(1)

Τα ανώτατα όρια τιμών λιανικής για τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες που έχουν καθοριστεί με το άρθρο 5α παράγραφος 1 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/2120, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ σε όλα τα κράτη μέλη τη 15η Μαΐου 2019, καθορίστηκαν σε επίπεδο που επέτρεπε στους παρόχους διαθέσιμων στο κοινό υπηρεσιών διαπροσωπικών επικοινωνιών βάσει αριθμών να αποσβέσουν το κόστος τους, διασφαλίζοντας έτσι αναλογική παρέμβαση στην αγορά τόσο των κινητών όσο και των σταθερών επικοινωνιών. Αυτά τα μέτρα, τα οποία επρόκειτο να λήξουν στις 14 Μαΐου 2024 σύμφωνα με το άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/2120, όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΕ) 2018/1971 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, (2) αποσκοπούσαν στο να διασφαλιστεί ότι οι καταναλωτές δεν χρεώνονται υπερβολικές τιμές για τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες.

(2)

Το άρθρο 10 παράγραφος 5 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/2120 παρατείνει την εφαρμογή των ανώτατων ορίων τιμών λιανικής για τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες έως τις 30 Ιουνίου 2032. Σύμφωνα με το άρθρο 5α παράγραφος 9 του ίδιου κανονισμού, έως τις 30 Ιουνίου 2027, η Επιτροπή θα πρέπει να επανεξετάσει το άρθρο 5α και μπορεί, κατά περίπτωση, να αποφασίσει να υποβάλει νομοθετική πρόταση για την τροποποίησή του.

(3)

Σύμφωνα με το άρθρο 5α παράγραφος 8 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/2120, οι πάροχοι που αποφασίζουν σε προαιρετική βάση να μην χρεώνουν διαφορετικές τιμές λιανικής στους καταναλωτές για τις εγχώριες και τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες πρέπει να απαλλάσσονται από την εφαρμογή των ανώτατων ορίων τιμών λιανικής που καθορίζονται για τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες, τηρουμένης πολιτικής εύλογης χρήσης. Στην περίπτωση αυτή, πρέπει να απαλλάσσονται από τις ρυθμιζόμενες τιμές για τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες. Η πολιτική εύλογης χρήσης αποτελεί μέτρο διασφάλισης που θα πρέπει να επιτρέπει στους παρόχους να παρεκλίνουν από τις συγκλίνουσες τιμές και να επιβάλλουν πρόσθετα τέλη, αν η χρήση ενδοενωσιακών επικοινωνιών από τους καταναλωτές υπερβαίνει τους όρους που έχει θέσει ο πάροχος για τον καθορισμό της συνήθους χρήσης ενδοενωσιακών επικοινωνιών σε ένα δεδομένο κράτος μέλος.

(4)

Πρώτον, οι όροι που καθορίζουν τη συνήθη χρήση θα πρέπει να προσδιορίζουν τους όγκους των ενδοενωσιακών επικοινωνιών που επιτρέπουν στους καταναλωτές να καταναλώνουν ορισμένες μονάδες για ενδοενωσιακές κλήσεις και μηνύματα SMS, οι οποίες χρεώνονται στις ισχύουσες εγχώριες τιμές λιανικής, συνάδουν με τα αντίστοιχα τιμολογιακά τους προγράμματα και επαρκούν για την κάλυψη ευρέος φάσματος μοτίβων χρήσης των καταναλωτών, συμπεριλαμβανομένων ιδίως των καταναλωτών με σχετικά υψηλή κατανάλωση ενδοενωσιακών επικοινωνιών ανά μήνα που εξακολουθούν να βασίζονται σε παραδοσιακές επικοινωνίες, όπως τηλεφωνικές κλήσεις ή μηνύματα SMS. Δεύτερον, οι όροι που καθορίζουν τη συνήθη χρήση θα πρέπει να καθορίζουν την περίοδο εφαρμογής τους. Αυτή η καθορισμένη περίοδος εφαρμογής θα πρέπει να ισούται τουλάχιστον με μία περίοδο τιμολόγησης, αλλά θα μπορούσε να επεκταθεί σε περισσότερες περιόδους τιμολόγησης που καθορίζονται από τον πάροχο. Οι πάροχοι μπορούν να καθορίζουν όρια κατανάλωσης όγκου που ισχύουν για μία ή περισσότερες περιόδους εντός της περιόδου υποβολής της αίτησης. Τρίτον, οι ίδιοι όροι που καθορίζουν τη συνήθη χρήση θα πρέπει να εφαρμόζονται σε όλα τα τιμολογιακά προγράμματα του παρόχου σε ένα κράτος μέλος.

(5)

Η πολιτική εύλογης χρήσης θα πρέπει, αφενός, να παρέχει στους καταναλωτές κατάλληλους όγκους ενδοενωσιακών κλήσεων και μηνυμάτων SMS και, αφετέρου, να επιτρέπει μελλοντικές προσαρμογές με βάση τις συνθήκες της αγοράς και τη συμπεριφορά των καταναλωτών. Η συνήθης χρήση ενδοενωσιακών κλήσεων και μηνυμάτων SMS μπορεί να ποικίλλει, μεταξύ άλλων, ανάλογα με το είδος του καταναλωτή, τον πάροχο ή το κράτος μέλος.

(6)

Ως εκ τούτου, οι όροι συνήθους χρήσης θα πρέπει να επιτρέπουν στους παρόχους να έχουν επαρκές περιθώριο ευελιξίας ώστε να καθορίζουν μια πολιτική εύλογης χρήσης που θεωρούν κατάλληλη και η οποία συμμορφώνεται με τον παρόντα εκτελεστικό κανονισμό και, ταυτόχρονα, να επιτρέπουν μελλοντικές προσαρμογές με βάση τις συνθήκες της αγοράς και τη συμπεριφορά των καταναλωτών.

(7)

Οι ενδοενωσιακές επικοινωνίες διαφέρουν ως προς τη φύση τους από την περιαγωγή και η προβλεπόμενη χρήση τους διαφέρει. Σε αντίθεση με τις ενδοενωσιακές επικοινωνίες, η ρυθμιζόμενη περιαγωγή είναι διασυνοριακή υπηρεσία που προορίζεται για ταξίδια κατά διαστήματα και όχι για μόνιμη χρήση. Ως εκ τούτου, στην περιαγωγή υπάρχει ο κίνδυνος ανώμαλης χρήσης ή κατάχρησης ή για σκοπούς άλλους από τον επιδιωκόμενο, ενώ στις ενδοενωσιακές επικοινωνίες ο κίνδυνος είναι η χρήση πέραν της συνήθους. Επομένως, η έννοια της χρήσης ενδοενωσιακών επικοινωνιών που υπερβαίνει τη συνήθη χρήση διαφέρει από την έννοια της «ανώμαλης ή καταχρηστικής» χρήσης υπηρεσιών περιαγωγής λιανικής σε εγχώριες τιμές, όπως ορίζεται στο άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΕ) 2022/612 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (3), το οποίο αναφέρεται στη χρήση ρυθμιζόμενων υπηρεσιών περιαγωγής λιανικής εκ μέρους των πελατών περιαγωγής σε κράτος μέλος άλλο από το κράτος μέλος του εγχώριου παρόχου τους για λόγους εκτός ταξιδιών κατά διαστήματα και για το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί πολιτική εύλογης χρήσης.

(8)

Η πολιτική εύλογης χρήσης δεν θα πρέπει να θίγει το δικαίωμα των παρόχων να λαμβάνουν μέτρα καταπολέμησης της απάτης, εάν η οικειοθελής απόφαση να μην χρεώσουν τιμές λιανικής στους καταναλωτές για ενδοενωσιακές επικοινωνίες διαφορετικές από ό,τι για τις εγχώριες επικοινωνίες οδηγεί σε δόλια χρήση. Οι πάροχοι υπηρεσιών ηλεκτρονικών επικοινωνιών στο κοινό θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να εντοπίζουν και να αποτρέπουν τρίτα μέρη να εκμεταλλεύονται την πολιτική εύλογης χρήσης για το αρμπιτράζ τιμών, με σκοπό να αποκομίσουν οικονομικό πλεονέκτημα (π.χ. απάτη σχετικά με τη διεθνή κατανομή εσόδων, κατάχρηση καρτών SIM). Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να είναι αναλογικά και μπορούν να περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, την παρακολούθηση των μοτίβων κίνησης για τον εντοπισμό ανωμαλιών που ενδέχεται να υποδεικνύουν δόλια ή καταχρηστική χρήση, ή την προσωρινή αναστολή της υπηρεσίας εν αναμονή της επαλήθευσης της χρήσης.

(9)

Ταυτόχρονα, οι καταναλωτές θα πρέπει να προστατεύονται από μέτρα που ενδέχεται να επηρεάσουν με οποιονδήποτε τρόπο την ικανότητά τους να χρησιμοποιούν ενδοενωσιακές επικοινωνίες. Στο πλαίσιο αυτό, ισχύουν όλα τα δικαιώματα των καταναλωτών που απορρέουν από την οδηγία 2011/83/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (4) σχετικά με τα δικαιώματα των καταναλωτών. Σύμφωνα με το άρθρο 102 της οδηγίας (ΕΕ) 2018/1972 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (5), οι συμβατικές ρήτρες που προβλέπουν πολιτική εύλογης χρήσης πρέπει να κοινοποιούνται σαφώς στους καταναλωτές πριν τεθούν σε εφαρμογή.

(10)

Επιπλέον, προτού η κατανάλωση ενδοενωσιακών επικοινωνιών από τον καταναλωτή υπερβεί τη συνήθη χρήση, οι πάροχοι θα πρέπει να προειδοποιούν τους καταναλωτές για τη χρήση αυτή με τον τρόπο που περιγράφεται λεπτομερώς εκ των προτέρων στις συμβάσεις των καταναλωτών. Σε κάθε περίπτωση, τα μέτρα αυτά θα πρέπει να ελαχιστοποιούν τον διοικητικό φόρτο για τους καταναλωτές και να περιορίζουν τον αριθμό των περιττών προειδοποιήσεων.

(11)

Για τους σκοπούς της παρούσας πράξης, οι καταναλωτές θα πρέπει να νοούνται όπως ορίζονται στο άρθρο 2 παράγραφος 15 της οδηγίας (ΕΕ) 2018/1972.

(12)

Ζητήθηκε η γνώμη του Φορέα Ευρωπαϊκών Ρυθμιστικών Αρχών για τις Ηλεκτρονικές Επικοινωνίες σύμφωνα με το άρθρο 5α παράγραφος 8 του κανονισμού (ΕΕ) 2015/2120.

(13)

Η επιτροπή επικοινωνιών που έχει συσταθεί βάσει του άρθρου 118 παράγραφος 1 της οδηγίας (ΕΕ) 2018/1972 δεν διατύπωσε γνώμη εντός της προθεσμίας που όρισε ο πρόεδρός της,