<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1983ELA.0800284101.case.xml"><NO.CASE>193/82</NO.CASE><NO.CASE>194/82</NO.CASE><NO.CASE>195/82</NO.CASE><NO.CASE>196/82</NO.CASE><NO.CASE>197/82</NO.CASE><NO.CASE>198/82</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61982C0193</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST>2854</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>2857</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>4</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. VERLOREN VAN THEMAAT — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΟΜΕΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 193 ΩΣ 198/82</LEFT><RIGHT>ROSANI / ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Pieter Verloren van Themaat</HT></P><P><HT TYPE="UC">που αναπτύχθηκαν στις <DATE ISO="19830714">14 Ιουλίου 1983</DATE></HT><NOTE NOTE.ID="E0001"><P>Μετάφραση από τα ολλανδικά.</P></NOTE></P></TI></TITLE><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριε πρόεδρε,</HT></P><P><HT TYPE="ITALIC">Κύριοι δικαστές,</HT></P><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Τα κύρια πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ο κανονισμός 912/78 του Συμβουλίου της <DATE ISO="19780502">2ας Μαΐου 1978</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="119" DATE.PUB="1978" PAGE.FIRST="1">PB 1978, L 119, σ. 1</REF.DOC.OJ>) τροποποίησε μεταξύ άλλων το παράρτημα Ι, τμήμα Α του κανονισμού. Το άρθρο 13 του κανονισμού αυτού, με το οποίο επήλθε η τροποποίηση, είναι διατυπωμένο ως εξής:</P><ARTICLE IDENTIFIER="013"><TI.ART>Άρθρο 13</TI.ART><ALINEA><P>Στο παράρτημα Ι τμήμα Α ο τίτλος <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>γλωσσικός κλάδος<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> αντικαθίσταται ως εξής:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Γλωσσικός κλάδος</P><P><TBL NO.SEQ="001" COLS="3"><CORPUS><ROW><CELL COL="1">LA 3</CELL><CELL COL="2"><IE/></CELL><CELL COL="3">Προϊστάμενος τμήματος μεταφραστών ή διερμηνέων</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">LA 4</CELL><CELL COL="2" ROWSPAN="2" ACCV="2.R.R"><IE/></CELL><CELL COL="3">Προϊστάμενος ομάδας μεταφραστών ή διερμηνέων</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">LA 5</CELL><CELL COL="3">Αναθεωρητής, κύριος μεταφραστής, κύριος διερμηνέας</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">LA 6</CELL><CELL COL="2" ROWSPAN="2" ACCV="2.R.R"><IE/></CELL><CELL COL="3">Μεταφραστής</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">LA 7</CELL><CELL COL="3">Διερμηνέας</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">LA 8</CELL><CELL COL="2"><IE/></CELL><CELL COL="3"><P>Βοηθός μεταφραστής</P><P>Βοηθός διερμηνέας<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/></P></CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></QUOT.S></P></ALINEA></ARTICLE><P>Στις <DATE ISO="19810317">17 Μαρτίου 1981</DATE> το Συμβούλιο, σε εφαρμογή της τροποποίησης αυτής, τροποποίησε την απόφαση της <DATE ISO="19631007">7ης Οκτωβρίου 1963</DATE> η οποία καθόριζε τα καθήκοντα των υπαλλήλων της γενικής γραμματείας του Συμβουλίου. Όσον αφορά τα καθήκοντα που αντιστοιχούν στις θέσεις βαθμού LA 5/LA 4, το γαλλικό κείμενο της εν λόγω τροποποιητικής απόφασης έχει την ακόλουθη διατύπωση :</P><P><TBL NO.SEQ="002" COLS="3"><CORPUS><ROW><CELL COL="1"><P>LA 5/LA 4</P></CELL><CELL COL="2">Chef d'équipe de traduction ou d'interprétation</CELL><CELL COL="3">Conduit les travaux d'une équipe de traduction, d'interprétation de conférence, de terminologie, de documentation ou d'une équipe spécialisée dans d'autres domaines linguistiques</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2">Réviseur, traducteur principal</CELL><CELL COL="3"><P>Fonctionnaire qualifié chargé d'effectuer:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>la révision de traductions et la traduction de textes,</P></ITEM><ITEM><P>des travaux de terminologie et de documentation dans le domaine linguistique,</P></ITEM><ITEM><P>d'autres travaux spécialisés dans le domaine linguistique</P></ITEM></LIST></CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2">Interprète principal</CELL><CELL COL="3">...</CELL></ROW></CORPUS></TBL></P><P>Με έγγραφο της <DATE ISO="19810915">15ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, ο Spence ανακοίνωσε στους προσφεύγοντες <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>ότι παρέμεναν στη διάθεση της Γενικής Διεύθυνσης Α, Διεύθυνση II ... ως αναθεωρητές, κύριοι μεταφραστές ...<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/> Οι προσφεύγοντες στις παρούσες συνεκδικαζόμενες<?PAGE NO="2855"?> υποθέσεις — οι οποίοι ήσαν μέχρι τότε αναθεωρητές, υπέβαλαν ένσταση δυνάμει του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού κατά της μνείας <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>αναθεωρητές - κύριοι μεταφραστές<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> και ζητούν να διατηρηθεί ως προς αυτούς η διάκριση μεταξύ αναθεωρητή και κύριου μεταφραστή. Στις <DATE ISO="19820514">14 Μαΐου 1982</DATE> ο γενικός γραμματέας πληροφόρησε τους προσφεύγοντες ότι οι αποφάσεις της <DATE ISO="19810915">15ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE> ήσαν άκυρες και ανίσχυρες καθόσο δεν είχαν υπογραφεί από αρμόδια για τους διορισμούς αρχή. Κατά τα λοιπά οι ενστάσεις απορρίφθηκαν και τους απεστάλησαν οι αποφάσεις 432-437/82 οι οποίες επικύρωναν τις προηγούμενες αποφάσεις με τη διαφορά ότι τώρα έφεραν την υπογραφή της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Οι προτεινόμενοι ισχυρισμοί</TXT></NP></TI></TITLE><P>Οι προσφεύγοντες άσκησαν προσφυγή κατά των αμέσως παραπάνω αναφερόμενων αποφάσεων, δηλαδή κατά της απόφασης της <DATE ISO="19810915">15ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE> και της απόφασης της <DATE ISO="19820514">14ης Μαΐου 1982</DATE> που απέρριψε την ένσταση τους, επικαλούμενοι το άρθρο 184 της συνθήκης ΕΟΚ κατά της αποφάσεως του Συμβουλίου της <DATE ISO="19810317">17ης Μαρτίου 1981</DATE>.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Το παραδεκτό της προσφυγής</TXT></NP></TI></TITLE><P>Το Συμβούλιο προέβαλε δυο ενστάσεις απαραδέκτου.</P><P>Υποστηρίζει κατά πρώτο λόγο ότι η προσφυγή κατά των αποφάσεων 432-437/82, της <DATE ISO="19820514">14ης Μαΐου 1982</DATE>, δεν είναι παραδεκτή καθόσο η αρμόδια για τους διορισμούς αρχή δεν είχε επιληφθεί ενστάσεως κατά των νέων αποφάσεων, όπως επιτάσσει το άρθρο 90, παράγραφος 2, του κανονισμού. Το γεγονός ότι οι προσφεύγοντες δεν αποκλείουν επίσης η προσφυγή να είναι απαράδεκτη, προκύπτει από το ότι στις <DATE ISO="19820723">23 Ιουλίου 1982</DATE> υπέβαλαν ένσταση κατά των παραπάνω αποφάσεων, ένσταση η οποία δεν είχε ακόμη απορριφθεί ρητά ή σιωπηρά μέχρι την ημέρα της προσφυγής, δηλαδή στις <DATE ISO="19820730">30 Ιουλίου 1982</DATE>, έτσι ώστε δεν συντρέχει η προαναφερθείσα προϋπόθεση. Η γενική αυτή ερμηνεία του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού έχει γίνει ρητά δεκτή από το Δικαστήριο με τις αποφάσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="58/76+48/76+91/76" YEAR="1976" PAGE.ECR="1153">58/75, 48/76 και 91/76 (Jurispr. 1976, σ. 1153 1977, σσ. 298 και 1977, σ. 229)</REF.DOC.ECR>. Ορθώς βέβαια οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι οι αποφάσεις της <DATE ISO="19820514">14ης Μαΐου 1982</DATE> δεν έχουν επιφέρει καμιά μεταβολή επί της ουσίας στις αποφάσεις της <DATE ISO="19810915">15ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE> και μπορούν να θεωρηθούν πράγματι ως απορριπτικές αποφάσεις των ενστάσεων που υπέβαλαν κατά των αποφάσεων που αναφέρονται στην αρχή. Λαμβανομένης υπόψη της πέμπτης και της όγδοης σκέψης της απόφασης του Δικαστηρίου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="7/77" YEAR="1978" PAGE.ECR="769">7/77 (Jurispr. 1978, σ. 769)</REF.DOC.ECR> σχετικά με την οικονομία των διαδικασιών που προβλέπονται στα άρθρα 90 και 91, θεωρώ πράγματι ότι ούτε στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί το άρθρο 91, παράγραφος 2, κατά τρόπο που το μοναδικό αποτέλεσμα να είναι η μάταιη παράταση της διαδικασίας. Θεωρώ επομένως ότι η ένσταση αυτή που πρόβαλε το Συμβούλιο πρέπει να απορριφθεί βάσει της αρχής της οικονομίας της δίκης η οποία περιέχεται στις παραπάνω σκέψεις.</P><P>Το Συμβούλιο θεωρεί κατά δεύτερο λόγο, όπως προκύπτει από την ανταπάντηση του, ότι είναι αδύνατο να γίνει επίκληση του άρθρου 184 της συνθήκης ΕΟΚ κατά της απόφασης του της <DATE ISO="19810317">17ης Μαρτίου 1981</DATE>, καθόσο δεν πρόκειται εν προκειμένω για κανονισμό ή πράξη γενικής εφαρμογής. Κατά τη γνώμη μου, η απόφαση αυτή πράγματι δεν είναι κανονισμός υπό την τυπική έννοια, αλλά πράξη ισοδυνάμου αποτελέσματος έναντι των σημερινών και των μελλοντικών υπαλλήλων που έχουν διοριστεί ή θα διοριστούν στις εν λόγω θέσεις. Όπως προκύπτει από την 40ή σκέψη της απόφασης του Δικαστηρίου<?PAGE NO="2856"?> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="92/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="777">92/78 (Jurispr. 1979, σ. 777)</REF.DOC.ECR> για να έχει εφαρμογή το άρθρο 184 αρκεί παρόμοιο αποτέλεσμα.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Επί της ουσίας</TXT></NP></TI></TITLE><P>Η επιχειρηματολογία των προσφευγόντων στηρίζεται καθ' ολοκληρία στη διάκριση, την οποία θεωρούν καθιερωμένη, μεταξύ των θέσεων <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>αναθεωρητή<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/> και <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>κύριου μεταφραστή<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>. Πέρα από τις διαφορές στο περιεχόμενο της εργασίας, οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι υπάρχουν επίσης διαφορές στην ιεράρχηση των καθηκόντων αναθεωρητή και κύριου μεταφραστή. Κατά τη γνώμη μου, παρέλκει η εξέταση του κατά πόσο η άποψη αυτή είναι ορθή. Το ζήτημα που τίθεται είναι αν και ο κανονισμός έχει καθιερώσει τις διακρίσεις αυτές και αν στην περίπτωση αυτή το Συμβούλιο είχε αρμοδιότητα να αναθέσει στους προσφεύγοντες τα καθήκοντα των δύο αυτών ειδών.</P><P>Επί του σημείου αυτού οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι εν προκειμένω πρόκειται για δύο διαφορετικές πρότυπες θέσεις το οποίο σημαίνει ότι, σύμφωνα με το άρθρο 5, παράγραφος 4, εδάφιο 2, ο καθορισμός των καθηκόντων πρέπει να είναι διαφορετικός. Θεωρούν περαιτέρω ότι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι όροι <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>ανα-θεωρητής<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> και <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>κύριος μεταφραστής<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> χωρίζονται με κόμμα, ενώ τελικά τα άλλα όργανα της Κοινότητας τηρούν την εν λόγω διάκριση κατά τον καθορισμό των καθηκόντων. Κατά τη γνώμη μου, τα επιχειρήματα αυτά δεν μπορούν να γίνουν δεκτά. Το άρθρο 5, παράγραφος 4, εδάφιο 2, του κανονισμού απλώς ορίζει ότι <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>για κάθε πρότυπη θέση<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/> πρέπει να καθορίζονται τα καθήκοντα και η κατανομή αρμοδιοτήτων χωρίς όμως να συνάγεται από αυτό ότι πρέπει να είναι <HT TYPE="ITALIC">διαφορετικός</HT> ο καθορισμός των καθηκόντων και η κατανομή αρμοδιοτήτων για τις πρότυπες θέσεις που ανήκουν στην ίδια σταδιοδρομία. Η εν λόγω διάταξη του κανονισμού δεν αποκλείει, για λόγους που αφορούν το συμφέρον της υπηρεσίας, να καθοριστούν από κοινού τα καθήκοντα των διαφόρων προτύπων θέσεων εντός της ίδιας σταδιοδρομίας. Δεν εννοώ βέβαια επ' ουδενί λόγω ότι το Συμβούλιο, με την ενέργεια αυτή, αγνοεί πλήρως κάθε διάκριση ανάμεσα στις θέσεις <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>αναθεωρητή<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/> και <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>κύριου μεταφραστή<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/>. Προς το συμφέρον όμως της υπηρεσίας το Συμβούλιο δικαίως αναμένει από τους υπαλλήλους να διαθέτουν επαρκείς ικανότητες προσαρμογής για να εκτελέσουν εντός μιας και της αυτής σταδιοδρομίας καθήκοντα που δεν είναι οπωσδήποτε συναφή και τα οποία επικαλύπτονται μερικώς εφόσον αυτό απαιτείται για την καλύτερη οργάνωση της εργασίας. Παραπέμπω σχετικά στη 17η σκέψη της απόφασης του Δικαστηρίου στην υπόθεση 36/69 Qurispr. 1970, σ. 361) και όσον αφορά την εναλλαγή των διαφόρων προτύπων θέσεων εντός της ίδιας σταδιοδρομίας, παραπέμπω μεταξύ άλλων στη 10η σκέψη της απόφασης του Δικαστηρίου στην υπόθεση 46/69 Qurispr. 1970, σ. 275). Δεν μπορεί επίσης να γίνει δεκτό το επιχείρημα ότι τα άλλα κοινοτικά όργανα εφαρμόζουν διαφορετικούς κανόνες σχετικά με τους αναθεωρητές και τους κύριους μεταφραστές, καθόσο το άρθρο 5, παράγραφος 4, εδάφιο 2, αναφέρεται ρητά σε <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>κάθε<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> κοινοτικό όργανο. Είναι εντελώς λογικό τα διάφορα όργανα να οδηγούνται σε διαφορετικά συμπεράσματα σχετικά με την αποτελεσματική οργάνωση των καθηκόντων των μεταφραστών.</P></GR.SEQ><?PAGE NO="2857"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Προτάσεις</TXT></NP></TI></TITLE><P>Προτείνω επομένως την απόρριψη όλων των προσφυγών. Παρόλο που κατά τη γνώμη μου οι απόψεις των προσφευγόντων προφανώς στερούνται ερείσματος, υπό το φως της νομολογίας του Δικαστηρίου, θεωρώ ότι το άρθρο 70 σε συνδυασμό με το άρθρο 69, παράγραφος 3, εδάφιο 2, του κανονισμού διαδικασίας δεν επιτρέπει να καταδικαστούν εν προκειμένω οι προσφεύγοντες στο σύνολο των δικαστικών εξόδων. Σύμφωνα επομένως με τα αιτήματα του Συμβουλίου και με το άρθρο 70, οι προσφεύγοντες μπορούν να καταδικαστούν μόνο στα δικά τους δικαστικά έξοδα.</P></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>