<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-665/20 PPU</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0665</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:303">EU:C:2021:303</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Conclusie van adv.-gen. Hogan – Zaak C‑665/20 PPU</HT></P><P><HT TYPE="SC">X (Europees aanhoudingsbevel – Ne bis in idem)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Conclusie van advocaat-generaal</HT></P><P><HT TYPE="UC">G. Hogan</HT></P><P>van <DATE ISO="20210415">15 april 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Oorspronkelijke taal: Frans.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Zaak C‑665/20 PPU</HT></P><P>Openbaar Ministerie</P><P>tegen</P><P>X</P><P><HT TYPE="NORMAL">[verzoek van de rechtbank Amsterdam (Nederland) om een prejudiciële beslissing)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="”" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="„"><KEYWORD>Prejudiciële verwijzing</KEYWORD><KEYWORD>Prejudiciële spoedprocedure</KEYWORD><KEYWORD>Justitiële samenwerking in strafzaken</KEYWORD><KEYWORD>Europees aanhoudingsbevel</KEYWORD><KEYWORD>Kaderbesluit 2002/584/JBZ</KEYWORD><KEYWORD>Overlevering van door de uitvaardigende rechterlijke autoriteiten gezochte personen</KEYWORD><KEYWORD>Artikel 4, punt 5</KEYWORD><KEYWORD>Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging</KEYWORD><KEYWORD>Gezochte persoon die voor dezelfde feiten onherroepelijk is berecht door een derde land</KEYWORD><KEYWORD>Beginsel ne bis in idem</KEYWORD><KEYWORD>Sanctie die reeds is ondergaan dan wel niet meer ten uitvoer kan worden gelegd</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Inleiding</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Het onderhavige verzoek om een prejudiciële beslissing heeft betrekking op de uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van <DATE ISO="20020613">13 juni 2002</DATE> betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">PB 2002, L 190, blz. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van <DATE ISO="20090226">26 februari 2009</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">PB 2009, L 81, blz. 24</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>kaderbesluit 2002/584<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Hoewel er een overvloedige rechtspraak van het Hof op het gebied van het Europees aanhoudingsbevel bestaat, roept de grote verscheidenheid aan situaties waarin dit instrument wordt aangewend, telkens weer nieuwe vragen op over de reikwijdte van de regels en beginselen waaraan de toepassing ervan is onderworpen. Dit verzoek om een prejudiciële beslissing is hiervan een nieuw voorbeeld.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Het onderhavige verzoek is ingediend in het kader van de tenuitvoerlegging in Nederland van een Europees aanhoudingsbevel dat op <DATE ISO="20190919">19 september 2019</DATE> door het Amtsgericht Tiergarten (rechter in eerste aanleg Tiergarten, Duitsland) is uitgevaardigd met het oog op de strafvervolging van X voor uitzonderlijk gewelddadige feiten die in Berlijn (Duitsland) zouden zijn gepleegd, maar mogelijkerwijs reeds geheel of gedeeltelijk door de strafrechter in Teheran (Iran) zouden zijn berecht. X is tot een gevangenisstraf van zeven jaar en zes maanden veroordeeld,<?PAGE NO="2"?> waarvan de laatste 338 dagen hem zijn kwijtgescholden in het kader van een door de Opperste Leider uitgevaardigde algemene amnestieregeling ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de islamitische revolutie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>In deze bijzondere context wordt het Hof verzocht om zijn rechtspraak te verduidelijken over de beoordelingsmarge waarover de rechterlijke autoriteiten in het kader van een grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel beschikken wanneer zich het specifieke geval van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 voordoet. Het Hof zal zich voor de allereerste keer ook moeten uitspreken over de transnationale toepasselijkheid van het uit artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 voortvloeiende ne bis in idem-beginsel en over de gevolgen van een clementiemaatregel voor de toepassing van die bepaling.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Toepasselijke bepalingen</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Unierecht</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Overwegingen 6, 10 en 12 van kaderbesluit 2002/584 luiden als volgt:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>(6)</NO.P><TXT>Het Europees aanhoudingsbevel waarin dit kaderbesluit voorziet, vormt de eerste tastbare toepassing op strafrechtelijk gebied van het beginsel van wederzijdse erkenning, welk beginsel de Europese Raad als hoeksteen van de gerechtelijke samenwerking beschouwt.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>De regeling inzake het Europees aanhoudingsbevel berust op een hoge mate van vertrouwen tussen de lidstaten. De toepassing ervan kan slechts worden opgeschort in geval van een ernstige en voortdurende schending door een lidstaat van de in artikel 6, lid 1, [VEU] neergelegde beginselen, welke schending door de Raad is geconstateerd overeenkomstig artikel 7, lid 1, en volgens de procedure van artikel 7, lid 2, van dat Verdrag.</TXT></NP></CONSID><P>[...]</P><CONSID><NP><NO.P>(12)</NO.P><TXT>Dit kaderbesluit eerbiedigt de grondrechten en voldoet aan de beginselen die worden erkend bij artikel 6 [VEU] en zijn weergegeven in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie [(hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>Handvest<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>)], met name in hoofdstuk VI. [...]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/></TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artikel 1 van dit kaderbesluit, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Verplichting tot tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Het Europees aanhoudingsbevel is een rechterlijke beslissing die door een lidstaat wordt uitgevaardigd met het oog op de aanhouding en de overlevering door een andere lidstaat van een persoon die gezocht wordt met het oog op strafvervolging of uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>De lidstaten verbinden zich ertoe om, op grond van het beginsel van wederzijdse erkenning en overeenkomstig de bepalingen van dit kaderbesluit, elk Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="3"?><PARAG IDENTIFIER="001.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Dit kaderbesluit kan niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot eerbiediging van de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen, zoals die zijn neergelegd in artikel 6 [VEU], wordt aangetast.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artikel 3 van kaderbesluit 2002/584, met als opschrift <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Gronden tot verplichte weigering van de tenuitvoerlegging<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>De rechterlijke autoriteit van de uitvoerende lidstaat, hierna <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>de uitvoerende rechterlijke autoriteit<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="2019" ID="QE0008"/> genoemd, weigert de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel in de volgende gevallen:</P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>het strafbaar feit dat aan het Europees aanhoudingsbevel ten grondslag ligt, valt in de uitvoerende [lid]staat onder een amnestie en deze staat was krachtens zijn strafwetgeving bevoegd om dat strafbaar feit te vervolgen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>uit de gegevens waarover de uitvoerende rechterlijke autoriteit beschikt, blijkt dat de gezochte persoon onherroepelijk door een lidstaat is berecht voor dezelfde feiten, op voorwaarde dat, in geval van veroordeling, de sanctie is ondergaan of op dat tijdstip wordt ondergaan dan wel niet meer kan worden uitgevoerd volgens het recht van de veroordelende lidstaat;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>de persoon tegen wie het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, kan krachtens het recht van de uitvoerende lidstaat op grond van zijn leeftijd niet strafrechtelijk verantwoordelijk worden gesteld voor de feiten die aan dit bevel ten grondslag liggen.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artikel 4 van kaderbesluit 2002/584 heeft blijkens het opschrift ervan betrekking op de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>. Dit artikel bepaalt het volgende:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>De uitvoerende rechterlijke autoriteit kan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel weigeren in de volgende gevallen:</P><P>[...]</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>uit de gegevens waarover de uitvoerende rechterlijke autoriteit beschikt, blijkt dat de gezochte persoon door een derde land onherroepelijk is berecht voor dezelfde feiten, op voorwaarde dat, in geval van veroordeling, de sanctie is ondergaan of op dat tijdstip wordt ondergaan dan wel niet meer ten uitvoer kan worden gelegd volgens het recht van de staat van veroordeling;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Nederlands recht</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Kaderbesluit 2002/584 is in Nederlands recht omgezet bij de Wet van <DATE ISO="20040429">29 april 2004</DATE> tot implementatie van het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten van de Europese Unie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Stb. 2004, nr. 195.</P></NOTE>, zoals gewijzigd bij de Wet van <DATE ISO="20170222">22 februari 2017</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Stb. 2017, nr. 82.</P></NOTE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>OLW<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Ten tijde van het verzoek om een prejudiciële beslissing bepaalde artikel 9, lid 1, OLW:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Overlevering van de opgeëiste persoon wordt niet toegestaan voor een feit ter zake waarvan:</P><P>[...]</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>d.</NO.P><TXT>hij bij gewijsde van de Nederlandse rechter is vrijgesproken of ontslagen van rechtsvervolging, dan wel te zijnen aanzien een overeenkomstige onherroepelijke beslissing door een rechter van een andere lidstaat van de Europese Unie of van een derde land is genomen;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>e.</NO.P><TXT>hij bij rechterlijk gewijsde is veroordeeld, in gevallen waarin:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>de opgelegde straf of maatregel reeds is ondergaan;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>de opgelegde straf of maatregel niet meer voor tenuitvoerlegging of verdere tenuitvoerlegging vatbaar is;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>de veroordeling een schuldigverklaring zonder oplegging van straf of maatregel inhoudt;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>de opgelegde straf of maatregel in Nederland wordt ondergaan;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA><ALINEA>[...]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artikel 28, lid 2, OLW luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Bevindt de rechtbank [...] dat de overlevering niet kan worden toegestaan [...], dan weigert zij bij haar uitspraak de overlevering.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Aan het hoofdgeding ten grondslag liggende feiten</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Op <DATE ISO="20190919">19 september 2019</DATE> heeft het Amtsgericht Tiergarten een Europees aanhoudingsbevel jegens X uitgevaardigd met het oog op strafvervolging voor feiten die hij op <DATE ISO="20121030">30 oktober 2012</DATE> in Berlijn zou hebben begaan.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Op die dag zou X zijn toenmalige levensgezellin Y en haar 10-jarige dochter Z hebben vastgebonden onder bedreiging van een mes. Vervolgens zou hij Y hebben verkracht en daarna hebben gemutileerd. Alvorens de woning van Y te verlaten, zou hij de kamers waar Y en Z zich geboeid bevonden, hebben gebarricadeerd, met de bedoeling hen daar te laten sterven.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>De strafbare feiten waarvoor om overlevering wordt verzocht, zijn de volgende:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>poging tot moord van zijn levensgezellin;</P></ITEM><ITEM><P>poging tot moord van de op dat moment minderjarige dochter van zijn levensgezellin;</P></ITEM><ITEM><P>verkrachting van zijn levensgezellin;</P></ITEM><ITEM><P>zware mishandeling van zijn levensgezellin;</P></ITEM><?PAGE NO="5"?><ITEM><P>opzettelijke vrijheidsberoving van zijn levensgezellin;</P></ITEM><ITEM><P>opzettelijke vrijheidsberoving van de minderjarige dochter van zijn levensgezellin.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Op basis van dit Europees aanhoudingsbevel is X in Nederland verhoord en op <DATE ISO="20200318">18 maart 2020</DATE> aan de verwijzende rechter voorgeleid. Hij heeft aan deze rechter kenbaar gemaakt dat hij niet instemde met zijn overlevering aan de Duitse rechterlijke autoriteiten en is in afwachting van een beslissing dienaangaande in detentie geplaatst. Ter onderbouwing van zijn bezwaren tegen zijn overlevering heeft X zich op het beginsel ne bis in idem beroepen, waarbij hij onder meer heeft betoogd dat hij onherroepelijk voor dezelfde feiten was berecht in een derde land, namelijk Iran.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Volgens de vaststellingen van de verwijzende rechter is X in Iran veroordeeld voor de hierboven genoemde feiten, met uitzondering van de vrijheidsberoving van Y, die materieel echter wel onderdeel uitmaakt van de beschrijving van de poging tot moord op haar. Na afloop van de procedure in Iran is X onherroepelijk veroordeeld voor de zware mishandeling van Y en voor de pogingen tot moord op Y en Z. Hij is echter onherroepelijk vrijgesproken van de beschuldigingen van verkrachting van Y en opzettelijke vrijheidsberoving van Z.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Op grond van het Iraanse recht heeft X van de gevangenisstraffen die hem in dat land zijn opgelegd voor de feiten waarvoor hij onherroepelijk is veroordeeld, alleen de zwaarste straf ondergaan, te weten een gevangenisstraf voor de duur van zeven jaren en zes maanden. Van deze straf heeft X het grootste deel uitgezeten. Het restant van deze straf is hem kwijtgescholden in het kader van een door de Opperste Leider uitgevaardigde algemene amnestieregeling ter gelegenheid van de 40ste verjaardag van de islamitische revolutie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Daarnaast is X voor de zware mishandeling van Y veroordeeld tot betaling van een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>diya<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> aan haar. In verband met zijn onbemiddeldheid mocht X dit in termijnen betalen, waarbij eerst een aanbetaling van <FT TYPE="NUMBER">200000000</FT> Iraanse rial (ongeveer <FT TYPE="NUMBER">4245</FT> EUR) moest worden gedaan, gevolgd door maandelijkse termijnbetalingen van 2 % van de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>diya<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>. Nadat de aanbetaling en de eerste termijnbetaling waren voldaan, is X in Iran op <DATE ISO="20190505">5 mei 2019</DATE> in vrijheid gesteld. Op <DATE ISO="20200907">7 september 2020</DATE> hebben de Iraanse autoriteiten een aanhoudingsbevel jegens hem uitgevaardigd, omdat verdere termijnbetalingen waren uitgebleven.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Ten overstaan van de verwijzende rechter stelt X dat hij in Iran is vervolgd en onherroepelijk berecht voor dezelfde feiten als die waarvoor om zijn overlevering wordt verzocht op grond van het jegens hem uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel. Hij zou in Iran voor een deel van de feiten onherroepelijk zijn vrijgesproken, terwijl hij voor het andere deel zou zijn veroordeeld tot een vrijheidsstraf die hij volledig zou hebben ondergaan. X betoogt verder nog dat de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>diya<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> geen straf of maatregel is, maar een verplichting om het slachtoffer een schadevergoeding te betalen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>X leidt hieruit af dat overeenkomstig artikel 9, lid 1, aanhef en onder d) en e), OLW zijn overlevering aan de Duitse autoriteiten krachtens het jegens hem uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel moet worden geweigerd. Hij stelt in het bijzonder dat artikel 9, lid 1, OLW geen onderscheid maakt tussen een onherroepelijke berechting in een lidstaat en een onherroepelijke berechting in een derde land. De Nederlandse wetgever heeft aldus gebruikgemaakt van de mogelijkheid die kaderbesluit 2002/584 de lidstaten biedt om de overlevering te weigeren wanneer er sprake is van een onherroepelijke berechting en een volledig ondergane straf in een derde land. De Nederlandse rechter moet zich hier dan ook aan houden.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Het Openbaar Ministerie stelt daarentegen dat de door X opgeworpen exceptie betreffende een eerdere veroordeling in Iran niet kan worden aanvaard. Het betreft namelijk een veroordeling door een derde land, zodat de verwijzende rechter op grond van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 als uitvoerende rechterlijke autoriteit artikel 9, eerste lid, onder e), OLW buiten toepassing moet laten bij de beoordeling van de vraag of de veroordeling in Iran voor wederzijdse erkenning in aanmerking komt op grond van een op verdragen en de rechtspraktijk gebaseerd wederzijds vertrouwen. Aangezien de diplomatieke kanalen met de Islamitische Republiek Iran zijn gesloten en er met dat land geen actieve rechtshulprelatie bestaat, gecumuleerd met het feit dat er grote verschillen tussen de rechtsstelsels van de lidstaten van de Unie en het rechtsstelsel in de Islamitische Republiek Iran bestaan, is van voornoemd vertrouwen in het Iraanse rechtsstelsel geen sprake. Dit betekent volgens het Openbaar Ministerie dat de veroordeling van X in Iran geen geldige grond tot weigering van de tenuitvoerlegging van het jegens hem uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel kan vormen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Gelet op deze haaks op elkaar staande betogen plaatst de verwijzende rechter een aantal vraagtekens bij de wijze waarop artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 moet worden uitgelegd en de wijze waarop de omzetting ervan in Nederlands recht gestalte heeft gekregen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>In verband hiermee merkt hij op dat artikel 4 van kaderbesluit 2002/584 de gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel opsomt, terwijl de OLW bepaalt dat, wanneer deze gronden zich voordoen, de tenuitvoerlegging móet worden geweigerd, zodat de uitvoerende rechterlijke autoriteit dienaangaande geen enkele beoordelingsmarge heeft. De verwijzende rechter vraagt zich bovendien af of aan het in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 gebezigde begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> dezelfde uitlegging toekomt als die welke het Hof aan artikel 3, punt 2, van dit kaderbesluit heeft gegeven, ofschoon het eerste geval doelt op een onherroepelijke berechting in een derde land, terwijl het tweede geval betrekking heeft op een onherroepelijke berechting in een andere lidstaat. Tot slot vraagt de verwijzende rechter zich af of een clementiemaatregel zoals die waarvan X in Iran heeft geprofiteerd, de conclusie wettigt dat de hem opgelegde sanctie is ondergaan dan wel niet meer ten uitvoer kan worden gelegd volgens het recht van de staat van veroordeling in de zin van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Van oordeel dat het antwoord op de vraag of het jegens X uitgevaardigde Europees aanhoudingsbevel voor tenuitvoerlegging in aanmerking komt, uiteindelijk afhangt van de uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, heeft de Rechtbank Amsterdam (Nederland) de behandeling van de zaak geschorst en het Hof om een prejudiciële beslissing verzocht.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Prejudiciële vragen en spoedprocedure bij het Hof</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Bij uitspraak van <DATE ISO="20201207">7 december 2020</DATE>, ingekomen bij het Hof op diezelfde dag, heeft de Rechtbank Amsterdam het Hof krachtens artikel 267 VWEU de volgende prejudiciële vragen gesteld:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>1)</NO.P><TXT>Moet artikel 4, punt 5, van [kaderbesluit 2002/584] inderdaad zo worden uitgelegd, dat wanneer een lidstaat ervoor kiest om deze bepaling om te zetten in zijn nationale recht de uitvoerende rechterlijke autoriteit over een zekere marge moet beschikken om te beoordelen of de tenuitvoerlegging van het [Europees aanhoudingsbevel] moet worden geweigerd?</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="7"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Moet het begrip <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="2019" ID="QE0019"/> in artikel 4, punt 5, van [kaderbesluit 2002/584] op dezelfde wijze worden uitgelegd als datzelfde begrip in artikel 3, punt 2, van [kaderbesluit 2002/584] en, zo niet, hoe moet dat begrip in de eerstgenoemde bepaling dan worden uitgelegd?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Moet de voorwaarde van artikel 4, punt 5, van [kaderbesluit 2002/584] dat de <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>sanctie is ondergaan [...] dan wel niet meer ten uitvoer kan worden gelegd volgens het recht van de staat van veroordeling<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="2019" ID="QE0020"/> zo worden uitgelegd, dat daaronder een situatie valt waarin de opgeëiste persoon onherroepelijk voor dezelfde feiten is veroordeeld tot een vrijheidsstraf die hij voor een deel heeft uitgezeten in het land van veroordeling en die hem voor het overige is kwijtgescholden door een niet-gerechtelijke autoriteit van dat land, in het kader van een algemene clementiemaatregel die ook geldt voor veroordeelden die ernstige feiten hebben [...] begaan, zoals de opgeëiste persoon, en die niet berust op rationele overwegingen van strafrechtsbeleid?<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>De verwijzende rechter heeft voorts verzocht om de onderhavige zaak te behandelen volgens de spoedprocedure van artikel 107 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Ter onderbouwing van dit verzoek heeft hij betoogd dat de gestelde vragen betrekking hebben op de uitlegging van kaderbesluit 2002/584, dat valt onder titel V van het derde deel van het VWEU. Hij heeft voorts gesteld dat X, in afwachting van de beslissing over zijn overlevering aan de Duitse autoriteiten, in detentie is geplaatst. Het spoedige antwoord van het Hof is derhalve rechtstreeks en doorslaggevend van invloed op de duur van de detentie van de betrokkene.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>De Vijfde kamer van het Hof heeft op <DATE ISO="20201217">17 december 2020</DATE> besloten dit verzoek in te willigen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Schriftelijke opmerkingen zijn ingediend door het Openbaar Ministerie, X, de Nederlandse en de Duitse regering, alsmede de Commissie. Met uitzondering van de Duitse regering hebben zij ter terechtzitting van <DATE ISO="20210303">3 maart 2021</DATE> mondelinge opmerkingen gemaakt.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analyse</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Opmerkingen vooraf</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Zoals ik in de inleiding van deze conclusie heb vermeld, bestaat er een uitvoerige rechtspraak over kaderbesluit 2002/584. Het is inmiddels bekend binnen welk kader de bepalingen ervan moeten worden uitgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Om te beginnen wil ik dan ook onderstrepen dat het Unierecht steunt op de fundamentele premisse dat elke lidstaat met alle andere lidstaten een reeks gemeenschappelijke waarden deelt waarop de Unie berust, en dat elke lidstaat erkent dat de andere lidstaten deze waarden met hem delen, zoals is bepaald in artikel 2 VEU. Deze premisse impliceert en rechtvaardigt het bestaan van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten in de erkenning van deze waarden en derhalve in de eerbiediging van het Unierecht dat deze waarden ten uitvoer brengt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 juli 2018</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Gebreken in het gerechtelijk apparaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Deze beginselen, dus zowel het beginsel van wederzijds vertrouwen tussen de lidstaten als het beginsel van wederzijdse erkenning, zijn in het Unierecht beide van fundamenteel belang, aangezien zij de mogelijkheid bieden om een ruimte zonder binnengrenzen te verwezenlijken en in stand te houden. Meer in het bijzonder vereist het beginsel van wederzijds vertrouwen, met name wat de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht betreft, dat elk van de lidstaten, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, ervan uitgaat dat alle andere lidstaten het Unierecht en, met name, de door dat recht erkende grondrechten in acht nemen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 juli 2018</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Gebreken in het gerechtelijk apparaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201217">17 december 2020</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑354/20 PPU en C‑412/20 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1033">EU:C:2020:1033</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>In die context beoogt kaderbesluit 2002/584 het multilaterale uitleveringsstelsel dat gebaseerd is op het op <DATE ISO="19571213">13 december 1957</DATE> te Parijs ondertekende Europees Verdrag betreffende uitlevering te vervangen door een vereenvoudigde en meer efficiënte regeling waarbij veroordeelde of verdachte personen ter fine van de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen of met het oog op strafvervolging worden overgeleverd tussen rechterlijke autoriteiten. Als eerste tastbare toepassing op strafrechtelijk gebied van het beginsel van wederzijdse erkenning berust de regeling van het Europees aanhoudingsbevel, zoals de Uniewetgever het zelf verwoordt, op een hoge mate van vertrouwen tussen de lidstaten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Zie overwegingen 6 en 10 van kaderbesluit 2002/584. Zie in die zin ook arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 juli 2018</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Gebreken in het gerechtelijk apparaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Het beginsel van wederzijdse erkenning dat, zoals onder meer uit overweging 6 van kaderbesluit 2002/584 volgt, de hoeksteen van de gerechtelijke samenwerking in strafzaken vormt, komt met name tot uiting in artikel 1, lid 2, van dit kaderbesluit. Deze bepaling formuleert namelijk de regel dat de lidstaten op grond van het beginsel van wederzijdse erkenning en overeenkomstig de bepalingen van dit kaderbesluit elk Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer moeten leggen. De uitvoerende rechterlijke autoriteiten mogen in beginsel dus slechts weigeren om een dergelijk bevel ten uitvoer te leggen op de limitatief in kaderbesluit 2002/584 opgesomde gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging. Bovendien mogen aan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel slechts de in artikel 5 van dit kaderbesluit limitatief opgesomde voorwaarden worden verbonden. Tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel is dus de regel en de weigering van de tenuitvoerlegging is de uitzondering, die strikt moet worden uitgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 juli 2018</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Gebreken in het gerechtelijk apparaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI> punt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201217">17 december 2020</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑354/20 PPU en C‑412/20 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1033">EU:C:2020:1033</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Kaderbesluit 2002/584 noemt uitdrukkelijk de gronden tot verplichte (artikel 3) en tot facultatieve (artikel 4 en artikel 4 bis) weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel, en de garanties die de uitvaardigende lidstaat in bijzondere gevallen moet geven (artikel 5).<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25 juli 2018</DATE>, <NAME.CASE>Minister for Justice and Equality (Gebreken in het gerechtelijk apparaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑216/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:586">EU:C:2018:586</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>De beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning waarop dit kaderbesluit berust, kunnen echter op generlei wijze afbreuk doen aan de voor de betrokkenen gewaarborgde grondrechten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zie artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584. Zie in die zin ook arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 augustus 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Hieruit vloeit logischerwijs voort dat aan kaderbesluit 2002/584 een uitlegging<?PAGE NO="9"?> moet worden gegeven die kan verzekeren dat de vereisten van de eerbiediging van de grondrechten van de betrokkenen in acht worden genomen, zonder dat daarbij echter wordt afgedaan aan de doeltreffendheid van het stelsel van justitiële samenwerking tussen de lidstaten, waarvan het door de Uniewetgever ingestelde Europees aanhoudingsbevel een van de wezenlijke elementen vormt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 augustus 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Eerste prejudiciële vraag</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter te vernemen of artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat wanneer een lidstaat ervoor kiest om deze bepaling om te zetten in zijn nationale recht, hij de uitvoerende rechterlijke autoriteit een beoordelingsmarge moet toekennen om te bepalen of de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel al dan niet moet worden geweigerd op de in deze bepaling genoemde grond.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Zoals advocaat-generaal Bot reeds heeft samengevat in zijn conclusie in de zaak die tot het arrest van het Hof van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 juni 2017</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:503">EU:C:2017:503</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), heeft geleid, gaat het om de vraag wat onder de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>facultatieve<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/> aard van het Europees aanhoudingsbevel moet worden verstaan. Gaat het om een mogelijkheid voor de lidstaten, die inhoudt dat zij bij de omzetting van kaderbesluit 2002/584 in hun nationale recht mogen kiezen of zij de gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging overnemen, of om een mogelijkheid voor de uitvoerende rechterlijke autoriteit, die dan over een beoordelingsmarge zou beschikken om deze gronden – gelet op de specifieke omstandigheden van elk geval – al dan niet in aanmerking te nemen?<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Conclusie van advocaat-generaal Bot in die zaak (<REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:116">EU:C:2017:116</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>De vrijheid van de lidstaten om de gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel al dan niet om te zetten in hun nationale recht, is ontegenzeglijk herhaaldelijk bevestigd door het Hof.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zo heeft het Hof onder meer geoordeeld: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>[...] <HT TYPE="ITALIC">wanneer zij bij de omzetting</HT> van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 in hun nationale recht [...]<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/> (arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120905">5 september 2012</DATE>, <NAME.CASE>Lopes Da Silva Jorge</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑42/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:517">EU:C:2012:517</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, cursivering van mij), of <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>[...] wanneer een lidstaat <HT TYPE="ITALIC">ervoor gekozen heeft</HT> [artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584] in zijn nationaal recht om te zetten [...]<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> (arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 juni 2017</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:503">EU:C:2017:503</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, cursivering van mij). Zie ook arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181213">13 december 2018</DATE>, <NAME.CASE>Sut</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑514/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:1016">EU:C:2018:1016</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Sindsdien heeft het Hof echter ook de gelegenheid gehad om zich uit te spreken over verschillende gevallen waarin zich een grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van het aanhoudingsbevel voordeed. Telkens weer heeft het daarbij de uitlegging gehanteerd dat de rechterlijke autoriteit noodzakelijkerwijs over een beoordelingsmarge diende te beschikken.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zie onder meer, met betrekking tot artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584, arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 juni 2017</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:503">EU:C:2017:503</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181213">13 december 2018</DATE>, <NAME.CASE>Sut</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑514/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:1016">EU:C:2018:1016</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190624">24 juni 2019</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑573/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:530">EU:C:2019:530</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en, met betrekking tot artikel 4 bis, van hetzelfde besluit, arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160524">24 mei 2016</DATE>, <NAME.CASE>Dworzecki</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑108/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:346">EU:C:2016:346</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 augustus 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201217">17 december 2020</DATE>, <NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft Hamburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑416/20 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1042">EU:C:2020:1042</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> In casu kom ik op basis van een letterlijke, contextuele en teleologische uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 tot dezelfde conclusie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">In de eerste plaats</HT> wil ik erop wijzen dat het Hof onder uitdrukkelijke verwijzing naar punt 30 van de conclusie van advocaat-generaal Bot in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:116">EU:C:2017:116</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) heeft geoordeeld, dat uit de bewoordingen zelve van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 volgt dat wanneer een lidstaat ervoor gekozen heeft deze bepaling in zijn nationaal recht om te zetten,<?PAGE NO="10"?> de uitvoerende rechterlijke autoriteit niettemin over een zekere marge dient te beschikken om te beoordelen of de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel moet worden geweigerd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 juni 2017</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:503">EU:C:2017:503</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>In dat punt van zijn conclusie heeft advocaat-generaal Bot zijn analyse niet beperkt tot de tekst van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584. Enerzijds betrof zijn analyse het opschrift van artikel 4 van het kaderbesluit en anderzijds de eerste alinea van dit artikel, die uit één enkele zin bestaat die zonder onderscheid alle gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging, genummerd van 1 tot en met 7, opsomt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Zo is het van belang om erop te wijzen dat het in het opschrift van artikel 4 van kaderbesluit 2002/584 gebezigde bijvoeglijk naamwoord <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>facultatieve<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> betrekking heeft op de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>weigering van de tenuitvoerlegging<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> van het Europees aanhoudingsbevel en niet op de <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>gronden<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> die deze weigering kunnen rechtvaardigen. Het is dus wel degelijk de weigering om het bevel ten uitvoer te leggen die facultatief is, in tegenstelling tot de in artikel 3 van dit kaderbesluit opgenomen gronden tot verplichte weigering.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zie in die zin conclusie van advocaat-generaal Bot in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:116">EU:C:2017:116</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Wegens dit facultatieve karakter brengt elk weigeringsbesluit dus noodzakelijkerwijs een weloverwogen keuze van de opsteller ervan tot uiting en is het de vrucht van diens beoordeling.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Daarnaast blijkt uit artikel 4, eerste alinea, van kaderbesluit 2002/584 dat, zoals advocaat-generaal Bot in ditzelfde punt van zijn conclusie heeft opgemerkt, de mogelijkheid om te weigeren het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen rechtstreeks aan de nationale uitvoerende rechterlijke autoriteiten is toegekend. Waar artikel 3, eerste alinea, van kaderbesluit 2002/584 immers bepaalt dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel in de in die bepaling opgesomde gevallen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/><HT TYPE="ITALIC">weigert</HT><QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Cursivering van mij.</P></NOTE>, bepaalt artikel 4, eerste alinea, dat deze zelfde autoriteit <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/><HT TYPE="ITALIC">kan</HT><QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> weigeren om het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Cursivering van mij.</P></NOTE> Zoals het Hof reeds heeft vastgesteld, volgt uit de keuze van het woord <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>kan<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> dat wanneer een lidstaat ervoor gekozen heeft deze bepaling in zijn nationale recht om te zetten, de uitvoerende rechterlijke autoriteit over een zekere marge dient te beschikken om te beoordelen of de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel al dan niet moet worden geweigerd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181213">13 december 2018</DATE>, <NAME.CASE>Sut</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑514/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:1016">EU:C:2018:1016</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">In de tweede plaats</HT> vindt deze uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 steun in de context ervan. Zoals ik in mijn opmerkingen vooraf heb uiteengezet, is de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel de regel en vormt de weigering van de tenuitvoerlegging een uitzondering daarop, die als zodanig strikt moet worden uitgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zie punt 34 van deze conclusie en de verwijzingen in voetnoot 10.</P></NOTE> Indien het werd toegestaan om artikel 4 van kaderbesluit 2002/584 zodanig om te zetten dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit verplicht zou zijn de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel in de in die bepaling bedoelde gevallen te weigeren, zou dit wegens het automatische karakter ervan die autoriteit de mogelijkheid ontnemen om rekening te houden met de specifieke omstandigheden van het geval, op grond waarvan volgens haar wellicht niet is voldaan aan de voorwaarden voor<?PAGE NO="11"?> de weigering van de overlevering. Wanneer een dergelijke bepaling een enkele mogelijkheid omvormt tot een echte verplichting, zet zij meteen ook de uitzondering die de weigering van de overlevering is, om in een basisregel.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zie in die zin, met betrekking tot artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584, de conclusie van advocaat-generaal Bot in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:116">EU:C:2017:116</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Bovendien kan het Hof in het kader van de contextuele uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 niet voorbijgaan aan het bepaalde in artikel 3, punt 2, van dit kaderbesluit. Beide bepalingen doelen namelijk op identieke gevallen, met dien verstande dat er in het eerste geval sprake is van een onherroepelijke berechting door een derde land, terwijl er in het tweede geval sprake is van een onherroepelijke berechting door een lidstaat. Zoals de Duitse regering in haar schriftelijke opmerkingen terecht opmerkt, zou het verschil tussen beide bepalingen zinledig worden, indien de lidstaten ervoor mochten kiezen om het bepaalde in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 om te zetten in een verplichte weigeringsgrond.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">In de derde plaats</HT> ben ik van mening dat ook het doel dat met de invoering van het Europees aanhoudingsbevel wordt nagestreefd, voor de uitlegging pleit dat de rechterlijke autoriteiten over een beoordelingsmarge beschikken. Volgens artikel 1, lid 1, van kaderbesluit 2002/584 heeft de regeling van het Europees aanhoudingsbevel immers tot doel om de aanhouding en de overlevering van een gezochte persoon mogelijk te maken opdat, gelet op het met dit kaderbesluit nagestreefde doel, het gepleegde strafbare feit niet onbestraft blijft en deze persoon wordt vervolgd of de hem opgelegde vrijheidsstraf ondergaat.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Indien artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 aldus werd uitgelegd dat het de lidstaten is toegestaan om de rechterlijke autoriteiten ertoe te verplichten de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel hoe dan ook te weigeren wanneer de gezochte persoon voor dezelfde feiten onherroepelijk is berecht door een derde land (onder het voorbehoud dat, in geval van veroordeling, de sanctie is ondergaan of op dat tijdstip wordt ondergaan dan wel niet meer ten uitvoer kan worden gelegd volgens het recht van het land van veroordeling), zonder dat deze autoriteiten over enige beoordelingsmarge beschikken, terwijl de rechtsstelsels en de toepasselijke procedures in derde landen aanzienlijk kunnen verschillen van die van de lidstaten, zou dit het risico kunnen opleveren dat de gezochte persoon zijn straf ontloopt. Een dergelijke uitlegging kan dan ook niet worden geacht te stroken met kaderbesluit 2002/584.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zie in die zin, met betrekking tot artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170629">29 juni 2017</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:503">EU:C:2017:503</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zie ook, voor een bevestiging en een toepassing van het beginsel dat het niet bestraffen van de gezochte persoon onverenigbaar zou zijn met het doel van kaderbesluit 2002/584, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190624">24 juni 2019</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑573/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:530">EU:C:2019:530</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0082">82</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0103">103</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Net zoals de uitvoerende rechterlijke autoriteiten krachtens artikel 4 bis van kaderbesluit 2002/584 rekening moeten kunnen houden met alle omstandigheden aan de hand waarvan zij zich ervan kunnen vergewissen dat de overlevering van een persoon op wie een Europees aanhoudingsbevel betrekking heeft, geen schending van diens rechten van de verdediging impliceert – aangezien deze bepaling, net als artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, betrekking heeft op een geval van facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 augustus 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201217">17 december 2020</DATE>, <NAME.CASE>Generalstaatsanwaltschaft Hamburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑416/20 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1042">EU:C:2020:1042</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zie eveneens, met betrekking tot de weerslag van een geval van facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging op de noodzaak om de rechterlijke autoriteiten een beoordelingsmarge toe te kennen – in casu artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 –, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190624">24 juni 2019</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑573/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:530">EU:C:2019:530</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0086">86</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0099">99</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> – moeten de<?PAGE NO="12"?> bevoegde rechterlijke autoriteiten dus ook rekening kunnen houden met alle omstandigheden aan de hand waarvan zij zich ervan kunnen vergewissen dat de weigering van de overlevering niet tot gevolg heeft dat de gezochte persoon zijn straf ontloopt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Een dergelijke beoordelingsmarge is des te belangrijker in het kader van de toepassing van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, omdat deze bepaling het beginsel ne bis in idem uitstrekt tot vonnissen van rechterlijke instanties van derde landen. In tegenstelling tot wat tussen de lidstaten geldt, kunnen de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning, die ten grondslag liggen aan de regeling van het Europees aanhoudingsbevel, niet zonder meer worden toegepast op derde staten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zie in die zin conclusie van advocaat-generaal Kokott in de zaak JR (Aanhoudingsbevel – Veroordeling door een EER-land) (<REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑488/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:738">EU:C:2020:738</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Dit bijzondere aspect staat centraal in de tweede prejudiciële vraag, waar ik het dan ook zal bespreken.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Gelet op de voorgaande overwegingen komt naar mijn mening uit de letterlijke, contextuele en teleologische uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 naar voren dat deze bepaling aldus moet worden uitgelegd dat wanneer een lidstaat ervoor kiest om deze bepaling om te zetten in zijn nationale recht, aan de uitvoerende rechterlijke autoriteit een beoordelingsmarge moet worden toegekend om te bepalen of de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel al dan niet moet worden geweigerd.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Tweede prejudiciële vraag</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 op dezelfde wijze moet worden uitgelegd als het, formeel gelijkluidende, begrip dat in artikel 3, punt 2, van dit kaderbesluit wordt gebezigd. Voor zover dit niet het geval is, vraagt de verwijzende rechter zich af welke betekenis daaraan toekomt.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Vooraf moet worden geconstateerd dat artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, net als artikel 3, punt 2, met betrekking tot het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> niet naar het recht van de lidstaten verwijst. Gelet op het vereiste van de eenvormige toepassing van het Unierecht kan de uitlegging van dit begrip dan ook niet worden overgelaten aan de beoordeling van de rechterlijke instanties van elke lidstaat op basis van hun nationale recht. Het is een autonoom Unierechtelijk begrip.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zie naar analogie, met betrekking tot het in artikel 3, punt 2, van kaderbesluit 2002/584 gebezigde begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101116">16 november 2010</DATE>, <NAME.CASE>Mantello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:683">EU:C:2010:683</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Met betrekking tot het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> in artikel 3, punt 2, van kaderbesluit 2002/584 heeft het Hof geoordeeld dat dit op dezelfde wijze moet worden gedefinieerd als het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> zoals dat wordt gehanteerd in artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op <DATE ISO="19850614">14 juni 1985</DATE> te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="239" PAGE.FIRST="19" DATE.PUB="2000">PB 2000, L 239, blz. 19</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, ondertekend te Schengen (Luxemburg) op <DATE ISO="19900619">19 juni 1990</DATE> (hierna: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>SUO<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>).<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101116">16 november 2010</DATE>, <NAME.CASE>Mantello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:683">EU:C:2010:683</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Het moet dus zodanig worden uitgelegd dat het alleen betrekking heeft op de feiten zelf en een geheel van onlosmakelijk met elkaar verbonden concrete omstandigheden omvat, ongeacht de juridische kwalificatie van deze feiten of het beschermde rechtsbelang.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101116">16 november 2010</DATE>, <NAME.CASE>Mantello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:683">EU:C:2010:683</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Het Hof heeft deze identieke inhoud van de begrippen gerechtvaardigd aan de hand van het gemeenschappelijke doel van artikel 54 SUO en artikel 3, punt 2, van kaderbesluit 2002/584, namelijk te voorkomen dat een persoon opnieuw strafrechtelijk wordt vervolgd of veroordeeld voor dezelfde feiten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101116">16 november 2010</DATE>, <NAME.CASE>Mantello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:683">EU:C:2010:683</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Ik zie niet in welk ander doel zou kunnen schuilgaan achter artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, omdat deze bepaling, zoals reeds gezegd, in elk opzicht gelijk is aan artikel 3, punt 2, van hetzelfde kaderbesluit, met uitzondering van de staat waarin de eerdere berechting ter zake van dezelfde feiten heeft plaatsgevonden.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Gelet op dit gemeenschappelijke doel en op de door het Hof erkende noodzaak om de onderlinge samenhang te waarborgen van de uitleggingen die aan de verschillende bepalingen van kaderbesluit 2002/584 worden gegeven<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 november 2016</DATE>, <NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, ben ik dan ook van mening dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> dat wordt gehanteerd in artikel 4, punt 5, op dezelfde wijze moet worden uitgelegd als het begrip dat wordt gebezigd in artikel 3, punt 2.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Ik voeg hier nog aan toe dat de Uniewetgever het beginsel ne bis in idem in kaderbesluit 2002/584 weliswaar nergens uitdrukkelijk heeft vermeld, maar dat het boven elke twijfel verheven is dat het dit beginsel is waaraan artikel 3, punt 2, en artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 toepassing geven. Het bewijs hiervan vormt mijns inziens zowel het opschrift van het hoofdstuk waarin artikel 54 SUO is opgenomen – <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>Toepassing van het beginsel ne bis in idem<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/> – als de identieke uitlegging die wordt gegeven aan artikel 50 van het Handvest, waarbij dit beginsel is verankerd in het Handvest.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180320">20 maart 2018</DATE>, <NAME.CASE>Menci</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑524/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:197">EU:C:2018:197</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> en 35). Overigens verwijst het Hof in punt 35 van dat arrest onder meer naar de punten 39 en 40 van het arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101116">16 november 2010</DATE>, <NAME.CASE>Mantello</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑261/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:683">EU:C:2010:683</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), die betrekking hebben op de uitlegging van artikel 3, punt 2, van kaderbesluit 2002/584.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Meer nog dan de innerlijke samenhang van kaderbesluit 2002/584 moet dus de horizontale consistentie van het gehele Unierecht worden verzekerd. Aangezien het om een grondbeginsel van het Unierecht gaat, dat ook in artikel 50 van het Handvest tot uiting wordt gebracht<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210225">25 februari 2021</DATE>, <NAME.CASE>Slovak Telekom</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑857/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:139">EU:C:2021:139</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> en dat tegenwoordig op de meest uiteenlopende gebieden, zoals de belasting over de toegevoegde waarde (btw)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zie bijvoorbeeld arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180320">20 maart 2018</DATE>, <NAME.CASE>Menci</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑524/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:197">EU:C:2018:197</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, de bestrijding van witwassen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Zie mijn conclusie in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>LG en MH (Self-laundering)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑790/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:15">EU:C:2021:15</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> of het Europees aanhoudingsbevel, een identieke uitlegging krijgt, kan de definitie ervan niet variëren naargelang van het betrokken rechtsinstrument en nog minder binnen een en hetzelfde instrument. Een dergelijk verschil zou een dissonant vormen of zelfs anachronistisch zijn, temeer daar ook het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) uiteindelijk tot een uitlegging van het beginsel ne bis in idem is gekomen die zich toespitst op het vereiste van identieke of in wezen overeenstemmende feiten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zie in die zin EHRM, <DATE ISO="20090210">10 februari 2009</DATE>, Zolotoukhine tegen Rusland, CE:ECHR:2009:0210JUD001493903, §§ 78‑82 en, voor een meer recente toepassing, EHRM, <DATE ISO="20171219">19 december 2017</DATE>, Ramda tegen Frankrijk, CE:ECHR:2017:1219JUD007847711.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Ik geef toe dat artikel 4 van Protocol nr. 7 bij het op <DATE ISO="19841122">22 november 1984</DATE> te Straatsburg ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, net als andere internationale instrumenten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zie artikel 14, lid 7, van het op <DATE ISO="19661216">16 december 1966</DATE> door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties vastgestelde en op <DATE ISO="19760323">23 maart 1976</DATE> in werking getreden Internationaal verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten.</P></NOTE>, de toepassing van het ne bis in idem-beginsel beperkt tot vonnissen die in een en hetzelfde land zijn gewezen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zie in die zin Rafaraci, T., <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>The principle of <HT TYPE="ITALIC">non bis in idem</HT> in the jurisprudence of the European Court of Justice<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, in <HT TYPE="ITALIC">Le contrôle juridictionnel dans l’espace pénal européen</HT>, Brussel, uitgave van de Universiteit van Brussel, 2009, blz. 93‑110, met name blz. 93.</P></NOTE> Insgelijks bepaalt artikel 50 van het Handvest dat niemand opnieuw wordt berecht of gestraft in een strafrechtelijke<?PAGE NO="14"?> procedure voor een strafbaar feit waarvoor hij <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>in de Unie<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> reeds is vrijgesproken of veroordeeld. Deze beperkte transnationale toepassing van het ne bis in idem-beginsel is binnen de rechtsorde van de Unie terug te voeren tot het beginsel van het wederzijds vertrouwen, dat vereist dat elk van de lidstaten, behoudens uitzonderlijke omstandigheden, ervan uitgaat dat alle andere lidstaten het Unierecht en, met name, de door dat recht erkende grondrechten in acht nemen.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zie punt 32 van deze conclusie en verwijzingen in voetnoot 8.</P></NOTE> Het is mij evenmin onbekend dat het Hof in het kader van de SUO de nadruk heeft gelegd op het noodzakelijke verband tussen het in artikel 54 van die overeenkomst neergelegde ne bis in idem-beginsel en het wederzijdse vertrouwen van de lidstaten in elkaars strafrechtsstelsel.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zie dienaangaande arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030211">11 februari 2003</DATE>, <NAME.CASE>Gözütok en Brügge</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑187/01 en C‑385/01</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:87">EU:C:2003:87</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060309">9 maart 2006</DATE>, <NAME.CASE>Van Esbroeck</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑436/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:165">EU:C:2006:165</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Ik wil er evenwel op wijzen dat er weliswaar geen enkel beginsel van internationaal publiekrecht is dat de transnationale toepassing van het beginsel ne bis in idem voorschrijft<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060629">29 juni 2006</DATE>, <NAME.CASE>Showa Denko/Commissie</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑289/04 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:431">EU:C:2006:431</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, maar dat er naar mijn weten ook geen enkele regel is die dit verbiedt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zie in die zin artikel 58 SUO volgens hetwelk de bepalingen van deze overeenkomst <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>geen beletsel [vormen] voor de toepassing van verdergaande nationale bepalingen inzake de regel ne bis in idem in geval van buitenlandse rechterlijke beslissingen<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>.</P></NOTE> Geconstateerd moet worden dat de Uniewetgever hiervoor heeft gekozen door met betrekking tot in een derde land gewezen vonnissen een grond tot weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel op te nemen die in identieke bewoordingen is gesteld als artikel 3, punt 2, van kaderbesluit 2002/584.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Daarbij mag echter niet uit het oog worden verloren dat artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 moet worden uitgelegd in het licht van artikel 1, lid 3, dat voorschrijft dat bij de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen van artikel 6 VEU volledig moeten worden geëerbiedigd. De transnationale toepassing van het ne bis in idem-beginsel kan derhalve in geen enkel opzicht afbreuk doen aan de grondrechten die aan de betrokken personen worden gewaarborgd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zie naar analogie arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 augustus 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, punten <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR> en <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Uit een gecombineerde lezing van deze twee bepalingen volgt dus dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit weliswaar rekening moet houden met de onherroepelijke veroordeling door een rechterlijke instantie van een derde land, doch uitsluitend indien die veroordeling de uitkomst is van een procedure waarbij onder meer de door de lidstaten gedeelde normen betreffende een eerlijk proces in acht zijn genomen en aan de hand waarvan de rechten van alle procespartijen kunnen worden gewaarborgd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Afgaande op de schriftelijke en de mondelinge opmerkingen van X lijkt het strafproces dat tot zijn veroordeling in Iran heeft geleid, in dit verband geen schijnproces te zijn geweest. Evenzo lijkt de opgelegde sanctie, gelet op de door X beschreven detentie-omstandigheden, van een zekere strengheid te getuigen. Mocht de verwijzende rechter concluderen dat het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer moet worden gelegd, dan zouden deze omstandigheden wellicht eveneens in aanmerking kunnen worden genomen door de Duitse rechterlijke instanties.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>De omstandigheid dat artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 een facultatieve grond tot weigering van de tenuitvoerlegging bevat terwijl artikel 3, punt 2, van dit kaderbesluit in een dwingende grond tot weigering van de tenuitvoerlegging voorziet, heeft nog twee andere gevolgen, die evenveel waarborgen vormen waardoor het gebrek aan wederzijds vertrouwen ten aanzien van derde staten kan worden ondervangen.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Ten eerste is het uiteindelijk aan elke lidstaat om te kiezen of hij artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 wenst om te zetten en om het beginsel ne bis in idem mede uit te strekken tot transnationale situaties buiten de Unie.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zie punt 39 van deze conclusie en verwijzingen in voetnoot 15.</P></NOTE> Ten tweede moet, zoals ik in mijn analyse van de eerste prejudiciële vraag van de verwijzende rechter heb aangetoond, de concrete toepassing van de in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 bedoelde uitzondering ter beoordeling van de uitvoerende rechterlijke autoriteit worden gelaten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Het staat dus aan de bevoegde rechterlijke instantie om, bovenop de vraag of in de derde staat een eerlijk proces heeft plaatsgevonden, na te gaan of de in geding zijnde materiële feiten een geheel van feiten vormen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, niet alleen naar tijd en plaats maar ook wat het voorwerp ervan betreft.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Zie in die zin arresten van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060309">9 maart 2006</DATE>, <NAME.CASE>Van Esbroeck</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑436/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:165">EU:C:2006:165</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), en <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070718">18 juli 2007</DATE>, <NAME.CASE>Kraaijenbrink</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑367/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:444">EU:C:2007:444</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Bij die beoordeling zal de betrokken rechterlijke autoriteit uiteindelijk ook het doel van kaderbesluit 2002/584 in aanmerking moeten nemen, dat erin bestaat dat het gepleegde strafbare feit niet onbestraft blijft en dat de gezochte persoon wordt vervolgd of de hem opgelegde vrijheidsstraf ondergaat.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200311">11 maart 2020</DATE>, <NAME.CASE>SF (Europees aanhoudingsbevel – Garantie tot terugzending naar de tenuitvoerleggingsstaat)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑314/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:191">EU:C:2020:191</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Zoals ik reeds heb aangegeven moet aan de bepalingen van kaderbesluit 2002/584 een uitlegging worden gegeven die kan verzekeren dat de vereisten van de eerbiediging van de grondrechten van de betrokkenen in acht worden genomen, zonder dat daarbij evenwel afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid van het stelsel van justitiële samenwerking tussen de lidstaten, waarvan het door de Uniewetgever ingestelde Europees aanhoudingsbevel een van de wezenlijke elementen vormt.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170810">10 augustus 2017</DATE>, <NAME.CASE>Tupikas</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑270/17 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:628">EU:C:2017:628</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0063">63</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Gelet op de voorgaande overwegingen kom ik tot de conclusie dat het begrip <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 op dezelfde wijze moet worden uitgelegd als het in artikel 3, punt 2, van dit kaderbesluit gebezigde begrip. Dit betekent dat dit begrip aldus moet worden uitgelegd dat het enkel ziet op het materiële aspect van de feiten als zodanig en dat het een geheel van feiten omvat die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, los van de juridische kwalificatie ervan of van het beschermde rechtsbelang.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Derde prejudiciële vraag</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Met zijn derde prejudiciële vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of de voorwaarde betreffende de tenuitvoerlegging van de sanctie als bedoeld in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat daaronder een situatie valt waarin de opgeëiste persoon voor dezelfde feiten onherroepelijk is veroordeeld tot een vrijheidsstraf die hij voor een deel heeft uitgezeten in het land van veroordeling en die hem voor het overige is kwijtgescholden door een niet-gerechtelijke autoriteit van dat land, in het kader van een algemene clementiemaatregel die ook geldt voor veroordeelden die ernstige feiten hebben begaan en die niet berust op objectieve overwegingen van strafrechtsbeleid.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Het is van belang om te weten welke betekenis aan deze voorwaarde toekomt, omdat zij in de weg kan staan aan de weigering om het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen. Indien de straf niet ten uitvoer is gelegd in de zin van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, schrijft deze bepaling namelijk voor dat in dat geval weer de algemene regel geldt, te weten dat de betrokken persoon wordt overgeleverd.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Vooraf wil ik verduidelijken dat ik het rechtsfenomeen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>clementie<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> zal opvatten zoals de verwijzende rechter het heeft omschreven, dat wil zeggen als een maatregel van een niet-gerechtelijke autoriteit die geldt voor veroordeelden die ernstige feiten hebben begaan en die niet berust op objectieve overwegingen van strafrechtsbeleid. Deze neutrale en algemene omschrijving van de problematiek lijkt mij vooral van belang in het licht van de grote verscheidenheid aan bestaande clementiemaatregelen<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Daarbij denkt men spontaan aan amnestie en gratie. Sommigen betrekken daarbij ook nog de verjaring en de voorwaardelijke vrijlating, maar dat zijn niet de enige denkbare maatregelen (zie in die zin Mathieu, B., en Verpeaux, M., <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>Conclusions comparatives<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/>, in Ruiz Fabri, H., Della Morte, G., Lambert Abdelgawad, E., en Martin-Chenut, K., <HT TYPE="ITALIC">La clémence saisie par le droit. Amnistie, prescription et grâce en droit international et comparé</HT>, Société de législation comparée, Coll. de l’UMR de droit comparé de Paris, deel 14, Parijs, 2007, blz. 311‑318).</P></NOTE> en de uiteenlopende definities daarvan in de rechtstradities van de lidstaten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Al was het maar omdat er wellicht een onderscheid moet worden gemaakt tussen enerzijds clementiemaatregelen in strikte zin (<HT TYPE="ITALIC">executive clemency</HT>) – die aan de uitvoerende macht zijn voorbehouden – en anderzijds amnestie – wat een wetgevingshandeling is (zie in die zin, in de common law-stelsels, Pascoe, D., en Manikis, M., <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>Making sense of the victim’s role in clemency decision making<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>, <HT TYPE="ITALIC">International Review of Victimology</HT>, deel 26(I), 2020, blz. 3‑28, met name blz. 4 en 5, alsmede blz. 8 en 9). Zie ook, ter illustratie van het ontbreken van een gemeenschappelijke definitie, de discussies over de begrippen <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>gratie<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>amnestie<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> en <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>verjaring<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/>, Ruiz Fabri, H., Della Morte, G., Lambert Abdelgawad, E., en Martin-Chenut, K., op. cit., aangehaald in voetnoot 51, blz. 275‑309).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Na het kader van mijn analyse aldus te hebben afgebakend, wil ik erop wijzen dat de voorwaarde betreffende de tenuitvoerlegging niet alleen in artikel 3, punt 2, en artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, maar ook in artikel 54 SUO op dezelfde wijze is geformuleerd. Met betrekking tot laatstgenoemd artikel heeft het Hof gepreciseerd dat aan de voorwaarde van tenuitvoerlegging is voldaan wanneer wordt vastgesteld dat, op het tijdstip waarop tegen dezelfde persoon de tweede strafprocedure wordt ingeleid ter zake van dezelfde feiten als die welke tot een veroordeling in de eerste overeenkomstsluitende staat hebben geleid, de in deze eerstgenoemde staat opgelegde straf niet meer ten uitvoer kan worden gelegd <HT TYPE="ITALIC">volgens de wetten van deze staat</HT>.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081211">11 december 2008</DATE>, <NAME.CASE>Bourquain</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑297/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:708">EU:C:2008:708</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Bij de uitlegging van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 kan men zich echter niet beperken tot deze enkele constatering op basis van de bewoordingen van artikel 54 SUO en aldus voorbijgaan aan de context van die bepaling en aan de doelstellingen die de Uniewetgever ermee nastreeft. Immers, hoewel <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>de tekst van een bepaling [...] steeds het uitgangspunt en tegelijkertijd de grens van iedere uitlegging is<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Conclusie van advocaat-generaal Trstenjak in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Agrana Zucker</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑33/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:99">EU:C:2009:99</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, zijn de andere uitleggingsmethoden alleen facultatief in het geval dat de betrokken tekst volkomen helder en eenduidig is.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zie in die zin conclusie van advocaat-generaal Wathelet in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Frankrijk/Parlement (Uitoefening van de begrotingsbevoegdheid)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑73/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:386">EU:C:2018:386</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> In casu moet worden geconstateerd dat de werkingssfeer van de tenuitvoerleggingsvoorwaarde niet kan worden bepaald op basis van de bewoordingen van het betrokken artikel alleen.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Wat allereerst de context van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 betreft, blijkt ondubbelzinnig uit artikel 3, punt 1, van dit kaderbesluit dat de Uniewetgever zich terdege heeft gerealiseerd dat clementiemaatregelen de toepassing van het Europees aanhoudingsbevel eventueel zouden kunnen doorkruisen.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Volgens deze bepaling weigert de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel wanneer het strafbaar feit dat daaraan ten grondslag ligt, in de uitvoerende lidstaat onder een amnestie valt en deze lidstaat krachtens zijn strafwetgeving bevoegd was om dat strafbaar feit te vervolgen. De Uniewetgever heeft dit geval evenwel beperkt tot de amnestie die in de uitvoerende lidstaat geldt. Bovendien heeft hij het enkel als een verplichte grond tot weigering van de tenuitvoerlegging geconstrueerd. Artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 kan derhalve niet aldus worden uitgelegd dat het op grond daarvan is toegestaan om rekening te houden met een algemene clementiemaatregel, terwijl uit de vaste rechtspraak van het Hof volgt dat kaderbesluit 2002/584 de gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel limitatief opsomt<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zie in die zin de in voetnoot 11 van deze conclusie aangehaalde arresten.</P></NOTE> en dat de weigering van de tenuitvoerlegging moet worden gezien als een uitzondering, die dus strikt moet worden uitgelegd.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Zie in die zin de in voetnoot 10 van deze conclusie aangehaalde arresten.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Als we vervolgens de door de Uniewetgever nagestreefde doelstellingen in de beschouwing betrekken, is het dienstig eraan te herinneren dat de regeling van het Europees aanhoudingsbevel de eerste tastbare toepassing op strafrechtelijk gebied van het beginsel van wederzijdse erkenning vormt. Aldus beoogt kaderbesluit 2002/584 het vroegere multilaterale uitleveringsstelsel te vervangen door een vereenvoudigde en meer efficiënte regeling van overlevering tussen rechterlijke autoriteiten.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zie punt 33 van deze conclusie.</P></NOTE> Het gaat dus duidelijk om een ontwikkeling waarbij de uitlevering onder rechterlijke controle wordt gebracht (een <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>jurisdictionalisering<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> ervan): terwijl de uitlevering een soevereine handeling is, is het Europees aanhoudingsbevel een rechterlijke handeling.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zie in die zin Jegouzo, I., <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>Le mandat d’arrêt européen, acte de naissance de l’Europe judiciaire pénale<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>, in Cartier, M.‑E., <HT TYPE="ITALIC">Le mandat d’arrêt européen</HT>, Bruylant, Brussel, 2005, blz. 33‑45, met name blz. 42, en Bot, S., <HT TYPE="ITALIC">Le mandat d’arrêt européen</HT>, Larcier, nr. 215, Brussel, 2009.</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Het is om die reden dat kaderbesluit 2002/584 een mechanisme heeft ingesteld van samenwerking tussen de rechterlijke autoriteiten van de lidstaten<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190624">24 juni 2019</DATE>, <NAME.CASE>Popławski</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑573/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:530">EU:C:2019:530</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0096">96</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> die voor de toepassing van dit kaderbesluit moeten worden beschouwd als de autoriteiten die – op onafhankelijke wijze<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201217">17 december 2020</DATE>, <NAME.CASE>Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑354/20 PPU en C‑412/20 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1033">EU:C:2020:1033</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> – deelnemen aan de strafrechtspleging.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zie in die zin arrest van <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10 november 2016</DATE>, <NAME.CASE>Özçelik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>De clementiemaatregel zoals de verwijzende rechter die omschrijft, is echter enerzijds afkomstig van een niet-gerechtelijke autoriteit en maakt anderzijds op generlei wijze deel uit van een strafrechtsbeleid. Derhalve zou de inaanmerkingneming van een dergelijke maatregel bij de toepassing van artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 indruisen tegen de filosofie van een systeem waarin het Europees aanhoudingsbevel is geconstrueerd als een instrument van strafrechtspleging in het kader waarvan een centrale rol is toebedeeld aan de rechterlijke autoriteiten van de lidstaten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Een dergelijke uitlegging zou bovendien onverenigbaar zijn met het beginsel ne bis in idem aangezien dit beginsel steunt op de logica van het wederzijds vertrouwen, hetgeen enkel kan functioneren binnen het kader van de toepassing van de wet door de rechter.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Zie in die zin conclusie van advocaat-generaal Ruiz-Jarabo Colomer in de zaak <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Bourquain</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑297/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:206">EU:C:2008:206</NO.ECLI>, punt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> De rechterlijke<?PAGE NO="18"?> autoriteiten zijn immers het best in staat om, na een concrete en geïndividualiseerde analyse, het juiste evenwicht te vinden tussen de grondrechten van de betrokken personen en de doeltreffendheid van het stelsel van justitiële samenwerking tussen de lidstaten.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Gelet op de voorgaande overwegingen ben ik dan ook van mening dat de in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584 gestelde voorwaarde van tenuitvoerlegging aldus moet worden uitgelegd dat daaraan niet is voldaan wanneer de straf is kwijtgescholden door een niet-gerechtelijke autoriteit van het derde land waarin de onherroepelijke veroordeling heeft plaatsgevonden, in het kader van een algemene clementiemaatregel die ook geldt voor veroordeelden die ernstige feiten hebben begaan en die niet op objectieve overwegingen van strafrechtsbeleid berust.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Conclusie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Gelet op het voorgaande stel ik het Hof voor om de door de rechtbank Amsterdam gestelde prejudiciële vragen te beantwoorden als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>1)</NO.P><TXT>Artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van <DATE ISO="20020613">13 juni 2002</DATE> betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van <DATE ISO="20090226">26 februari 2009</DATE>, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een lidstaat ervoor kiest om deze bepaling om te zetten in zijn nationale recht, aan de uitvoerende rechterlijke autoriteit een beoordelingsmarge moet worden toegekend om te bepalen of de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel al dan niet moet worden geweigerd.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Het begrip <QUOT.START CODE="201A" ID="QS0052" REF.END="QE0052"/>dezelfde feiten<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="2019" ID="QE0052"/> in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, moet op dezelfde wijze worden uitgelegd als het in artikel 3, punt 2, van dit kaderbesluit gebezigde begrip. Dit begrip ziet enkel op het materiële aspect van de feiten als zodanig. Het omvat een geheel van feiten die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, los van de juridische kwalificatie ervan of van het beschermde rechtsbelang.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>De in artikel 4, punt 5, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, gestelde voorwaarde van tenuitvoerlegging moet aldus worden uitgelegd dat daaraan niet is voldaan wanneer de straf is kwijtgescholden door een niet-gerechtelijke autoriteit van het derde land waarin de onherroepelijke veroordeling heeft plaatsgevonden, in het kader van een algemene clementiemaatregel die ook geldt voor veroordeelden die ernstige feiten hebben begaan en die niet op objectieve overwegingen van strafrechtsbeleid berust.<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>