<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1994ELA.0600288501.case.xml"><NO.CASE>C-135/92</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61992C0135</NO.CELEX><NO.SEQ>0028.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2887</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2898</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ DARMON — ΥΠΟΘΕΣΗ C-135/92</LEFT><RIGHT>FISKANO κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Marco Darmon</HT></P><P>της <DATE ISO="19931027">27ης Οκτωβρίου 1993</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριε Πρόεδρε,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριοι δικαστές,</HT></P><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Η υπόθεση, επί της οποίας καλείσθε σήμερα να αποφανθείτε, παρουσιάζει το πρωτοφανές απ' ό, τι γνωρίζω χαρακτηριστικό να αποτελεί προσφυγή ακυρώσεως ασκηθείσα από υπήκοο τρίτης χώρας κατά επιστολής της Επιτροπής απευθυνομένης προς τον εκπρόσωπο του Βασιλείου της Σουηδίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Αυτή η ιδιαιτερότητα εξηγεί, από μόνη της, την προβολή από την Επιτροπή δύο ενστάσεων απαραδέκτου.</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Πριν επιληφθώ των προαναφερομένων ενστάσεων, πρέπει να αναφερθώ εν περι-λήψει τόσο στο πραγματικό όσο και στο νομικό πλαίσιο της διαφοράς, παραπέμποντας για πιο εκτεταμένη ανάπτυξη στην έκθεση ακροατηρίου<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ι — Νομικό πλαίσιο.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Κατά τους όρους της συμφωνίας της <DATE ISO="19770321">21ης Μαρτίου 1977</DATE>, η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και η Κυβέρνηση της Σουηδίας αναγνώρισαν στις αποκλειστικές τους ζώνες αλιείας υπέρ των πλοίων υπό σημαία του αντισυμβαλλομένου μέρους αμοιβαία δικαιώματα (άρθρο 1), περιοριζόμενα ωστόσο από ποσοστώσεις αλιευμάτων καθοριζόμενες ετησίως (άρθρο 2) και εξαρτώμενα από τη χορήγηση αδείας αλιείας (άρθρο 3).</TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κάθε μέρος οφείλει να επιβάλει την τήρηση της συμφωνίας στα πλοία της σημαίας του (άρθρο 5, παράγραφος 1) και δύναται να λαμβάνει εις βάρος των πλοίων της σημαίας του αντισυμβαλλομένου μέρους τα απαραίτητα μέτρα για την τήρηση των διατάξεων της συμφωνίας (άρθρο 5, παράγραφος 2).</TXT></NP><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Μια διαδικασία διαβουλεύσεων και εν ανάγκη διαιτησίας έχει θεσπιστεί για την επίλυση κάθε διαφοράς που τυχόν θα προκύπτει τόσο κατά την ερμηνεία όσο και κατά την εφαρμογή της συμφωνίας (άρθρο 7).</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Η τελευταία εγκρίθηκε με κανονισμό του Συμβουλίου της <DATE ISO="19800627">27ης Ιουνίου 1980</DATE> και αποτέλεσε παράρτημά του<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΟΚ) 2209/80 του Συμβουλίου της <DATE ISO="19800627">27ης Ιουνίου 1980</DATE> περί συνάψεως συμφωνίας αλιείας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Κυβερνήσεως της Σουηδίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="226" DATE.PUB="1980" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 226, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2888"?><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το Συμβούλιο, με κανονισμό της <DATE ISO="19901220">20ής Δεκεμβρίου 1990</DATE><NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός (ΕΟΚ) 3929/90 περί καθορισμού, για το 1991, ορισμένων μέτρων διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων που εφαρμόζονται σε σκάφη υπό σουηδική σημαία (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="378" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="48">ΕΕ L 378, α 48</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, καθόρισε τις προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούν τα σουηδικά πλοία που θα αλιεύουν στα κοινοτικά ύδατα, η παράβαση των οποίων θα είχε ως συνέπεια την ανάκληση της αδείας αλιείας για χρονικό διάστημα μέχρι 12 μηνών.</TXT></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19911210">10 Δεκεμβρίου 1991</DATE>, το σουηδικό αλιευτικό σκάφος Lavon, ιδιοκτησίας της εταιρίας σουηδικού δικαίου Fiskano Α. Β. (στο εξής: Fiskano), αφού ελέγχθηκε από τις ολλανδικές αρχές (Algemene Inspectie Dienst), προέκυψε ότι δεν περιελαμβάνετο στον κατάλογο των πλοίων που κατείχαν άδεια αλιείας. Οι ολλανδικές αρχές ενημέρωσαν την Επιτροπή η οποία επιβεβαίωσε αυτό το γεγονός.</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Στη συνέχεια, η τελευταία έστειλε στις <DATE ISO="19920219">19 Φεβρουαρίου 1992</DATE> επιστολή στον πρεσβευτή της Σουηδίας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, πληροφορώντας τον ότι, <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>επειδή το Lavon θεωρήθηκε ένοχο παράνομης αλιείας, δεν θα ληφθεί υπόψη για την έκδοση νέας άδειας αλιείας<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παράρτημα 1 της προσφυγής.</P></NOTE> για χρονικό διάστημα 12 μηνών από τις <DATE ISO="19911215">15 Δεκεμβρίου 1991</DATE>, βάσει του άρθρου 3, παράγραφοι 7 και 8, του προαναφερόμενου κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Αντίγραφο αυτής της επιστολής διαβιβάστηκε από τη σουηδική αρχή στη Fiskano, η οποία στις <DATE ISO="19920330">30 Μαρτίου 1992</DATE> υπέβαλε στην Επιτροπή ένσταση που απορρίφθηκε με επιστολή της <DATE ISO="19920505">5ης Μαΐου 1992</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Η παρούσα προσφυγή έχει ασκηθεί κατά της επιστολής της <DATE ISO="19920219">19ης Φεβρουαρίου 1992</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Όπως επισήμανα προηγουμένως, η Επιτροπή προέβαλε, κατά τη γνώμη μου, δύο ενστάσεις απαραδέκτου, τις οποίες δεν έχει διαχωρίσει. Η πρώτη αφορά τη φύση της προσβαλλομένης πράξεως και η δεύτερη τη διττή προϋπόθεση του να αφορά η πράξη τον προσφεύγοντα άμεσα και ατομικά.</TXT></NP><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Προτού εξετάσω την πρώτη ένσταση, ας θυμηθούμε ότι, όσον αφορά το τυπικό κριτήριο, η νομολογία του Δικαστηρίου σας ποτέ δεν προσκολλήθηκε στον χαρακτηρισμό που έδωσε σε μια πράξη το όργανο που την εξέδωσε, αλλ' αντίθετα προχωρούσε στην εξέταση της, προκειμένου να καθορίσει την πραγματική της φύση.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>'Ετσι, με την απόφαση Fédération charbonnière de Belgique κατά Ανωτάτης Αρχής της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19560716">16ης Ιουλίου 1956</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="8/55" YEAR="1956" PAGE.ECR="199">8/55 (Rec. 1956, σ. 199)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, κρίνατε ότι μια επιστολή έπρεπε να χαρακτηρισθεί ως απόφαση, επειδή</TXT><?PAGE NO="I-2889"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>η Ανωτάτη Αρχή προσδιόρισε έτσι κατά τρόπο απερίφραστο τη στάση που ήδη από τώρα αποφασίζει να τηρήσει σε περίπτωση συνδρομής των υπό στοιχείο 2, d του εγγράφου αναφερομένων προϋποθέσεων<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σελίδα 225.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Ας θυμηθούμε επίσης εκ προοιμίου ότι το γεγονός ότι αιτία της επιστολής αποτελεί μια διεθνής συμφωνία δεν αρκεί για να την εξαιρέσει από την κρίση και τον έλεγχο του Δικαστηρίου σας.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Έτσι, στην απόφαση Haegeman<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19740430">30ής Απριλίου 1974</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="181/73" YEAR="1974" PAGE.ECR="449">181/73, Haegeman κατά Βελγίου (Rec. 1973, σ. 449)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> έχετε υπογραμμίσει ότι μια συμφωνία που συνήψε το Συμβούλιο αποτελούσε</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>πράξη οργάνου της Κοινότητας<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 4.</P></NOTE></P></QUOT.S></P><P>οπότε</P><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>(...) οι διατάξεις της συμφωνίας αποτελούν, από της θέσεώς της σε ισχύ, αναπόσπαστο μέρος της κοινοτικής έννομης τάξεως<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 5.</P></NOTE>,</P><P>και, κατά συνέπεια, εμπίπτουν στην αρμοδιότητά σας ως προς την ερμηνεία της.</P></NP><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Επιπλέον, με τη γνωμοδότηση σας 1/75<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γνωμοδότηση της <DATE ISO="19751111">11ης Νοεμβρίου 1975</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="1/75" YEAR="1975" PAGE.ECR="1355">1/75 (Συλλογή 1975, σ. 1355)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> κρίνατε ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>δεδομένου ότι το ζήτημα αν η σύναψη μιας συγκεκριμένης συμφωνίας εμπίπτει ή όχι στις αρμοδιότητες της Κοινότητας και αν, ενδεχομένως, οι αρμοδιότητες αυτές ασκήθηκαν κατά τρόπο σύμφωνο προς τις διατάξεις της Συνθήκης μπορεί να υποβληθεί στο Δικαστήριο, είτε κατά τρόπο άμεσο, σύμφωνα με τα άρθρα 169 ή 173 της Συνθήκης, είτε μέσω αιτήσεως για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως, πρέπει να αναγνωριστεί ότι το εν λόγω ζήτημα μπορεί να τεθεί στην κρίση του Δικαστηρίου μέσω της διαδικασίας της εκδόσεως προηγούμενης γνωμοδοτήσεως του άρθρου 228<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σελίδα 1361.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Ενόψει αυτών των σκέψεων, θα πρέπει να αναλυθεί η άποψη που υποστήριξε η Επιτροπή, ότι δηλαδή αφενός η επίδικη επιστολή δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής εκ μέρους του προσφεύγοντος καθόσον, απευθυνόμενη σε τρίτο κράτος, εντάσσεται στο πλαίσιο των σχέσεων δύο κυριάρχων οργανισμών και κατά συνέπεια δεν μπορεί να αφορά άμεσα και ατομικά τον προσφεύγοντα και ότι αφετέρου, προκειμένης διακρατικής σχέσεως, η επιστολή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>απόφαση<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>, όντας μια απλή ανακοίνωση της Επιτροπής περί επιβολής κυρώσεως, η αντιμετώπιση της οποίας εναπόκειται αποκλειστικά στις σουηδικές αρχές.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2890"?><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Η αντίκρουση αυτής της επιχειρηματολογίας στηρίζεται στην ερμηνεία των σχετικών διατάξεων της συμφωνίας, καθώς επίσης και των κανονισμών που ίσχυαν κατά τη διαπίστωση της παραβάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Όπως ορθά παρατηρεί η Επιτροπή, το γεγονός ότι το άρθρο 5, παράγραφος 1, της συμφωνίας προβλέπει ότι κάθε μέρος οφείλει να υποχρεώσει τα πλοία της σημαίας του να τηρούν τους όρους τόσο της συμφωνίας, όσο και άλλων κανονισμών, καθόλου δεν σημαίνει ότι η Κοινότητα ή το Βασίλειο της Σουηδίας παραιτήθηκαν από τις αντίστοιχες εξουσίες τους όσον αφορά την τήρηση της ισχύουσας ρυθμίσεως από τα πλοία της σημαίας του αντισυμβαλλομένου μέρους.</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Το άρθρο 5, παράγραφος 2, ορίζει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Κάθε μέρος μπορεί να λαμβάνει εντός της ζώνης αλιείας της δικαιοδοσίας του όλα τα απαραίτητα μέτρα, σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου, προκειμένου να εξασφαλίσει την τήρηση των διατάξεων της παρούσας συμφωνίας από τα πλοία της σημαίας του άλλου μέρους.<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Εάν ένα πλοίο δεν τηρεί αυτές τις υποχρεώσεις, το ένα ή/και το άλλο μέρος μπορούν να επιβάλουν κυρώσεις χωρίς να παραβιάζεται η κυριαρχία του κράτους της σημαίας του πλοίου.</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, πρόκειται για τήρηση της καθιερωμένης στο διεθνές δημόσιο δίκαιο αρχήζ της εδαφικής κυριαρχίας, στην οποία εν προκειμένω εμπίπτει η αποκλειστική ζώνη αλιείας, έννοια αναγνωρισμένη υπό την ονομασία αυτή από το Διαρκές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου στη γνωστή απόφαση του Lotus της <DATE ISO="19270907">7ης Σεπτεμβρίου 1927</DATE><NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή των αποφάσεων, γνωμοδοτήσεων και διατάξεων του Διαρκούς Διχαστηρίου Διεθνούς Δικαίου αριθ. 9, σειρά Α, σ. 1.</P></NOTE></TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>(...) το Διεθνές Δίκαιο επιβάλλει στο κράτος τον πρωταρχικό περιορισμό να αποκλείει την άσκηση της εξουσίας του στο έδαφος άλλου κράτους — εκτός αν υπάρχει αντίθετος κανόνας δικαίου που το επιτρέπει<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σελίδα 18.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, κανένα μέρος δεν προτίθεται να παραιτηθεί των εξουσιών του εντός των εδαφικών του ορίων.</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Αυτήν ακριβώς την αντίληψη απηχεί ο κανονισμός (ΕΟΚ) 3929/90, του οποίου το άρθρο 3, παράγραφος 8, εξουσιοδοτεί την Επιτροπή να αρνείται για λογαριασμό της Κοινότητας την έκδοση άδειας στα σουηδικά πλοία που παραβαίνουν τον κανονισμό, χωρίς να καταφεύγει στην προβλεπόμενη στο άρθρο 4, εδάφιο 2, δυνατότητα, δηλαδή να</TXT><?PAGE NO="I-2891"?><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>(...) υποβάλει, εξ ονόματος της Κοινότητας, στη Σουηδία τα ονόματα και χαρακτηριστικά των σουηδικών πλοίων που δεν θα επιτρέπεται να αλιεύουν στην αλιευτική ζώνη της Κοινότητας κατά τον προσεχή (τους προσεχείς) μήνα (μήνες), επειδή παρέβησαν τους κοινοτικούς κανόνες<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Επομένως, ο κανονισμός, σε συστοιχία άλλωστε με τη συμφωνία, εξουσιοδοτεί την Επιτροπή είτε να ανακαλέσει ή να αρνηθεί την έκδοση αδείας αλιείας σε πλοίο που παρέβη μια από τις διατάξεις του, είτε απλώς να ανακοινώσει αυτήν την κύρωση στη Σουηδία.</TXT></NP><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Είναι όμως δυνατόν το Βασίλειο της Σουηδίας, στα πλαίσια της συμφωνίας, να προσβάλει ενδεχομένως αυτήν την <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>απόφαση<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>, δεδομένου ότι έχει προβλεφθεί μια διαδικασία διαβουλεύσεων και διαιτησίας <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>σε περίπτωση διαφοράς σχετικής με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της παρούσας συμφωνίας<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 7, παράγραφος 2.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι αυτή η διάταξη δεν έχει ως σκοπό να <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>καλύψει τις καθημερινές τριβές που τυχόν θα προκύψουν κατά την εφαρμογή της συμφωνίας<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Γαλλική μετάφραση του υπομνήματος ανταπαντήσεως, σ. 6.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Συμμερίζομαι αυτήν την ανάλυση.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Επί του προκειμένου πρέπει να θυμηθούμε την απόφαση Adams κατά Επιτροπής<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19851107">7ης Νοεμβρίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="53/84" YEAR="1985" PAGE.ECR="3595">53/84 (Συλλογή 1985, σ. 3595)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, που εκδόθηκε επί υποθέσεως κατά την οποία ο ενάγων, καταδικασθείς στην Ελβετία για διαρροή εμπιστευτικών πληροφοριών προς την Επιτροπή σχετικά με αντίθετες προς τον ελεύθερο ανταγωνισμό μεθοδεύσεις της εταιρίας Hoffmann-La Roche, προσήψε στην Επιτροπή ότι δεν είχε συγκαλέσει τη μικτή επιτροπή που είχε συσταθεί στα πλαίσια της συμφωνίας ελεύθερων συναλλαγών μεταξύ Κοινότητας και Ελβετίας.</TXT></NP><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Τότε αποφανθήκατε ότι</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>(...) απόφαση της υποβολής ή όχι κάποιας υπόθεσης στη μικτή επιτροπή δεν μπορεί να ληφθεί παρά <HT TYPE="ITALIC">μόνο</HT> ενόψει <HT TYPE="ITALIC">των γενικών συμφερόντων</HT> της Κοινότητας κατόπιν πολιτικής κατά τα ουσιώδη εκτιμήσεως την οποία οι ιδιώτες δεν μπορούν να προσβάλλουν ενώπιον των δικαστηρίων<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σκέψη 15, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Κατά τον ίδιο τρόπο, η προβλεπόμενη στο άρθρο 7 διαδικασία δεν επιδιώκει να καθορίσει τις συνέπειες μιας ατομικής αποφάσεως, αλλ' αποκλειστικά να ρυθμίσει τις διαφορές που ενδεχομένως θα δημιουργηθούν απευθείας μεταξύ των μερών σχετικά κυρίως με τη διατήρηση των αλιευτικών πόρων (μέθοδοι αλιείας) ή με τις προστατευόμενες ζώνες.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2892"?><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η Κοινότητα είχε την εξουσία να μη χορηγήσει στη Lavon άδεια αλιείας, πρέπει κατά συνέπεια να εξετασθεί τόσο αν η επιστολή αποτελεί εν προκειμένω απόφαση υπό την έννοια του άρθρου 173, δεύτερο εδάφιο, όσο και αν θίγει άμεσα και ατομικά την προσφεύγουσα καίτοι απευθύνθηκε στο Βασίλειο της Σουηδίας.</TXT></NP><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υποστήριξε, τόσο στα υπομνήματά της όσο και στην προφορική διαδικασία, ότι δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθεί η επιστολή ως απαγορεύουσα την έκδοση αδείας, αλλ' απλώς ως ανακοίνωση αυτής της αρνήσεως, με αποτέλεσμα η επιστολή να μη μπορεί να θεωρηθεί</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>(...) ως πράξη αρμοδίου οργάνου, προορισμένη να παραγάγει έννομα αποτελέσματα και αποτελούσα το τελευταίο στάδιο της εσωτερικής διαδικασίας εκδόσεως της, δια της οποίας το όργανο αποφαίνεται τελειωτικός υπό τέτοια μορφή, ώστε να είναι δυνατός ο χαρακτηρισμός της πράξεως<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19660616">16ης Ιουνίου 1966</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="54/65" YEAR="1966" PAGE.ECR="265">54/65, Compagnie des Forges de Châtillon κατά Ανωτάτης Αρχής (Rec. 1966, σ. 265, ιδίως σ. 280)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Πάντως, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η διατύπωση της επιστολής δεν παρέχει καμιά διακριτική ευχέρεια στις σουηδικές αρχές, αλλ' απλώς και μόνον τις πληροφορεί για την αναστολή της εκδόσεως αδείας στη Lavon για διάστημα δώδεκα μηνών. Πρόκειται επομένως, όπως κατά τα λοιπά αποδεικνύεται από τη ρητή διατύπωση της ίδιας της επιστολής, περί μιας πράξεως εκδοθείσας κατ' εφαρμογή του άρθρου 3, παράγραφοι 7 και 8, και όχι περί μιας ανακοινώσεως γενομένης δυνάμει του άρθρου 4, δεύτερο εδάφιο.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Εξάλλου, φαίνεται ότι έτσι εξέλαβε την επιστολή η Σουηδική Κυβέρνηση, η οποία περιορίστηκε να αποστείλει αντίγραφό της στην προσφεύγουσα.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Εφόσον επομένως πρόκειται περί αποφάσεως, μπορεί να θεωρηθεί ότι αφορά την προσφεύγουσα άμεσα και ατομικά;</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Κατά την Επιτροπή, οι σουηδικές αρχές είχαν ήδη αποφασίσει, πριν αποσταλεί η επιστολή, ότι στη Lavon δεν θα μπορούσε να δοθεί άδεια αλιείας για το έτος 1992, δεδομένου ότι δεν περιλαμβανόταν στον από <DATE ISO="19920117">17 Ιανουαρίου 1992</DATE> ετήσιο βασικό κατάλογο των πλοίων υπό σουηδική σημαία, για τα οποία οι σουηδικές αρχές είχαν ζητήσει άδεια για το εν λόγω έτος.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η άρνηση των σουηδικών αρχών να εγγράψουν το πλοίο στον ετήσιο κατάλογο, και όχι η απόφαση της Επιτροπής, προξένησε βλάβη στην προσφεύγουσα, με αποτέλεσμα η πράξη της οποίας διώκει την ακύρωση να μην την αφορά άμεσα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2893"?><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, ας θυμηθούμε ότι η νομολογία του Δικαστηρίου εξαρτά το παραδεκτό μιας τέτοιας προσφυγής από το έννομο συμφέρον του προσφεύγοντος να επιτύχει την ακύρωση της προσβαλλομένης πράξεως<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ. υπό την έννοια αυτή την απόφαση της <DATE ISO="19780629">29ης Ιουνίου 1978</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="77/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="1513">77/77, Β. Ρ. κατά Επιτροπής (Rec. 1978, σ. 1513, σκέψη 13)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή πρέπει επομένως να αποδείξει ότι ο ετήσιος κατάλογος είναι οριστικός και εμποδίζει σε μη εγγεγραμμένο εξ αρχής πλοίο να δοθεί εκ των υστέρων μία ή περισσότερες μηνιαίες άδειες. Οι απλοί ισχυρισμοί της Επιτροπής στο σημείο αυτό δεν βρίσκουν στήριγμα στη συμφωνία ούτε στον κανονισμό.</TXT></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Επιπλέον, τα υπογεγραμμένα πρακτικά των συνομιλιών μεταξύ της Κοινότητας και της σουηδικής αντιπροσωπείας<NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παράρτημα του υπομνήματος ανταπαντήσεως.</P></NOTE>, που προορίζονται να διέπουν το καθεστώς έκδοσης αδειών για το έτος 1991, ορίζουν ότι <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>οι αιτήσεις τροποποιήσεως των βασικών καταλόγων μπορούν να υποβάλλονται οποτεδήποτε και αντιμετωπίζονται το συντομότερο δυνατό<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/> (σημείο 2, παράγραφος 2, τελευταία φράση). Εν προκειμένω έχουμε επίσης διαπιστώσει ότι στον κατάλογο του Δεκεμβρίου 1991 εμφανίζεται, για πρώτη φορά, για τη ζώνη IV, το πλοίο GG 229 Bristol, το οποίο δεν εμφανίζεται στον κατάλογο του 1991<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παραρτήματα 1 και 2 του υπομνήματος αντικρούσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Τέλος, η επικεφαλίδα του βασικού καταλόγου δεν επιτρέπει τον ισχυρισμό ότι αυτός είναι αμετάβλητος, διότι έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>The bas lists of swedisch vessels <HT TYPE="ITALIC">intending</HT> to fish in Community waters in 1992<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παράρτημα 6 του υπομνήματος αντικρούσεως, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>,</P></QUOT.S></P><P>ενώ ο ίδιος ο μηνιαίος κατάλογος περιέχει μια τυπική αίτηση για έκδοση αδείας [<QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>swedisch vessels <HT TYPE="ITALIC">applying for permission</HT> (...)<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>]<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Παράρτημα 8 του υπομνήματος αντικρούσεως, η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</P></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Επομένως, η επίδικη επιστολή μπόρεσε να βλάψει την προσφεύγουσα, διότι της στέρησε τουλάχιστον τη δυνατότητα εγγραφής.</TXT></NP><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι οι σουηδικές αρχές δεν είχαν καμία διακριτική ευχέρεια, όσον αφορά την απόφαση που έλαβε η Επιτροπή, η απόφαση αφορά άμεσα την προσφεύγουσα.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την έννοια <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>αφορά ατομικά<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/>, έχετε δώσει τον ορισμό της στην απόφαση Plaumann<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19630715">15ης Ιουλίου 1963</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="25/62" YEAR="1963" PAGE.ECR="197">25/62, Plaumann κατά Επιτροπής (Rec. 1963, σ. 19η</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>(...) υποκείμενα άλλα από τους αποδέκτες μιας αποφάσεως δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι τα αφορά ατομικά, παρά μόνον αν τα θίγει λόγω ορισμένων ξεχωριστών ιδιοτήτων ή μιας πραγματικής καταστάσεως που τα χαρακτηρίζει σε σχέση με κάθε άλλο<?PAGE NO="I-2894"?> πρόσωπο και έτσι τα εξατομικεύει κατά τρόπο ανάλογο προς αυτόν του αποδέκτη<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σελίδα 223.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Αρκεί η διαπίστωση ότι η απόφαση αφορά αποκλειστικά το πλοίο Lavön.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, προτείνω να απορρίψετε την ένσταση απαραδέκτου.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Στο στάδιο του υπομνήματος απαντήσεως, η προσφεύγουσα προέβαλε την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, ισχυριζόμενη ότι το Συμβούλιο, αφενός, δεν ήταν αρμόδιο να εκδώσει τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3929/90, με τον οποίο προέβλεψε μια κύρωση και, αφετέρου, παραβίασε τη Συνθήκη μεταβιβάζοντας στην Επιτροπή την εξουσία απαγγελίας της κυρώσεως που το ίδιο το Συμβούλιο είχε προβλέψει.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζήτησε την απόρριψη της ενστάσεως βάσει του άρθρου 42, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, το οποίο απαγορεύει την προβολή νέων ισχυρισμών κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, εκτός αν αυτοί <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>στηρίζονται σε νομικά και πραγματικά στοιχεία που ανέκυψαν κατά τη διαδικασία<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Κατά την προφορική διαδικασία, η προσφεύγουσα επικαλέστηκε ότι η εσφαλμένη αναγραφή στην επίδικη επιστολή του επικαλουμένου κανόνα δικαίου την εμπόδισε να προβάλει έγκαιρα την πιο πάνω ένσταση.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Αυτή η επιχειρηματολογία δεν είναι πειστική.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Βέβαια, στην επίδικη επιστολή ανεφέ-ρετο ότι η απαγόρευση χορηγήσεως αδείας αλιείας βασίζεται στον κανονισμό (ΕΟΚ) 3939/90 και όχι στον κανονισμό (ΕΟΚ) 3929/90.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>'Ωστόσο, αυτό το σφάλμα στην αρίθμηση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει εμποδίσει την προσφεύγουσα να προβάλει έγκαιρα την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας, δεδομένου ότι η ακριβής αναγραφή της ημερομηνίας και του αριθμού δημοσιεύσεως στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αρκούσε για να επιτρέψει σ' έναν καταβάλλοντα τη συνήθη επιμέλεια επιχειρηματία να λάβει γνώση του περιεχομένου του κανονισμού αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Επιπλέον, στην επίδικη επιστολή μνημονεύεται ο μεταγενέστερος κανονισμός 3885/91 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="367" DATE.PUB="19911231">EE L 367, της 31ης Δεκεμβρίου 1991</REF.DOC.OJ>), ο οποίος είναι σχεδόν όμοιος με τον προηγούμενο, με μοναδική διαφορά αφενός το έτος εφαρμογής και αφετέρου τις χορηγηθείσες αλιευτικές ποσοστώσεις. Η εξουσία επιβολής απαγορεύσεως δυνάμει του άρθρου 3, παράγραφοι 7 και 8, παραμένει αμετάβλητη ως προς τη διατύπωση της. Η Fiskano αναφέρεται εξάλλου με την προσφυγή της στον<?PAGE NO="I-2895"?> τελευταίο αυτόν κανονισμό, χωρίς να προβάλει κατ' αυτού οποιαδήποτε ένσταση ελλείψεως νομιμότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Επομένως, η ένσταση ελλείψεως νομιμότητας πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη.</TXT></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Ας έλθω όμως στην ουσία της υποθέσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Η προσφεύγουσα επικαλείται προσβολή, από την Επιτροπή, του δικαιώματος άμυνας και παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας, καθώς επίσης έλλειψη αιτιολογίας της επίδικης αποφάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Όμως, πριν εξετάσω αυτά, πρέπει να υπενθυμίσω ότι, στα πλαίσια της συμφωνίας, κάθε μέρος έχει χωριστές αρμοδιότητες. Το Βασίλειο της Σουηδίας καταρτίζει κατά την κρίση του τον κατάλογο των πλοίων για τα οποία ζητεί άδειες αλιείας στα κοινοτικά ύδατα, τις οποίες η Επιτροπή θα εκδώσει χωρίς να έχει το δικαίωμα να ελέγξει ποια είναι τα προτεινόμενα πλοία, εκτός εάν έχει ήδη απαγορεύσει την έκδοση αδείας λόγω παραβάσεως της συμφωνίας ή των κανονισμών.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Όπως ορθά επισημαίνει η Επιτροπή, δεν απόκειται σ' αυτήν να ελέγχει τον τρόπο με τον οποίο το Βασίλειο της Σουηδίας κατανέμει τις άδειες, θέμα το οποίο ανήκει στην κυριαρχία του, με αποτέλεσμα η Επιτροπή να μη γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους το κράτος αυτό ζήτησε την έκδοση μηνιαίας αδείας για κάποιο πλοίο αντί άλλου.</TXT></NP><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Δεν ισχύει όμως το ίδιο προκειμένου περί αποφάσεων της Επιτροπής.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Από τη νομολογία του Δικαστηρίου σας προκύπτει ότι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>(...) κάθε διοικητική αρχή η οποία λαμβάνει μέτρο ικανό να βλάψει σοβαρώς ατομικά συμφέροντα υποχρεούται να παρέχει στον ενδιαφερόμενο τη δυνατότητα να διατυπώσει την άποψη του<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0027" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19771027">27ης Οκτωβρίου 1977</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="121/76" YEAR="1977" PAGE.ECR="1971">121/76, Moli κατά Επιτροπής [Rec. 1977, σ. 1971, σκέψη 20)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P><P>και ότι</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>(...) ο σεβασμός των δικαιωμάτων υπερασπίσεως σε κάθε διαδικασία που κινείται κατά προσώπου και μπορεί να καταλήξει σε βλαπτική κατ' αυτού πράξη αποτελεί θεμελιώδη αρχή του κοινοτικού δικαίου, η τήρηση της οποίας πρέπει να διασφαλίζεται<?PAGE NO="I-2896"?> έστω και αν δεν υφίσταται ειδική ρύθμιση<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0028" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19900321">21ης Μαρτίου 1990</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-142/87" YEAR="1990" PAGE.ECR="I-959">C-142/87, Βέλγιο κατ Επιτροπής (Συλλογή 1990, σ. I-959, σκέψη 46)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Μια τόσο γενική αρχή, για την οποία γίνεται ιδίως λόγος στην απόφαστ Hoffmann-La Roche<NOTE NOTE.ID="E0029" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19790213">13ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="85/76" YEAR="1979" PAGE.ECR="461">85/76, Hoffmann-L Roche κατά Επιτροπής (Rec. 1979, σ. 461, σκέψη 14)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, δεν πρέπει ναποι κίλλει ως προς το περιεχόμενο της ανάλογο με τη φύση της αποφάσεως που υποβάλ λεται στην κρίση σας, καθόσον πρόκειτα περί ενός ελαχίστου δικαιώματος που δεν πρέπει να τεμαχίζεται ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες της κινοuμένης διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Η Επιτροπή δέχεται ότι δεν σεβάστηκί το δικαίωμα ακροάσεως της προσφεύγουσας, πριν εκδώσει την επίδικη απόφαση, αλλά δικαιολογεί αυτή την <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>παράλειψη<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> από τον διεθνή χαρακτήρα της συμφωνίας που συνάφθηκε μεταξύ Βασιλείου της Σουηδίας και Κοινότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Παρόμοιο επιχείρημα έχει ήδη αναλυθεί στα πλαίσια της εξετάσεως του απαραδέκτου. Κατά συνέπεια, περιορίζομαι να επαναλάβω ότι, ότανένα κοινοτικό όργανο εκδίδει μια πράξη προοριζόμενη να παραγάγει έννομα αποτελέσματα έναντι του προσφεύγοντος, πρέπει να τηρούνται όλες οι εγγυήσεις και κυρίως οι διαδικαστικές.</TXT></NP><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Τούτο δεν έγινε εν προκειμένω, διότι η Fiskano δεν είχε την ευκαιρία, πριν εκδοθεί η επίδικη απόφαση, να εκφράσει τις αντιρρήσεις της.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Εντούτοις, δεν ζητώ για τον λόγο αυτό να ακυρωθεί η απόφαση διότι,</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="00AB"/>για να συνεπάγεται μια τέτοια προσβολή των δικαιωμάτων υπερασπίσεως ακυρότητα, θα έπρεπε, εφόσον δεν υφίστατο αυτή η πλημμέλεια, η διαδικασία να είχε καταλήξει σε διαφορετικό αποτέλεσμα<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0030" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Προαναφερθείσα απόφαση C-142/87, σκέψη 48.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη μια βεβαίωση των αρμοδίων σουηδικών αρχών περί χορηγήσεως αδείας για τον μήνα που μας ενδιαφέρει και να μη ζητηθεί από τη Fiskano να αποδείξει ότι κατείχε αυτή την άδεια όταν διαπιστώθηκε η παράβαση.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Η Fiskano δεν προσκόμισε ένα τέτοιο έγγραφο, αλλά περιορίστηκε να ισχυριστεί ότι, δεδομένου ότι είχε λάβει άδεια αλιείας στα κοινοτικά ύδατα από την αρχή του 1990, η Επιτροπή είχε <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="00AB"/>την ιδιάζουσα υποχρέωση να συλλέξει προσεκτικότατα κάθε πληροφορία<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0031" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Σελίδα 7 του υπομνήματος απαντήσεως.</P></NOTE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2897"?><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Αυτό το επιχείρημα δεν μπορεί να ικανοποιήσει, δεδομένου ότι η προσφεύγουσα δεν απέδειξε την ύπαρξη κάποιου λόγου ο οποίος, αν ήταν γνωστός, θα οδηγούσε την Επιτροπή στη λήψη διαφορετικής αποφάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, προτείνω την απόρριψη του ισχυρισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Όσον αφορά την αρχή της αναλογικότητας, η νομολογία του Δικαστηρίου απαιτεί η κύρωση λόγω μη τηρήσεως μιας κοινοτικής υποχρεώσεως να μην υπερβαίνει</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="00AB"/>(...) τα πρόσφορα και απαραίτητα για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού όρια<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0032" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19790220">20ής Φεβουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="122/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="677">122/78, Buitoni κατά Fonna (Rec. 1979, σ. 677, σκέψη 16)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Επομένως, πρέπει να εξεταστεί αν η απαγόρευση λήψεως αδείας αλιείας για ένα έτος αποτελούσε τη νόμιμη κύρωση που μπορούσε να επιβληθεί για τη διαπραχθείσα παράβαση.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός (EÜK) 3929/90 επιβάλλει διάφορες υποχρεώσεις στα σουηδικά πλοία που αλιεύουν στα κοινοτικά ύδατα: τήρηση ημερολογίου πλοίου<NOTE NOTE.ID="E0033" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Αρθρο 2, παράγραφος 2.</P></NOTE>, υποχρέωση διαβιβάσεως ορισμένων πληροφοριών στην Επιτροπή<NOTE NOTE.ID="E0034" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 2, παράγραφος 3.</P></NOTE>, (...) κατοχή αδείας αλιείας<NOTE NOTE.ID="E0035" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 3, παράγραφος 1.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Η μη τήρηση αυτών των υποχρεώσεων συνεπάγεται την ανάκληση ή την απαγόρευση εκδόσεως αδείας <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="00AB"/>για χρονικό διάστημα μέχρι δώδεκα μηνών<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0036" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Άρθρο 3, παράγραφος 8.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι, βάσει των κοινοτικών κριτηρίων, η τελεσθείσα παράβαση ήταν η σοβαρότερη, με την άρνηση της Επιτροπής να εκδώσει άδεια για το εν λόγω χρονικό διάστημα δεν παραβιάστηκε η αρχή της αναλογικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Τέλος, όσον αφορά την αιτιολογία της επίδικης επιστολής, αρκεί να τονιστεί ότι η Επιτροπή, αναφέροντας ότι</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="00AB"/>(...) το προαναφερόμενο σκάφος δεν κατείχε άδεια αλιείας στα κοινοτικά ύδατα<?PAGE NO="I-2898"?> για την περίοδο (...) και ενέχεται κατά συνέπεια για παράνομη αλιεία<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="00BB"/>,</P></QUOT.S></P><P>έχει επαρκώς αιτιολογήσει την απόφασή της, κατά τρόπον ώστε να δίνει τη δυνατότητα</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="00AB"/>(...) στο Δικαστήριο να ασκήσει τον έλεγχο νομιμότητας και να παρέχει στον ενδιαφερόμενο τα στοιχεία που του είναι αναγκαία προκειμένου να κρίνει αν η απόφαση είναι βάσιμη ή όχι<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0037" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Απόφαση της <DATE ISO="19850313">13ης Μαρτίου 1985</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="296/82+318/82" YEAR="1985" PAGE.ECR="809">296/82 και 318/82, Leeuwarder Papierwarenfabriek κατά Επιτροπής (Συλλογή 1985, σ. 809, σκέψη 19)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Μετά την απόρριψη και του τελευταίου ισχυρισμού της Fiskano, πρέπει να απορριφθεί και το αίτημα της προσφυγής της.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, προτείνω</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να κηρύξετε παραδεκτή την προσφυγή που άσκησε η εταιρία Fiskano κατά της αποφάσεως της Επιτροπής της <DATE ISO="19920219">19ης Φεβρουαρίου 1992</DATE>.</P></ITEM><ITEM><P>να κηρύξετε απαράδεκτη την ένσταση ελλείψεως νομιμότητας που προέβαλε η προσφεύγουσα στο στάδια του υπομνήματος απαντήσεως κατά του κανονισμού (ΕΟΚ) 3929/90 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19901220">20ής Δεκεμβρίου 1990</DATE>, περί καθορισμού, για το έτος 1991, ορισμένων μέτρων διατηρήσεως και διαχειρίσεως των αλιευτικών πόρων που εφαρμόζονται σε σκάφη υπό σουηδική σημαία.</P></ITEM><ITEM><P>να απορρίψετε την προσφυγή.</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσετε την εταιρία Fiskano στο σύνολο των δικαστικών εξόδων.</P></ITEM></LIST></P></NP></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>