|
7.3.2017 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
L 59/34 |
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/386
z dnia 6 marca 2017 r.
zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1207/2011 ustanawiające wymogi dotyczące skuteczności działania i interoperacyjności systemów dozorowania w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 552/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie interoperacyjności Europejskiej Sieci Zarządzania Ruchem Lotniczym (rozporządzenie w sprawie interoperacyjności) (1), w szczególności jego art. 3 ust. 5,
po konsultacji z Komitetem ds. Jednolitej Przestrzeni Powietrznej,
a także mając na uwadze, co następuje:
|
(1) |
W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 1207/2011 (2) ustanawia się wymogi w odniesieniu do systemów służących dostarczaniu danych dozorowania, ich części składowych i procedur towarzyszących w celu zapewnienia harmonizacji skuteczności działania, interoperacyjności i efektywności tych systemów w ramach Europejskiej sieci zarządzania ruchem lotniczym oraz na potrzeby koordynacji cywilno-wojskowej. |
|
(2) |
Aby móc wyposażyć statki powietrzne w nowe lub zmodernizowane urządzenia, operatorzy muszą dysponować niezbędnymi specyfikacjami wyposażenia w terminach określonych w art. 5 ust. 4 i art. 5 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011. Odnośne specyfikacje certyfikacyjne opracowane przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (zwaną dalej „agencją”) są jednak w pewnym stopniu sprzeczne z wymogami rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011 i powinny zostać z tymi wymogami zharmonizowane. W rezultacie nie wszyscy operatorzy byli w stanie wyposażyć nowe statki powietrzne w nowe funkcje „ADS-B Out” czy rozszerzonego modu S (ang. Mode S Enhanced) przed dniem 8 czerwca 2016 r. |
|
(3) |
Zainteresowane strony zgłosiły ponadto, że zainstalowane obecnie pokładowe części składowe systemów dozorowania nie zawsze są zgodne z rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1207/2011. Odnosi się to w szczególności do zainstalowanych wcześniej transponderów funkcji podstawowych modu S (ELS), które nie spełniają wymogów najnowszej normy (ED-73E), określonych w odpowiednich specyfikacjach certyfikacyjnych agencji. Niezgodne z normą transpondery funkcji podstawowych modu S trzeba będzie zmodernizować aby osiągnąć zgodność z wymogami. Biorąc pod uwagę wymóg wyposażenia statków powietrznych również w funkcje ADS-B i funkcje zaawansowanego modu S (EHS), ze względu na opłacalność konieczna będzie łączna modernizacja trzech funkcji pokładowych części składowych. |
|
(4) |
W związku z tym należy zmienić terminy, do których operatorzy mają doprowadzić do zgodności z odpowiednimi wymogami rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011 w zakresie interoperacyjności, tak aby mieli oni na to wystarczająco dużo czasu. Biorąc pod uwagę dodatkowe opóźnienia w certyfikacji i dostępności wymaganego sprzętu, które wpływają na sprawne doposażenie istniejącej floty, nie jest już właściwe rozróżnianie w tym względzie między statkami powietrznymi w oparciu o daty wydania ich indywidualnych świadectw zdatności do lotu. |
|
(5) |
W celu wywiązania się ze swoich obowiązków w zakresie ochrony częstotliwości, określonych w art. 6 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011, państwa członkowskie muszą zapewnić instytucjom zapewniającym służby żeglugi powietrznej niezbędne narzędzia pomiaru i sposoby spełnienia wymagań w celu uniknięcia szkodliwych zakłóceń ze strony naziemnych systemów dozorowania. Biorąc pod uwagę fakt, że te sposoby spełnienia wymagań i narzędzia nie są łatwo dostępne, oraz że terminy, do których operatorzy mają spełniać odpowiednie wymagania w zakresie interoperacyjności, są obecnie zmieniane, należy też zmienić określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1207/2011 terminy, do których państwa członkowskie zobowiązane są spełnić odpowiednie wymogi dotyczące ochrony częstotliwości, w taki sposób, aby dać państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na wywiązanie się ze zobowiązań. |
|
(6) |
W celu zapewnienia spójności, operatorzy państwowych statków powietrznych powinni móc skorzystać z podobnych odroczeń terminów wdrożenia, co operatorzy innych statków powietrznych. Należy zatem zmienić terminy, do których państwa członkowskie zobowiązane są zagwarantować zgodność państwowych statków powietrznych z odpowiednimi wymaganiami rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1207/2011. By nie zmieniły się praktyczne skutki przepisów, należy również dostosować określone w tym rozporządzeniu wykonawczym terminy dotyczące zwolnień dla niektórych kategorii statków powietrznych, a odniesienia w załączniku II do tego rozporządzenia należy zaktualizować. |
|
(7) |
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1207/2011, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1207/2011 wprowadza się następujące zmiany:
|
1) |
w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
|
|
2) |
w art. 6 ust. 1 i 3 datę „5 lutego 2015 r.” zastępuje się datą „2 stycznia 2020 r.”; |
|
3) |
w art. 8 ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie: „1. Państwa członkowskie zapewniają, najpóźniej do dnia 7 czerwca 2020 r., wyposażenie państwowych statków powietrznych, eksploatowanych zgodnie z art. 2 ust. 2, w transpondery wtórnego radaru dozorowania o funkcjach określonych w części A załącznika II. 2. Państwa członkowskie zapewniają, najpóźniej do dnia 7 czerwca 2020 r., wyposażenie państwowych transportowych statków powietrznych, o maksymalnej certyfikowanej masie startowej powyżej 5 700 kg lub zdolnych rozwinąć maksymalną rzeczywistą prędkość przelotową ponad 250 węzłów, eksploatowanych zgodnie z art. 2 ust. 2, w transpondery wtórnego radaru dozorowania posiadające oprócz funkcji określonych w części A załącznika II funkcje określone w części B i części C tego załącznika. 3. Państwa członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do dnia 1 stycznia 2019 r., wykaz państwowych statków powietrznych, które nie mogą być wyposażone w transpondery wtórnego radaru dozorowania spełniające wymogi ustanowione w części A załącznika II, wraz z uzasadnieniem braku takiej możliwości. Państwa członkowskie przekazują Komisji, najpóźniej do dnia 1 stycznia 2019 r., wykaz państwowych transportowych statków powietrznych, o maksymalnej certyfikowanej masie startowej powyżej 5 700 kg lub zdolnych rozwinąć maksymalną rzeczywistą prędkość przelotową ponad 250 węzłów, które nie mogą być wyposażone w transpondery wtórnego radaru dozorowania spełniające wymogi ustanowione w części B i części C załącznika II, wraz z uzasadnieniem braku takiego wyposażenia. Brak wyposażenia uzasadnia jeden z następujących elementów:
|
|
4) |
w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
|
|
5) |
w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
|
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 6 marca 2017 r.
W imieniu Komisji
Jean-Claude JUNCKER
Przewodniczący
(1) Dz.U. L 96 z 31.3.2004, s. 26.
(2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1207/2011 z dnia 22 listopada 2011 r. ustanawiające wymogi dotyczące skuteczności działania i interoperacyjności systemów dozorowania w jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej (Dz.U. L 305 z 23.11.2011, s. 35).