BESCHIKKING VAN HET HOF (Achtste kamer)

1 maart 2022 (*)

„Hogere voorziening – Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof – Vereiste van duidelijkheid en nauwkeurigheid van de middelen – Kennelijke niet-ontvankelijkheid”

In zaak C‑526/21 P,

betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ingesteld op 24 augustus 2021,

Antonius Maria Vervloet, woonachtig te Waalwijk (Nederland),

Cornelia Wilhelmina Vervloet-Mulder, woonachtig te Waalwijk (Nederland),

vertegenwoordigd door P. Van der Veld, advocaat,

rekwiranten,

andere partij in de procedure:

Agència Estatal de Resolució d’Entitats Bancàries (AREB), gevestigd te Andorra la Vella (Andorra),

verweerster in eerste aanleg,

geeft

HET HOF (Achtste kamer),

samengesteld als volgt: N. Jääskinen, kamerpresident, M. Safjan en M. Gavalec (rapporteur), rechters,

advocaat-generaal: J. Kokott,

griffier: A. Calot Escobar,

gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om bij met redenen omklede beschikking uitspraak te doen overeenkomstig artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof,

de navolgende

Beschikking

1        Met hun hogere voorziening vorderen Antonius Maria Vervloet en Cornelia Wilhelmina Vervloet-Mulder de vernietiging van de beschikking van 25 juni 2021, Vervloet en Vervloet-Mulder/AREB (T‑211/21, niet gepubliceerd, EU:T:2021:386; hierna: „bestreden beschikking”), waarbij het Gerecht zich kennelijk onbevoegd heeft verklaard om uitspraak te doen op hun beroep tot vergoeding van de schade die zij stellen te hebben geleden ten gevolge van het gedrag van de Agència Estatal de Resolució d’Entitats Bancàries [nationaal agentschap voor de afwikkeling van bancaire entiteiten (AREB)].

 Procedure bij het Gerecht en bestreden beschikking

2        Bij verzoekschrift, neergelegd ter griffie van het Gerecht op 14 april 2021, hebben rekwiranten een beroep ingesteld dat in wezen strekte tot vergoeding van de schade die zij stellen te hebben geleden ten gevolge van een onrechtmatige gedraging van de AREB, een administratieve instantie van het Vorstendom Andorra.

3        Bij de bestreden beschikking heeft het Gerecht dat beroep verworpen wegens kennelijke onbevoegdheid.

4        In punt 6 van die beschikking heeft het Gerecht eraan herinnerd dat het volgens artikel 268 VWEU en artikel 340, tweede en derde alinea, VWEU bij uitsluiting bevoegd is om kennis te nemen van beroepen tot vergoeding van schade die door de instellingen, organen en instanties van de Europese Unie of door hun personeelsleden in de uitoefening van hun functies is veroorzaakt. Het heeft in punt 7 van die beschikking vastgesteld dat in casu noch een instelling noch een orgaan noch een instantie van de Unie, maar een administratieve instantie van het Vorstendom Andorra de vermeende onrechtmatige gedraging had verricht.

5        In punt 8 van diezelfde beschikking heeft het Gerecht geoordeeld dat de monetaire overeenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Andorra (PB 2011, C 369, blz. 1), waarop rekwiranten zich beroepen, de bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie niet uitbreidde tot beroepen van natuurlijke personen die strekken tot vergoeding van schade die voortvloeit uit handelingen van een administratieve instantie van het Vorstendom Andorra.

6        Ten slotte heeft het Gerecht in punt 9 van de bestreden beschikking geoordeeld dat artikel 86, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1), waarop rekwiranten hun beroep stelden te baseren, uitsluitend betrekking had op beroepen tot nietigverklaring van besluiten van de – bij deze verordening opgerichte – gemeenschappelijke afwikkelingsraad, en niet op beroepen tot vergoeding van de schade die voortvloeit uit handelingen van een administratieve instantie die geen instelling, orgaan of instantie van de Unie is.

7        Op basis van deze overwegingen is het Gerecht in punt 10 van de bestreden beschikking tot de slotsom gekomen dat het beroep moest worden verworpen wegens kennelijke onbevoegdheid, zonder dat dit beroep aan de AREB hoefde te worden betekend.

 Hogere voorziening

8        Volgens artikel 181 van zijn Reglement voor de procesvoering kan het Hof, wanneer een hogere voorziening geheel of gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk of kennelijk ongegrond is, in elke stand van het geding op voorstel van de rechter-rapporteur, de advocaat-generaal gehoord, beslissen om deze hogere voorziening geheel of gedeeltelijk af te wijzen bij met redenen omklede beschikking.

9        Deze bepaling moet in de onderhavige zaak worden toegepast.

 Argumenten van rekwiranten

10      Met hun hogere voorziening verwijten rekwiranten het Gerecht in de eerste plaats dat het artikel 86 van verordening nr. 806/2014 als rechtsgrondslag voor zijn bevoegdheid heeft afgewezen. Uit deze bepaling en uit artikel 263 VWEU vloeit volgens hen voort dat besluiten van de gemeenschappelijke afwikkelingsraad binnen de bevoegdheid van de rechterlijke instanties van de Unie vallen. De AREB heeft wel degelijk gehandeld als afwikkelingsraad.

11      In de tweede plaats verwijten rekwiranten het Vorstendom Andorra, de AREB en de Europese Commissie dat zij artikel 10 EG hebben geschonden. Rekwiranten stellen dat het Vorstendom Andorra en de AREB informatie hebben achtergehouden die betrekking heeft op richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190), en dat zij welbewust overweging 91 niet hebben opgenomen in de nationale wet. De Commissie heeft er volgens rekwiranten op haar beurt niet op toegezien dat de AREB en het Vorstendom Andorra zich hielden aan verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), tot wijziging van besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van besluit 2009/78/EG van de Commissie (PB 2010, L 331, blz. 12) en aan verordening nr. 806/2014.

 Beoordeling door het Hof

12      In herinnering dient te worden gebracht dat volgens vaste rechtspraak van het Hof in een hogere voorziening nauwkeurig moet worden vermeld tegen welke onderdelen van het arrest waarvan de vernietiging wordt gevorderd, zij is gericht, en welke juridische argumenten die vordering specifiek ondersteunen, alsmede dat de hogere voorziening in werkelijkheid geen nieuw onderzoek van het bij het Gerecht ingediende verzoekschrift mag beogen (arrest van 21 december 2021, PlasticsEurope/ECHA, C‑876/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:1047, punt 71 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

13      Wanneer een rekwirant stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, moet hij bijgevolg vermelden in welk opzicht het Gerecht daarvan blijk zou hebben gegeven (arrest van 21 december 2021, PlasticsEurope/ECHA, C‑876/19 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:1047, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

14      In casu dient met betrekking tot het door rekwiranten aangevoerde middel dat het Gerecht artikel 86 van verordening nr. 806/2014 ten onrechte heeft afgewezen als rechtsgrondslag voor zijn bevoegdheid, te worden opgemerkt dat zij op generlei wijze preciseren in hoeverre het Gerecht blijk zou hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door in punt 9 van de bestreden beschikking te oordelen dat in artikel 86, lid 2, van die verordening enkel wordt verwezen naar beroepen tot nietigverklaring van besluiten van de gemeenschappelijke afwikkelingsraad, en niet naar beroepen die strekken tot vergoeding van de schade die is geleden door handelingen van een administratieve instantie die geen instelling, orgaan of instantie van de Unie is.

15      Rekwiranten voeren namelijk enkel aan dat artikel 86, lid 2, van verordening nr. 806/2014 van toepassing is in de omstandigheden van het onderhavige geval, maar zetten op geen enkele manier uiteen hoe die bepaling de grondslag zou kunnen vormen voor de bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie, laat staan waarom de motivering van het Gerecht in dit verband blijk zou geven van een onjuiste rechtsopvatting.

16      Wat voorts het betoog inzake schending van artikel 10 EG betreft, moet worden vastgesteld dat rekwiranten dit betoog voor het eerst voeren voor het Hof. Indien een partij voor het Hof voor het eerst een middel zou mogen aanvoeren dat zij niet heeft aangevoerd voor het Gerecht, zou dit er volgens vaste rechtspraak op neerkomen dat zij bij het Hof – waarvan de bevoegdheid in hogere voorziening beperkt is – een geschil aanhangig kan maken dat ruimer is dan het geschil waarvan het Gerecht heeft kennisgenomen. In hogere voorziening is het Hof enkel bevoegd om de rechtsbeslissing te beoordelen die is gegeven ten aanzien van de middelen die voor de rechters in eerste aanleg zijn aangevoerd (zie in die zin beschikking van 6 oktober 2021, Castillejo Oriol/Spanje, C‑145/21 P, niet gepubliceerd, EU:C:2021:836, punt 30 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

17      Gelet op een en ander moet de hogere voorziening kennelijk niet-ontvankelijk worden verklaard.

 Kosten

18      Volgens artikel 137 van het Reglement voor de procesvoering, dat op grond van artikel 184, lid 1, van dat Reglement van toepassing is op de procedure in hogere voorziening, wordt ten aanzien van de proceskosten beslist in de beschikking waardoor er een einde komt aan het geding.

19      Aangezien de onderhavige beschikking is gegeven voordat de hogere voorziening is betekend aan verweerster in eerste aanleg en dus voordat deze kosten heeft kunnen maken, dient te worden beslist dat rekwiranten hun eigen kosten zullen dragen.

Het Hof (Achtste kamer) beschikt:

1)      De hogere voorziening wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

2)      Antonius Maria Vervloet en Cornelia Wilhelmina Vervloet-Mulder dragen hun eigen kosten.

Luxemburg, 1 maart 2022.

*      Procestaal: Nederlands.