μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο υπό όρους που το ίδιο θα καθορίσει.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">123</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η χρήση του ρήματος «μπορώ» στη διάταξη αυτή συνεπάγεται ότι το κράτος μέλος στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση διαθέτει δυνατότητα η άσκηση της οποίας εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια της αρμόδιας αρχής του κράτους αυτού και πρέπει να δικαιολογείται από το ότι μια τέτοια παρακολούθηση δεν θα επιτρεπόταν σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">124</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 αποσκοπεί όχι μόνο στη διασφάλιση του σεβασμού της κυριαρχίας του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση, αλλά και στη διασφάλιση ότι δεν διακυβεύεται το επίπεδο προστασίας που εξασφαλίζεται στο εν λόγω κράτος μέλος όσον αφορά την παρακολούθηση των τηλεπικοινωνιών. Κατά συνέπεια, στον βαθμό που ένα μέτρο παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών συνιστά επέμβαση στο κατοχυρούμενο στο άρθρο 7 του Χάρτη δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής ζωής και των επικοινωνιών του παρακολουθούμενου (πρβλ. απόφαση της 17ης Ιανουαρίου 2019, Dzivev κ.λπ., C‑310/16, EU:C:2019:30, σκέψη 36), πρέπει να θεωρηθεί ότι το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 αποσκοπεί επίσης στην προστασία των δικαιωμάτων των ενδιαφερομένων από ένα τέτοιο μέτρο, σκοπός που επεκτείνεται στη χρήση των δεδομένων για σκοπούς ποινικής δίωξης στο κράτος μέλος προς το οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">125</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο τέταρτο ερώτημα υπό στοιχείο γʹ πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41 έχει την έννοια ότι αποσκοπεί επίσης στην προστασία των δικαιωμάτων των χρηστών τους οποίους αφορά ένα μέτρο «παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί του πέμπτου ερωτήματος</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">126</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με το πέμπτο ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, κατ’ ουσίαν, αν, στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά προσώπου υπόπτου για αξιόποινες πράξεις, η αρχή της αποτελεσματικότητας επιβάλλει στον εθνικό ποινικό δικαστή να αποκλείει πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία που συλλέχθηκαν κατά παράβαση των απαιτήσεων του δικαίου της Ένωσης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">127</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικώς, επισημαίνεται, αφενός, ότι στο ερώτημα αυτό πρέπει να δοθεί απάντηση μόνον αν το αιτούν δικαστήριο καταλήξει στο συμπέρασμα, βάσει των απαντήσεων στο πρώτο έως το τέταρτο προδικαστικό ερώτημα, ότι οι ΕΕΕ εκδόθηκαν παρανόμως.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">128</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, στο παρόν στάδιο εξέλιξης του δικαίου της Ένωσης, εναπόκειται, καταρχήν, αποκλειστικά στο εθνικό δίκαιο να καθορίσει τους κανόνες σχετικά με το παραδεκτό και την εκτίμηση, στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας, πληροφοριακών και αποδεικτικών στοιχείων αποκτηθέντων κατά παράβαση του δικαίου της Ένωσης (πρβλ. απόφαση της 6ης Οκτωβρίου 2020, La Quadrature du Net κ.λπ., C‑511/18, C‑512/18 και C‑520/18, EU:C:2020:791, σκέψη 222).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">129</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, ελλείψει σχετικών κανόνων της Ένωσης, εναπόκειται στην εσωτερική έννομη τάξη κάθε κράτους μέλους, δυνάμει της αρχής της δικονομικής αυτονομίας, να θεσπίσει τους δικονομικούς κανόνες περί ενδίκων βοηθημάτων που αποσκοπούν στη διασφάλιση των δικαιωμάτων τα οποία αντλούν οι πολίτες από το δίκαιο της Ένωσης, υπό τον όρο ωστόσο ότι οι κανόνες αυτοί δεν είναι λιγότερο ευνοϊκοί από τους διέποντες παρόμοιες καταστάσεις που υπόκεινται στο εσωτερικό δίκαιο (αρχή της ισοδυναμίας) και δεν καθιστούν πρακτικώς αδύνατη ή υπέρμετρα δυσχερή την άσκηση των δικαιωμάτων που απονέμει το δίκαιο της Ένωσης (αρχή της αποτελεσματικότητας) (πρβλ. αποφάσεις της 16ης Δεκεμβρίου 1976, Rewe‑Zentralfinanz και Rewe-Zentral, 33/76, EU:C:1976:188, σκέψη 5, και της 6ης Οκτωβρίου 2020, La Quadrature du Net κ.λπ., C‑511/18, C‑512/18 και C‑520/18, EU:C:2020:791, σκέψη 223).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">130</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τούτου δοθέντος, όπως προκύπτει από τις σκέψεις 104 και 105 της παρούσας απόφασης, δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι το άρθρο 14, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/41 επιβάλλει ρητώς στα κράτη μέλη να διασφαλίζουν, με την επιφύλαξη της εφαρμογής των εθνικών δικονομικών κανόνων, ότι, στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών στο κράτος έκδοσης, κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που συγκεντρώθηκαν δυνάμει μιας ΕΕΕ, γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα της υπεράσπισης και τηρείται η νομιμότητα της διαδικασίας, όπερ σημαίνει ότι αποδεικτικό στοιχείο για το οποίο ένας διάδικος δεν είναι σε θέση να υποβάλει παρατηρήσεις με αποτελεσματικό τρόπο πρέπει να αποκλείεται από την ποινική διαδικασία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">131</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, στο πέμπτο ερώτημα πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 14, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/41 έχει την έννοια ότι, στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά προσώπου υπόπτου για αξιόποινες πράξεις, το εθνικό ποινικό δικαστήριο υποχρεούται να απορρίπτει πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία, εάν το εν λόγω πρόσωπο δεν είναι σε θέση να υποβάλει με αποτελεσματικό τρόπο παρατηρήσεις επί των εν λόγω πληροφοριών και αποδεικτικών στοιχείων και εφόσον πρόκειται για πληροφορίες και στοιχεία ικανά να ασκήσουν σημαντική επιρροή στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επί των δικαστικών εξόδων</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">132</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σε αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-238" title="page-33">
      Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τμήμα μείζονος συνθέσεως) αποφαίνεται:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 1, παράγραφος 1, και το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 3ης Απριλίου 2014, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-240" title="page-33">
      έχουν την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-241" title="page-33">
      ευρωπαϊκή εντολή έρευνας που αποσκοπεί στη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμοδίων αρχών του κράτους εκτέλεσης δεν πρέπει κατ’ ανάγκη να εκδίδεται από δικαστήριο, σε περίπτωση που, σύμφωνα με το δίκαιο του κράτους έκδοσης, στο πλαίσιο αμιγώς εσωτερικής διαδικασίας του κράτους αυτού, η αρχική συλλογή των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων θα έπρεπε να είχε διαταχθεί από δικαστήριο, αλλά η διαβίβαση των εν λόγω αποδεικτικών στοιχείων μπορεί να διαταχθεί από εισαγγελέα.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-243" title="page-33">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-244" title="page-33">
      δεν απαγορεύει σε εισαγγελέα να εκδώσει ευρωπαϊκή εντολή έρευνας για τη διαβίβαση αποδεικτικών στοιχείων που βρίσκονται ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης, σε περίπτωση που τα εν λόγω αποδεικτικά στοιχεία αποκτήθηκαν κατόπιν παρακολούθησης, από τις εν λόγω αρχές στο έδαφος του κράτους έκδοσης, τηλεπικοινωνιών όλων των χρηστών κινητών τηλεφώνων που επιτρέπουν διατερματικά κρυπτογραφημένες επικοινωνίες χάρη σε ειδικό λογισμικό και τροποποιημένο υλισμικό, υπό τον όρο ότι η εντολή πληροί όλες τις προϋποθέσεις που προβλέπει σε αμιγώς εσωτερική κατάσταση το δίκαιο του κράτους έκδοσης για τη διαβίβαση τέτοιων αποδεικτικών στοιχείων.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-246" title="page-33">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-247" title="page-34">
      μέτρο συνδεόμενο με τη διείσδυση σε τερματικές συσκευές, με σκοπό την εξαγωγή δεδομένων κίνησης, θέσης και επικοινωνίας από υπηρεσία επικοινωνίας βασιζόμενη στο διαδίκτυο, συνιστά «παρακολούθηση τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου αυτού, η οποία πρέπει να κοινοποιηθεί στην αρχή που έχει οριστεί για τον σκοπό αυτόν από το κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου βρίσκεται ο παρακολουθούμενος. Σε περίπτωση που το κράτος μέλος παρακολούθησης δεν είναι σε θέση να προσδιορίσει την αρμόδια αρχή του κράτους μέλους στο οποίο απευθύνεται η κοινοποίηση, η κοινοποίηση αυτή μπορεί να αποσταλεί σε οποιαδήποτε αρχή του εν λόγω κράτους μέλους την οποία το κράτος μέλος παρακολούθησης κρίνει κατάλληλη για τον σκοπό αυτό.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 31 της οδηγίας 2014/41</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-249" title="page-34">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-250" title="page-34">
      αποσκοπεί επίσης στην προστασία των δικαιωμάτων των χρηστών τους οποίους αφορά ένα μέτρο «παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών», κατά την έννοια του άρθρου αυτού.
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5)</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 14, παράγραφος 7, της οδηγίας 2014/41</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-252" title="page-34">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C32Dispositifmarge1" id="para-253" title="page-34">
      στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας κατά προσώπου υπόπτου για αξιόποινες πράξεις, το εθνικό ποινικό δικαστήριο υποχρεούται να απορρίπτει πληροφορίες και αποδεικτικά στοιχεία, εάν το εν λόγω πρόσωπο δεν είναι σε θέση να υποβάλει με αποτελεσματικό τρόπο παρατηρήσεις επί των εν λόγω πληροφοριών και αποδεικτικών στοιχείων και εφόσον πρόκειται για πληροφορίες και στοιχεία ικανά να ασκήσουν σημαντική επιρροή στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών.
    </p>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-254" title="page-34">
<span class="signatory">(υ</span>
<span class="signatory">πογραφές</span>
<span class="signatory">)</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.</p>
</body>
</html>
