Voorlopige editie
ARREST VAN HET HOF (Eerste kamer)
8 oktober 2026 (*)
„ Prejudiciële verwijzing – Sociaal beleid – Richtlijn 2003/88/EG – Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon – Artikel 7, lid 1 – Artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie – Raamovereenkomst van de Unice, het CEEP en het EVV inzake deeltijdarbeid – Clausule 4, punt 1 – Raamovereenkomst van het EVV, de Unice en het CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd – Clausule 4, punt 1 – Discriminatieverbod – Pro-rata-temporisbeginsel – Cumulatie van verschillende arbeidsovereenkomsten – Onderwijzend personeel dat is aangesteld op basis van een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd en een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd – Vergoeding uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon die uitsluitend op basis van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd wordt berekend – Toekenning van een maaltijdvergoeding uitsluitend op basis van de tijd die daadwerkelijk ter uitvoering van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd is gewerkt ”
In zaak C‑706/23,
betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Curte de Apel Iaşi (rechter in tweede aanleg Iaşi, Roemenië) bij beslissing van 10 oktober 2023, ingekomen bij het Hof op 17 november 2023, in de procedure
Şcoala gimnazială „Mihai Eminescu” Vaslui
tegen
Uniunea Sindicală „Didactica” Vaslui, handelend namens en ten behoeve van haar leden,
KM e.a.,
wijst
HET HOF (Eerste kamer),
samengesteld als volgt: F. Biltgen, kamerpresident, S. Gervasoni, A. Kumin, I. Ziemele (rapporteur) en M. Bošnjak, rechters,
advocaat-generaal: J. Richard de la Tour,
griffier: V. Di Bucci,
gezien de stukken,
gelet op de opmerkingen van:
– de Roemeense regering, vertegenwoordigd door E. Gane, R. Antonie en A. Wellman als gemachtigden,
– de Europese Commissie, vertegenwoordigd door C. Gheorghiu en D. Recchia als gemachtigden,
gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 26 maart 2026,
het navolgende
Arrest
1 Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9), artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), clausule 4 van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (hierna: „raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid”), die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 14, blz. 9), en clausule 4 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (hierna: „raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd”), die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43) (hierna samen: „beide raamovereenkomsten”).
2 Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen Şcoala Gimnazială „Mihai Eminescu” Vaslui (middelbare school „Mihai Eminescu” Vaslui, Roemenië; hierna: „werkgever”) en Uniunea Sindicală „Didactica” Vaslui (vakbond „Didactica” Vaslui, Roemenië), handelend namens en ten behoeve van KM e.a., veertien van zijn leden (hierna: „betrokken werknemers”), over de berekening van hun financiële rechten uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon en de toekenning van een maaltijdvergoeding die boven op hun loon komt, in het geval dat zij een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd cumuleren met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd.
Toepasselijke bepalingen
Unierecht
Richtlijn 2003/88
3 Artikel 7 van richtlijn 2003/88 luidt:
„1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat aan alle werknemers [een jaarlijkse] vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken wordt toegekend, overeenkomstig de in de nationale wetten en/of gebruiken geldende voorwaarden voor het recht op en de toekenning van een dergelijke vakantie.
2. De minimumperiode van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon kan niet door een financiële vergoeding worden vervangen, behalve in geval van beëindiging van het dienstverband.”
Raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid
4 Clausule 2 („Werkingssfeer”) van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid bepaalt in punt 1:
„Deze overeenkomst is van toepassing op deeltijdwerkers die werken uit hoofde van een arbeidsovereenkomst of een arbeidsverhouding, als omschreven bij wet, collectieve overeenkomsten of gebruiken in iedere lidstaat.”
5 Clausule 3 („Definities”) van deze raamovereenkomst bepaalt:
„1. In deze overeenkomst wordt onder ‚deeltijdwerker’ verstaan: een werknemer wiens normale arbeidsduur, berekend op weekbasis of als gemiddelde over een werkperiode van maximaal een jaar, minder is dan die van een vergelijkbare voltijdwerker.
2. In deze overeenkomst wordt onder ‚vergelijkbare voltijdwerker’ verstaan: een voltijdwerker in dezelfde vestiging, die werkzaam is uit hoofde van dezelfde soort arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding en hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met andere overwegingen, die betrekking kunnen hebben op anciënniteit en kwalificaties/bekwaamheden.
3. Indien geen vergelijkbare voltijdwerker in dezelfde vestiging werkzaam is, wordt de vergelijking gemaakt op basis van de van toepassing zijnde collectieve overeenkomst of, indien geen collectieve overeenkomst van toepassing is, overeenkomstig de nationale wetgeving, collectieve overeenkomsten of gebruiken.”
6 Clausule 4 („Het beginsel van gelijke behandeling”) van deze raamovereenkomst luidt:
„1. Met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden worden deeltijdwerkers niet minder gunstig behandeld dan vergelijkbare voltijdwerkers louter op grond van het feit dat zij in deeltijd werkzaam zijn, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is.
2. Wanneer zulks passend is, wordt het ‚pro rata temporis’-beginsel toegepast.
3. De wijze waarop deze clausule wordt toegepast, wordt door de lidstaten en/of de sociale partners bepaald met inachtneming van de Europese en de nationale wetgeving, collectieve overeenkomsten of gebruiken.
[...]”
Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd
7 Clausule 2 („Werkingssfeer”) van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd bepaalt in punt 1:
„Deze overeenkomst is van toepassing op werknemers met een contract voor bepaalde tijd die werken uit hoofde van een arbeidsovereenkomst of een arbeidsverhouding, als omschreven bij wet, collectieve overeenkomsten of gebruiken in iedere lidstaat.”
8 Clausule 3 („Definities”) van deze raamovereenkomst bepaalt:
„In deze overeenkomst wordt verstaan onder:
1. ‚werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd’: iemand met een rechtstreeks tussen een werkgever en een werknemer aangegane arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor bepaalde tijd waarvan het einde wordt bepaald door objectieve voorwaarden zoals het bereiken van een bepaald tijdstip, het voltooien van een bepaalde taak of het intreden van een bepaalde gebeurtenis;
2. ‚vergelijkbare werknemer in vaste dienst’: een werknemer met een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, in dezelfde vestiging, die hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met kwalificaties/bekwaamheden. Indien in dezelfde vestiging geen vergelijkbare werknemer in vaste dienst werkzaam is, wordt de vergelijking gemaakt op basis van de geldende collectieve overeenkomst of, bij ontstentenis van een geldende collectieve overeenkomst, overeenkomstig de wetgeving, de nationale collectieve overeenkomsten of gebruiken.”
9 Clausule 4 („Non-discriminatiebeginsel”) van deze raamovereenkomst luidt:
„1. Met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden worden werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd louter op grond van het feit dat zij voor bepaalde tijd werken, niet minder gunstig behandeld dan vergelijkbare werknemers in vaste dienst, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is.
2. Wanneer zulks passend is, wordt het ‚pro rata temporis’-beginsel toegepast.
3. De wijze waarop deze clausule wordt toegepast, wordt door de lidstaten – na raadpleging van de sociale partners – en/of de sociale partners bepaald met inachtneming van de Europese wetgeving en de nationale wetgeving, collectieve arbeidsovereenkomsten en gebruiken.
[...]”
Roemeens recht
Wet nr. 1/2011
10 Artikel 254, lid 1, van Lege nr. 1/2011 a educaţiei naţionale (wet nr. 1/2011 inzake nationaal onderwijs) van 5 januari 2011 (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 18 van 10 januari 2011), in de versie die van toepassing is op het hoofdgeding, die bij wetten nrs. 198/2023 en 199/2023 met ingang van 3 september 2023 is ingetrokken, bepaalde:
„In onderwijsinstellingen [...] kan onderwijzend personeel worden aangesteld op basis van een individuele arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd of een arbeidsovereenkomst voor ten hoogste één schooljaar, met de mogelijkheid van verlenging van de overeenkomst, of op uurbasis, onder de bij wet bepaalde voorwaarden.”
11 Artikel 267 van deze wet luidde:
„(1) Leerkrachten hebben tijdens de schoolvakanties recht op een jaarlijkse vakantie van 62 werkdagen met behoud van loon. In naar behoren gemotiveerde gevallen kan het bestuur van de onderwijsinstelling de wettelijke vakantie onderbreken; de betrokkenen voor de verrichte arbeid betaald.
[...]
(3) Niet-opgenomen jaarlijkse vakantie kan naar de vakanties van het volgende schooljaar worden overgedragen.”
12 Artikel 269 van die wet bepaalde:
„Leidinggevend, adviserend en toezichthoudend personeel van de schoolinspecties en leidinggevend personeel van instellingen voor pre-universitair onderwijs en aanverwante instellingen heeft recht op jaarlijkse vakantie overeenkomstig het arbeidswetboek.”
13 Artikel 270 van deze wet luidde:
„De uitvoeringsbepalingen met betrekking tot het opnemen van de wettelijke vakantie worden door het Minister Educației și Cercetării (ministerie van Onderwijs en Onderzoek) opgesteld in overleg met de vertegenwoordigers van de representatieve vakbondsorganisaties op het niveau van de onderwijsbranches.”
Arbeidswetboek
14 Artikel 35 van Lege nr. 53/2003 privind Codul muncii (wet nr. 53/2003 betreffende het arbeidswetboek) van 24 januari 2003 (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 72 van 5 februari 2003), in de opnieuw bekendgemaakte versie die van toepassing is op het hoofdgeding (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 345 van 18 mei 2011) (hierna: „arbeidswetboek”), bepaalt:
„(1) Iedere werknemer heeft het recht om op basis van individuele arbeidsovereenkomsten, zonder overlapping van arbeidstijd, bij verschillende werkgevers of bij een en dezelfde werkgever te werken en ontvangt voor elk daarvan het overeenkomstige loon. Werkgevers mogen de werknemer die dit recht uitoefent niet ongunstiger behandelen.
(2) Het bepaalde in lid 1 geldt onder voorbehoud van de gevallen waarin de wet onverenigbaarheden voor de cumulatie van bepaalde functies vastlegt.”
15 Artikel 106 van het arbeidswetboek luidt:
„(1) Werknemers met een deeltijdse arbeidsovereenkomst genieten de rechten van voltijdse werknemers onder de voorwaarden die in de wet en de toepasselijke collectieve overeenkomsten zijn vastgelegd.
(2) De loonaanspraken worden toegekend naar rato van de daadwerkelijke arbeidstijd in verhouding tot de rechten die voor de normale arbeidsuren zijn vastgesteld.”
16 Artikel 144 van dit wetboek bepaalt in lid 1:
„Alle werknemers hebben recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon.”
17 Artikel 150 van dit wetboek luidt:
„(1) Voor zijn jaarlijkse vakantie met behoud van loon ontvangt de werknemer een vergoeding die niet lager mag zijn dan het basisloon, alsook de voor die periode verschuldigde vaste vergoedingen en toelagen, zoals bepaald in de individuele arbeidsovereenkomst.
(2) De vergoeding voor de jaarlijkse vakantie komt overeen met het gemiddelde per dag van de in lid 1 bedoelde loonaanspraken over de drie maanden voorafgaand aan de maand waarin de vakantie wordt opgenomen, vermenigvuldigd met het aantal vakantiedagen.
[...]”
Kaderwet nr. 153/2017
18 Artikel 18 van Lege-cadru nr. 153/2017 privind salarizarea personalului plătit din fonduri publice (kaderwet nr. 153 betreffende de bezoldiging van personeel dat uit overheidsmiddelen wordt betaald) van 28 juni 2017 (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 492 van 28 juni 2017), in de versie die van toepassing is op het hoofdgeding (hierna: kaderwet nr. 153/2017), luidt:
„(1) Met ingang van 1 december 2018 betalen de betalingsbevoegden verplicht maandelijkse maaltijdvergoedingen ter hoogte van een twaalfde deel van twee keer het gegarandeerde nationale brutominimumloon [...].
(2) De in lid 1 bedoelde maaltijdvergoedingen worden met inachtneming van artikel 25, lid 1, betaald naar rato van de werkelijke arbeidstijd in de voorgaande maand.
[...]”
19 Artikel 11 van bijlage I, onder B („Specifieke regeling voor onderwijzend personeel”), bij kaderwet nr. 153/2017 bepaalt:
„Onderwijzend personeel heeft recht op jaarlijkse vakantie op grond van wet nr. 1/2011 [...] en ontvangt een jaarlijkse vakantievergoeding overeenkomstig de wettelijke voorschriften die gelden voor het uit overheidsmiddelen bezoldigde personeel.”
20 Artikel 12 van bijlage I bepaalt:
„(1) Onderwijzend, leidinggevend, adviserend en toezichthoudend personeel, met inbegrip van leerkrachten die adviesfuncties vervullen in instellingen voor pre-universitair onderwijs, kan overeenkomstig wet nr. 1/2011, zoals nadien gewijzigd en aangevuld, ook op uurbasis of op grond van meerdere cumulatieve overeenkomsten worden bezoldigd. De vergoeding op uur- of op cumulatieve basis wordt berekend op basis van de pedagogische arbeidstijd als bedoeld in wet nr. 1/2011, zoals nadien gewijzigd en aangevuld.
(2) De bepalingen ter uitvoering van lid 1 worden vastgesteld bij besluit van de minister van Onderwijs en Onderzoek.”
Ministeriële besluiten betreffende het opnemen van vakantie door onderwijzend personeel
21 Artikel 5 van de Norme metodologice privind efectuarea concediului de odihnă al personalului didactic din învăţământ (uitvoeringsbepalingen voor het opnemen van jaarlijkse vakantie door onderwijzend personeel), die zijn opgenomen in de bijlage bij Ordin nr. 5559/2011 al ministrului Educației, Cercetării, Tineretului și Sportului pentru aprobarea Normelor metodologice privind efectuarea concediului de odihnă al personalului didactic din învăţământ (besluit nr. 5559/2011 van de minister van Onderwijs, Onderzoek, Jeugd en Sport tot goedkeuring van de uitvoeringsbepalingen voor het opnemen van jaarlijkse vakantie door onderwijzend personeel) van 7 oktober 2011 (Monitorul Oficial al României, deel I, nr. 723 van 13 oktober 2011), in de versie die van toepassing is op het hoofdgeding (hierna: „besluit nr. 5559/2011”), ingetrokken met ingang van 11 juli 2021, luidde:
„(1) Leerkrachten in actieve dienst die tevens op uurbasis betaalde arbeid verrichten, hebben enkel recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon voor de basisfunctie waarvoor de individuele arbeidsovereenkomst is gesloten.
(2) Gepensioneerd onderwijzend personeel dat met een voltijdse of deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis is aangesteld, heeft recht op vakantie naar rato van de werkelijke arbeidstijd, berekend overeenkomstig artikel 2, lid 5.”
22 Artikel 3 van de Norme metodologice privind efectuarea concediului de odihnă a personalului didactic de predare, de conducere, de îndrumare şi control şi al personalului de cercetare din învăţământul de stat (uitvoeringsbepalingen voor het opnemen van vakantie door onderwijzend, leidinggevend, adviserend en toezichthoudend personeel en door onderzoekspersoneel in het staatsonderwijs), die zijn opgenomen in de bijlage bij Ordin nr. 4050/2021 al ministrului Educației pentru aprobarea Normelor metodologice privind efectuarea concediului de odihnă a personalului didactic de predare, de conducere, de îndrumare şi control şi al personalului de cercetare din învăţământul de stat (besluit nr. 4050/2021 van de minister van Onderwijs tot goedkeuring van de uitvoeringsbepalingen voor het opnemen van vakantie door onderwijzend, leidinggevend, adviserend en toezichthoudend personeel en door onderzoekspersoneel in het staatsonderwijs) van 29 juni 2021 (Monitorul Oficial al României, nr. 688 van 12 juli 2021) (hierna: „besluit nr. 4050/2021”), bepaalt in de leden 2 en 5:
„(2) Onderwijzend personeel dat gedurende een deel van het school- of academisch jaar heeft gewerkt, heeft recht op jaarlijkse vakantie naar rato van de in dat school- of academisch jaar gewerkte periode.
[...]
(5) Deeltijdse leerkrachten hebben recht op jaarlijkse vakantie naar rato van de werkelijke arbeidstijd, berekend overeenkomstig de leden (2) tot en met (4). Leerkrachten die deeltijds werkzaam zijn bij twee of meer onderwijsinstellingen, hebben in elk van die instellingen recht op vakantie naar rato van de gewerkte tijd.”
23 Artikel 4 van dit besluit bepaalt:
„(1) Leerkrachten die gedurende een school- of academisch jaar achtereenvolgens bij verschillende onderwijsinstellingen werkzaam zijn, krijgen hun jaarlijkse vakantie toegekend door de instelling waar zij aan het begin van de schoolvakantie werken. In die gevallen komt de vakantievergoeding ten laste van alle onderwijsinstellingen waar zij werkzaam waren, naar rato van de periode waarin zij in elk van die instellingen tijdens het betrokken school- of academisch jaar hebben gewerkt.
[...]”
24 Artikel 5 van dit besluit bepaalt:
„(1) Leerkrachten in actieve dienst die tevens op uurbasis betaalde arbeid verrichten, hebben enkel recht op vakantie met behoud van loon voor de basisfunctie waarvoor de individuele arbeidsovereenkomst is gesloten.
(2) Gepensioneerd onderwijzend personeel dat op basis van een voltijdse of deeltijdse arbeidsovereenkomst is aangesteld, heeft recht op vakantie naar rato van de werkelijke arbeidstijd, berekend overeenkomstig artikel 3.”
Hoofdgeding en prejudiciële vragen
25 Tussen 2019 en 2022 hebben de betrokken werknemers met de werkgever deeltijdse arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd op uurbasis gesloten voor de periode van september tot en met juni van elk schooljaar. Die overeenkomsten cumuleerden zij met voltijdse arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd die zij als onderwijzend of ondersteunend onderwijzend personeel met diezelfde onderwijsinstelling of – voor een van hen – met een andere onderwijsinstelling hadden gesloten.
26 Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat de betrokken werknemers in die periode 27 tot 62 vakantiedagen hadden. De financiële rechten voor de perioden van jaarlijkse vakantie en de maaltijdvergoeding werden uitsluitend berekend op basis van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, zonder dat rekening werd gehouden met de werkzaamheden die in het kader van de deeltijdse arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd werden verricht.
27 De betrokken werknemers, vertegenwoordigd door vakbond „Didactica” uit Vaslui, hebben bij de Tribunal Vaslui (rechter in eerste aanleg Vaslui, Roemenië) een vordering ingesteld die ertoe strekte de werkgever te gelasten om hun ten eerste de vergoeding uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon en ten tweede de maaltijdvergoeding naar rato van de werkelijke arbeidstijd te betalen op basis van het loon dat zij in het kader van de uurloonregeling hadden ontvangen.
28 Bij vonnis van 17 maart 2023 heeft de Tribunal Vaslui die vordering toegewezen.
29 Wat ten eerste de vaststelling van de aan de perioden van jaarlijkse vakantie verbonden financiële rechten betreft, heeft die rechter opgemerkt dat artikel 144, lid 1, van het arbeidswetboek, dat het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon waarborgt, in de normenhiërarchie een hogere juridische waarde heeft dan bestuurshandelingen van normatieve aard. Op die grond heeft hij de besluiten nrs. 5559/2011 en 4050/2021, die de toekenning van jaarlijkse vakantie met behoud van loon beperken tot de arbeidsovereenkomst die voor de basisfunctie is gesloten, te weten de voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd, buiten toepassing gelaten. Hij heeft zich tevens gebaseerd op de toepassing van artikel 7 van richtlijn 2003/88 juncto clausule 4 van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die betrekking heeft op het non-discriminatiebeginsel, zoals deze bepalingen worden uitgelegd door het Hof, en geoordeeld dat de nationale regeling die de toekenning van jaarlijkse vakantie met behoud van loon beperkt onverenigbaar is met die bepalingen.
30 De Tribunal Vaslui heeft uiteengezet dat die regeling in strijd was met de relevante bepalingen van het Unierecht volgens welke het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon een onvoorwaardelijk en dwingend recht is en deeltijdwerkers, wat de arbeidsvoorwaarden betreft, niet minder gunstig mogen worden behandeld dan voltijdwerkers.
31 Wat ten tweede de naar rato van de werkelijke arbeidstijd gevorderde maaltijdvergoeding betreft, heeft de rechter in eerste aanleg de betaling ervan aan de betrokken werknemers gelast op basis van de overweging dat de toepasselijke regeling, te weten artikel 18 van kaderwet nr. 153/2017, geen onderscheid maakt naargelang van de aard van de arbeidsovereenkomst die door de werknemer is gesloten.
32 Hij heeft dan ook geoordeeld dat noch de weigering om een dergelijk recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon te erkennen, noch de weigering om de maaltijdvergoeding toe te kennen waarin de nationale wettelijke regeling voorziet onder voorwaarden waarin geen onderscheid wordt gemaakt naar de aard van de betrokken arbeidsovereenkomst gerechtvaardigd was.
33 Tegen dat vonnis heeft de werkgever bij de Curte de Apel Iaşi (rechter in tweede aanleg Iaşi, Roemenië), de verwijzende rechter, hoger beroep ingesteld voor zover het gaat om de toekenning van de jaarlijkse vakantievergoeding.
34 De werkgever voert aan dat het basisloon van de leerkracht die op grond van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd in dienst is het uitgangspunt vormt voor de berekening van het uurloon voor vacante of voorbehouden onderwijsfuncties. Hij is van mening dat de per uur bezoldigde onderwijsactiviteit moet worden beschouwd als een aanvulling op de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd en benadrukt dat de jaarlijkse vakantievergoeding volgens de nationale wetgever alleen kan worden toegekend voor de basisarbeidstijd, te weten die welke in het kader van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd wordt verricht.
35 De verwijzende rechter wijst er ten eerste op dat de in casu aan de orde zijnde rechtsvraag betrekking heeft op de vergoeding die verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon en niet op de duur van de rusttijd, aangezien de nationale regeling voor de betrokken werknemers voorziet in een jaarlijkse vakantie met behoud van loon waarvan de duur de door richtlijn 2003/88 gewaarborgde minimumduur overschrijdt.
36 Ten tweede is hij van oordeel dat die regeling een verschil in behandeling invoert tussen werknemers die op grond van één enkele arbeidsovereenkomst in dienst zijn en een vergoeding uit hoofde van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon ontvangen die wordt berekend op basis van de verkregen inkomsten, en werknemers die twee verschillende arbeidsovereenkomsten cumuleren, zoals de betrokken werknemers, van wie de financiële rechten uit hoofde van die vakantie uitsluitend worden berekend op basis van de inkomsten die zij verkrijgen uit de uitvoering van de basisovereenkomst, te weten de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.
37 In deze context betwijfelt de verwijzende rechter in de eerste plaats of die nationale regeling verenigbaar is met artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 en het in clausule 4 van beide raamovereenkomsten neergelegde non-discriminatiebeginsel uit het oogpunt van de wijze waarop de vergoeding wordt berekend die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan de betrokken werknemers verschuldigd is.
38 In de tweede plaats vraagt hij zich af, gelet op de bewoordingen van clausule 4 van beide raamovereenkomsten, of de werkgever verplicht is om de betrokken werknemers de maaltijdvergoeding ook te betalen voor de uitvoering van de tweede overeenkomst, te weten de deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd, terwijl hij thans alleen de werkzaamheden in aanmerking neemt die op grond van de basisovereenkomst worden uitgevoerd.
39 De verwijzende rechter is van oordeel dat de betrokken werknemers minder gunstig worden behandeld en dat dit verschil in behandeling niet kan worden gerechtvaardigd door de motivering die wordt gegeven in artikel 18 van kaderwet nr. 153/2017, waarin het recht op de maaltijdvergoeding is neergelegd en een maximumbedrag is vastgesteld dat reeds wordt bereikt op basis van de voltijdse arbeidstijd, zoals die in de basisarbeidsovereenkomst is bepaald.
40 Hij gaat ervan uit dat aan een werknemer die gelijktijdig twee arbeidsovereenkomsten met dezelfde werkgever of verschillende werkgevers heeft gesloten, zoals in het onderhavige geval, het recht op jaarlijkse vakantie zoals bedoeld in artikel 7 van richtlijn 2003/88 moet worden gewaarborgd op grond van elk van die overeenkomsten, zowel de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd als de deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd. Onder verwijzing naar het arrest van 11 november 2015, Greenfield (C‑219/14, EU:C:2015:745), zet hij uiteen aan dat indien de maaltijdvergoeding wordt beschouwd als een onderdeel van de normale bezoldiging die de leerkracht voor de uitvoering van de deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd ontvangt, die vergoeding ook in aanmerking moet worden genomen bij de vaststelling van de financiële rechten uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon.
41 In die omstandigheden heeft de Curte de Apel Iaşi de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
„1) Moeten artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, artikel 31, lid 2, van het [Handvest], clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid in de bijlage bij richtlijn 97/81 en clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de bijlage bij richtlijn 1999/70 aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarbij is bepaald dat werknemers in het pre-universitaire onderwijs die verschillende arbeidsovereenkomsten cumuleren, namelijk een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd voor hun basisfunctie en daarnaast een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, uitsluitend voor de basisfunctie recht hebben op een vakantievergoeding?
2) Moeten clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid in de bijlage bij richtlijn 97/81, clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de bijlage bij richtlijn 1999/70 en artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling en praktijk die verhinderen dat werknemers in het pre-universitaire onderwijs die verschillende arbeidsovereenkomsten cumuleren, namelijk een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd voor hun basisfunctie en daarnaast een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, een maaltijdvergoeding ontvangen die in verhouding staat tot de tijd die zij daadwerkelijk gewerkt hebben op grond van hun deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd, en dat deze vergoeding in aanmerking wordt genomen bij de berekening van de vergoeding voor de jaarlijkse vakantie?”
Procedure bij het Hof
42 Op 10 december 2024 heeft het Hof besloten de onderhavige zaak naar de Zesde kamer te verwijzen en deze zonder pleitzitting en zonder conclusie af te doen.
43 Op verzoek van de Zesde kamer, dat is ingediend overeenkomstig artikel 60, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof, heeft het Hof op 28 oktober 2025 besloten om de zaak naar de Eerste kamer te verwijzen. Het heeft ook besloten dat de zaak zonder pleitzitting wordt afgedaan, maar dat er wel een conclusie wordt genomen.
44 Bij beschikking van 5 december 2025, Şcoala gimnazială „Mihai Eminescu” (C‑706/23, EU:C:2025:951), heeft het Hof, de advocaat-generaal gehoord, overeenkomstig artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering de opening van de mondelinge behandeling gelast.
45 Op 26 maart 2026 heeft de advocaat-generaal conclusie genomen.
Beantwoording van de prejudiciële vragen
Eerste vraag
46 Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, gelezen in het licht van artikel 31, lid 2, van het Handvest, en clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die bepaalt dat wanneer een werknemer een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd cumuleert met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, bij de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan die werknemer verschuldigd is noch rekening wordt gehouden met de tijd die hij ter uitvoering van die tweede overeenkomst heeft gewerkt, noch met de inkomsten die hij op grond daarvan heeft ontvangen.
47 Om een nuttig antwoord te geven op de eerste vraag, moet om te beginnen in herinnering worden geroepen dat volgens artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 alle werknemers recht hebben op een jaarlijkse vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken.
48 Dit recht, dat aan elke werknemer toekomt, weerspiegelt en concretiseert aldus het in artikel 31, lid 2, van het Handvest neergelegde grondrecht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon (zie in die zin arrest van 25 november 2021, job-medium, C‑233/20, EU:C:2021:960, punt 25 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
49 Ten eerste moet erop worden gewezen dat het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon een bijzonder belangrijk beginsel van sociaal recht van de Unie is, waarvan niet mag worden afgeweken en waaraan de bevoegde nationale autoriteiten slechts uitvoering mogen geven binnen de uitdrukkelijk in richtlijn 2003/88 gestelde grenzen (zie in die zin arresten van 26 juni 2001, BECTU, C‑173/99, EU:C:2001:356, punt 43, en 25 november 2021, job-medium, C‑233/20, EU:C:2021:960, punt 24 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
50 Ten tweede moet worden verduidelijkt dat het recht op jaarlijkse vakantie slechts een van de twee aspecten van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon is. Dit grondrecht omvat ook een recht op betaling (zie in die zin arrest van 25 november 2021, job-medium, C‑233/20, EU:C:2021:960, punt 29 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
51 Het Hof heeft namelijk verduidelijkt dat de uitdrukking „[jaarlijkse] vakantie met behoud van loon” in artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 betekent dat het loon gedurende de „jaarlijkse vakantie” in de zin van die richtlijn moet worden doorbetaald en dat, met andere woorden, de werknemer voor deze rustperiode zijn normale loon dient te ontvangen [arresten van 13 december 2018, Hein, C‑385/17, EU:C:2018:1018, punt 32 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 9 december 2021, Staatssecretaris van Financiën (Bezoldiging tijdens jaarlijkse vakantie met behoud van loon), C‑217/20, EU:C:2021:987, punt 26]. Volgens die rechtspraak moeten de rechten uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon in beginsel worden berekend op basis van de perioden van daadwerkelijke arbeid die krachtens de arbeidsovereenkomst zijn volgemaakt (arrest van 13 december 2018, Hein, C‑385/17, EU:C:2018:1018, punt 27).
52 In dat verband heeft het Hof vastgesteld dat dit vereiste tot doel heeft de werknemer die zijn recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon uitoefent, in een situatie te plaatsen die qua beloning vergelijkbaar is met de situatie tijdens de gewerkte perioden [arresten van 13 december 2018, Hein, C‑385/17, EU:C:2018:1018, punt 33 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 9 december 2021, Staatssecretaris van Financiën (Bezoldiging tijdens jaarlijkse vakantie met behoud van loon), C‑217/20, EU:C:2021:987, punt 27].
53 Het Hof heeft ook voor recht verklaard dat de werkgever krachtens artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 slechts verplicht is om het loon dat verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon, te betalen voor de duur van de minimale jaarlijkse vakantie waarin die bepaling voorziet. Deze bepaling vereist daarentegen niet dat het normale loon wordt betaald voor het deel van de jaarlijkse vakantie dat overeenkomstig het nationale recht de in die richtlijn vastgestelde minimumduur van vier weken overschrijdt (zie in die zin arrest van 13 december 2018, Hein, C‑385/17, EU:C:2018:1018, punt 41).
54 Bovendien kunnen nationale maatregelen betreffende het aantal jaarlijkse vakantiedagen met behoud van loon of de voorwaarden voor toekenning daarvan weliswaar verder gaan dan de minimumvereisten van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, maar mogen zij niet worden gebruikt om de negatieve gevolgen te compenseren die voor de werknemer voortvloeien uit de vermindering van de vergoeding waarop hij voor die vakantie recht heeft. Anders wordt afbreuk gedaan aan het in die bepaling gewaarborgde recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, waarvan het recht van de werknemer om gedurende zijn periode van rust en ontspanning economische voorwaarden te genieten die vergelijkbaar zijn met die welke gelden wanneer hij zijn arbeid verricht, een integrerend deel uitmaakt (zie in die zin arresten van 13 december 2018, Hein, C‑385/17, EU:C:2018:1018, punt 43, en 19 november 2019, TSN en AKT, C‑609/17 en C‑610/17, EU:C:2019:981, punt 35).
55 Dienaangaande heeft het Hof opgemerkt dat de werknemer, wanneer de vergoeding die hem uit hoofde van het in artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 bedoelde recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon wordt betaald, lager ligt dan het normale loon dat hij in perioden van daadwerkelijke arbeid ontvangt, er wellicht van wordt weerhouden om zijn jaarlijkse vakantie met behoud van loon op te nemen, aangezien hij zijn inkomsten dan tijdens die vakantieperiode ziet slinken [zie in die zin arresten van 13 december 2018, Hein, C‑385/17, EU:C:2018:1018, punt 44, en 9 december 2021, Staatssecretaris van Financiën (Bezoldiging tijdens jaarlijkse vakantie met behoud van loon), C‑217/20, EU:C:2021:987, punt 33].
56 In casu verduidelijkt de verwijzende rechter dat voor de betrokken werknemers, die een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd cumuleren, de vergoeding die verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon waarin artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 voorziet, uitsluitend wordt berekend op basis van de inkomsten die zij uit de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd ontvangen. Bijgevolg worden de inkomsten voor de perioden van daadwerkelijke arbeid die in het kader van de deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd zijn vervuld, niet meegeteld bij die berekening.
57 Derhalve moet worden vastgesteld dat artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, althans wat de duur van de in die bepaling vastgelegde minimale jaarlijkse vakantie betreft, zich verzet tegen een nationale regeling die bepaalt dat bij de berekening van de vergoeding uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon geen rekening wordt gehouden met de inkomsten voor de tijd die de betrokken werknemers daadwerkelijk hebben gewerkt op grond van hun deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd.
58 Het bedrag van de vergoeding die aan de werknemers uit hoofde van de in artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 bepaalde minimale jaarlijkse vakantie met behoud van loon wordt betaald, mag namelijk niet lager zijn dan het gemiddelde normale loon dat zij tijdens de perioden van daadwerkelijke arbeid ontvangen.
59 Zoals de advocaat-generaal in de punten 46 en 47 van zijn conclusie heeft benadrukt, heeft het feit dat een werknemer met een overeenkomst voor onbepaalde tijd ook door een overeenkomst voor bepaalde tijd aan zijn werkgever is gebonden weliswaar geen invloed op de toepassing van artikel 7 van richtlijn 2003/88, maar vereist het feit dat de uren die op grond van een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd zijn gewerkt niet worden meegeteld bij de berekening van de vergoeding die verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon niettemin dat wordt onderzocht of beide raamovereenkomsten van toepassing zijn op de situatie waarin, zoals in casu, een werknemer twee arbeidsovereenkomsten cumuleert.
60 Clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd verbiedt het om werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd louter op grond van het feit dat zij voor bepaalde tijd werken, op het gebied van de arbeidsvoorwaarden minder gunstig te behandelen dan vergelijkbare werknemers in vaste dienst, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is. Evenzo staat clausule 4 van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid er, overeenkomstig de doelstelling om een einde te maken aan discriminatie tussen deeltijd- en voltijdwerkers, aan in de weg dat deeltijdwerkers louter op grond van het feit dat zij in deeltijd werkzaam zijn, uit het oogpunt van de arbeidsvoorwaarden minder gunstig worden behandeld dan vergelijkbare voltijdwerkers, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is [arrest van 7 april 2022, Ministero della Giustizia e.a. (Status van de Italiaanse vrederechters), C‑236/20, EU:C:2022:263, punten 32 en 33].
61 Dat discriminatieverbod is gewoon de concrete uitdrukking van het algemene gelijkheidsbeginsel, dat deel uitmaakt van de fundamentele beginselen van het Unierecht (arresten van 10 juni 2010, Bruno e.a., C‑395/08 en C‑396/08, EU:C:2010:329, punt 58 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 4 september 2025, Gnattai, C‑543/23, EU:C:2025:653, punten 33 en 34 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
62 Aangezien de bewoordingen van clausule 4, punten 1 en 2, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid en die van clausule 4, punten 1 en 2, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in wezen identiek zijn, gelden de overwegingen met betrekking tot een van die bepalingen ook mutatis mutandis voor de andere [arrest van 7 april 2022, Ministero della Giustizia e.a. (Status van de Italiaanse vrederechters), C‑236/20, EU:C:2022:263, punt 34].
63 Om te bepalen of de betrokken werknemers in strijd met clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten zijn behandeld, moet in de eerste plaats worden onderzocht of beide bepalingen ratione personae van toepassing zijn.
64 Clausule 3, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid definieert het begrip „deeltijdwerker” als een werknemer wiens normale arbeidsduur, berekend op weekbasis of als gemiddelde over een werkperiode van maximaal één jaar, minder is dan die van een vergelijkbare voltijdwerker. Clausule 3, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd definieert het begrip „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” als iemand met een rechtstreeks tussen een werkgever en een werknemer aangegane arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor bepaalde tijd waarvan het einde wordt bepaald door objectieve voorwaarden zoals het bereiken van een bepaald tijdstip, het voltooien van een bepaalde taak of het intreden van een bepaalde gebeurtenis.
65 Volgens de rechtspraak van het Hof zijn richtlijn 1999/70 en de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van toepassing op alle werknemers die in het kader van een arbeidsverhouding voor bepaalde tijd met hun werkgever tegen betaling arbeid verrichten, ongeacht of het overheidsdiensten of andere entiteiten van de publieke sector betreft (arresten van 13 september 2007, Del Cerro Alonso, C‑307/05, EU:C:2007:509, punten 25 en 28; 8 september 2011, Rosado Santana, C‑177/10, EU:C:2011:557, punten 42, 55 en 58; 20 juni 2019, Ustariz Aróstegui, C‑72/18, EU:C:2019:516, punt 24, en 4 september 2025, Gnattai, C‑543/23, EU:C:2025:653, punt 37).
66 Met betrekking tot de vraag of clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten van toepassing is op de situatie waarin een werknemer meerdere overeenkomsten met dezelfde werkgever cumuleert, zoals met name in casu het geval is, zij er ten eerste aan herinnerd dat het Hof in het licht van de doelstellingen van beide raamovereenkomsten reeds heeft geoordeeld dat clausule 4 daarvan moet worden opgevat als de uitdrukking van een beginsel van sociaal recht van de Unie dat niet restrictief mag worden uitgelegd (zie in die zin arresten van 15 april 2008, Impact, C‑268/06, EU:C:2008:223, punt 114; 10 juni 2010, Bruno e.a., C‑395/08 en C‑396/08, EU:C:2010:329, punt 32, en 8 september 2011, Rosado Santana, C‑177/10, EU:C:2011:557, punt 44).
67 Ten tweede heeft het Hof ook al geoordeeld dat clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd beoogt het non-discriminatiebeginsel toe te passen op werknemers met een overeenkomst voor bepaalde tijd teneinde te voorkomen dat dit type arbeidsverhouding door een werkgever wordt gebruikt om deze werknemers rechten te onthouden die wel toekomen aan werknemers in vaste dienst [arresten du 7 april 2022, Ministero della Giustizia e.a. (Status van de Italiaanse vrederechters), C‑236/20, EU:C:2022:263, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak; 20 februari 2024, X (Geen motivering van de beëindiging), C‑715/20, EU:C:2024:139, punt 42, en 4 september 2025, Gnattai, C‑543/23, EU:C:2025:653, punt 42].
68 Ten derde heeft het Hof erop gewezen dat de situatie van cumulatie van opeenvolgende overeenkomsten, waarin namelijk een deeltijdse arbeidsovereenkomst wordt gevolgd door een voltijdse arbeidsovereenkomst, niet automatisch van de werkingssfeer van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid kan worden uitgesloten. Indien de toepassing van die raamovereenkomst in een dergelijke situatie bij voorbaat wordt uitgesloten, zou dat er immers op neerkomen dat de omvang van de bescherming tegen discriminatie die aan de betrokken werknemers wordt geboden in strijd met het doel van clausule 4 wordt beperkt, en zou dat in strijd met de rechtspraak van het Hof leiden tot een onterecht restrictieve uitlegging van die clausule (zie in die zin arrest van 7 juli 2022, Zone de secours Hainaut-Centre, C‑377/21, EU:C:2022:530, punten 44 en 45).
69 Die conclusie moet ook gelden wanneer het gaat om cumulatie van een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, aangezien, zoals de advocaat-generaal in punt 63 van zijn conclusie heeft benadrukt, een uitlegging van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten die een situatie van cumulatie van arbeidsovereenkomsten van de werkingssfeer ervan uitsluit, zonder dat hiervoor steun kan worden gevonden in de bewoordingen van die clausules, erop zou neerkomen dat in strijd met de bewoordingen, de context en het doel van diezelfde clausules de omvang van de bescherming tegen discriminatie die aan de betrokken werknemers wordt geboden, wordt ingeperkt.
70 Overigens staat clausule 2, punt 2, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid de lidstaten of de sociale partners weliswaar toe om deeltijdwerkers die slechts incidenteel werkzaamheden verrichten, geheel of gedeeltelijk van de bepalingen ervan uit te sluiten, maar moet er daarbij op worden gewezen dat een dergelijke uitsluiting in geen geval automatisch is, aangezien daar een aantal procedures en voorwaarden voor gelden (zie in die zin arrest van 7 juli 2022, Zone de secours Hainaut-Centre, C‑377/21, EU:C:2022:530, punt 48). Uit het dossier waarover het Hof beschikt, blijkt echter niet dat de Roemeense regeling van een dergelijke uitsluiting heeft gebruikgemaakt.
71 Gelet op het voorgaande moet worden geoordeeld dat elk van de betrokken werknemers kan worden aangemerkt als „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” en „deeltijdwerker” in de zin van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten, gelezen in samenhang met clausule 3, punt 1, ervan, en dus binnen de werkingssfeer ratione personae van die bepalingen valt.
72 Wat in de tweede plaats de vraag betreft of de vergoeding uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon onder het begrip „arbeidsvoorwaarden” in de zin van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten valt, blijkt uit de rechtspraak dat dit begrip de voorwaarden betreffende de beloning omvat [zie in die zin arresten van 7 april 2022, Ministero della Giustizia e.a. (Status van de Italiaanse vrederechters), C‑236/20, EU:C:2022:263, punt 36, en 7 juli 2022, Zone de secours Hainaut-Centre, C‑377/21, EU:C:2022:530, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
73 In het bijzonder heeft het Hof geoordeeld dat onder „arbeidsvoorwaarden” in de zin van clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd de bestanddelen van de beloning vallen, daaronder begrepen de hoogte van die bestanddelen, het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon en de voorwaarden betreffende de ouderdomspensioenen die worden bepaald door de arbeidsverhouding [arresten van 7 april 2022, Ministero della Giustizia e.a. (Status van de Italiaanse vrederechters), C‑236/20, EU:C:2022:263, punt 38, en 27 juni 2024, Peigli, C‑41/23, EU:C:2024:554, punt 43]. Het Hof heeft zich op overeenkomstige wijze uitgesproken over het begrip „arbeidsvoorwaarden” in de zin van clausule 4, punt 1, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (arresten van 10 juni 2010, Bruno e.a., C‑395/08 en C‑396/08, EU:C:2010:329, punt 42, en 19 oktober 2023, Lufthansa CityLine, C‑660/20, EU:C:2023:789, punten 41 en 42).
74 Aangezien het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon een recht op betaling omvat, valt de uit dien hoofde verschuldigde vergoeding dus onder het begrip „arbeidsvoorwaarden” in de zin van clausule 4 van beide raamovereenkomsten.
75 Bijgevolg vallen de in het hoofdgeding aan de orde zijnde situaties binnen de werkingssfeer ratione materiae van die clausules.
76 In de derde plaats moet worden beoordeeld of de betrokken werknemers in het kader van hun deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd hetzelfde of soortgelijk werk verrichten in de zin van beide raamovereenkomsten als werknemers die voor onbepaalde tijd en voltijds bij dezelfde werkgever in dienst zijn. In dat verband moet worden onderzocht of die werknemers, gelet op een geheel van factoren, zoals de aard van het werk, de opleidingsvereisten en de arbeidsomstandigheden, kunnen worden geacht zich in een vergelijkbare situatie te bevinden [zie in die zin arrest van 15 december 2022, Presidenza del Consiglio dei Ministri e.a. (Universitaire onderzoekers), C‑40/20 en C‑173/20, EU:C:2022:985, punt 101 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
77 Clausule 3, punt 2, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid definieert een „vergelijkbare voltijdwerker” als een „voltijdwerker in dezelfde vestiging, die werkzaam is uit hoofde van dezelfde soort arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding en hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met andere overwegingen, die betrekking kunnen hebben op anciënniteit en kwalificaties/bekwaamheden”. Evenzo definieert clausule 3, punt 2, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd een „vergelijkbare werknemer in vaste dienst” als een werknemer met een arbeidsovereenkomst of arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, in dezelfde vestiging, die hetzelfde of soortgelijk werk verricht of dezelfde of een soortgelijke functie uitoefent, waarbij rekening wordt gehouden met kwalificaties/bekwaamheden.
78 Het Hof heeft al geoordeeld dat wanneer werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd dezelfde taken verrichten of dezelfde post bezetten als werknemers die bij dezelfde werkgever in vaste dienst zijn, in beginsel moet worden aangenomen dat de situaties van deze twee categorieën werknemers vergelijkbaar zijn [arresten van 15 december 2022, Presidenza del Consiglio dei Ministri e.a. (Universitaire onderzoekers), C‑40/20 en C‑173/20, EU:C:2022:985, punt 102 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 19 oktober 2023, Lufthansa CityLine, C‑660/20, EU:C:2023:789, punt 45].
79 Uit de verwijzingsbeslissing blijkt dat de betrokken werknemers in het kader van een cumulatie van een voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd met een deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd, op grond van laatstbedoelde overeenkomst andere leerkrachten op vacante posten hebben vervangen en dus dezelfde taken als die leerkrachten hebben verricht.
80 Hieruit volgt dat bij cumulatie van overeenkomsten in omstandigheden als die van het hoofdgeding is voldaan aan het criterium van vergelijkbaarheid van situaties, dat wil zeggen dat de situatie van de betrokken werknemers als werknemers met een deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd vergelijkbaar is met die van werknemers die bij dezelfde werkgever voor onbepaalde tijd en voltijds in dienst zijn.
81 Wat in de vierde plaats het verschil in behandeling ten nadele van de betrokken werknemers betreft, blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat op grond van artikel 5 van de besluiten nrs. 5559/2011 en 4050/2021, voor zover die werknemers een basisovereenkomst als voltijdwerknemers in vaste dienst cumuleren met een tweede overeenkomst als deeltijdwerknemers voor bepaalde tijd met een uurloon, bij de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon verschuldigd is geen rekening kan worden gehouden met de inkomsten die zij in het kader van deze tweede overeenkomst hebben ontvangen.
82 Onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter moet dus worden vastgesteld dat de betrokken werknemers minder gunstig worden behandeld wat betreft de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon verschuldigd is wanneer zij twee arbeidsovereenkomsten cumuleren, te weten een voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd en een deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd.
83 Ten eerste moet in herinnering worden gebracht dat clausule 4 van beide raamovereenkomsten eraan in de weg staat dat werknemers met een deeltijdse baan voor bepaalde tijd ongunstiger worden behandeld dan vergelijkbare voltijdwerkers in vaste dienst louter op grond van het feit dat zij in deeltijd en voor bepaalde tijd werken, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is (zie in die zin arresten van 20 juni 2019, Ustariz Aróstegui, C‑72/18, EU:C:2019:516, punt 23, en 5 mei 2022, Universiteit Antwerpen e.a., C‑265/20, EU:C:2022:361, punt 43).
84 Ten tweede kan het begrip „objectieve redenen” in de zin van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten niet aldus worden begrepen dat het toestaat een verschil in behandeling tussen werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd en werknemers in vaste dienst of deeltijdwerkers en voltijdwerkers te rechtvaardigen op grond van het feit dat dit verschil in een algemene, abstracte nationale regeling, zoals een wet of een collectieve overeenkomst, is vastgelegd. Dat begrip verlangt namelijk dat de ongelijke behandeling wordt gerechtvaardigd door precieze en concrete gegevens die kenmerkend zijn voor de betreffende arbeidsvoorwaarde, in de bijzondere context waarin deze voorwaarde is gesteld en op grond van objectieve en transparante criteria, zodat kan worden nagegaan of deze ongelijkheid voorziet in een werkelijke behoefte, geschikt is om de nagestreefde doelstelling te bereiken en daartoe noodzakelijk is. Die gegevens kunnen met name voortvloeien uit de bijzondere aard van de taken waarvoor overeenkomsten voor bepaalde tijd zijn gesloten en uit de daaraan inherente kenmerken, of eventueel uit het feit dat een legitieme doelstelling van sociaal beleid van een lidstaat wordt nagestreefd [arresten van 5 mei 2022, Universiteit Antwerpen e.a., C‑265/20, EU:C:2022:361, punten 53 en 54, en 20 februari 2024, X (Geen motivering van de beëindiging), C‑715/20, EU:C:2024:139, punten 58 en 59 en aldaar aangehaalde rechtspraak].
85 In casu hebben bepaalde nationale rechterlijke instanties, zoals blijkt uit de verwijzingsbeslissing, geoordeeld dat de behandeling van de betrokken werknemers niet discriminerend is, aangezien de regeling in kwestie ertoe strekt de continuïteit van de onderwijsactiviteit te waarborgen, hetzij wanneer een vaste leerkracht op een post arbeidsongeschikt is, hetzij in gebieden die moeilijk toegankelijk zijn, waar er onvoldoende onderwijzend personeel is.
86 Met betrekking tot de vraag of het in het hoofdgeding aan de orde zijnde verschil in behandeling beantwoordt aan een reële behoefte bijdraagt tot de verwezenlijking van het nagestreefde doel en daartoe noodzakelijk is, moet worden benadrukt dat het doel om de continuïteit van de onderwijsactiviteit te waarborgen op zich legitiem is. De betrokken nationale regeling blijkt echter in het licht van dat doel niet gerechtvaardigd te zijn. Uit de verwijzingsbeslissing volgt immers dat er geen verband bestaat tussen dat doel en het feit dat bij de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan de betrokken werknemers verschuldigd is, noch rekening wordt gehouden met de arbeid die zij op grond van de deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd verrichten noch met de inkomsten die zij in dat kader ontvangen.
87 Bijgevolg moet worden geoordeeld dat het verschil in behandeling van de betrokken werknemers in het licht van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten niet door objectieve redenen wordt gerechtvaardigd wat betreft de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon verschuldigd is.
88 Gelet op een en ander moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, gelezen in het licht van artikel 31, lid 2, van het Handvest, en clausule 4 van beide raamovereenkomsten aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die bepaalt dat wanneer een werknemer een voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd cumuleert met een deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, bij de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan die werknemer verschuldigd is noch rekening wordt gehouden met de tijd die hij ter uitvoering van die tweede overeenkomst heeft gewerkt, noch met de inkomsten die hij op grond daarvan heeft ontvangen.
Tweede vraag
89 Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 en clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling en praktijk volgens welke in het geval dat een werknemer een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd cumuleert met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, ten eerste aan die werknemer een maaltijdvergoeding wordt toegekend die enkel wordt berekend op basis van de tijd die hij daadwerkelijk ter uitvoering van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd heeft gewerkt en ten tweede het bedrag van die vergoeding niet wordt meegeteld bij de berekening van de vergoeding die verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon.
90 Om te beginnen moet worden opgemerkt dat de verwijzende rechter heeft verduidelijkt dat de in het hoofdgeding aan de orde zijnde maaltijdvergoeding wordt geregeld door kaderwet nr. 153/2017 en een bestanddeel van de beloning vormt. Om die vergoeding te krijgen, hoeft de werknemer niet aan te tonen dat hij het toegekende bedrag daadwerkelijk gebruikt om zijn maaltijden te bekostigen. Verder maakt deze vergoeding deel uit van de maandelijkse inkomsten uit arbeid en is zij onderworpen aan dezelfde belastingen en lasten als die inkomsten.
91 Hieruit volgt dat de toekenning van de maaltijdvergoeding uit hoofde van het door artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 gewaarborgde recht van de werknemer op jaarlijkse vakantie met behoud van loon deel uitmaakt van het recht om tijdens zijn vakantieperiode economische voorwaarden te genieten die vergelijkbaar zijn met die welke gelden wanneer hij zijn werk verricht, en dat het, zoals in punt 51 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, gaat om een onderdeel van de rechten uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon die in beginsel moet worden berekend op basis van de perioden van daadwerkelijke arbeid. In die context is de verwijzende rechter van oordeel dat de betrokken werknemers op het gebied van beloning minder gunstig zijn behandeld wat de maaltijdvergoeding betreft, die enkel wordt toegekend voor de tijd die zij daadwerkelijk hebben gewerkt op grond van een voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd, en niet voor de tijd die zij hebben gewerkt in het kader van een deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd.
92 In dat verband moet ten eerste worden vastgesteld dat de betrokken werknemers, zoals in punt 71 van het onderhavige arrest is uiteengezet, binnen de werkingssfeer ratione personae van beide raamovereenkomsten vallen.
93 Wat ten tweede de vraag betreft of de maaltijdvergoeding onder het begrip „arbeidsvoorwaarden” in de zin van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten valt, blijkt uit de verwijzingsbeslissing dat de maaltijdvergoeding tot de inkomsten uit arbeid behoort. Bovendien heeft het Hof, zoals in punt 73 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, geoordeeld dat de „arbeidsvoorwaarden” de voorwaarden betreffende de beloning omvatten (zie in die zin arrest van 19 oktober 2023, Lufthansa CityLine, C‑660//20, EU:C:2023:789, punt 41 en aldaar aangehaalde rechtspraak).
94 Bijgevolg moet worden vastgesteld dat de maaltijdvergoeding als bestanddeel van de beloning onder het begrip „arbeidsvoorwaarden” in de zin van clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten valt.
95 Wat ten derde de vergelijkbaarheid van de situaties betreft, moet, zoals in de punten 79 en 80 van het onderhavige arrest is vastgesteld, worden geoordeeld dat de betrokken werknemers, als werknemers met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, zich in een situatie bevinden die vergelijkbaar is met die van werknemers die bij dezelfde werkgever voltijds en voor onbepaalde tijd in dienst zijn.
96 Wat ten vierde het bestaan van een verschil in behandeling betreft, verduidelijkt de verwijzende rechter dat de maaltijdvergoeding wordt geregeld door artikel 18 van kaderwet nr. 153/2017 en een twaalfde deel van twee keer het gegarandeerde nationale brutominimumloon bedraagt. Deze vergoeding wordt toegekend naar rato van de daadwerkelijke arbeidstijd in de voorgaande maand, binnen de in artikel 25, lid 1, van de kaderwet gestelde grens, namelijk 30 % van het basisloon.
97 Zoals blijkt uit de verwijzingsbeslissing, wordt bij de toekenning van de maaltijdvergoeding aan de betrokken werknemers, die tegelijkertijd een „basisovereenkomst”, te weten de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, en een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd hebben gesloten, uitsluitend rekening gehouden met de daadwerkelijke arbeid die in het kader van die „basisovereenkomst” is verricht, en dus met het daarvoor ontvangen „basisloon”.
98 In die omstandigheden moet worden opgemerkt dat, voor zover „basisloon” „loon uit hoofde van de basisovereenkomst” betekent, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan, de betrokken werknemers minder gunstig worden behandeld dan voltijdse werknemers in vaste dienst, aangezien bij de berekening van de maaltijdvergoeding noch de daadwerkelijke arbeid die in het kader van de deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd is verricht, noch de daarvoor ontvangen inkomsten in aanmerking worden genomen.
99 De verwijzende rechter zet uiteen dat dit verschil in behandeling wordt gerechtvaardigd onder verwijzing naar de nationale regeling waarin het recht op de maaltijdvergoeding is neergelegd en de bovengrens voor deze vergoeding is vastgesteld op 30 % van het basisloon, die normaal gesproken al in het kader van de uitvoering van een „basisovereenkomst” wordt bereikt.
100 Overigens wordt volgens het afwijkende standpunt dat in het vonnis in eerste aanleg is ingenomen, waarnaar de verwijzende rechter heeft verwezen, het betrokken verschil in behandeling gerechtvaardigd door het doel om een evenwichtige voeding en daarmee een optimale gezondheidstoestand van de werknemers te waarborgen. Volgens die opvatting hebben de betrokken werknemers reeds op grond van de „basisovereenkomst” recht op de maaltijdvergoeding, zodat zij die niet ook nog eens kunnen ontvangen voor de arbeid die zij daadwerkelijk hebben verricht in het kader van de deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, aangezien die vergoeding wordt toegekend naar rato van de werkelijke arbeidstijd uitgedrukt in werkdagen en niet in gewerkte uren.
101 Zoals blijkt uit punt 90 van het onderhavige arrest, vormt de in het hoofdgeding aan de orde zijnde maaltijdvergoeding evenwel een bestanddeel van de maandelijkse inkomsten uit arbeid dat wordt betaald ongeacht de kosten die concreet voor maaltijden zijn gedragen.
102 Blijkens punt 83 van het onderhavige arrest mogen de betrokken werknemers, als werknemers met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, niet minder gunstig worden behandeld dan werknemers met een voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd, tenzij het verschil in behandeling om objectieve redenen gerechtvaardigd is.
103 Verder heeft het Hof al geoordeeld dat deeltijd‑ en voltijdwerkers dezelfde beloning moeten krijgen, onder voorbehoud van toepassing van het in clausule 4, punt 2, van de raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid neergelegde pro-rata-temporisbeginsel (zie in die zin arrest van 19 oktober 2023, Lufthansa CityLine, C‑660/20, EU:C:2023:789, punt 53).
104 In casu hebben de betrokken werknemers geen recht op de maaltijdvergoeding als onderdeel van de beloning voor de arbeid die zij daadwerkelijk hebben verricht op grond van de deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, aangezien, zoals in punt 99 van het onderhavige arrest is uiteengezet, de bovengrens voor de maaltijdvergoeding normaal gesproken al in het kader van de uitvoering van een „basisovereenkomst” wordt bereikt. In die omstandigheden ziet het er, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter, naar uit dat het in clausule 4, punt 2, van beide raamovereenkomsten neergelegde pro-rata-temporisbeginsel niet correct wordt toegepast.
105 Gelet op een en ander moet op de tweede vraag worden geantwoord dat artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88 en clausule 4, punt 1, van beide raamovereenkomsten aldus moeten worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling en praktijk volgens welke in het geval dat een werknemer een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd cumuleert met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, ten eerste aan die werknemer een maaltijdvergoeding wordt toegekend die enkel wordt berekend op basis van de tijd die hij daadwerkelijk ter uitvoering van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd heeft gewerkt en ten tweede het bedrag van die vergoeding niet wordt meegeteld bij de berekening van de vergoeding die verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon.
Kosten
106 Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.
Het Hof (Eerste kamer) verklaart voor recht:
1) Artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, gelezen in het licht van artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, clausule 4, punt 1, van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, en clausule 4, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd,
moeten aldus worden uitgelegd dat
zij zich verzetten tegen een nationale regeling die bepaalt dat wanneer een werknemer een voltijdse overeenkomst voor onbepaalde tijd cumuleert met een deeltijdse overeenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, bij de berekening van de vergoeding die uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon aan die werknemer verschuldigd is noch rekening wordt gehouden met de tijd die hij ter uitvoering van die tweede overeenkomst heeft gewerkt, noch met de inkomsten die hij op grond daarvan heeft ontvangen.
2) Artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88, clausule 4, punt 1, van de op 6 juni 1997 gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81, en clausule 4, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70,
moeten aldus worden uitgelegd dat
zij zich verzetten tegen een nationale regeling en praktijk volgens welke in het geval dat een werknemer een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd cumuleert met een deeltijdse arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd op uurbasis, ten eerste aan die werknemer een maaltijdvergoeding wordt toegekend die enkel wordt berekend op basis van de tijd die hij daadwerkelijk ter uitvoering van de voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd heeft gewerkt en ten tweede het bedrag van die vergoeding niet wordt meegeteld bij de berekening van de vergoeding die verschuldigd is uit hoofde van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon.
ondertekeningen
* Procestaal: Roemeens.