Στίς παρατηρήσεις της, ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση προτείνει μιά ἀπάντηση στό δεύτερο ερώτημα τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, ή ὁποία, κατά τή γνώμη της, θά καθιστούσε περιττή τήν εξέταση τοῦ πρώτου.

Κατά τήν άποψη της, τό δικαίωμα τοῦ κατηγορουμένου νά τύχει ὑπερασπίσεως στή δίκη, ὅπως προβλέπεται ἀπό τό άρθρο II τοῦ πρωτοκόλλου πού προσαρτάται στή σύμβαση τῆς 27ης Σεπτεμβρίου 1968 γιά τήν αρμοδιότητα τῶν δικαστηρίων καί εκτέλεση τῶν ἀποφάσεων ἐπί ἀστικών καί εμπορικών υποθέσεων, ἀναγνωρίζεται στόν κατηγορούμενο μόνο στό βαθμό πού εἶναι ἀπαραίτητο γιά νά ἀμυνθεί κατά πολιτικής ἀγωγής ἀσκούμενης στό πλαίσιο ποινικής υποθέσεως ή, έστω, ὅταν ἡ ἀπόφαση ἐπί τῆς ποινικής δίκης άπτεται τῶν αστικών του συμφερόντων.

Ή ὀλλανδική κυβέρνηση συνάγει ένα πρώτο επιχείρημα υπέρ τῆς λύσεως πού προτείνει ἀπό τήν προέλευση τῆς ἐν λόγω διατάξεως. Τό άρθρο II τοῦ ἀνωτέρω πρωτοκόλλου βασίζεται στην πραγματικότητα στό άρθρο 2 τοῦ πρωτοκόλλου πού προσαρτάται στή συνθήκη μεταξύ τοῦ Βασιλείου τῶν Κάτω Χωρών, τοῦ Βασιλείου τοῦ Βελγίου καί τοῦ Μεγάλου Δουκάτου τοῦ Λουξεμβούργου γιά τήν ἀρμοδιότητα τῶν δικαστηρίων, πτώχευση, ἀναγνώριση καί ἐκτέλεση τῶν δικαστικών καί διαιτητικών ἀποφάσεων καί τῶν δημόσιων ἐγγράφων.

Αυτή ἡ διάταξη περιλήφθηκε στή συνθήκη τῆς Benelux γιά νά διαλύσει τίς ἀμφιβολίες τῶν ὀλλανδικών ἀρχων σχετικά μέ ἀποφάσεις ποινικών δικαστηρίων πού ἀφορούν ἀστικές ἀξιώσεις, εξασφαλίζοντας στον κατηγορούμενο τό δικαίωμα νά εκπροσωπείται σέ τέτοιες δίκες ἄν δέν επιθυμεῖ νά εμφανισθεί αυτοπροσώπως.

'Εξάλλου, ὅπως ἀκριβώς τό άρθρο 2 τοῦ πρωτοκόλλου πού προσαρτάται στην εκτελεστική συνθήκη τῆς Benelux πρέπει νά ερμηνευθεί σέ συνδυασμό μέ τήν ἴδια τή συνθήκη Benelux, ἡ ὁποία δέν εφαρμόζεται στά ποινικά δικαστήρια παρά μόνο γιά ἀποφάσεις τους ἐπί ἀστικών ἡ εμπορικών υποθέσεων, έτσι καί τό ἄρθρο ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου πού προσαρτᾶται στη σύμβαση τοῦ 1968 πρέπει νά ἑρμηνευθεί μέ βάση την 'ίδια τη σύμβαση, ἡ όποια, δυνάμει τοῦ πρώτου ἄρθρου της, εφαρμόζεται μόνο σέ ἀστικές καί εμπορικές υποθέσεις. Αυτό προκύπτει σαφώς ἀπό τη δεύτερη παράγραφο τοῦ ἄρθρου ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συμβάσεως πού άφορᾶ ἀποκλειστικά την πολιτική ἀγωγή ἐπί της ὁποίας ζητείται ἀπό τόν ποινικό δικαστή νά ἀποφανθεῖ.

Ή ὀλλανδική κυβέρνηση παρατηρεί ἀκόμα ὅτι ἡ δεύτερη αυτή παράγραφος ἔχει τήν έννοια ὅτι ἡ ἐν λόγω διάταξη περιέχει έναν πρόσθετο λόγο γιά τήν μή ἀναγνώριση καί τήν μή εκτέλεση ἀποφάσεων πού εκδόθηκαν σέ άλλο συμβαλλόμενο κράτος.

Προτείνει, κατά συνέπεια, στό Δικαστήριο νά ἀπαντήσει στό Hoge Raad ὅτι:

Στίς παρατηρήσεις της, ἡ Ἐπιτροπή ἀσχολείται πρῶτα μέ τήν προέλευση τοῦ άρθρου ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συμβάσεως τοῦ 1968. 'Αναγνωρίζει ὅτι αυτή ἀνατρέχει στό άρθρο ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συνθήκης τῆς Benelux, τό ὁποῖο ὅμως εἶχε ἀντικειμενικό σκοπό ευρύτερο ἀπό τό νά επιτρέπει ἁπλῶς στόν ἀλλοδαπό κατηγορούμενο νά μήν εμφανίζεται αυτοπροσώπως καί νά παρίσταται διά πληρεξουσίου σέ ποινική διαδικασία στην ὁποία ζητείται ἀπό τό δικαστήριο νά ἀποφανθεί καί ἐπί πολιτικής ἀγωγής. Κατά τήν άποψη τῆς 'Επιτροπής, αυτό τό δικαίωμα τοῦ κατηγορουμένου νά εκπροσωπεῖται στή δίκη εκτείνεται σέ κάθε ποινική διαδικασία πού δύναται νά έχει επιρροή σέ οιαδήποτε ἀστική ἀξίωση, ἀκόμα καί ἄν αυτή πρόκειται νά ἀσκηθεί μεταγενέστερα, καί τοῦτο λόγω τῆς δε-σμευτικότητας πού ἀναγνωρίζεται στην ποινική ἀπόφαση. Αυτή ἡ ερμηνεία υποστηρίχθηκε άλλωστε στή γενική έκθεση ἐπί τῆς συμβάσεως τοῦ 1968 καί στην έκθεση τῆς επιτροπής μελέτης τῆς Benelux σχετικά μέ τήν ὁμώνυμη συνθήκη. Σ' αυτή τήν ἀλληλουχία, ἡ ποινική δίκη φαίνεται ὅτι εἶχε ἀστικές συνέπειες, ἀφοῦ επέφερε τή δήμευση τῆς επίδικης ραδιοηλεκτρικής συσκευής.

Ἐν συνεχεία, ἡ Ἐπιτροπή ἐξετάζει τήν έννοια τοῦ εγκλήματος ἐξ ἀμελείας τοῦ άρθρου ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συμβάσεως τοῦ 1968. Κατά τή γνώμη της, ἡ έννοια αυτή δέν πρέπει νά λαμβάνεται κατά γράμμα, ἀλλά ὡς έννοια κατά τό μᾶλλον ή ήττον δογματική, πού ἀναφέρεται στό περιεχόμενο τοῦ ἐγκλήματος σύμφωνα μέ τό νομικό ὁρισμό του. Πράγματι, κατά τήν άποψη της, δέ δύναται νά γίνει δεκτό ὅτι ή διάταξη αυτή διακρίνει μεταξύ πράξεων πού ἐτελέσθησαν ἐκ δόλου καί πράξεων πού δέν ἐτελέσθησαν ἐκ δόλου. 'Αφενός μέν, αυτό θά υποχρέωνε τό δικαστή νά ἐξετάζει καί νά ἀποφαίνεται γιά τίς περιστάσεις τῆς πράξεως πρίν επιτρέψει τήν εκπροσώπηση τοῦ κατηγορουμένου καί, επομένως, χωρίς αυτός νά δύναται νά ἀμυνθεί. 'Αφετέρου δέ, τό κείμενο καί ή προέλευση τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συνθήκης τῆς Benelux, ἀπό τό όποιο κατάγεται τό άρθρο ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συμβάσεως τοῦ 1968, συνηγορούν υπέρ τῆς εφαρμογής τῆς διατάξεως αυτής κάθε φορά πού ὁ κατηγορούμενος διώκεται γιά ὁποιαδήποτε πράξη, ὁ νομικός ὁρισμός της ὁποίας δέν περιέχει τό στοιχείο τῆς προθέσεως. Εἶναι, πράγματι, φανερό ὅτι οἱ συντάκτες τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συμβάσεως είχαν κυρίως υπόψη την ποινική δίωξη πού ἀσκείται μετά ἀπό τροχαία ἀτυχήματα γιά ἀδικήματα λιγότερο σοβαρά, ὁ νομικός ὁρισμός τῶν ὁποίων δέν περιέχει τό στοιχείο τῆς προθέσεως.

Ὡς πρός τό δεύτερο ερώτημα, ἄν δηλαδή ή ύπαρξη ἀστικοῦ συμφέροντος ἀποτελεί προϋπόθεση γιά την εφαρμογή τοῦ άρθρου ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου τῆς συμβάσεως τοῦ 1968, ἡ Ἐπιτροπή, ἀφοῦ πρώτα υπογραμμίζει ὅτι πρόκειται γιά διάταξη ποινικής δικονομίας, υποστηρίζει ὅτι πρέπει ἐδῶ νά εφαρμοσθεί μιά γενική ἀρχή τοῦ δικαίου, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ένας κανόνας ποινικῆς δικονομίας πού εἶναι ευνοϊκός γιά τόν κατηγορούμενο πρέπει νά ἑρμηνεύεται ευρέως καί πρός ὄφελος του.

Γιά τό λόγο αυτό, δέν πρέπει νά ἐξαρτηθεί ή εφαρμογή τοῦ ἄρθρου ΙΙ τοῦ πρωτοκόλλου ἀπό τήν ύπαρξη στή δίκη ἀστικοῦ συμφέροντος. Ή προέλευση τῆς διατάξεως αυτής ἀποδεικνύει άλλωστε, ὁπως εξήγησε ή 'Επιτροπή στό πρῶτο μέρος τῶν παρατηρήσεων της, ὅτι δέν έχει εισαχθεί ἀποκλειστικά καί μόνο γιά τήν περίπτωση κατά τήν ὁποία τό ποινικό δικαστήριο ἀποφαίνεται ταυτοχρόνως καί ἐπί τῆς πολιτικῆς ἀγωγής.

Κατά συνέπεια, ἡ 'Επιτροπή προτείνει στό Δικαστήριο νά ἀπαντήσει στά ερωτήματα πού έθεσε τό Hoge Raad μέ τόν ἀκόλουθο τρόπο: