<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2025-04-202504C130202305360-00-TRA-DOC-EL-CONCL-C-0536-23-202411368-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="el-GR" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="7/01/2026 12:27:57" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="el" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="CNC" name="TypeDoc"/>
    <meta content="72O8PWtSjMO1HdKRCP2s+VsDOhhFRUQq/zWGvq7WiW5vkQkov9hL9DdejlW4wjLSXDpGF9Dq47f1Z2tlU8PcNVWUmP9klRxzuEdvTYo+oEqGLQyO0QvsAqj4sIb7iHyYCql2aKK4FaJzmeUYqhIMmALZhnTDhO/3brVuV2fqtNg=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="stka" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0536" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2023" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="EL" name="Langue"/>
    <meta content="stka" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="CNC_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 21-12-24 02:51:06" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="d2ed7025cb8b4fdaab98c1c5f2938ecb" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0536" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId25" style="first"/>
      <div id="rId21" style="even">Προτάσεις Richard de la Tour – Υπόθεση C‑536/23</div>
      <div id="rId22" style="default">Mutua Madrileña Automovilista</div>
    </div>
    <p class="C36Centre" id="para-1" title="page-1">
      ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-2" title="page-1">
      JEAN RICHARD DE LA TOUR
    </p>
    <p class="C36Centre" id="para-3" title="page-1">
      της 9ης Ιανουαρίου 2025  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">1</a>
</span>)
      
    </p>
    <p class="C38Centregrasgrandespacement" id="para-4" title="page-1">
      Υπόθεση C‑536/23
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-5" title="page-1">
      Bundesrepublik Deutschland
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-6" title="page-1">
      κατά
    </p>
    <p class="C37Centregras" id="para-7" title="page-1">
      Mutua Madrileña Automovilista
    </p>
    <p class="C39Centreespacement" id="para-8" title="page-1">
      [αίτηση του Landgericht München I (πρωτοδικείου Μονάχου I, Γερμανία)<br/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-9" title="page-1">
      «Προδικαστική παραπομπή – Δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις – Κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012 – Άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ – Άρθρο 13, παράγραφος 2 – Διεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων – Πεδίο εφαρμογής των ειδικών κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας – Τροχαίο ατύχημα – Ευθεία αγωγή του ζημιωθέντος κατά του ασφαλιστή – Έννοια του “ζημιωθέντος” – Υποκατάσταση του εργοδότη στα δικαιώματα του ζημιωθέντος από το ατύχημα υπαλλήλου του – Άσκηση ευθείας αγωγής από κράτος μέλος υπό την ιδιότητά του ως εργοδότη – Τόπος κατοικίας του ενάγοντος»
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-2">
      
        <br/>
      
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">I.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εισαγωγή</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τη θέσπιση των ειδικών κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας που καθιερώνει ο κανονισμός (ΕΕ) 1215/2012  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">2</a>
</span>) σε υποθέσεις ασφαλίσεων, ο νομοθέτης της Ένωσης επιδίωξε την προστασία του πιο αδύναμου μέρους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-3" href="#t-3">3</a>
</span>). Μολονότι ο προσδιορισμός του τελευταίου είναι σχετικά ευχερής όταν, όπως συμβαίνει συνήθως, πρόκειται για ένδικη διαφορά μεταξύ του ζημιωθέντος από τροχαίο ατύχημα και της ασφαλιστικής εταιρίας του οχήματος που προκάλεσε το ατύχημα, μπορεί να καταστεί δυσχερέστερος όταν η αγωγή ασκείται από τον εργοδότη του ζημιωθέντος ο οποίος έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του τελευταίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η κατάσταση αυτή δεν είναι άγνωστη στο Δικαστήριο, δεδομένου ότι έχει ήδη κρίνει ότι από τον κανονισμό 1215/2012 προκύπτει ότι ένας εργοδότης εγκατεστημένος σε ένα πρώτο κράτος μέλος ο οποίος εξακολούθησε να καταβάλλει μισθό σε υπάλληλό του που ήταν απών κατόπιν της επέλευσης τροχαίου ατυχήματος και ο οποίος υπεισήλθε στα δικαιώματα του εν λόγω υπαλλήλου έναντι της ασφαλιστικής εταιρίας που κάλυπτε την αστική ευθύνη που προέκυψε για το εμπλεκόμενο στο ατύχημα όχημα, η οποία με τη σειρά της είναι εγκατεστημένη σε ένα δεύτερο κράτος μέλος, δύναται, υπό την ιδιότητα του «ζημιωθέντος», κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΚ) 44/2001  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-4" href="#t-4">4</a>
</span>), να ασκήσει αγωγή κατά της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρίας ενώπιον των δικαστηρίων του πρώτου κράτους μέλους, εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-5" href="#t-5">5</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η ιδιαιτερότητα της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως έγκειται στο γεγονός ότι η ζημιωθείσα από το τροχαίο ατύχημα είναι δημόσιος υπάλληλος και ότι, επομένως, ο εργοδότης που υπεισήλθε στα δικαιώματά της είναι ένα κράτος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με τις παρούσες προτάσεις, θα επιχειρήσω να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους η λύση που έχει ήδη προκρίνει το Δικαστήριο μπορεί να εφαρμοστεί κατ’ αναλογίαν, χωρίς να προδίδεται ούτε το γράμμα ούτε το πνεύμα του κανονισμού 1215/2012, στην περίπτωση κατά την οποία ο εργοδότης που ασκεί την αγωγή, ο οποίος δεν αμφισβητείται ότι υπεισήλθε στα δικαιώματα της ζημιωθείσας, έχει κρατικό χαρακτήρα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα αξιοποιήσω επίσης την ευκαιρία που παρέχει η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως για να αποσαφηνίσω και να εξειδικεύσω την προγενέστερη νομολογία του Δικαστηρίου όσον αφορά τον καθορισμό τόσο της διεθνούς δικαιοδοσίας όσο και της κατά τόπον αρμοδιότητας του δικαστηρίου ενώπιον του οποίου μπορεί να ασκηθεί μια τέτοια αγωγή, στην ειδική αυτή περίπτωση όπου το κριτήριο του τόπου κατοικίας του ενάγοντος πρέπει να εφαρμοστεί σε ένα κράτος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">II.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το νομικό πλαίσιο</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κρίσιμες εν προκειμένω είναι οι αιτιολογικές σκέψεις 15, 16, 18 και 34, καθώς και το άρθρο 1, παράγραφος 1, το άρθρο 4, παράγραφος 1, και το άρθρο 5, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, πρέπει να μνημονευθεί το κεφάλαιο II, τμήμα 3, του κανονισμού 1215/2012, με τίτλο «Διεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων», το οποίο περιλαμβάνει τα άρθρα 10 έως 16 του κανονισμού αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 10 του εν λόγω κανονισμού έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-20" title="page-4">
      «Σε υποθέσεις ασφαλίσεων η διεθνής δικαιοδοσία ρυθμίζεται από το παρόν τμήμα, με την επιφύλαξη των διατάξεων του άρθρου 6 και του άρθρου 7 σημείο 5.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ και βʹ, του εν λόγω κανονισμού ορίζει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-22" title="page-4">
      «Ένας ασφαλιστής ο οποίος έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-23" title="page-4">
      α) ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους όπου έχει την κατοικία του·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-24" title="page-4">
      β) σε άλλο κράτος μέλος, εφόσον την αγωγή έχει ασκήσει ο αντισυμβαλλόμενος του ασφαλιστή, ο ασφαλισμένος ή δικαιούχος, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του ενάγοντος […]».
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το άρθρο 13, παράγραφος 2, του ίδιου κανονισμού προβλέπει τα εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-26" title="page-4">
      «Οι διατάξεις των άρθρων 10, 11 και 12 εφαρμόζονται σε περίπτωση ευθείας αγωγής του ζημιωθέντος κατά του ασφαλιστή, εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, το άρθρο 63, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012 έχει ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-4">
      «Για την εφαρμογή του παρόντος κανονισμού, εταιρεία ή άλλο νομικό πρόσωπο έχει την κατοικία της στον τόπο στον οποίο έχει:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-29" title="page-4">
      α) την καταστατική της έδρα·
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-30" title="page-5">
      β) την κεντρική της διοίκηση· ή
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-31" title="page-5">
      γ) την κύρια εγκατάστασή της.»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">III.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τα πραγματικά περιστατικά της διαφοράς της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στις 8 Μαρτίου 2020 μια ομοσπονδιακή υπάλληλος που εργάζεται στο Deutsche Patent- und Markenamt (γερμανικό γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και σημάτων), στο Μόναχο (Γερμανία), υπήρξε θύμα τροχαίου ατυχήματος στην Ισπανία κατά τη διάρκεια διακοπών της. Το μισθωμένο όχημα, το οποίο συγκρούστηκε με την ως άνω υπάλληλο ενώ αυτή κυκλοφορούσε με ποδήλατο, ήταν ασφαλισμένο για αστική ευθύνη σε ισπανική ασφαλιστική εταιρία, τη Mutua Madrileña Automovilista (στο εξής: ασφαλιστική εταιρία).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λόγω τραυματισμών που υπέστη συνεπεία του ατυχήματος αυτού, η υπάλληλος κατέστη ανίκανη προς εργασία από τις 8 Μαρτίου 2020 έως τις 16 Μαρτίου 2020. Κατά την περίοδο αυτή, ο εργοδότης της –το γερμανικό κράτος– συνέχισε να της καταβάλλει τις αποδοχές της. Με έγγραφο της 25ης Ιανουαρίου 2021, το γερμανικό κράτος ζήτησε από τον αντιπρόσωπο που είχε ορίσει η ασφαλιστική εταιρία στη Γερμανία για τον διακανονισμό των ζημιών  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-6" href="#t-6">6</a>
</span>) να προβεί στην καταβολή των αποδοχών τις οποίες το πρώτο είχε συνεχίσει να καταβάλλει, ήτοι ποσού ύψους 1 432,77 ευρώ. Ο ως άνω αντιπρόσωπος αρνήθηκε να καταβάλει το ως άνω ποσό, καθόσον, κατ’ αυτόν, υπαίτια για το ατύχημα ήταν η υπάλληλος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το γερμανικό κράτος, πάντοτε υπό την ιδιότητα του εργοδότη, άσκησε στη συνέχεια ενώπιον του Amtsgericht München (ειρηνοδικείου Μονάχου, Γερμανία) αγωγή κατά της ασφαλιστικής εταιρίας με αίτημα την καταβολή των επίδικων αποδοχών. Η εν λόγω εταιρία, δεδομένου ότι εδρεύει στην Ισπανία, προέβαλε έλλειψη διεθνούς δικαιοδοσίας του ως άνω δικαστηρίου και αμφισβήτησε το βάσιμο της αγωγής.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με απόφαση της 16ης Φεβρουαρίου 2022, το Amtsgericht München (ειρηνοδικείο Μονάχου) αποφάνθηκε ότι δεν έχει διεθνή δικαιοδοσία. Ως εκ τούτου, το εν λόγω δικαστήριο έκρινε ότι το γερμανικό κράτος δεν μπορούσε να επικαλεστεί διεθνή δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, καθόσον οι διατάξεις αυτές θεσπίζουν κανόνες εισάγοντες παρέκκλιση οι οποίοι πρέπει να ερμηνεύονται στενά και των οποίων η ειδική προστασία δεν μπορεί να επεκταθεί σε έναν εργοδότη όταν αυτός έχει την ιδιότητα του κράτους. Αφού προέβη σε γενική εκτίμηση της ανάγκης προστασίας, το Amtsgericht München (ειρηνοδικείο Μονάχου) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το γερμανικό κράτος, το οποίο, εξάλλου, ασκεί και καθήκοντα οργανισμού κοινωνικής ασφάλισης, ιδίως στο πλαίσιο του συστήματος ασφάλισης γήρατος και ασθενείας, δεν μπορεί να επικαλεστεί τους εν λόγω κανόνες.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το γερμανικό κράτος άσκησε έφεση ενώπιον του Landgericht München I (πρωτοδικείου Μονάχου Ι, Γερμανία), ήτοι του αιτούντος δικαστηρίου. Υποστηρίζει ότι, ως εργοδότης της υπαλλήλου, μπορεί κάλλιστα να επικαλεστεί το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, εφόσον υποκαταστάθηκε νομίμως στα δικαιώματα αποζημίωσης της υπαλλήλου έναντι του ασφαλιστή του οχήματος που ενεπλάκη στο ατύχημα θύμα του οποίου υπήρξε η υπάλληλος. Από τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τους κανόνες που θεσπίζουν οι ως άνω διατάξεις προκύπτει  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-7" href="#t-7">7</a>
</span>), αφενός, ότι δεν απαιτείται κατά περίπτωση εκτίμηση ούτε διαφοροποίηση βάσει του κριτηρίου του ασθενέστερου διαδίκου και, αφετέρου, ότι, προκειμένου να διασφαλίζεται η προβλεψιμότητα της διεθνούς δικαιοδοσίας, κάθε εκδοχέας ο οποίος ενεργεί δυνάμει εκ του νόμου υποκατάστασης, και όχι ως ασφαλιστής ή οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης, πρέπει να έχει τη δυνατότητα να προσφύγει στα δικαστήρια του τόπου κατοικίας του ζημιωθέντος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από την πλευρά της, η ασφαλιστική εταιρία, εναγομένη της κύριας δίκης, υποστηρίζει ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ότι από τον προστατευτικό σκοπό του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 13 του κανονισμού 1215/2012 προκύπτει ότι μόνον ο διάδικος που βρίσκεται σε ασθενέστερη θέση σε σχέση με τον ασφαλιστή τον οποίο ενάγει μπορεί να επικαλεστεί το εν λόγω προνόμιο κατά παρέκκλιση από την αρχή της γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγομένου. Εξάλλου, το Δικαστήριο έχει αρνηθεί τη δυνατότητα αυτή τόσο στην περίπτωση οργανισμού κοινωνικής ασφάλισης όσο και στην περίπτωση επαγγελματιών του τομέα των ασφαλίσεων, τούτο δε ανεξαρτήτως του μεγέθους τους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-8" href="#t-8">8</a>
</span>). Τέτοια ασθενέστερη θέση πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν υφίσταται ούτε στην περίπτωση που ο ενάγων είναι κράτος μέλος της Ένωσης, και, ως εκ τούτου, υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου, κατά μείζονα δε λόγο όταν αυτό παρέχει υπηρεσίες οι οποίες, ως εκ της φύσεώς τους, αντιστοιχούν σε παροχές κοινωνικής ασφάλισης και ασκεί εποπτεία στον τομέα των ασφαλίσεων στο έδαφός του, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της ενάγουσας της κύριας δίκης.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά το αιτούν δικαστήριο, το βάσιμο της έφεσης εξαρτάται από το αν ορθώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν έχει διεθνή δικαιοδοσία βάσει του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012. Επισημαίνει, συναφώς, ότι οι διάδικοι της κύριας δίκης δεν αμφισβητούν ότι το γερμανικό κράτος προβάλλει ευθεία αξίωση, σύμφωνα με τις εφαρμοστέες διατάξεις του ισπανικού δικαίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-9" href="#t-9">9</a>
</span>) και εξ υποκαταστάσεως σε δικαίωμα σύμφωνα με το γερμανικό αστικό δίκαιο  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-10" href="#t-10">10</a>
</span>), κατά της ασφαλιστικής εταιρίας ως ασφαλιστή του οχήματος που ενεπλάκη στο ατύχημα από το οποίο τραυματίστηκε η υπάλληλος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένων υπόψη των επιχειρημάτων που προέβαλε έκαστος των διαδίκων και βάσει της εθνικής νομολογίας  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-11" href="#t-11">11</a>
</span>), το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν κράτος μέλος το οποίο, ως εργοδότης, ασκεί ευθεία αγωγή κατά ασφαλιστή λόγω εκ του νόμου υποκατάστασης στα δικαιώματα ζημιωθέντος από ατύχημα δημοσίου υπαλλήλου, μπορεί να επικαλεστεί, παρά το γεγονός ότι εισάγουν παρέκκλιση, τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις ασφαλίσεων που προβλέπονται υπέρ του «ζημιωθέντος»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-12" href="#t-12">12</a>
</span>) από τις συνδυασμένες διατάξεις του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, ερμηνευόμενες υπό το πρίσμα των αιτιολογικών σκέψεων 15 και 18 του κανονισμού αυτού. Το αιτούν δικαστήριο υπογραμμίζει την ιδιαίτερη νομική φύση του εν λόγω εργοδότη στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, ο οποίος είναι επίσης υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, το Landgericht München I (πρωτοδικείο Μονάχου I) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-42" title="page-8">
      «Έχει το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού [1215/2012], σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού, την έννοια ότι ακόμη και κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί το ίδιο, ως εργοδότης ο οποίος συνέχισε να καταβάλλει τις αποδοχές υπαλλήλου του, που κατέστη (προσωρινά) ανίκανος προς εργασία λόγω τροχαίου ατυχήματος, και έχει υποκατασταθεί στα δικαιώματα του υπαλλήλου του έναντι της εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος εταιρίας στην οποία είναι ασφαλισμένο το όχημα που ενεπλάκη στο εν λόγω ατύχημα έναντι αστικής ευθύνης, να ασκήσει αγωγή κατά της ασφαλιστικής εταιρίας ως “ζημιωθείς”, κατά την έννοια της [πρώτης εκ των ανωτέρω διατάξεων], ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του υπαλλήλου που κατέστη ανίκανος προς εργασία, εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται;»
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν το γερμανικό κράτος, η ασφαλιστική εταιρία, η Ισπανική Κυβέρνηση και η Επιτροπή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">IV.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ανάλυση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τον συνδυασμό του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012 προκύπτει ότι, όταν επιτρέπεται η άσκηση ευθείας αγωγής από τον ζημιωθέντα κατά του ασφαλιστή  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-13" href="#t-13">13</a>
</span>), ο ασφαλιστής που έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του ενάγοντος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, οι διατάξεις αυτές, οι οποίες αφορούν ειδικώς τον τομέα των ασφαλίσεων  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-14" href="#t-14">14</a>
</span>), καθιερώνουν παρέκκλιση  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-15" href="#t-15">15</a>
</span>) από την αρχή της γενικής δωσιδικίας των δικαστηρίων της κατοικίας του εναγομένου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-16" href="#t-16">16</a>
</span>), όπως αυτή απορρέει ιδίως από την αιτιολογική σκέψη 15, από το άρθρο 4, παράγραφος 1, ή από το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 1215/2012. Το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, καθόσον φαίνονται ευνοϊκότερα για τον ενάγοντα, συμβάλλουν στην επίτευξη του σκοπού της προστασίας του ασθενέστερου μέρους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-17" href="#t-17">17</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την απόφαση MMA IARD, το Δικαστήριο αποφάνθηκε επί μιας υπόθεσης η οποία εκ πρώτης όψεως ομοιάζει πολύ με αυτήν της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι ένας εργοδότης εγκατεστημένος σε ένα πρώτο κράτος μέλος ο οποίος εξακολούθησε να καταβάλλει μισθό σε υπάλληλό του που ήταν απών κατόπιν της επέλευσης τροχαίου ατυχήματος και ο οποίος υπεισήλθε στα δικαιώματα του εν λόγω υπαλλήλου έναντι της ασφαλιστικής εταιρίας που κάλυπτε την αστική ευθύνη που προέκυψε για το εμπλεκόμενο στο ατύχημα όχημα, η οποία με τη σειρά της είναι εγκατεστημένη σε ένα δεύτερο κράτος μέλος, δύναται, υπό την ιδιότητα του «ζημιωθέντος», κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001, να ασκήσει αγωγή κατά της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρίας ενώπιον των δικαστηρίων του πρώτου κράτους μέλους, εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται αν η λύση αυτή μπορεί να εφαρμοστεί στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, μολονότι ο εργοδότης είναι ένα κράτος μέλος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η ασφαλιστική εταιρία, από την πλευρά της, υποστηρίζει ότι το γερμανικό κράτος δεν ενεργεί, στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, ως εργοδότης, αλλά ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου. Ένα υποκείμενο δε του δημοσίου διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να επικαλεστεί τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας του κανονισμού 1215/2012.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εκ προοιμίου, το επιχείρημα αυτό πρέπει να απορριφθεί.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η κρατική ιδιότητα του εργοδότη δεν έχει –και δεν μπορεί να έχει– ως συνέπεια ούτε τη μεταβολή της φύσης της κινηθείσας διαδικασίας ούτε την αποδυνάμωση της θέσης του εναγομένου. Πράγματι, ουδείς αμφισβητεί ότι η κύρια δίκη είναι αστικής φύσεως. Εξάλλου, σε αντίθετη περίπτωση, ο κανονισμός 1215/2012 δεν θα είχε εφαρμογή  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-18" href="#t-18">18</a>
</span>). Όπως επισημαίνει το γερμανικό κράτος στα δικόγραφά του  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-19" href="#t-19">19</a>
</span>), οι ίδιοι δικονομικοί κανόνες εφαρμόζονται και επί του ιδίου στο πλαίσιο της αγωγής που ασκήθηκε κατά της ασφαλιστικής εταιρίας. Υποχρεούται να προβάλει τα δικαιώματά του έναντι της τελευταίας στο πλαίσιο της τακτικής πολιτικής δίκης, όπως κάθε εργοδότης ο οποίος έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου του. Το γερμανικό κράτος πρέπει να εκπροσωπείται από δικηγόρο και μπορεί, κατά περίπτωση, να ηττηθεί όπως κάθε άλλος διάδικος. Όπως ορθώς υποστήριξε η Ισπανική Κυβέρνηση με τις γραπτές παρατηρήσεις της, όταν ένα κράτος μέλος ασκεί αγωγή σε άλλο κράτος μέλος κατ’ εφαρμογήν των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπει ο κανονισμός 1215/2012, αυτό σημαίνει ότι ενεργεί όπως κάθε πρόσωπο το οποίο νομιμοποιείται να το πράξει κατ’ εφαρμογήν των διατάξεων του κανονισμού αυτού.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αντιθέτως προς ό,τι ισχυρίζεται η ασφαλιστική εταιρία, το γερμανικό κράτος ενεργεί αποκλειστικά υπό την ιδιότητά του ως εργοδότη της ζημιωθείσας από το τροχαίο ατύχημα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-20" href="#t-20">20</a>
</span>), χωρίς να μπορεί να επικαλεστεί οιοδήποτε προνόμιο ή εξουσία που εκφεύγει του κοινού δικαίου. Ως εκ τούτου, φρονώ ότι η κατάσταση καταφανούς ανισορροπίας υπέρ του ενεργούντος ως εργοδότη κράτους την οποία περιγράφει η εν λόγω εταιρία στις παρατηρήσεις της σχετικοποιείται, δεδομένου ότι –το επαναλαμβάνω για ακόμη μία φορά– το γερμανικό κράτος δεν ενεργεί εν προκειμένω ως υποκείμενο του δημοσίου διεθνούς δικαίου που ασκεί προνόμια δημόσιας εξουσίας (acta jure imperii), αλλά αποκλειστικώς και αυστηρώς ως εργοδότης ο οποίος έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα της ζημιωθείσας από το τροχαίο ατύχημα υπαλλήλου του (acta jure gestionis).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, το γερμανικό κράτος ενεργεί, στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, υπό την ιδιότητά του ως δημόσιου εργοδότη. Ωστόσο, μολονότι το αιτούν δικαστήριο πρέπει να εφαρμόσει τη λύση της απόφασης MMA IARD και στον συγκεκριμένο ενάγοντα, εκτιμά ότι μια τέτοια προσέγγιση δύσκολα θα μπορούσε να συμβιβαστεί με άλλες αποφάσεις του Δικαστηρίου με τις οποίες το Δικαστήριο εξέτασε συγκεκριμένα την ανάγκη προστασίας του φερόμενου ως ασθενέστερου μέρους πριν την υπαγωγή του στους κανόνες περί ειδικών βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας και απέκλεισε, μεταξύ άλλων, το ενδεχόμενο ένας οργανισμός κοινωνικής ασφάλισης ή ένας επαγγελματίας του τομέα των ασφαλίσεων να μπορεί να επικαλεστεί το forum actoris.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, θα πρέπει, κατ’ αρχάς, να επανέλθω λεπτομερώς στη νομολογία της οποίας έγινε επίκληση. Στη συνέχεια, θα πρέπει να συναχθούν οι συνέπειες της ανάλυσης αυτής για την ειδική περίπτωση κατά την οποία ο εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου είναι ένα κράτος. Τέλος, άπαξ διαπιστώσω ότι, υπό τις περιστάσεις της διαφοράς της κύριας δίκης, το γερμανικό κράτος μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να επικαλεστεί τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις ασφαλίσεων, απομένει να προσδιοριστεί το δικαστήριο ενώπιον του οποίου πρέπει να ασκηθεί η αγωγή του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Α.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το στάδιο εξέλιξης της σχετικής νομολογίας</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προκαταρκτικώς, υπενθυμίζω ότι το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012 είναι διατάξεις που θεωρούνται ισοδύναμες προς το άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001, δεδομένου ότι το γράμμα των πρώτων επαναλαμβάνει, κατ’ ουσίαν, το γράμμα των τελευταίων. Επομένως, η ερμηνεία που έχει ήδη δοθεί από το Δικαστήριο όσον αφορά τις διατάξεις του κανονισμού 44/2001 ισχύει και για τις ισοδύναμες διατάξεις του κανονισμού 1215/2012  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-21" href="#t-21">21</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το αιτούν δικαστήριο επισημαίνει δύο τάσεις στη νομολογία του Δικαστηρίου οι οποίες, αν εφαρμοστούν στην υπό κρίση υπόθεση, θα οδηγήσουν είτε στο συμπέρασμα ότι ένα κράτος εργοδότης δεν μπορεί να επικαλεστεί το forum actoris που προβλέπουν οι ειδικές διατάξεις του κανονισμού 1215/2012 σε υποθέσεις ασφαλίσεων είτε στο ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο της πρώτης τάσης, το Δικαστήριο έκρινε, κατ’ ουσίαν, ότι το άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001 πρέπει να ερμηνευθούν υπό την έννοια ότι φορέας κοινωνικής ασφάλισης, στον οποίο περιήλθαν εκ του νόμου οι αξιώσεις του άμεσα ζημιωθέντος εξαιτίας αυτοκινητικού ατυχήματος, δεν μπορεί να ασκήσει ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους εντός του οποίου είναι εγκατεστημένος ευθεία αγωγή κατά του εγκατεστημένου σε άλλο κράτος μέλος ασφαλιστή του φερόμενου ως υπευθύνου του ατυχήματος αυτού  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-22" href="#t-22">22</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα αυτό βάσει μιας συλλογιστικής στηριζόμενης σε συστηματική και τελολογική ερμηνεία του κανονισμού 44/2001  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-23" href="#t-23">23</a>
</span>) και της υπόμνησης του εξαιρετικού χαρακτήρα των εξετασθεισών διατάξεων  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-24" href="#t-24">24</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Συνέχισε επισημαίνοντας ότι «[η] προστατευτική λειτουργία που επιτελούν οι διατάξεις αυτές συνεπάγεται ότι η εφαρμογή των ειδικών βάσεων […] δεν πρέπει να αφορά πρόσωπα για τα οποία δεν δικαιολογείται η παροχή της προστασίας αυτής»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-25" href="#t-25">25</a>
</span>). Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είχε υποστηριχθεί ότι ο φορέας κοινωνικής ασφάλισης ήταν διάδικος ασθενέστερος οικονομικά και λιγότερο έμπειρος από νομικής απόψεως απ’ ό,τι ο ασφαλιστής και δεν δικαιολογούνταν καμία ειδική προστασία όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ επαγγελματιών του τομέα των ασφαλίσεων  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-26" href="#t-26">26</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το Δικαστήριο κατέστησε σαφές ότι το πρόσωπο στο οποίο εκχωρήθηκαν εκ του νόμου οι αξιώσεις του άμεσα ζημιωθέντος μπορεί να έχει τη δυνατότητα να επωφεληθεί των ειδικών βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας, υπό την προϋπόθεση ότι ο εν λόγω εκδοχέας μπορεί να χαρακτηρισθεί ο ίδιος προσωπικά ως ασθενέστερος διάδικος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-27" href="#t-27">27</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Τέλος, προς επίρρωση της συλλογιστικής του, το Δικαστήριο υπενθύμισε τη νομολογία του που απορρέει από την απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2004, Blijdenstein  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-28" href="#t-28">28</a>
</span>), κατά την οποία ένας φορέας του Δημοσίου δεν μπορεί, δυνάμει των κανόνων περί ειδικών βάσεων διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπει η Σύμβαση των Βρυξελλών  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-29" href="#t-29">29</a>
</span>), να προσφύγει αναγωγικώς ενώπιον των δικαστηρίων του συμβαλλομένου κράτους εντός του οποίου έχει την έδρα του με αίτημα την ανάκτηση χρηματικών ποσών που κατέβαλε, κατ’ εφαρμογήν του δημοσίου δικαίου, σε δικαιούχο διατροφής, του οποίου τα δικαιώματα έχουν περιέλθει στον φορέα, στρεφόμενος κατά του υπόχρεου διατροφής ο οποίος έχει την κατοικία του σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος, καθόσον ο φορέας του Δημοσίου δεν είναι ασθενέστερος διάδικος απ’ ό,τι ο εν λόγω υπόχρεος διατροφής  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-30" href="#t-30">30</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Σε άλλο πλαίσιο, το Δικαστήριο, αφού υπενθύμισε ότι «δεν δικαιολογείται καμία ειδική προστασία όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ επαγγελματιών του κλάδου των ασφαλίσεων, ουδείς εκ των οποίων μπορεί να θεωρηθεί ότι βρίσκεται σε ασθενέστερη θέση από τον άλλο»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-31" href="#t-31">31</a>
</span>), έκρινε ότι το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ίδιου κανονισμού, έχει την έννοια ότι δεν είναι δυνατή η επίκλησή του από φυσικό πρόσωπο το οποίο δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον τομέα της διεκδίκησης απαιτήσεων αποζημίωσης έναντι ασφαλιστών και το οποίο επικαλείται σύμβαση εκχώρησης απαίτησης συναφθείσα με το θύμα τροχαίου ατυχήματος, προκειμένου να ασκήσει αγωγή αποζημίωσης κατά του ασφαλιστή του υπαιτίου του ως άνω ατυχήματος, ο οποίος εδρεύει σε άλλο κράτος μέλος και όχι σε εκείνο της κατοικίας του ζημιωθέντος, ενώπιον των δικαστηρίων του τελευταίου αυτού κράτους μέλους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-32" href="#t-32">32</a>
</span>). Η διαπίστωση αυτή δεν μπορεί να επηρεάσει τη δικονομική κατάσταση κάποιου μέρους τεκμαιρόμενου ως αδύναμου δεδομένου ότι εντάσσεται στο πλαίσιο σχέσεων μεταξύ επαγγελματιών του ασφαλιστικού τομέα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-33" href="#t-33">33</a>
</span>). Η κατά περίπτωση εξέταση του ζητήματος αν ένας επαγγελματίας μπορεί να θεωρηθεί «αδύναμο μέρος» ώστε να είναι δυνατό να εμπίπτει στην έννοια του «ζημιωθέντος», κατά το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, θα δημιουργούσε κίνδυνο ύπαρξης ανασφάλειας δικαίου και θα αντέβαινε στον σκοπό του εν λόγω κανονισμού  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-34" href="#t-34">34</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο πλαίσιο της δεύτερης τάσης της νομολογίας, το Δικαστήριο, με την απόφαση MMA IARD, αποφάνθηκε επί του ερωτήματος αν το άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 44/2001, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού αυτού, έχει την έννοια ότι ο εργοδότης, ο οποίος εξακολουθεί να καταβάλλει την αμοιβή του υπαλλήλου του, ο οποίος υπέστη τροχαίο ατύχημα, ενόσω ο τελευταίος δεν είναι ικανός προς εργασία, δύναται να ασκήσει αγωγή κατά του ασφαλιστή αστικής ευθύνης του οχήματος που προκάλεσε το ατύχημα ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους στο οποίο έχει την έδρα του ο εργοδότης, εφόσον επιτρέπεται ευθεία αγωγή.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το Δικαστήριο έκρινε ότι «ένας εργοδότης εγκατεστημένος σε ένα πρώτο κράτος μέλος ο οποίος εξακολούθησε να καταβάλλει μισθό σε υπάλληλό του που ήταν απών κατόπιν της επέλευσης τροχαίου ατυχήματος και ο οποίος υπεισήλθε στα δικαιώματα του εν λόγω υπαλλήλου έναντι της ασφαλιστικής εταιρίας που κάλυπτε την αστική ευθύνη που προέκυψε για το εμπλεκόμενο στο ατύχημα όχημα, η οποία με τη σειρά της είναι εγκατεστημένη σε ένα δεύτερο κράτος μέλος, δύναται, υπό την ιδιότητα του “ζημιωθέντος”, κατά την έννοια [του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001], να ασκήσει αγωγή κατά της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρίας ενώπιον των δικαστηρίων του πρώτου κράτους μέλους, εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-35" href="#t-35">35</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό, το Δικαστήριο υπογράμμισε, κατ’ αρχάς, ότι η αγωγή σε υποθέσεις ασφαλίσεων χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη μιας ορισμένης ανισορροπίας μεταξύ των διαδίκων, την οποία οι διατάξεις του κεφαλαίου II, τμήμα 3, του κανονισμού 44/2001, οι οποίες αφορούν τη διεθνή δικαιοδοσία στον συγκεκριμένο τομέα, αποσκοπούν να διορθώσουν διά της προβλέψεως, ως προς τον ασθενέστερο διάδικο, κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας οι οποίοι είναι ευνοϊκότεροι για τα συμφέροντά του απ’ ό,τι οι γενικοί κανόνες  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-36" href="#t-36">36</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εν συνεχεία, το Δικαστήριο εξέτασε το ζήτημα αν εργοδότης ο οποίος έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του προσώπου που υπέστη άμεσα βλάβη εμπίπτει στην έννοια του «ζημιωθέντος» κατά το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-37" href="#t-37">37</a>
</span>). Αφού διαπίστωσε ότι το άρθρο 9, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού αυτού αφορά, κατ’ ουσίαν, τα πρόσωπα που υπέστησαν ζημία, χωρίς να την έχουν απαραιτήτως υποστεί άμεσα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-38" href="#t-38">38</a>
</span>), το Δικαστήριο επισήμανε, τέλος, ότι «η κατά περίπτωση εξέταση του ζητήματος αν ο εργοδότης ο οποίος εξακολουθεί να καταβάλλει τον σχετικό μισθό μπορεί να θεωρηθεί “ασθενέστερος διάδικος” ώστε να είναι δυνατό να εμπίπτει στην έννοια του “ζημιωθέντος”, κατά το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001, θα δημιουργούσε κίνδυνο ύπαρξης ανασφάλειας δικαίου και θα αντέβαινε στον σκοπό του εν λόγω κανονισμού, ο οποίος παρατίθεται στην αιτιολογική σκέψη 11 του κανονισμού αυτού, κατά την οποία οι κανόνες δικαιοδοσίας πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-39" href="#t-39">39</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο έκρινε ότι «οι εργοδότες που υπεισέρχονται στα δικαιώματα αποζημίωσης των υπαλλήλων τους μπορούν, ως πρόσωπα τα οποία υπέστησαν ζημία και ανεξάρτητα από το μέγεθός τους και από τη νομική μορφή τους, να επικαλεσθούν τις ειδικές βάσεις διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπονται στα άρθρα 8 έως 10 του εν λόγω κανονισμού»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-40" href="#t-40">40</a>
</span>). Κατά συνέπεια, ένας εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα μισθωτού του ο οποίος είναι ζημιωθείς εξαιτίας τροχαίου ατυχήματος, και στον οποίο εξακολούθησε να καταβάλλει μισθό, μπορεί, υπό την ιδιότητα του «ζημιωθέντος», να ασκήσει αγωγή κατά του ασφαλιστή του εμπλεκόμενου στο εν λόγω ατύχημα οχήματος ενώπιον των δικαστηρίων του κράτους μέλους στο οποίο έχει την εγκατάστασή του  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-41" href="#t-41">41</a>
</span>), εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-42" href="#t-42">42</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Β.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η περίπτωση του κράτους‑εργοδότη</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την απόφαση MMA IARD, το Δικαστήριο έλαβε σαφή θέση απορρίπτοντας ρητώς την ιδέα της κατά περίπτωση εκτίμησης της θέσης του εργοδότη που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου του  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-43" href="#t-43">43</a>
</span>), ο οποίος, επομένως, μπορεί να επικαλεστεί, σε κάθε περίπτωση και εφόσον ενεργεί υπό την ιδιότητά του αυτή, τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπονται, σε υποθέσεις ασφαλίσεων, από τον κανονισμό 44/2001. Η απόρριψη της εν λόγω εκτίμησης επαναλαμβάνεται στη μεταγενέστερη νομολογία του Δικαστηρίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-44" href="#t-44">44</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, προκειμένου να επιτευχθεί ο σκοπός του υψηλού βαθμού προβλεψιμότητας τον οποίο επιδιώκουν οι διατάξεις του κανονισμού 44/2001, είναι δυνατή η επίκληση των ειδικών κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας που αφορούν τον τομέα των ασφαλίσεων και αποσκοπούν στην προστασία των ασθενέστερων μερών, χωρίς να εξακριβώνεται συγκεκριμένα η εν λόγω ασθενέστερη θέση. Συναφώς, αρκεί να γίνει επίκλησή τους από πρόσωπα που εμπίπτουν στο προσωπικό πεδίο εφαρμογής των διατάξεων αυτών, δηλαδή από τον αντισυμβαλλόμενο του ασφαλιστή, τον ασφαλισμένο, έναν δικαιούχο ή τον ζημιωθέντα  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-45" href="#t-45">45</a>
</span>). Από την ευρεία αυτή διατύπωση των κατηγοριών δικαιούχων δεν προκύπτει καμία απαίτηση επαλήθευσης της πραγματικής οικονομικής ή νομικής αδυναμίας τους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-46" href="#t-46">46</a>
</span>). Μολονότι η ασφαλιστική εταιρία, εναγομένη της κύριας δίκης, ορθώς υποστηρίζει ότι οι παρεκκλίσεις από τη γενική δωσιδικία του τόπου κατοικίας του εναγομένου πρέπει να ερμηνεύονται στενά, επιβάλλεται εντούτοις η διαπίστωση ότι, στην υπό κρίση περίπτωση, η ίδια η εξαίρεση έχει ευρεία διατύπωση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Με την κρίση του αυτή, το Δικαστήριο δέχθηκε κατ’ ανάγκην τη δυνατότητα επίκλησης των εν λόγω κανόνων από εργοδότη ο οποίος δεν βρίσκεται σε «αδύναμη θέση» σε σχέση με τον ασφαλιστή, δεδομένου ότι ούτε το μέγεθος ούτε η νομική μορφή του εργοδότη μπορούν να θέσουν υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα αυτή  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-47" href="#t-47">47</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Στο επίκεντρο της υπό κρίση αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως βρίσκεται το ερώτημα κατά πόσον η λύση που προέκρινε το Δικαστήριο με την απόφαση MMA IARD μπορεί να εφαρμοστεί και στην περίπτωση κατά την οποία ο εργοδότης που υπεισήλθε στα δικαιώματα του ζημιωθέντος από το τροχαίο ατύχημα είναι ένα κράτος το οποίο προσφεύγει ενώπιον των δικών του δικαστηρίων κατά του ασφαλιστή αστικής ευθύνης του οδηγού του οχήματος που προκάλεσε το ατύχημα με σκοπό την επιστροφή των αποδοχών που κατέβαλε κατά το χρονικό διάστημα που ο υπάλληλός του δεν ήταν ικανός προς εργασία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που μόλις υπενθύμισα, στο ως άνω ερώτημα πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να δοθεί καταφατική απάντηση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπάρχουν επίσης τρεις ακόμη ομάδες επιχειρημάτων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά πρώτον, υπενθυμίζω ότι ο εργοδότης για τον οποίο επρόκειτο στο πλαίσιο της απόφασης MMA IARD ήταν νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, ήτοι οργανισμός που διαχειριζόταν πέντε δημόσια νοσοκομεία  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-48" href="#t-48">48</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά δεύτερον, όσον αφορά το νομοθετικό πλαίσιο, υπενθυμίζω ότι οι διατάξεις του κανονισμού 1215/2012 τις οποίες μνημονεύει το αιτούν δικαστήριο με το προδικαστικό του ερώτημα είναι ισοδύναμες  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-49" href="#t-49">49</a>
</span>) με εκείνες που ερμήνευσε το Δικαστήριο στην απόφαση MMA IARD και ότι ο σκοπός της προβλεψιμότητας δεν έχει απολέσει τη σημασία του στον ως άνω κανονισμό  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-50" href="#t-50">50</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατά τρίτον, λαμβανομένης υπόψη της διαπίστωσης του Δικαστηρίου στη σκέψη 35 της απόφασης MMA IARD, η ιδιαίτερη νομική φύση του εργοδότη (του γερμανικού κράτους) δεν τον εμποδίζει να επικαλεστεί τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις ασφαλίσεων και να εναγάγει τον ασφαλιστή ενώπιον των γερμανικών δικαστηρίων. Με την εν λόγω απόφαση, το Δικαστήριο καθιερώνει ένα είδος τεκμηρίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-51" href="#t-51">51</a>
</span>) κατά το οποίο, από τη στιγμή που ο εργοδότης ο οποίος έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου προτίθεται να προβάλει τα εντεύθεν δικαιώματά του έναντι μιας ασφαλιστικής εταιρίας, μπορεί να επικαλεστεί αυτούς τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπονται από το παράγωγο δίκαιο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η προσέγγιση αυτή στηρίζεται, κατά τη γνώμη μου, στην ιδέα ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, ο εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου αναγκάζεται να ασκήσει αγωγή κατά εναγομένου ο οποίος, υπό την ιδιότητά του ως ασφαλιστή, είναι φυσικά πολύ πιο έμπειρος απ’ ό,τι ο ίδιος όσον αφορά τις σχετικές με ζητήματα ασφάλισης διαφορές  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-52" href="#t-52">52</a>
</span>). Επομένως, ο εργοδότης, υπό την ιδιότητά του αυτή και μόνον, θεωρείται πάντοτε ασθενέστερος. Τούτο ισχύει για την προβλεψιμότητα των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ως εκ τούτου, υπάρχει μια λογική στην επέκταση του πλάσματος της σχεδόν θεσμικής αδυναμίας του εργοδότη, ώστε να περιληφθεί και η περίπτωση κατά την οποία ο εν λόγω εργοδότης είναι ένα κράτος που ενεργεί μόνον ως εργοδότης ο οποίος έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του ζημιωθέντος υπαλλήλου του. Πρόκειται για τη συνέπεια μιας επιλογής στην οποία προέβη το Δικαστήριο, δεδομένου ότι απέκλεισε κάθε κατά περίπτωση εκτίμηση της ασθενέστερης θέσης του εργοδότη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Προτείνοντας στο Δικαστήριο να διατηρήσει μια μαξιμαλιστική θέση, διασφαλίζω, ταυτοχρόνως, ότι θα καλύπτονται αποτελεσματικά όλες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ο εργοδότης βρίσκεται σε πραγματικά αδύναμη θέση. Επομένως, συμμερίζομαι την άποψη του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στις προτάσεις του στην υπόθεση MMA IARD  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-53" href="#t-53">53</a>
</span>), ο οποίος «έχοντας υπόψη το σύνολο των δεδομένων, [εξακολουθούσε] να [πιστεύει] ότι η περιστασιακή “υπέρ το δέον κάλυψη” στην πράξη ορισμένων οντοτήτων [ήταν] περισσότερο εύλογη λύση από την εξατομικευμένη σε κάθε περίπτωση εξέταση του συσχετισμού δυνάμεων των διαδίκων, η οποία δημιουργεί προβλήματα στην πράξη»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-54" href="#t-54">54</a>
</span>). Η επιβεβαίωση ότι δεν είναι αναγκαία η κατά περίπτωση εκτίμηση της αδύναμης θέσης διασφαλίζει ότι πληρούνται οι δύο σκοποί τους οποίους επιδιώκει ο κανονισμός 1215/2012 και οι οποίοι συνίστανται, αφενός, στην προστασία του πιο αδύναμου μέρους και, αφετέρου, στη διασφάλιση υψηλού βαθμού προβλεψιμότητας των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Όσον αφορά το επιχείρημα που η ασφαλιστική εταιρία, εναγομένη της κύριας δίκης, ισχυρίζεται ότι αντλεί από την απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2004, Blijdenstein  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-55" href="#t-55">55</a>
</span>), φρονώ ότι η αναλογία με τα πραγματικά περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης είναι περιορισμένη, δεδομένου ότι, πρώτον, η εν λόγω απόφαση δεν αφορούσε το αυτοτελές σύστημα κατανομής της διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις ασφαλίσεων και, δεύτερον, η φύση της απαίτησης ήταν εντελώς διαφορετική, καθόσον επρόκειτο, στην εν λόγω απόφαση, για ενισχύσεις κοινωνικού χαρακτήρα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, από την ανάλυσή μου προκύπτει ότι κράτος μέλος το οποίο, υπό την ιδιότητά του ως εργοδότη, συνέχισε να καταβάλλει τις αποδοχές υπαλλήλου του που κατέστη ανίκανος προς εργασία κατόπιν τροχαίου ατυχήματος και το οποίο έχει υποκατασταθεί στα δικαιώματα του τελευταίου έναντι της εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος ασφαλιστικής εταιρίας, στην οποία είναι ασφαλισμένο το όχημα που ενεπλάκη στο εν λόγω ατύχημα έναντι αστικής ευθύνης, πρέπει να θεωρηθεί ως «ζημιωθείς», κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, δυνάμενος να επικαλεστεί το ευεργέτημα των ειδικών κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας που προβλέπει η ως άνω διάταξη σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ίδιου κανονισμού, προκειμένου να εναγάγει την εταιρία αυτή, με αίτημα να υποχρεωθεί η τελευταία να επιστρέψει τις καταβληθείσες αποδοχές, ενώπιον των δικών του δικαστηρίων.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Μετά τη θεμελίωση της διεθνούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων του κράτους μέλους του εργοδότη, απομένουν ακόμη ορισμένες διευκρινίσεις ως προς την κατά τόπον αρμοδιότητα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">Γ.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Η κατά τόπον αρμοδιότητα σε περίπτωση υποκατάστασης</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι η ζημιωθείσα από το τροχαίο ατύχημα στην Ισπανία υπάλληλος έχει την κατοικία της στο Μόναχο. Εργάζεται στο γερμανικό Γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και σημάτων, το οποίο –αν δεν απατώμαι, όπερ εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει– έχει την έδρα του στο Μόναχο. Το γερμανικό κράτος άσκησε την αγωγή του σε πρώτο βαθμό ενώπιον του Amtsgericht München (ειρηνοδικείου Μονάχου). Φαίνεται ότι το δικαστήριο αυτό είναι κατά τόπον αρμόδιο, είτε βάσει του τόπου κατοικίας της ζημιωθείσας είτε βάσει του τόπου όπου βρίσκεται η «έδρα» του εργοδότη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό τις συνθήκες αυτές, η ανάλυση που θα ακολουθήσει δεν είναι άμεσα αναγκαία για το αιτούν δικαστήριο για την επίλυση της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Εντούτοις, υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους θα προβώ σε περαιτέρω ανάλυση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφενός, το αιτούν δικαστήριο καθώς και τα ενδιαφερόμενα μέρη που μετείχαν στην έγγραφη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου προσδιόρισαν με διαφορετικό τρόπο «το» κατά τόπον αρμόδιο δικαστήριο. Συγκεκριμένα, το προδικαστικό ερώτημα κατά τη διατύπωσή του αφορά τη δυνατότητα κράτους-εργοδότη, το οποίο έχει υποκατασταθεί στα δικαιώματα υπαλλήλου, να εναγάγει την ασφαλιστική εταιρία ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του υπαλλήλου που κατέστη ανίκανος προς εργασία. Το γερμανικό κράτος υποστήριξε, με τις γραπτές παρατηρήσεις του, ότι ο εργοδότης που υπεισήλθε στα δικαιώματα της υπαλλήλου του έπρεπε να μπορεί να προσφύγει στο ίδιο ακριβώς δικαστήριο με εκείνο στο οποίο η εν λόγω υπάλληλος μπορούσε αρχικώς να προσφύγει κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 13, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012 και να ασκήσει την αγωγή του ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας της υπαλλήλου του. Η ασφαλιστική εταιρία αντιτάχθηκε στην αναγνώριση της δυνατότητας εναγωγής της ενώπιον του δικαστηρίου της έδρας της διοικητικής αρχής προτού τελικώς αναφερθεί στο δικαστήριο της κατοικίας της υπαλλήλου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-56" href="#t-56">56</a>
</span>). Η Ισπανική Κυβέρνηση αρκέστηκε να αναφερθεί σε δικαστήρια «διαφορετικά από εκείνο της κατοικίας του εναγομένου»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-57" href="#t-57">57</a>
</span>). Η Επιτροπή παρέσχε στο Δικαστήριο μια πιο εμπεριστατωμένη ανάλυση, προτείνοντας την ακόλουθη διάκριση. Εάν ο εργοδότης θεωρηθεί ως «ζημιωθείς», κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, αρμόδιο είναι το δικαστήριο του τόπου κατοικίας του εργοδότη. Εάν ο εργοδότης απλώς έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα της ζημιωθείσας υπαλλήλου του, αρμόδιο για την εκδίκαση της ευθείας αγωγής είναι το δικαστήριο του τόπου κατοικίας της εν λόγω υπαλλήλου. Για την επίλυση της διαφοράς της κύριας δίκης, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το κράτος μέλος που είναι ο υποκαθιστάμενος στα δικαιώματα εργοδότης μπορεί να εναγάγει την ασφαλιστική εταιρία ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του υπαλλήλου που κατέστη ανίκανος προς εργασία, εφόσον η ευθεία αγωγή επιτρέπεται.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Αφετέρου, στην απόφαση MMA IARD, το Δικαστήριο, αναφερόμενο μόνο γενικώς στα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος ο εργοδότης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-58" href="#t-58">58</a>
</span>), αποφάνθηκε μόνον επί του ζητήματος της διεθνούς δικαιοδοσίας.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατ’ αρχάς, υπενθυμίζω, επομένως, ότι, μολονότι ο καθορισμός της περιφέρειας του δικαστηρίου όπου βρίσκεται ο τόπος κατοικίας του ενάγοντος, κατά την έννοια του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012, ανήκει, κατ’ αρχήν, στην οργανωτική αρμοδιότητα του κράτους μέλους στο οποίο ανήκει το εν λόγω δικαστήριο  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-59" href="#t-59">59</a>
</span>), το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι η διάταξη αυτή «αποβλέπει στον απευθείας καθορισμό συγκεκριμένου δικαστηρίου εντός κράτους μέλους, χωρίς παραπομπή στους ισχύοντες στο κράτος αυτό κανόνες κατανομής της κατά τόπον αρμοδιότητας και, επομένως, στον καθορισμό όχι μόνον της διεθνούς δικαιοδοσίας, αλλά και της κατά τόπον αρμοδιότητας του εν λόγω δικαστηρίου, στις περιπτώσεις που καλύπτει η διάταξη αυτή»  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-60" href="#t-60">60</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Κατόπιν της διευκρίνισης αυτής, φρονώ ότι το επιχείρημα της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί εκ προοιμίου. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί, με μεγάλη σαφήνεια, ότι ο υποκαθιστάμενος στα δικαιώματα του υπαλλήλου εργοδότης είναι «ζημιωθείς» ο ίδιος κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-61" href="#t-61">61</a>
</span>). Επομένως, στην περίπτωση του ως άνω εργοδότη, ο οποίος εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής της εν λόγω διάταξης, μπορεί να εφαρμοστεί ο κανόνας του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού αυτού, σύμφωνα με τον οποίο ο ως άνω εργοδότης μπορεί, υπό την ιδιότητα του ενάγοντος, να εναγάγει τον ασφαλιστή ενώπιον των δικαστηρίων του τόπου κατοικίας του. Η γραμματική ερμηνεία των δύο αυτών διατάξεων αρκεί, κατά τη γνώμη μου, για να συναχθεί το ανωτέρω συμπέρασμα.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Διαφωνώ επίσης με την Επιτροπή κατά το μέρος που ισχυρίζεται ότι τα δικαιώματα του φορέα που υποκαθίσταται στα δικαιώματα δεν αποτελούν ίδια δικαιώματα αυτού και, ως εκ τούτου, δεν γεννούν δικαιώματα υπέρ αυτού όσον αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία τα οποία είναι αυτοτελή σε σχέση με τα δικαιώματα του άμεσα ζημιωθέντος. Ο εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου είναι ο μόνος που μπορεί να επικαλεστεί τα δικαιώματα που απορρέουν από την υποκατάσταση. Η ένταξή του στην κατηγορία των ευνοουμένων από τους ειδικούς κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις ασφαλίσεων υπό την ιδιότητά του ως «ζημιωθέντος» στηρίζεται εξάλλου στην ιδέα της αναγνώρισης της δικής του ζημίας. Επομένως, υπό αυτό το πρίσμα, δυσκολεύομαι να διακρίνω τους κινδύνους πολλαπλασιασμού των εχόντων διεθνή δικαιοδοσία δικαστηρίων που θα δημιουργούσε η υποκατάσταση.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επιπλέον, μολονότι η μεταφορά της διαδικασίας από ένα κράτος μέλος σε ένα άλλο συνιστά ήδη, αφ’ εαυτής, ταλαιπωρία για τον εναγόμενο, αμφιβάλλω αν η ταλαιπωρία αυτή επιτείνεται αναλόγως του ποιο από τα δικαστήρια του ίδιου κράτους μέλους θα πρέπει να επιληφθεί της διαφοράς. Με άλλα λόγια, μετά την αναγνώριση του forum actoris, φρονώ ότι είναι άνευ σημασίας, από την οπτική του εναγομένου, το αν η αγωγή ασκείται ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του υπαλλήλου ή ενώπιον του δικαστηρίου της έδρας του εργοδότη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι, προκειμένου οι κανόνες των άρθρων 11 και 13 του κανονισμού 1215/2012 να είναι πράγματι ειδικοί και να εκπληρώνουν πλήρως την προστατευτική λειτουργία τους, επιβάλλεται το συμπέρασμα ότι ο εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του ζημιωθέντος από τροχαίο ατύχημα υπαλλήλου του πρέπει να μπορεί να ασκήσει την αγωγή του κατά ασφαλιστικής εταιρίας ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας ή έδρας του  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-62" href="#t-62">62</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Υπό αυτή την έννοια πρέπει επίσης να ερμηνευθεί η απόφαση MMA IARD, στην οποία το Δικαστήριο αναφέρεται επανειλημμένως στα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο είναι εγκατεστημένος  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-63" href="#t-63">63</a>
</span>) ο εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου. Αντιθέτως, το κριτήριο του δικαστηρίου του τόπου κατοικίας του υπαλλήλου απουσιάζει αξιοσημείωτα από τη συλλογιστική του Δικαστηρίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-64" href="#t-64">64</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, από το άρθρο 13, παράγραφος 2, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012, προκύπτει ότι η ευθεία αγωγή του εργοδότη που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου του κατά ασφαλιστικής εταιρίας εγκατεστημένης σε άλλο κράτος μέλος πρέπει να ασκείται ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου εγκατάστασης του εν λόγω εργοδότη.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, ανακύπτει το ζήτημα του τρόπου καθορισμού του τόπου αυτού όταν ο εργοδότης είναι ένα κράτος. Όπως συμβαίνει στο πλαίσιο της διαφοράς της κύριας δίκης, το κράτος-εργοδότης αντιλαμβάνεται την ιδιαίτερη λειτουργία του υπό το πρίσμα της διοικητικής οργάνωσής του.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Το γεγονός ότι η υπάλληλος ασκούσε τις δραστηριότητές της στο Μόναχο δεν σημαίνει ότι το κράτος-εργοδότης πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει την έδρα του στο Μόναχο. Το κριτήριο του τόπου των δραστηριοτήτων του «υπαλλήλου» δεν έχει σχέση με το ζήτημα του προσδιορισμού του τόπου στον οποίο είναι εγκατεστημένος ο εργοδότης  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-65" href="#t-65">65</a>
</span>). Εξάλλου, σύμφωνα με τις επιταγές του άρθρου 63, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012, τα νομικά πρόσωπα έχουν την κατοικία τους στον τόπο όπου βρίσκεται η καταστατική τους έδρα, η κεντρική τους διοίκηση ή η κύρια εγκατάστασή τους  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-66" href="#t-66">66</a>
</span>).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ωστόσο, εάν το κράτος εργοδότης ασκήσει ευθεία αγωγή κατά της ασφαλιστικής εταιρίας, καθίσταται δυνάμει εκ του νόμου υποκατάστασης δικαιούχος αποζημίωσης λόγω καταβολής, εκ μέρους ενός από τους οργανισμούς του, των αποδοχών της υπαλλήλου του ενόσω η τελευταία δεν ήταν ικανή προς εργασία.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Επομένως, στην περίπτωση αυτή και προκειμένου να επιτευχθεί τόσο ο σκοπός της προβλεψιμότητας των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας όσο και ο σκοπός της ασφάλειας δικαίου  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-67" href="#t-67">67</a>
</span>), προτείνω να γίνει δεκτό ότι το κράτος-εργοδότης που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα του υπαλλήλου του μπορεί να εναγάγει την ασφαλιστική εταιρία ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου στον οποίο είναι εγκατεστημένη η διοικητική οντότητα που απασχολεί τον υπάλληλο και η οποία συνέχισε να καταβάλλει τις αποδοχές ενόσω ο τελευταίος ήταν ανίκανος προς εργασία. Πράγματι, η υποκατάσταση επέρχεται μόνον για τον λόγο ότι καταβλήθηκαν οι αποδοχές στον υπάλληλο, ο δε εργοδότης θεωρείται ως ζημιωθείς για τον λόγο ότι η συγκεκριμένη οντότητα εξασφάλισε την καταβολή τους κατά τη διάρκεια της απουσίας του υπαλλήλου συνεπεία του ατυχήματος.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Για το σύνολο των προεκτεθέντων λόγων, φρονώ ότι το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του ίδιου κανονισμού, έχει την έννοια ότι κράτος μέλος το οποίο ενεργεί υπό την ιδιότητα του εργοδότη που έχει υποκατασταθεί στα δικαιώματα του ζημιωθέντος από τροχαίο ατύχημα υπαλλήλου, του οποίου συνέχισε να καταβάλλει τις αποδοχές, μπορεί, υπό την ιδιότητα του «ζημιωθέντος», να εναγάγει την εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος εταιρία η οποία κάλυπτε την αστική ευθύνη που προέκυψε για το εμπλεκόμενο στο εν λόγω ατύχημα όχημα ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου της έδρας της διοικητικής οντότητας η οποία απασχολεί τον εν λόγω υπάλληλο.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">V.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Πρόταση</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76.</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το Landgericht München I (πρωτοδικείο Μονάχου Ι, Γερμανία) ως εξής:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-105" title="page-23">
      Το άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, σε συνδυασμό με το άρθρο 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του εν λόγω κανονισμού,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-106" title="page-23">
      έχει την έννοια ότι:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-107" title="page-23">
      κράτος μέλος το οποίο ενεργεί υπό την ιδιότητα του εργοδότη που έχει υποκατασταθεί στα δικαιώματα του ζημιωθέντος από τροχαίο ατύχημα υπαλλήλου, του οποίου συνέχισε να καταβάλλει τις αποδοχές, μπορεί, υπό την ιδιότητα του «ζημιωθέντος», να εναγάγει την εγκατεστημένη σε άλλο κράτος μέλος εταιρία η οποία κάλυπτε την αστική ευθύνη που προέκυψε για το εμπλεκόμενο στο εν λόγω ατύχημα όχημα ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου της έδρας της διοικητικής οντότητας η οποία απασχολεί τον εν λόγω υπάλληλο.
    </p>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">1</a>
</span>) Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">2</a>
</span>) Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2012, L 351, σ. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-3" href="#c-3">3</a>
</span>) Βλ. αιτιολογική σκέψη 18 του κανονισμού 1215/2012.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-4" href="#c-4">4</a>
</span>) Κανονισμός του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις (ΕΕ 2001, L 12, σ. 1).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-5" href="#c-5">5</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 20ής Ιουλίου 2017, MMA IARD (C‑340/16, στο εξής: απόφαση MMA IARD, EU:C:2017:576, σκέψη 39).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-6" href="#c-6">6</a>
</span>) Σύμφωνα με την υποχρέωση που απορρέει από το άρθρο 21 της οδηγίας 2009/103/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Σεπτεμβρίου 2009, σχετικά με την ασφάλιση της αστικής ευθύνης που προκύπτει από την κυκλοφορία αυτοκινήτων οχημάτων και τον έλεγχο της υποχρεώσεως προς ασφάλιση της ευθύνης αυτής (ΕΕ 2009, L 263, σ. 11). Μολονότι η οδηγία αυτή τροποποιήθηκε με την οδηγία (ΕΕ) 2021/2118 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 24ης Νοεμβρίου 2021 (ΕΕ 2021, L 430, σ. 1), οι τροποποιήσεις που επήλθαν δεν επηρέασαν τη συγκεκριμένη διάταξη.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-7" href="#c-7">7</a>
</span>) Η ενάγουσα της κύριας δίκης επικαλείται εν προκειμένω την απόφαση MMA IARD.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-8" href="#c-8">8</a>
</span>) Η εναγομένη της κύριας δίκης μνημονεύει, συναφώς, τις αποφάσεις της 17ης Σεπτεμβρίου 2009, Vorarlberger Gebietskrankenkasse (C‑347/08, στο εξής: απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse, EU:C:2009:561)· της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50)· της 20ής Μαΐου 2021, CNP (C‑913/19, EU:C:2021:399), καθώς και της 21ης Οκτωβρίου 2021, T. B. και D. (Διεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων) (C‑393/20, EU:C:2021:871).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-9" href="#c-9">9</a>
</span>) Βλ. σημείο 2.2 της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-10" href="#c-10">10</a>
</span>) Βλ. σημείο 2.2 της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως. Μολονότι το αιτούν δικαστήριο δεν μνημονεύει ρητώς τη σχετική γερμανική διάταξη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τη μνημόνευσε στα δικόγραφά της. Κατ’ ουσίαν, το άρθρο 76 του Bundesbeamtengesetz (νόμου περί ομοσπονδιακών δημοσίων υπαλλήλων), της 5ης Φεβρουαρίου 2009 (BGBl. 2009 I, σ. 160), προβλέπει ότι, σε περίπτωση τραυματισμού ή θανάτου δημοσίου υπαλλήλου, συνταξιούχου ή μέλους της οικογένειάς του, ο εργοδότης (Dienstherr) υποκαθίσταται εκ του νόμου στο δικαίωμα αποζημίωσης που παρέχει ο νόμος στο πρόσωπο αυτό κατά τρίτου λόγω τραυματισμού ή θανάτου, εφόσον ο εν λόγω εργοδότης υποχρεούται να καταβάλει παροχές κατά τη διάρκεια ανικανότητας προς εργασία λόγω σωματικών τραυματισμών ή λόγω σωματικής βλάβης ή θανάτου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-11" href="#c-11">11</a>
</span>) Όπως μνημονεύθηκε από το αιτούν δικαστήριο στο μέρος I και στο σημείο 2.5 του μέρους II της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-12" href="#c-12">12</a>
</span>) Κατά την έννοια του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012. Είναι ενδιαφέρον να επισημανθεί ότι η οδηγία 2009/103, όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2021/2118, ορίζει τον ζημιωθέντα ως «το πρόσωπο το οποίο δικαιούται αποκατάσταση της ζημίας που προκλήθηκε από οχήματα» (βλ. άρθρο 1, σημείο 2, της οδηγίας 2009/103, όπως τροποποιήθηκε, και αιτιολογική σκέψη 2 της οδηγίας 2021/2118).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-13" href="#c-13">13</a>
</span>) Αυτό το δικαίωμα άσκησης ευθείας αγωγής που διαθέτουν οι ζημιωθέντες σε ατύχημα που προκλήθηκε από όχημα το οποίο καλύπτεται από ασφάλιση κατά της ασφαλιστικής εταιρίας που καλύπτει την αστική ευθύνη του υπευθύνου απορρέει από την οδηγία 2009/103 (βλ. αιτιολογική σκέψη 30 και άρθρο 18 της εν λόγω οδηγίας).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-14" href="#c-14">14</a>
</span>) Δεδομένου ότι τα άρθρα 11 και 13 του κανονισμού 1215/2012 περιλαμβάνονται στο κεφάλαιο II, τμήμα 3, του κανονισμού αυτού, το οποίο αφορά τη διεθνή δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων. Το συγκεκριμένο τμήμα «θεσπίζει αυτοτελές σύστημα κατανομής της διεθνούς δικαιοδοσίας σε υποθέσεις ασφαλίσεων» [πρβλ. απόφαση της 9ης Δεκεμβρίου 2021, BT (Προσεπίκληση του ασφαλισμένου) (C‑708/20, EU:C:2021:986, σκέψη 26 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία)].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-15" href="#c-15">15</a>
</span>) Ωστόσο, επειδή παρεκκλίνουν από την αρχή της διεθνούς δικαιοδοσίας βάσει της δωσιδικίας της κατοικίας του εναγομένου, οι διατάξεις αυτές χρήζουν, κατ’ αρχήν, στενής ερμηνείας: πρβλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Allianz Elementar Versicherung (C‑652/20, EU:C:2022:514, σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-16" href="#c-16">16</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 14ης Φεβρουαρίου 2019, Milivojević (C‑630/17, EU:C:2019:123, σκέψη 81). Πρβλ., όσον αφορά τον κανονισμό 44/2001, ιδίως, αποφάσεις Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 37) και της 25ης Ιανουαρίου 2018, Schrems (C‑498/16, EU:C:2018:37, σκέψη 27). Στο μέτρο που ο κανονισμός 1215/2012 κατήργησε και αντικατέστησε τον ως άνω κανονισμό, ο οποίος αντικατέστησε με τη σειρά του τη Σύμβαση για τη διεθνή δικαιοδοσία και την εκτέλεση των αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις που υπογράφηκε στις Βρυξέλλες στις 27 Σεπτεμβρίου 1968 (ΕΕ 1972, L 299, σ. 32), όπως τροποποιήθηκε με τις διαδοχικές συμβάσεις για την προσχώρηση των νέων κρατών μελών στη Σύμβαση αυτή (ΕΕ 1998, C 27, σ. 1, στο εξής: Σύμβαση των Βρυξελλών), η διατυπωθείσα από το Δικαστήριο ερμηνεία των διατάξεων ενός εκ των ως άνω νομοθετημάτων ισχύει και για τις διατάξεις των λοιπών νομοθετημάτων, εφόσον οι συγκεκριμένες διατάξεις μπορούν να χαρακτηριστούν ισοδύναμες.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-17" href="#c-17">17</a>
</span>) Σύμφωνα με τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης που εκφράζεται στην αιτιολογική σκέψη 18 του κανονισμού 1215/2012.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-18" href="#c-18">18</a>
</span>) Υπενθυμίζω ότι, κατά το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού 1215/2012, ο κανονισμός αυτός εφαρμόζεται σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, αλλά δεν καλύπτει «φορολογικές, τελωνειακές ή διοικητικές υποθέσεις ή την ευθύνη κράτους για πράξεις ή παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας (acta iure imperii)».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-19" href="#c-19">19</a>
</span>) Στο σημείο αυτό υπογραμμίζεται ότι, στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, το γερμανικό κράτος εκπροσωπείται, τόσο ενώπιον του Δικαστηρίου όσο και ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, όχι από εκπροσώπους της κυβερνήσεως, αλλά από δικηγόρο.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-20" href="#c-20">20</a>
</span>) Σύμφωνα με τη σφαιρική προσέγγιση που προέκρινε το Δικαστήριο στην απόφαση MMA IARD (βλ. σκέψη 36 της εν λόγω απόφασης). Επιπλέον, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι οι διατάξεις του κανονισμού 44/2001 έχουν εφαρμογή σε διαφορά στην οποία εργαζόμενος ζητούσε την καταβολή αποζημίωσης αμφισβητώντας την εγκυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης την οποία συνήψε με ένα τρίτο κράτος [πρβλ. απόφαση της 19ης Ιουλίου 2012, Mahamdia (C‑154/11, EU:C:2012:491, σκέψη 56)].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-21" href="#c-21">21</a>
</span>) Πρβλ. αποφάσεις της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50, σκέψη 36)· της 9ης Δεκεμβρίου 2021, BT (Προσεπίκληση του ασφαλισμένου) (C‑708/20, EU:C:2021:986, σκέψη 23), καθώς και της 4ης Οκτωβρίου 2024, Mahá (C‑494/23, EU:C:2024:848, σκέψη 27 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία). Επιπλέον, το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 8, πρώτο εδάφιο, σημείο 2, της Σύμβασης των Βρυξελλών μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ισοδύναμο του άρθρου 9, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 44/2001 και του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 1215/2012, καθόσον οι διατάξεις αυτές «επιτρέπουν να εναχθεί ο ασφαλιστής που έχει την κατοικία του, αντιστοίχως, σε συμβαλλόμενο κράτος ή σε κράτος μέλος ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου έχει την κατοικία του ο ενάγων, εφόσον την αγωγή έχει ασκήσει ο αντισυμβαλλόμενος του ασφαλιστή στην περίπτωση της Σύμβασης των Βρυξελλών ή επίσης ο ασφαλισμένος ή ο δικαιούχος της ασφαλιστικής σύμβασης στην περίπτωση των εν λόγω κανονισμών, υπό την προϋπόθεση ότι ο ενάγων έχει την κατοικία του, αντιστοίχως, σε άλλο συμβαλλόμενο κράτος ή σε άλλο κράτος μέλος» [απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Allianz Elementar Versicherung (C‑652/20, EU:C:2022:514, σκέψη 23)].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-22" href="#c-22">22</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 47).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-23" href="#c-23">23</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 35).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-24" href="#c-24">24</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 38).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-25" href="#c-25">25</a>
</span>) Απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 41).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-26" href="#c-26">26</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 42).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-27" href="#c-27">27</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 44). Στη συνέχεια, το Δικαστήριο μνημόνευσε ειδικώς την περίπτωση των κληρονόμων του θύματος.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-28" href="#c-28">28</a>
</span>) Υπόθεση C‑433/01, EU:C:2004:21. Δεδομένου ότι η αγωγή του δημόσιου οργανισμού διεπόταν από το αστικό δίκαιο, η διαφορά της κύριας δίκης ενέπιπτε στην έννοια της «αστικής υπόθεσης», κατά την έννοια του άρθρου 1, πρώτο εδάφιο, της Σύμβασης των Βρυξελλών (πρβλ. σκέψη 21 της απόφασης αυτής).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-29" href="#c-29">29</a>
</span>) Σχετικά με την ομοιόμορφη ερμηνεία μεταξύ της Σύμβασης των Βρυξελλών, του κανονισμού 44/2001 και του κανονισμού 1215/2012, βλ. υποσημείωση 16 των παρουσών προτάσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-30" href="#c-30">30</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση Vorarlberger Gebietskrankenkasse (σκέψη 46 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-31" href="#c-31">31</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50, σκέψη 42).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-32" href="#c-32">32</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50, σκέψη 47).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-33" href="#c-33">33</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50, σκέψη 44).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-34" href="#c-34">34</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50, σκέψη 45).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-35" href="#c-35">35</a>
</span>) Απόφαση MMA IARD (σκέψη 39).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-36" href="#c-36">36</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψη 28 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-37" href="#c-37">37</a>
</span>) Στο σημείο αυτό, είναι χρήσιμο να υπομνησθεί ότι, λόγω αποκλίσεων μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων της συγκεκριμένης διάταξης, το Δικαστήριο προέβη σε ερμηνεία της με την απόφασή του Vorarlberger Gebietskrankenkasse, με την οποία έκρινε ότι το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά τον ζημιωθέντα (βλ. σκέψεις 25 έως 28 της εν λόγω απόφασης).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-38" href="#c-38">38</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψη 33 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-39" href="#c-39">39</a>
</span>) Απόφαση MMA IARD (σκέψη 34).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-40" href="#c-40">40</a>
</span>) Απόφαση MMA IARD (σκέψη 35). Η υπογράμμιση δική μου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-41" href="#c-41">41</a>
</span>) Η διατύπωση αυτή αφήνει ανοικτό το ζήτημα ενώπιον ποιου ακριβώς δικαστηρίου μπορεί να ασκηθεί η αγωγή. Επομένως, θα πρέπει να επανέλθω στο ζήτημα αυτό στη συνέχεια της ανάλυσης (βλ. σημεία 59 επ. των παρουσών προτάσεων).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-42" href="#c-42">42</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψη 37).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-43" href="#c-43">43</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψη 34).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-44" href="#c-44">44</a>
</span>) Πρβλ. αποφάσεις της 31ης Ιανουαρίου 2018, Hofsoe (C‑106/17, EU:C:2018:50, σκέψη 45)· της 27ης Φεβρουαρίου 2020, Balta (C‑803/18, EU:C:2020:123, σκέψη 42)· της 21ης Οκτωβρίου 2021, T. B. και D. (Διεθνής δικαιοδοσία σε υποθέσεις ασφαλίσεων) (C‑393/20, EU:C:2021:871, σκέψη 40), καθώς και της 27ης Απριλίου 2023, A1 και A2 (Ασφάλιση σκάφους αναψυχής) (C‑352/21, EU:C:2023:344, σκέψη 53).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-45" href="#c-45">45</a>
</span>) Όπως προανέφερα, ο όρος «victime» (θύμα) της γαλλικής αποδόσεως του άρθρου 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001, έχει ερμηνευθεί από το Δικαστήριο ως αφορών τον ζημιωθέντα. Ο νομοθέτης της Ένωσης παγίωσε την ερμηνεία αυτή, μη χρησιμοποιώντας πλέον τον όρο «victime» στο άρθρο 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, αλλά προτιμώντας αντ’ αυτού τον όρο «personne lésée (ζημιωθείς)».</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-46" href="#c-46">46</a>
</span>) Πρβλ., στο ίδιο πνεύμα, προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση MMA IARD (C‑340/16, EU:C:2017:396, σημείο 47).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-47" href="#c-47">47</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψη 35).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-48" href="#c-48">48</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψεις 21 και 25).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-49" href="#c-49">49</a>
</span>) Βλ. υποσημείωση 21 των παρουσών προτάσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-50" href="#c-50">50</a>
</span>) Βλ., ιδίως, αιτιολογική σκέψη 15 του κανονισμού 1215/2012. Πρβλ., επίσης, αποφάσεις της 27ης Φεβρουαρίου 2020, Balta (C‑803/18, EU:C:2020:123, σκέψη 42)· της 27ης Απριλίου 2023, A1 και A2 (Ασφάλιση σκάφους αναψυχής) (C‑352/21, EU:C:2023:344, σκέψη 53), καθώς και της 22ας Φεβρουαρίου 2024, FCA Italy και FPT Industrial (C‑81/23, EU:C:2024:165, σκέψη 41).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-51" href="#c-51">51</a>
</span>) Το Δικαστήριο είχε ήδη αφήσει ανοικτή τη δυνατότητα καθιέρωσης τεκμηρίου με την απόφαση της 13ης Ιουλίου 2000, Group Josi (C‑412/98, EU:C:2000:399), με την οποία είχε κρίνει ότι κανένα από τα δύο μέρη μιας σύμβασης αντασφάλισης δεν μπορεί «να τεκμαρθεί ότι βρίσκεται σε κατάσταση αδυναμίας σε σχέση με τον αντισυμβαλλόμενό του» (σκέψη 66 της εν λόγω απόφασης).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-52" href="#c-52">52</a>
</span>) Ωστόσο, το τεκμήριο ανατρέπεται αντικειμενικά όταν η ευθεία αγωγή ασκείται από υποκαθιστάμενο στα δικαιώματα εργοδότη ο οποίος είναι επαγγελματίας του τομέα των ασφαλίσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-53" href="#c-53">53</a>
</span>) C‑340/16, EU:C:2017:396.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-54" href="#c-54">54</a>
</span>) Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Bobek στην υπόθεση MMA IARD (C‑340/16, EU:C:2017:396, σημείο 89).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-55" href="#c-55">55</a>
</span>) Υπόθεση C‑433/01, EU:C:2004:21. Βλ. σημείο 37 των παρουσών προτάσεων.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-56" href="#c-56">56</a>
</span>) Βλ., χάριν συγκρίσεως, σημεία 1.1 και 3 των γραπτών παρατηρήσεων της εναγομένης της κύριας δίκης.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-57" href="#c-57">57</a>
</span>) Η υπογράμμιση δική μου.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-58" href="#c-58">58</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψεις 26, 30, 36, 37, 39 και 40).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-59" href="#c-59">59</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Allianz Elementar Versicherung (C‑652/20, EU:C:2022:514, σκέψη 56 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-60" href="#c-60">60</a>
</span>) Απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Allianz Elementar Versicherung (C‑652/20, EU:C:2022:514, σκέψη 38).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-61" href="#c-61">61</a>
</span>) Βλ., σχετικά με το άρθρο 11, παράγραφος 2, του κανονισμού 44/2001, απόφαση MMA IARD (σκέψεις 31 επ.). Η ιδιότητα του «ζημιωθέντος» αναγνωρίζεται ρητώς στον υποκαθιστάμενο στα δικαιώματα του υπαλλήλου εργοδότη (βλ. σκέψεις 37 έως 39 της απόφασης αυτής).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-62" href="#c-62">62</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 13ης Δεκεμβρίου 2007, FBTO Schadeverzekeringen (C‑463/06, EU:C:2007:792, σκέψη 28).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-63" href="#c-63">63</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση MMA IARD (σκέψεις 30, 36, 37, 39 και 40).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-64" href="#c-64">64</a>
</span>) Η μόνη ένδειξη που παρέχει η απόφαση MMA IARD όσον αφορά την κατοικία της υπαλλήλου είναι ότι βρισκόταν στην Αυστρία (βλ. σκέψη 15 της εν λόγω απόφασης).</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-65" href="#c-65">65</a>
</span>) Συγκεκριμένα, από τη συνδυασμένη ερμηνεία του άρθρου 11, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, και του άρθρου 13, παράγραφος 2, του κανονισμού 1215/2012, προκύπτει ότι το κριτήριο που προκρίνεται είναι το κριτήριο της κατοικίας του εργοδότη που έχει υπεισέλθει στα δικαιώματα ως ζημιωθείς και όχι το κριτήριο του τόπου εργασίας του ζημιωθέντος.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-66" href="#c-66">66</a>
</span>) Ο καθορισμός της κατοικίας των εταιριών και των νομικών προσώπων γίνεται, ελλείψει παραπομπής στο δίκαιο των κρατών μελών, βάσει αυτοτελούς ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης [πρβλ. απόφαση της 14ης Σεπτεμβρίου 2023, Club La Costa κ.λπ. (C‑821/21, EU:C:2023:672, σκέψη 60)].</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-67" href="#c-67">67</a>
</span>) Πρβλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 2022, Allianz Elementar Versicherung (C‑652/20, EU:C:2022:514, σκέψη 54).</p>
</body>
</html>
