De feiten, het procesverloop en de krachtens artikel 20 van 's Hofs Sta-tuut-EEG ingediende schriftelijke opmerkingen kunnen worden samengevat als volgt:
<TI><NP><NO.P>I —</NO.P><TXT>De feiten en het procesverloop</TXT></NP></TI>1.L. Coppola bezit de Italiaanse nationaliteit en was van 1952 tot 1958 aangesloten bij het Italiaanse algemene stelsel van sociale zekerheid. Van 11 oktober 1960 tot 12 augustus 1973 werkte hij in loondienst bij de chemische industrie in het Verenigd Koninkrijk en betaalde hij aldaar sociale-verzekeringsbijdragen. Bij zijn terugkomst in Italië was hij een tijdlang werkzaam als bouwvakarbeider en uit dien hoofde aangesloten bij de Italiaanse socialezekerheidsregeling.Coppola werd ziek en vroeg op 30 november 1974 in Italië een invaliditeitspensioen aan. In 1976 werd hem een Italiaans invalideitspensioen wegens gedeeltelijke invaliditeit toegekend, met terugwerkende kracht tot 1 december 1974.
Van 30 maart tot 15 mei 1975 en van 22 tot 26 juni 1976 lag Coppola in een ziekenhuis of was hij herstellende.
2.Het verzoek om Italiaanse invaliditeitsuitkeringen werd overeenkomstig de betrokken gemeenschapsrechtelijke bepalingen beschouwd als een verzoek om tevens in aanmerking te komen voor uitkeringen in het Verenigd Koninkrijk. Coppola's dossier werd derhalve doorgezonden aan de Britse autoriteiten, opdat deze op het verzoek konden beslissen.De Insurance Officer was van oordeel dat Coppola niet voldeed aan de medische voorwaarden betreffende de mate van invaliditeit die de Britse wettelijke regeling aan toekenning van een invaliditeitspensioen verbindt. Die medische voorwaarden verschillen van de in de Italiaanse wettelijke regeling gestelde voorwaarden. De Insurance Officer besliste dat Coppola geen recht had op een Brits invaliditeitspensioen. Toen Coppola van deze beslissing in beroep kwam bij de plaatselijke rechter, werd zij na een nieuw medisch deskundigenonderzoek bevestigd. Coppola kwam tegen dit vonnis in hoger beroep bij de Social Security Commissioner.
3.De Social Security Commissioner was van mening dat het verzoek in het Verenigd Koninkrijk moest worden aangemerkt als een aanvraag van niet alleen invaliditeitsuitkeringen doch tevens ziekteuitkeringen. In het Verenigd Koninkrijk ingediende aanvragen vermelden in het algemeen niet om welke van beide uitkeringen wordt verzocht; de uitkeringen worden van geval tot geval toegekend, daar een werknemer volgens de Britse wettelijke regeling eerst gedurende een periode van 168 dagen ziekteuitkeringen moet genieten, alvorens aanspraak te kunnen maken op betaling van een invaliditeitspensioen.Met betrekking tot de ziekteuitkeringen was de Social Security Commissioner van oordeel, dat — althans voor de eerste van de twee periodes van 30 maart tot 15 mei 1975 en 22 tot 26 juni 1976, waarin Coppola in het ziekenhuis lag of herstellende was — was voldaan aan de medische voorwaarden die in het Verenigd Koninkrijk gelden voor de toekenning van ziekteuitkeringen. De toekenning van de uitkeringen was daarom volgens de Social Security Commissioner afhankelijk van de vraag, of Coppola voldeed aan de twee voorwaarden inzake premiebetaling die de Britse wettelijke regeling aan de toekenning van ziekteuitkeringen verbindt.
Om te voldoen aan de eerste voorwaarde, moest de betrokkene een bepaald bedrag aan bijdragen feitelijk hebben betaald. Vast staat dat Coppola voor de betrokken perioden aan deze voorwaarde heeft voldaan.
Om te voldoen aan de tweede voorwaarde, moesten door of voor de aanvrager voldoende bijdragen zjn betaald over een aan het verzoek om uitkeringen voorafgaande periode, aangeduid als contribution year. Voor verzoeker liep het in aanmerking te nemen contribution year van 4 juni 1973 tot 2 juni 1974. In de loop van dit contribution year waren door of voor Coppola een geringer aantal bijdragen betaald dan het in de wettelijke regeling van het Verenigd Koninkrijk voorgeschreven minimum voor het verkrijgen van ziekteuitkeringen.
Bijgevolg oordeelde de Social Security Commissioner dat Coppola, tenzij de door of voor hem in Italië betaalde bijdragen in aanmerking werden genomen krachtens verordening nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971, met name artikel 18 van die verordening, dat voorziet in samentelling van verzekeringstijdvakken, niet voldeed aan de tweede hierboven genoemde voorwaarde inzake premiebetaling. Indien de Italiaanse bijdragen echter in aanmerking moesten worden genomen, had hij — althans tegen een verlaagd tarief — recht op uitkeringen voor bedoelde tijdvakken.
Met betrekking tot de invaliditeitsuitkeringen, die volgens de Britse wettelijke regeling onafhankelijk zijn van de duur van de tijdvakken van verzekering, oordeelde de Social Security Commissioner dat Coppola hiervoor in aanmerking kon komen, mits hij gedurende 168 dagen in een tijdvak van onderbreking van zijn tewerkstelling had voldaan aan de betrokken medische voorwaarden en zijn arbeidsongeschiktheid na die 168 dagen voortduurde. De Social Security Commissioner overwoog daartoe enerzijds de mogelijkheid van toepassing van artikel 18 van verordening nr. 1408/71, zodat de voorwaarden inzake premiebetaling die gelden voor de toekenning van Britse ziekteuitkeringen zouden zijn vervuld, en anderzijds de mogelijkheid van toepassing van artikel 40, lid 3, van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2595/77 van de Raad van 21 november 1977 (PB L 302 van 1977, blz. 1), met het oog op het in aanmerking nemen van Italiaanse ziekteuitkeringen voor de vervulling van bedoeld tijdvak van 168 dagen. In het tweede geval kon dit leiden tot betaling van Britse invaliditeitsuitkeringen tegen een verlaagd tarief, na samentelling en proratisatie overeenkomstig artikel 46 van verordening nr. 1408/71.
De Social Security Commissioner meende dat het geschil aanleiding gaf tot een aantal vragen betreffende het gemeenschapsrecht, en besloot daarom het Hof te verzoeken om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 177 EEG-Verdrag over de volgende vragen :
- 1.Kan degene die om een ziekteuitkering uit hoofde van een bijdragenstelsel van een Lid-Staat verzoekt, krachtens artikel 18, lid 1, van verordening (EEG) van de Raad nr. 1408/71 verlangen dat het bevoegde orgaan van die Lid-Staat rekening houdt met de krachtens de wettelijke regeling van een andere Lid-Staat vervulde tijdvakken van verzekering:
- (i)onder alle omstandigheden, ofwel
- (ii)alleen wanneer hij op het tijdstip van zijn verzoek onderworpen is aan de wetgeving van eerstgenoemde Lid-Staat in de zin van artikel 13 van genoemde verordening, ofwel
- (iii)alleen wanneer het bevoegde orgaan van eerstgenoemde Lid-Staat een orgaan is waarbij de aanvrager op het tijdstip waarop hij om prestaties verzoekt, is aangesloten in de zin van artikel 1, sub o, i),van genoemde verordening, ofwel
- (iv)alleen wanneer het bevoegde orgaan van eerstgenoemde Lid-Staat een orgaan is als bedoeld sub iii) of een orgaan dat aan de betrokkene prestaties verschuldigd is of zou zijn indien hij of een van zijn gezinsleden woonde op het grondgebied van die Lid-Staat) in de zin van artikel 1, sub o, ii), van genoemde verordening, ofwel
- (v)alleen onder andere, door het Hof te bepalen omstandigheden?
- 2.Indien vraag 1 overeenkomstig het aldaar sub ii) gestelde wordt beantwoord: moet een werknemer die achtereenvolgens werkzaam is geweest in twee of meer Lid-Staten alvorens arbeidsongeschikt te worden, gedurende die arbeidsongeschiktheid voor de toepassing van artikel 13 van genoemde verordening worden geacht alleen onderworpen te zijn aan de wetgeving van de Lid-Staat waar hij het eerst werkzaam was, van de Lid-Staat waar hij woont dan wel van een andere, en zo ja, van welke Lid-Staat?
- 3.Indien vraag i overeenkomstig het aldaar sub iii) of iv) gestelde wordt beantwoord: moet degene die om een ziekteuitkering uit hoofde van een bijdragenstclsel verzoekt, voor de toepassing van genoemd artikel 1, sub o, i), worden geacht bij een orgaan te zijn aangesloten:
- i)alleen indien hij bij het intreden van ziekte op dat tijdstip in de Lid-Staat waartoe het orgaan behoort zoveel bijdragen heeft betaald, dat hij op grond van die enkele bijdragen voldoet aan de voorwaarden inzake bijdragebetaling voor een volledige dan wel gedeeltelijke ziekteuitkering, ofwel
- (ii)indien hij of leden van zijn gezin bij het intreden — op dat of op een later tijdstip — van enig ander risico waartegen hij uit hoofde van hetzelfde stelsel bij dat orgaan verzekerd is, op grond van zijn enkele bijdragen in die Lid-Staat voldoen aan de voorwaarden inzake bijdragebetaling voor die uitkering, ofwel
- (iii)onder andere, door het Hof van Justitie te bepalen omstandigheden?
- 4.Moet degene die in een Lid-Staat recht heeft op een invaliditeitsuitkering zonder een beroep te doen op de artikelen 45 en 46 inzake samentelling en proratisatie, doch alleen op grond dat hij aanspraak kan maken op ziekteuitkering krachtens artikel 18 (al dan niet met een beroep op artikel 40, lid 3) van genoemde verordening, dulden dat zijn uitkering krachtens artikel 46, lid 3, van die verordening wordt gecorrigeerd, of is genoemd artikel 46, lid 3, ongeldig voor zover het anders zou leiden tot correctie van die uitkering?
4.De verwijzingsbeschikking is op 13 mei 1982 ter griffie van het Hof ingeschreven.Krachtens artikel 20 van 's Hofs Sta-tuut-EEG zijn schriftelijke opmerkingen ingediend door de Insurance Officer, vertegenwoordigd door A. V. Windsor, Senior Legal Assistant bij het Department of Health and Social Security, de Raad van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door J. Carbery, raadadviseur bij de juridische dienst van de Raad, en de Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door J. Forman, lid van de juridische dienst van de Commissie.
Het Hof heeft, op rapport van de rechterrapporteur en gehoord de advocaatgeneraalj bij beschikking van 13 oktober 1982 besloten de zaak krachtens artikel 95 van het Reglement voor de procesvoering naar de Derde kamer te verwijzen en zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.
<TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>Opmerkingen van partijen</TXT></NP></TI><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Opmerkingen van de Insurance Officer</TXT></NP></TI>De Insurance Officer merkt om te beginnen op, dat de verschillende bepalingen inzake samentelling van verzekeringsperioden van de artikelen 18, 38, 45, 64 en 71 van verordening nr. 1408/71 moeten worden bezien in verband met de specifieke uitkering waarop zij betrekking hebben. Nu de omschrijving van bevoegd orgaan in artikel 1, sub o, van verordening nr. 1408/71 de mogelijkheid niet uitsluit dat meer dan één orgaan — en dus meer dan één Lid-Staat — op een bepaald ogenblik bevoegd zijn, moeten de in de verordening vastgestelde objectieve criteria in aanmerking worden genomen: Terwijl bij uitkeringen op lange termijn in het algemeen twee of meer Lid-Staten gelijktijdig verantwoordelijk zijn voor de betaling van de uitkering, kunnen uitkeringen op korte termijn slechts in een Lid-Staat worden aangevraagd. In tegenstelling tot de bepalingen van titel III, hoofdstuk 3 (ouderdom en overlijden (pensioenen)), welke van overeenkomstige toepassing zijn op hoofdstuk 2 (invaliditeit), vloeit uit de opzet van de bepalingen van hoofdstuk 1 (ziekte en moederschap) voort dat op een bepaald ogenblik slechts één orgaan bevoegd is. Uit de redactie van artikel 16 van verordening nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van artikel 18 van verordening nr. 1408/71 blijkt duidelijk dat, voor de toepassing van genoemd artikel 18, alleen het orgaan bevoegd is waarbij de werknemer op het tijdstip van de aanvraag is aangesloten. Hierbij moet tevens worden gewezen op het bepaalde in afdeling 5 van hoofdstuk 1, betreffende de pensioen- of rentetrekkers, waarin met zoveel woorden is bepaald welke van de betrokken Lid-Staten uitsluitend verantwoordelijk is voor de betaling van de ziekteuitkering.
Meer in het bijzonder met betrekking tot de eerste vraag, is de Insurance Officer van mening dat de enige omschrijving van bevoegd orgaan die beslissend is voor de toepassing van artikel 18 van verordening nr. 1408/71 die van artikel 1, sub o, i), is. De vraag of iemand is aangesloten in de zin van deze bepaling, is afhankelijk van de vraag of hij gehouden was, aan het door bedoeld orgaan beheerd stelsel van sociale zekerheid bijdragen te betalen onmiddellijk voor het intreden van de gebeurtenis die aanspraak kan geven tot de uitkering of gedurende het tijdvak waarin een verzekerde gebeurtenis is ingetreden. Het ware redelijk de betekenis van het begrip orgaan waarbij de betrokkene is aangesloten dusdanig uit te breiden, dat het ook de instelling omvat waarbij de betrokkene voor dat risico laatstelijk bijdragen moest betalen.
In het kader van de Britse wetgeving wordt iemand als aangesloten beschouwd, wanneer hij tegen een bepaald risico is gedekt op grond van eerder in loondienst betaalde bijdragen. In het kader van artikel 1, sub o, i), evenwel moet het woord aangesloten worden opgevat in die zin, dat het dezelfde draagwijdte heeft als het begrip degene die slechts aan de wetgeving van een enkele staat onderworpen is, in de algemene bepaling van artikel 13 van verordening nr. 1408/71. Een werknemer is onderworpen aan de wetgeving van de Lid-Staat waar hij werktj ongeacht in welke staat hij woont. Dit beginsel is van belang om een onderscheid te maken tussen artikel 1, sub o, i), en artikel 1, sub 0, ii), en om te voorkomen dat iemand een uitkering kan vragen bij verschillende organen, die alle verplicht zijn de bepalingen inzake samentelling toe te passen. De term aangesloten in artikel 1, sub o, i), moet dus eng worden uitgelegd.
De Insurance Officer meent derhalve dat de eerste vraag moet worden beantwoord in de sub iii) van deze vraag genoemde zin.
Gelet op dit antwoord hoeft de tweede vraag niet te worden beantwoord. Mocht een antwoord op deze vraag echter toch nodig zijn, dan meent de Insurance Officer dat een werknemer die in twee of meer Lid-Staten werkzaam is geweest alvorens arbeidsongeschikt te worden, onderworpen blijft aan de wetgeving van de Lid-Staat waarin hij laatstelijk heeft gewerkt en premies heeft betaald, wanneer deze wetgeving dit voorschrijft.
Met betrekking tot de derde vraag is de Insurance Officer van mening dat, wanneer de term aangesloten in de context van artikel 1, sub o, i), van verordening nr. 1408/71 wordt opgevat in die zin, dat hij dezelfde strekking heeft als het begrip werknemer die slechts aan de wetgeving van een enkele Lid-Staat onderworpen is, de vraag of een werknemer moet worden beschouwd als aangesloten in die zin in de eerste plaats een vraag van feitelijke aard is. Dan moet worden nagegaan of de betrokkene bij dit orgaan is ingeschreven en gehouden is tot betaling van bijdragen wegens zijn huidige werkkring. Ingevolge artikel 18 van verordening nr. 1408/71 moet het bevoegde orgaan in dat geval rekening houden met de in een andere Lid-Staat betaalde bijdragen die een aanspraak op een prestatie doen ontstaan.
Met betrekking tot vraag 3, sub ii), meent de Insurance Officer dat, wanneer een Lid-Staat in een bijzondere aansluiting naar gelang van de aard van een bepaald risico had voorzien, iemand als aangesloten in de zin van een aantal bepalingen van verordening nr. 1408/71 zou kunnen worden beschouwd, zonder dit te zijn in het kader van andere bepalingen. Dit kan echter niet afdoen aan de toepasselijkheid van artikel 1, sub o, i), nu het niet tot gevolg kan hebben dat iemand wordt onderworpen aan de wetgeving van een Lid-Staat, wanneer hij daar in feite niet onder valt.
Het antwoord op de derde vraag moet derhalve luiden, dat iemand voor de toepassing van artikel 1, sub o, i), van verordening nr. 1408/71 met het oog op een bepaalde uitkering bij een orgaan is aangesloten, indien hij laatstelijk de voor de uitkering verschuldigde bijdragen heeft betaald overeenkomstig de wettelijke regeling van de Lid-Staat van het orgaan waartoe hij zich heeft gewend.
Met betrekking tot de vierde vraag merkt de Insurance Officer in de eerste plaats op dat, wanneer een werknemer achtereenvolgens onderworpen is geweest aan een wetgeving van type B in een bepaalde Lid-Staat (in casu Italië) en aan een wetgeving van type A in een andere Lid-Staat (in casu het Verenigd Koninkrijk), artikel 46 van verordening nr. 1408/71 normaliter van toepassing moet zijn.
Wanneer een orgaan van het Verenigd Koninkrijk bevoegd is omdat de werknemer op het tijdstip van aanvraag van een uitkering in het Verenigd Koninkrijk werkzaam is, daar is ingeschreven en bijdragen betaalt, en wanneer deze werknemer om toekenning van een ziekteuitkering verzoekt waarvoor in een andere Lid-Staat vervulde verzekeringstijdvakken moeten worden samengeteld, dan verschilt zijn vervolgens ontstaan recht op invaliditeitspensioen, dat niet afhankelijk is van de vervulling van verzekeringstijdvakken en recht geeft op betaling tegen het gewone tarief overeenkomstig artikel 14 van de Social Security Pensions Act 1975, niet van het recht op een invaliditeitspensioen na een verzoek om toekenning van een ziekteuitkering, waarvoor de in een andere Lid-Staat vervulde verzekeringstijdvakken niet behoefden te worden samengeteld. Onder die omstandigheden toegekende uitkeringen moeten worden beschouwd als zelfstandige uitkeringen die, volgens het arrest van het Hof in zaak 24/75 (Petroni, Jurispr. 1975, blz. 1949), niet kunnen worden verlaagd.
De enige gevallen waarin het recht op toekenning van een invaliditeitsuitkering uit hoofde van de Britse wetgeving niet moet worden geacht enkel uit hoofde van de nationale wetgeving te zijn verkregen, zijn de gevallen waarin een beroep moet worden gedaan op de bepalingen van artikel 40, lid 3, van verordening nr. 1408/71. In dergelijke gevallen wordt een pensioen betaald uit hoofde van artikel 46, lid 2, van de verordening en is artikel 46, lid 3, van toepassing.
Volgens de Insurance Officer moet derhalve op de vierde vraag worden geantwoord, dat artikel 46, lid 3, van verordening nr. 1408/71 alleen van toepassing is in gevallen waarin ter verkrijging van het recht op een uitkering krachtens artikel 46 een beroep moet worden gedaan op de bepalingen betreffende het in aanmerking nemen van de tijdvakken die zijn vervuld krachtens de wetgeving van een andere Lid-Staat in de zin van artikel 51, sub a, EEG-Verdrag.
<TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Opmerkingen van Je Raad</TXT></NP></TI>De Raad wijst erop dat zijn opmerkingen alleen betrekking hebben op de vierde vraag en bedoeld zijn de geldigheid van artikel 46, lid 3, van verordening nr. 1408/71 te staven.
Volgens de Raad zijn het recht op ziekteuitkeringen en het recht op invaliditeitsuitkeringen wel te onderscheiden rechten, ook al moet een werknemer naar Brits recht eerst gedurende een bepaalde periode ziekteuitkeringen genieten alvorens aanspraak te kunnen maken op betaling van invaliditeitspensioen.
Het onderhavige geval verschilt van de situatie in het arrest van het Hof in zaak 24/75 (Petroni, Jurispr. 1975, blz. 1149), volgens hetwelk een werknemer niet kan worden beroofd van bepaalde rechten op uitkeringen die hij reeds geniet door de enkele toepassing van de nationale wetgeving zonder een beroep te doen op de gemeenschapsrechtelijke bepalingen; blijkens de in casu overgelegde stukken heeft Coppola immers uit hoofde van de enkele Britse wetgeving geen recht op Britse ziekteuitkeringen. Daar hij laatstelijk in Italie werkzaam is geweest, dient het Italiaans orgaan overeenkomstig artikel 18 van de verordening rekening te houden met de tijdvakken van verzekering, arbeid of wonen, vervuld onder de wetgeving van een der Lid-Staten, en de aldus bepaalde uitkering te betalen.
Voor de invaliditeitsuitkering is in casu artikel 40 van de verordening van toepassing. Artikel 46, lid 3, bepaalt in dit verband dat de betrokkene geen recht heeft op uitkeringen die uitgaan boven het hoogste theoretische bedrag dat overeenstemt met het bedrag dat het bevoegde orgaan zou moeten betalen, indien de werknemer alle tijdvakken van verzekering of wonen had vervuld krachtens de wetgeving van de Lid-Staat. De uitkering waarop de betrokkene aanspraak kan maken kan in voorkomend geval worden verlaagd.
Ofschoon artikel 46, lid 3, onverenigbaar met artikel 51 EEG-Verdrag is verklaard, voor zover het leidt tot verlaging van rechten waarvoor de betrokkene in een Lid-Staat krachtens de enkele nationale wetgeving in aanmerking komt, is dit artikel onverminderd geldig wanneer het wordt toegepast ter verlaging van het bedrag van een door samentelling verkregen uitkering. Coppola heeft slechts krachtens de communautaire regeling recht op een Brits invaliditeitspensioen. In casu bestaan derhalve geen aanwijzingen dat artikel 46, lid 3, ongeldig ís, op andere gronden dan opgesomd in de arresten van het Hof in de zaken 24/75 (Petroni) en 26/76 (Strehl, Jurispr. 1977, blz. 211).
Samenvattend meent de Raad dat artikel 46, lid 3, van verordening nr. 1408/71 geldig is, behalve in de reeds genoemde gevallen waarin werd uitgemaakt dat het geldigheid miste.
<TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Opmerkingen van de Commissie</TXT></NP></TI>De Commissie wijst er in de eerste plaats op dat, evenals in verordening nr. 1408/71, de problematiek van de ziektcuitkering volledig moet worden gescheiden van die van de invaliditeitsuitkering.
Artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1408/71, inzake het samentcllen van tijdvakken van verzekering, arbeid of wonen, maakt deel uit van het hoofdstuk dat handelt over ziektenitkeringen.
Dit artikel vermeldt niet welke Lid-Staat de in de tweede helft ervan neergelegde aanwijzingen moet naleven. Een nauwkeurige omschrijving van het bevoegd orgaan is vervat in artikel 1, sub o, van verordening nr. 1408/71. Op zichzelf geeft deze omschrijving geen antwoord op de vraag, naar de wetgeving van welke Lid-Staat artikel 18, lid 1, verwijst. Volgens artikel 13, lid 1, van verordening nr. 1408/71 evenwel, dat deel uitmaakt van titel II: Vaststelling van de toe te passen wetgeving, is de werknemer slechts aan de wetgeving van een enkele Lid-Staat onderworpen, te weten, volgens artikel 13, lid 2, de wetgeving van de Lid-Staat op het grondgebied waarvan hij werkzaam is. Deze bepaling van artikel 13 is normaliter in haar algemeenheid van toepassing, tenzij een andere bepaling uitdrukkelijk daarvan afwijkt.
Bij de uitlegging van artikel 18, lid 1, moet dus ervan worden uitgegaan dat artikel 13 verwijst naar de Lid-Staat waar de werknemer werkzaam is. Indien de wetgeving van deze Lid-Staat de verkrijging van het recht op ziekteuitkering afhankelijk stelt van de vervulling van tijdvakken van verzekering, arbeid of wonen, moet het bevoegde orgaan bij de vaststelling van een recht op uitkering rekening houden met in andere Lid-Staten vervulde tijdvakken van verzekering, arbeid of wonen.
Deze uitlegging wordt bevestigd door artikel 16, lid 3, van verordening nr. 574/72, betreffende de procedures die moeten worden gevolgd bij aanvragen om ziekteuitkeringen; hier worden de begrippen bevoegde staat en vroeger krachtens de wettelijke regeling van enige andere Lid-Staat vervulde tijdvakken van verzekering gehanteerd. Dit biedt steun voor de stelling dat, bij aanvragen om ziekteverzekering, de wetgeving toepasselijk is van de Lid-Staat waar de werknemer het laatst werkzaam is geweest, en dat alleen de tijdvakken in aanmerking moeten worden genomen die vroeger en niet later zijn vervuld.
Volgens de Commissie moet het antwoord op de eerste dfie vragen dan ook luiden dat, wanneer de verzoeker om ziekteuitkeringen in een bepaalde Lid-Staat in die Lid-Staat werkzaam is, het bevoegde orgaan van de Lid-Staat voor zover nodig rekening moet houden met voordien in een andere Lid-Staat vervulde verzekeringstijdvakken: artikel 18, lid 1, van verordening nr. 1408/71 is niet gericht tot die andere Lid-Staat.
Voor wat betreft de in de vierde vraag bedoelde invaliditeitsuitkeringen, wordt in hoofdstuk 2 van titel III van verordening nr. 1408/71 (invaliditeit) onderscheid gemaakt tussen wettelijke regelingen volgens welke het bedrag der invaliditeitsuitkeringen onafhankelijk is varį de duur der tijdvakken van verzekering (afdeling 1), en wettelijke regelingen volgens welke het bedrag der invaliditeitsuitkeringen afhankelijk is van de duur der tijdvakken van verzekering of van wonen (afdeling 2); afdeling 2 regelt tevens het geval waarin een werknemer onderworpen is aan beide types wetgeving. In een geval als het onderhavige is volgens de Commissie Afdeling 2 van toepassing. Bijgevolg zijn in casu de bepalingen van artikel 40 en van titel III, hoofdstuk 3, inzake samentelling en proratisatie, van toepassing.
Gezien de onderscheiden regeling in verordening nr. 1408/71 van ziekte- en invaliditeitsuitkeringen, kan artikel 18 niet in aanmerking worden genomen waar het gaat om de gemeenschapsrechtelijke bepalingen inzake invaliditeitsuitkeringen. In dat geval moeten veeleer de bepalingen van artikel 40, lid 3, van verordening nr. 1408/71 toepassig vinden.
Bijgevolg moet het antwoord op de vierde vraag luiden, dat de uitlegging van de bepalingen van verordening nr. 1408/71 inzake invaliditeitsuitkeringen niet wordt bepaald door de uitlegging van de bepalingen inzake ziekteuitkeringen. Wanneer het gaat om invaliditeitsuitkeringen zijn de desbetreffende bepalingen van hoofdstuk 2 en, indirect, van hoofdstuk 3 van toepassing, en niet die van hoofdstuk 1 van titel III van verordening nr. 1408/71.