Προσωρινό κείμενο

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (πρώτο τμήμα)

της 15ης Οκτωβρίου 2026 (*)

« Προδικαστική παραπομπή – Ενέργεια – Ενεργειακή σήμανση – Κανονισμός (ΕΕ) 2017/1369 – Άρθρο 2, σημείο 13 – Έννοια του όρου “έμπορος” – Έννοια των όρων “έκθεση” και “εμπορική δραστηριότητα” – Άρθρο 2, σημείο 16 – Έννοια του όρου “πελάτης” – Άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ – Υποχρέωση αναφοράς στην τάξη ενεργειακής απόδοσης ενός προϊόντος και στο φάσμα των διαθέσιμων τάξεων απόδοσης επί της σήμανσης σε οπτικές διαφημίσεις – Έννοια του όρου “οπτική διαφήμιση” – Διαδικτυακός διαγωνισμός – Διοργανωτής διαδικτυακού διαγωνισμού ο οποίος υπόσχεται τηλεόραση ως έπαθλο – Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2019/2013 – Άρθρο 4, στοιχείο δʹ »

Στην υπόθεση C‑120/25,

με αντικείμενο αίτηση προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, που υπέβαλε το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, Γερμανία) με απόφαση της 23ης Ιανουαρίου 2025, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις 5 Φεβρουαρίου 2025, στο πλαίσιο της δίκης

Verband Wirtschaft im Wettbewerb, Verein für Lauterkeit in Handel und Industrie eV

κατά

PAYBACK GmbH,

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ (πρώτο τμήμα),

συγκείμενο από τους F. Biltgen, πρόεδρο τμήματος, S. Gervasoni, A. Kumin, I. Ziemele και M. Bošnjak (εισηγητή), δικαστές,

γενική εισαγγελέας: T. Ćapeta

γραμματέας: V. Di Bucci

έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία,

λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν:

–        η Verband Wirtschaft im Wettbewerb, Verein für Lauterkeit in Handel und Industrie eV, εκπροσωπούμενη από την A. Stocks, Rechtsanwältin,

–        η PAYBACK GmbH, εκπροσωπούμενη από τον T. Schafft, Rechtsanwalt,

–        η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκπροσωπούμενη από τους T. S. Bohr και B. De Meester,

αφού άκουσε τη γενική εισαγγελέα που ανέπτυξε τις προτάσεις της κατά τη συνεδρίαση της 26ης Φεβρουαρίου 2026,

εκδίδει την ακόλουθη

Απόφαση

1        Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως αφορά την ερμηνεία του άρθρου 2, σημείο 13, και του άρθρου 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1369 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Ιουλίου 2017, σχετικά με τον καθορισμό ενός πλαισίου για την ενεργειακή σήμανση και για την κατάργηση της οδηγίας 2010/30/ΕΕ (ΕΕ 2017, L 198, σ. 1), καθώς και του άρθρου 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2019/2013 της Επιτροπής, της 11ης Μαρτίου 2019, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1369 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά την ενεργειακή επισήμανση των ηλεκτρονικών διατάξεων απεικόνισης και για την κατάργηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1062/2010 της Επιτροπής (ΕΕ 2019, L 315, σ. 1).

2        Η αίτηση αυτή υποβλήθηκε στο πλαίσιο ένδικης διαφοράς μεταξύ της Verband Wirtschaft im Wettbewerb, Verein für Lauterkeit in Handel und Industrie eV (στο εξής: Verband Wirtschaft im Wettbewerb) και της PAYBACK GmbH (στο εξής: Payback), εταιρίας η οποία διαχειρίζεται πρόγραμμα επιβράβευσης πελατών στο οποίο συμμετέχουν πλείονες εταιρίες, με αντικείμενο αίτηση διά της οποίας ζητήθηκε να υποχρεωθεί η Payback να παύσει την προώθηση ενός διαγωνισμού μέσω ηλεκτρονικού ενημερωτικού δελτίου, στο πλαίσιο του οποίου προσφερόταν ως έπαθλο μια τηλεόραση, καθόσον δεν αναγραφόταν ούτε η τάξη ενεργειακής απόδοσης της τηλεόρασης ούτε το φάσμα των διαθέσιμων τάξεων ενεργειακής απόδοσης της αντίστοιχης ομάδας προϊόντων, όπως εμφανίζονται επί της ενεργειακής σήμανσης της εν λόγω τηλεόρασης.

 Το νομικό πλαίσιο

 Το δίκαιο της Ένωσης

 O κανονισμός 2017/1369

3        Οι αιτιολογικές σκέψεις 2, 8, 10, 20 και 21 του κανονισμού 2017/1369 έχουν ως εξής:

«(2)      Η ενεργειακή επισήμανση επιτρέπει στους πελάτες να κάνουν τεκμηριωμένες επιλογές βασιζόμενοι στην κατανάλωση ενέργειας των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων. Η πληροφόρηση σχετικά με αποδοτικά και βιώσιμα τέτοια προϊόντα συμβάλλει σημαντικά στην εξοικονόμηση ενέργειας και τη μείωση των λογαριασμών ενέργειας, προωθώντας ταυτόχρονα την καινοτομία και τις επενδύσεις στην παραγωγή ενεργειακά αποδοτικότερων προϊόντων. Η βελτίωση της απόδοσης των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων μέσω της τεκμηριωμένης επιλογής των καταναλωτών και η εναρμόνιση των σχετικών απαιτήσεων σε επίπεδο [Ευρωπαϊκής Ένωσης] ωφελούν επίσης τους παραγωγούς, τη βιομηχανία και ολόκληρη την οικονομία της Ένωσης.

[...]

(8)      Η βελτίωση της αποδοτικότητας των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων μέσω των τεκμηριωμένων επιλογών από την πλευρά των πελατών ωφελεί την οικονομία της Ένωσης, μειώνει τη ζήτηση για ενέργεια και το λογαριασμό ενέργειας του καταναλωτή, συμβάλλει στην καινοτομία και τις επενδύσεις στην ενεργειακή απόδοση και επιτρέπει στις βιομηχανίες που αναπτύσσουν και παράγουν τα ενεργειακά αποδοτικότερα προϊόντα να αποκτήσουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Επίσης, συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων της Ένωσης για την ενεργειακή απόδοση το 2020 και το 2030, καθώς και στην επίτευξη των στόχων της Ένωσης για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή. Επιπλέον, επιδιώκεται να βελτιωθούν οι περιβαλλοντικές επιδόσεις των προϊόντων και των εξαρτημάτων τους, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης πόρων πέραν των ενεργειακών.

[...]

(10)      Η παροχή επακριβών, σημαντικών και συγκρίσιμων πληροφοριών για τη συγκεκριμένη κατανάλωση ενέργειας των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων διευκολύνει τους καταναλωτές να επιλέγουν προϊόντα που χρησιμοποιούν λιγότερη ενέργεια και άλλους βασικούς πόρους. [...]

[...]

(20)      Κατά την αναπροσαρμογή της κλίμακας σήμανσης μιας ομάδας προϊόντων, θα πρέπει να αποφεύγεται σύγχυση του πελάτη με τη γρήγορη αντικατάσταση των σημάνσεων πάνω στα προϊόντα αυτά, που εμφανίζονται στα καταστήματα, καθώς και με τη διοργάνωση κατάλληλων εκστρατειών ενημέρωσης των καταναλωτών στις οποίες θα αναφέρεται σαφώς ότι υπάρχει νέα εκδοχή της σήμανσης.

(21)      Σε περίπτωση αναπροσαρμοσμένης σήμανσης, οι προμηθευτές θα πρέπει να παρέχουν στους εμπόρους για ένα ορισμένο διάστημα και την υφιστάμενη και την αναπροσαρμοσμένη σήμανση. Η αντικατάσταση των υφιστάμενων σημάνσεων στα προϊόντα που εκτίθενται στα καταστήματα με τις αναπροσαρμοσμένες σημάνσεις, συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων που εκτίθενται στο διαδίκτυο, θα πρέπει να πραγματοποιηθεί το συντομότερο δυνατό μετά την ημερομηνία αντικατάστασης που ορίζεται στην κατ’ εξουσιοδότηση πράξη για την αναπροσαρμοσμένη σήμανση. [...]»

4        Το άρθρο 1 του κανονισμού φέρει τον τίτλο «Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής» και ορίζει στην παράγραφο 1 τα εξής:

«Ο παρών κανονισμός ορίζει ένα πλαίσιο που ισχύει για τα συνδεόμενα με την ενέργεια προϊόντα [...] που διατίθενται στην αγορά ή τίθενται σε λειτουργία. Προβλέπει την επισήμανση των εν λόγω προϊόντων και την παροχή τυποποιημένων πληροφοριών σχετικά με κάθε προϊόν από την άποψη της ενεργειακής απόδοσης, της κατανάλωσης ενέργειας και λοιπών πόρων από τα προϊόντα κατά τη χρήση τους καθώς και συμπληρωματικές πληροφορίες σχετικά με τα προϊόντα, επιτρέποντας έτσι στους πελάτες να επιλέγουν αποδοτικότερα προϊόντα με στόχο τη μείωση της ενεργειακής τους κατανάλωσης.»

5        Το άρθρο 2 του κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ορισμοί», προβλέπει στα σημεία 13 και 16 τα εξής:

«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:

[...]

13)       “έμπορος”: ο λιανοπωλητής ή κάθε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προσφέρει προς πώληση, μίσθωση ή μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα σε πελάτες ή εγκαταστάτες στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας, είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν·

[...]

16)       “πελάτης”: κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αγοράζει, μισθώνει ή λαμβάνει προϊόν για ιδία χρήση είτε ενεργεί είτε δεν ενεργεί για σκοπούς που δεν εμπίπτουν στην εμπορική, επιχειρηματική, βιοτεχνική ή επαγγελματική του δραστηριότητα».

6        Το άρθρο 5 του ίδιου κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Υποχρεώσεις των εμπόρων», ορίζει στην παράγραφο 1, στοιχείο αʹ, τα εξής:

«1.      Οι έμποροι:

α)      εκθέτουν σε ορατό σημείο, ακόμη και στις πωλήσεις εξ αποστάσεως μέσω του διαδικτύου, τη σήμανση την οποία παρέχει ο προμηθευτής ή η οποία καθίσταται διαθέσιμη [...]».

7        Το άρθρο 6 του κανονισμού 2017/1369, το οποίο φέρει τον τίτλο «Άλλες υποχρεώσεις προμηθευτών και εμπόρων», ορίζει στο πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, τα εξής:

«Οι προμηθευτές και οι έμποροι:

α)      αναφέρονται στην τάξη ενεργειακής απόδοσης του προϊόντος και στο φάσμα των διαθέσιμων τάξεων απόδοσης επί της σήμανσης σε οπτικές διαφημίσεις ή τεχνικό υλικό προώθησης ενός συγκεκριμένου μοντέλου, σύμφωνα με τη σχετική κατ’ εξουσιοδότηση πράξη».

8        Το άρθρο 11 του κανονισμού 2017/1369, το οποίο φέρει τον τίτλο «Διαδικασία για την εισαγωγή σημάνσεων και την αναπροσαρμογή της κλίμακάς τους», προβλέπει στις παραγράφους 4 και 13 τα εξής:

«4.      Προκειμένου να εξασφαλισθεί ομοιογενής κλίμακα από το Α έως το G, η [Ευρωπαϊκή Επιτροπή] εκδίδει [...] κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σύμφωνα με το άρθρο 16 του παρόντος κανονισμού για τη συμπλήρωση του παρόντος κανονισμού, με τις οποίες εισάγονται αναπροσαρμοσμένες σημάνσεις [...], με στόχο η αναπροσαρμοσμένη σήμανση να εμφανίζεται τόσο στα καταστήματα όσο και διαδικτυακά 18 μήνες μετά την ημερομηνία έναρξης ισχύος των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων που εκδίδονται σύμφωνα με τον παρόντα κανονισμό.

[...]

13.      Όταν, σύμφωνα με την παράγραφο 1 ή 3, αναπροσαρμόζεται η κλίμακα μίας σήμανσης:

[...]

γ)      οι έμποροι αντικαθιστούν τις υφιστάμενες σημάνσεις στα προϊόντα που εκτίθενται, τόσο στα καταστήματα όσο και διαδικτυακά [...]».

9        Το άρθρο 16 του κανονισμού αυτού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις», ορίζει στην παράγραφο 3, στοιχείο βʹ, τα εξής:

«Οι κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις σχετικά με ειδικές ομάδες προϊόντων καθορίζουν ιδίως:

[...]

β)      τον σχεδιασμό και το περιεχόμενο της σήμανσης, συμπεριλαμβανομένης κλίμακας από το A έως το G που παρουσιάζει την κατανάλωση ενέργειας, η οποία, αν είναι εφικτό, πρέπει να έχει ομοιόμορφα χαρακτηριστικά σχεδιασμού σε όλες τις ομάδες προϊόντων, να είναι σαφής και ευανάγνωστη. Οι βαθμίδες A έως G της ταξινόμησης αντιστοιχούν σε σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας και δαπανών και κατάλληλη διαφοροποίηση των προϊόντων από την άποψη του πελάτη. Διευκρινίζεται επίσης ο τρόπος με τον οποίο οι βαθμίδες A έως G της ταξινόμησης και, κατά περίπτωση, η κατανάλωση ενέργειας εμφανίζονται σε περίοπτη θέση της σήμανσης».

 Ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2019/2013

10      Κατά το άρθρο 2, σημείο 20, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013:

«Για τους σκοπούς του παρόντος κανονισμού ισχύουν οι ακόλουθοι ορισμοί:

[...]

20)       “σημείο πώλησης”: χώρος όπου οι ηλεκτρονικές διατάξεις απεικόνισης εκτίθενται ή διατίθενται προς πώληση, μίσθωση ή αγορά με δόσεις.»

11      Το άρθρο 4 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού, το οποίο φέρει τον τίτλο «Υποχρεώσεις των εμπόρων», ορίζει στο στοιχείο δʹ τα εξής:

«Οι έμποροι μεριμνούν ώστε:

[...]

δ)      κάθε οπτική διαφήμιση για συγκεκριμένο μοντέλο ηλεκτρονικής διάταξης απεικόνισης, μεταξύ άλλων και στο διαδίκτυο, να περιέχει την τάξη ενεργειακής απόδοσης και το φάσμα των διαθέσιμων τάξεων ενεργειακής απόδοσης επί της ετικέτας, σύμφωνα με το παράρτημα VII».

 Η οδηγία 2005/29/ΕΚ

12      Το άρθρο 2 της οδηγίας 2005/29/EK του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 11ης Μαΐου 2005, για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές στην εσωτερική αγορά και για την τροποποίηση της οδηγίας 84/450/ΕΟΚ του Συμβουλίου, των οδηγιών 97/7/ΕΚ, 98/27/ΕΚ, 2002/65/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2006/2004 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου («Οδηγία για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές») (ΕΕ 2005, L 149, σ. 22) προβλέπει στο στοιχείο δʹ τα εξής:

«Για τους σκοπούς της παρούσας οδηγίας νοούνται ως:

[...]

δ)       “εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές” [...]: κάθε πράξη, παράλειψη, τρόπος συμπεριφοράς ή εκπροσώπησης, εμπορική επικοινωνία, συμπεριλαμβανομένης της διαφήμισης και του μάρκετινγκ, ενός εμπορευομένου, άμεσα συνδεόμενη με την προώθηση, πώληση ή προμήθεια ενός προϊόντος σε καταναλωτές».

13      Το άρθρο 7 της ίδιας οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Παραπλανητικές παραλείψεις», ορίζει στις παραγράφους 1 και 5 τα εξής:

«1.      Μια εμπορική πρακτική θεωρείται παραπλανητική όταν, στο πραγματικό της πλαίσιο, λαμβανομένων υπόψη όλων των χαρακτηριστικών της και των περιστάσεων, καθώς και των περιορισμών του συγκεκριμένου μέσου επικοινωνίας, παραλείπει ουσιώδεις πληροφορίες που χρειάζεται ο μέσος καταναλωτής, ανάλογα με το συγκεκριμένο πλαίσιο, για να λάβει τεκμηριωμένη απόφαση συναλλαγής, και ως εκ τούτου τον οδηγεί ή ενδέχεται να τον οδηγήσει να λάβει απόφαση συναλλαγής την οποία διαφορετικά δεν θα ελάμβανε.

[...]

5.      Οι απαιτήσεις παροχής πληροφοριών που θεσπίζονται από το κοινοτικό δίκαιο, σχετικά με την εμπορική επικοινωνία, συμπεριλαμβανομένης της διαφήμισης ή του μάρκετινγκ, των οποίων ενδεικτικός κατάλογος περιλαμβάνεται στο παράρτημα ΙΙ, θεωρούνται ουσιώδεις.»

 Η οδηγία 2010/30/ΕΕ

14      Η αιτιολογική σκέψη 14 της οδηγίας 2010/30/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 19ης Μαΐου 2010, για την ένδειξη της κατανάλωσης ενέργειας και λοιπών πόρων από τα συνδεόμενα με την ενέργεια προϊόντα μέσω της επισήμανσης και της παροχής ομοιόμορφων πληροφοριών σχετικά με αυτά (ΕΕ 2010, L 153, σ. 1), είχε ως εξής:

«Τα συνδεόμενα με την ενέργεια προϊόντα που έχουν σημαντικό άμεσο ή έμμεσο αντίκτυπο στην κατανάλωση ενέργειας ή, κατά περίπτωση, άλλων βασικών πόρων κατά τη χρήση και εφόσον υπάρχουν σοβαρά περιθώρια βελτίωσης της αποδοτικότητάς τους θα πρέπει να διέπονται από κατ’ εξουσιοδότηση πράξη, όταν η παροχή πληροφοριών μέσω επισήμανσης μπορεί να παροτρύνει τους τελικούς χρήστες να αγοράζουν αποδοτικότερα προϊόντα.»

15      Το άρθρο 2 της οδηγίας, το οποίο φέρει τον τίτλο «Ορισμοί», όριζε στο στοιχείο ζʹ τα εξής:

«Για τους σκοπούς της παρούσας, οδηγίας νοείται ως:

[...]

ζ)       “έμπορος”: ο λιανοπωλητής ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο πωλεί, μισθώνει, προσφέρει για μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα προοριζόμενα για τελικούς χρήστες».

16      Το άρθρο 10 της οδηγίας αυτής, το οποίο φέρει τον τίτλο «Κατ’ εξουσιοδότηση πράξεις», όριζε στην παράγραφο 1, τρίτο εδάφιο, τα εξής:

«Οι διατάξεις των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων που αφορούν τις πληροφορίες οι οποίες περιέχονται στην ετικέτα και στο δελτίο σχετικά με την κατανάλωση ενέργειας και άλλων βασικών πόρων κατά τη χρήση παρέχουν στους τελικούς χρήστες τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τις αγορές τους μετά λόγου γνώσεως και στις αρχές παρακολούθησης της αγοράς τη δυνατότητα να επαληθεύουν εάν τα προϊόντα συμμορφώνονται με τις παρεχόμενες πληροφορίες.»

 Το γερμανικό δίκαιο

17      Το άρθρο 5a, παράγραφοι 2 και 4, του Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb (νόμου περί αθέμιτου ανταγωνισμού), της 3ης Ιουλίου 2004 (BGBl. 2004 I, σ. 1414), όπως ίσχυε έως τις 27 Μαΐου 2022, καθώς και τα άρθρα 5a και 5b του νόμου αυτού, όπως τροποποιήθηκαν με τον Gesetz zur Stärkung des Verbraucherschutzes im Wettbewerbs- und Gewerberecht (νόμο περί ενισχύσεως της προστασίας των καταναλωτών στο δίκαιο του ανταγωνισμού και στο εμπορικό δίκαιο), της 10ης Αυγούστου 2021 (BGBl. 2021 I, σ. 3504), ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 28 Μαΐου 2022, καθορίζουν τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες στοιχειοθετείται πράξη αθέμιτου ανταγωνισμού.

18      Το άρθρο 5a, παράγραφος 2, πρώτη περίοδος, του νόμου περί αθέμιτου ανταγωνισμού, όπως ίσχυε έως τις 27 Μαΐου 2022, καθώς και το άρθρο 5a, παράγραφος 1, του ίδιου νόμου, όπως ισχύει από τις 28 Μαΐου 2022, αποσκοπούν στη μεταφορά του άρθρου 7, παράγραφος 1, της οδηγίας 2005/29 στο γερμανικό δίκαιο.

 Η διαφορά της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα

19      Η Payback είναι εταιρία η οποία διαχειρίζεται ένα πρόγραμμα επιβράβευσης πελατών, με την ονομασία «PAYBACK», στο οποίο συμμετέχουν πλείονες εταιρίες. Το πρόγραμμα αυτό επιτρέπει τη διατήρηση πιστών πελατών και την προσέλκυση νέας πελατείας για τις συμμετέχουσες στο πρόγραμμα επιχειρήσεις. Όταν οι χρήστες του εν λόγω προγράμματος πραγματοποιούν αγορές σε κάποια από τις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, η τελευταία έχει τη δυνατότητα να τους προσφέρει κάποια έκπτωση επί των αγορών, υπό μορφή «πόντων PAYBACK», τους οποίους ο χρήστης μπορεί να χρησιμοποιήσει, αφού συγκεντρώσει έναν ελάχιστο αριθμό πόντων, κατά την πραγματοποίηση πληρωμών στις εν λόγω συνεργαζόμενες επιχειρήσεις.

20      Η Verband Wirtschaft im Wettbewerb είναι ένωση για την προστασία του ανταγωνισμού. Σύμφωνα με τον νόμο περί αθέμιτου ανταγωνισμού, έχει την εξουσία να αναπτύσσει δράση κατατείνουσα στην παύση των πρακτικών αθέμιτου ανταγωνισμού.

21      Την 1η Φεβρουαρίου 2022 η Payback προώθησε έναν διαγωνισμό, μέσω του ηλεκτρονικού ενημερωτικού της δελτίου, στο οποίο περιλαμβανόταν η διατύπωση «ένα νέο έπαθλο κάθε ημέρα, π.χ. 2 τηλεοράσεις Samsung QLED 4K TV Q80a, 75 ιντσών». Η μνεία αυτή συνοδευόταν από εικόνα της επίμαχης τηλεόρασης καθώς και από κατάλογο στον οποίο απαριθμούνταν τα έπαθλα που μπορούσε κανείς να κερδίσει.

22      Από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι ούτε στο εν λόγω ηλεκτρονικό ενημερωτικό δελτίο, ούτε στην απεικόνιση της τηλεόρασης, ούτε στον κατάλογο όπου απαριθμούνταν τα πιθανά έπαθλα αναγραφόταν η τάξη ενεργειακής απόδοσης της επίμαχης στην κύρια δίκη τηλεόρασης ή το φάσμα των τάξεων ενεργειακής απόδοσης της αντίστοιχης ομάδας προϊόντων.

23      Η Verband Wirtschaft im Wettbewerb αφού όχλησε ανεπιτυχώς την Payback ζητώντας της, κατ’ ουσίαν, να παύσει τις εν λόγω πρακτικές, άσκησε αγωγή ενώπιον του Landgericht München I (πρωτοδικείου Μονάχου I, Γερμανία).

24      Με απόφαση που εκδόθηκε ερήμην, το δικαστήριο αυτό υποχρέωσε την Payback να παύσει ιδίως κάθε οπτική διαφήμιση συγκεκριμένου μοντέλου ηλεκτρονικής διάταξης απεικόνισης χωρίς να προσδιορίζει την τάξη ενεργειακής απόδοσης του συγκεκριμένου μοντέλου ή το αντίστοιχο φάσμα των τάξεων ενεργειακής απόδοσης που αναγράφεται επί της σήμανσης ενεργειακής απόδοσης της συσκευής, όπως οι πληροφορίες αυτές απεικονίζονται κατά νόμον υπό μορφή βέλους.

25      Κατόπιν ανακοπής ερημοδικίας που άσκησε η Payback, το ως άνω δικαστήριο ενέμεινε στην ερήμην εκδοθείσα απόφασή του.

26      Η Payback άσκησε έφεση κατά της αποφάσεως αυτής ενώπιον του Oberlandesgericht München (εφετείου Μονάχου, Γερμανία), το οποίο εξαφάνισε την εν λόγω απόφαση και απέρριψε την αγωγή της Verband Wirtschaft im Wettbewerb ως αβάσιμη.

27      Το δικαστήριο αυτό διαπίστωσε ότι οι επίμαχες υποχρεώσεις παροχής πληροφοριών αφορούν τις εμπορικές επικοινωνίες κατά την έννοια του νόμου περί αθέμιτου ανταγωνισμού. Η Payback, όμως, κατά το δικαστήριο αυτό, δεν είναι «έμπορος» κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1369 και δεν υποχρεούται να τηρεί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) 2019/2013. Συναφώς, το εν λόγω δικαστήριο έκρινε ότι ένας διαγωνισμός δεν έχει ως σκοπό την προσφορά ή την έκθεση των προς διεκδίκηση προϊόντων. Επιπλέον, η χρήση του όρου «δωρεάν» στον ορισμό της έννοιας του «εμπόρου» δεν αποσκοπεί στη διεύρυνση του κύκλου των προσώπων που εμπίπτουν στην έννοια, ώστε να καταλαμβάνει πρόσωπα πέραν εκείνων που προσφέρουν προς πώληση, μίσθωση ή μίσθωση-αγορά ή εκθέτουν σε πελάτες ή εγκαταστάτες προϊόντα. Τέλος, έκρινε ότι, συμμετέχοντας στον διαγωνισμό, οι πελάτες δεν επέλεγαν κάποιο προϊόν, αλλά αποφάσιζαν απλώς να συμμετάσχουν στον διαγωνισμό.

28      Η Verband Wirtschaft im Wettbewerb άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης αυτής ενώπιον του Bundesgerichtshof (Ανωτάτου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου, Γερμανία), το οποίο είναι το αιτούν δικαστήριο, ζητώντας την αναίρεση της απόφασης του Oberlandesgericht München (εφετείου Μονάχου) και την επικύρωση της απόφασης του Landgericht München I (πρωτοδικείου Μονάχου I). Η Verband Wirtschaft im Wettbewerb υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι οι έννοιες της «πώλησης», της «μίσθωσης» και της «μίσθωσης-αγοράς» του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 πρέπει να ερμηνεύονται διασταλτικά. Βάσει αυτής της ερμηνείας, οποιαδήποτε οικονομική δραστηριότητα θα αρκούσε ώστε ένας λιανοπωλητής ή κάθε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο να θεωρηθεί ως έμπορος, κατά την έννοια αυτής της διάταξης.

29      Κατά τη Verband Wirtschaft im Wettbewerb, από τη σαφή διατύπωση του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 προκύπτει ότι η διάταξη αυτή αφορά επίσης τις συμβάσεις εκ χαριστικής αιτίας και τις δωρεάν πωλήσεις, δηλαδή τις δωρεές, όπως η επίμαχη εν προκειμένω. Το γεγονός ότι, στη γερμανική γλωσσική απόδοση της εν λόγω διάταξης, ο όρος «unentgeltlich» (δωρεάν) δεν αφορά μόνο την περίπτωση της έκθεσης των προϊόντων, αλλά όλες τις μορφές δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένης της πώλησης, καταδεικνύεται, μεταξύ άλλων, από το αγγλικό κείμενο της ίδιας διάταξης, στο οποίο η φράση η οποία αναφέρεται στην ενδεχόμενη δωρεάν παροχή («whether or not in return for payment») εμφανίζεται στο τέλος του ορισμού της έννοιας του «εμπόρου», διαχωρισμένη με κόμμα από την υπόλοιπη φράση.

30      Το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι, για την επίλυση της ενώπιόν του διαφοράς, είναι αναγκαίο να καθοριστεί αν ο διοργανωτής διαγωνισμού ο οποίος προσφέρει τα προς διεκδίκηση έπαθλα πρέπει να θεωρηθεί ότι συνιστά «έμπορο», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, με αποτέλεσμα να υπόκειται στις υποχρεώσεις που απορρέουν από το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013.

31      Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο σημειώνει, πρώτον, ότι η έννοια της «δωρεάν πώλησης» δεν είναι μόνο άγνωστη προς το γερμανικό αστικό δίκαιο, αλλά δεν απαντά ούτε στο δίκαιο της Ένωσης. Όσον αφορά το τελευταίο, το αιτούν δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η οδηγία (ΕΕ) 2019/771 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Μαΐου 2019, σχετικά με ορισμένες πτυχές που αφορούν τις συμβάσεις για τις πωλήσεις αγαθών, την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) 2017/2394 και της οδηγίας 2009/22/ΕΚ και την κατάργηση της οδηγίας 1999/44/ΕΚ (ΕΕ 2019, L 136, σ. 28), απαιτεί, προκειμένου μια σύμβαση να θεωρηθεί ως σύμβαση πώλησης, την καταβολή τιμήματος ή την ανάληψη υποχρέωσης καταβολής του τιμήματος.

32      Δεύτερον, όσον αφορά την έννοια του «πελάτη», όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 2, σημείο 16, του κανονισμού 2017/1369, το αιτούν δικαστήριο δέχεται ότι η λήψη προϊόντος, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, δεν συνεπάγεται κανένα αντάλλαγμα. Εντούτοις, κατά το αιτούν δικαστήριο, από το γεγονός ότι δεν γίνεται αναφορά σε αντάλλαγμα δεν μπορεί να συναχθεί ότι πρόθεση του νομοθέτη της Ένωσης ήταν η έννοια της «πώλησης», κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού αυτού, να καταλαμβάνει και την περίπτωση της μη καταβολής κανενός είδους ανταλλάγματος.

33      Τρίτον, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι οι σκοποί τους οποίους επιδιώκει ο κανονισμός 2017/1369, ήτοι, αφενός, η πληροφόρηση των καταναλωτών σχετικά με την ενεργειακή απόδοση των οικείων συσκευών κατά τη χρήση τους καθώς και σχετικά με την κατανάλωση ενέργειας από τα συνδεόμενα με την ενέργεια προϊόντα και, αφετέρου, η παροχή της δυνατότητας στους καταναλωτές να προβαίνουν σε συνειδητές επιλογές προτιμώντας προϊόντα που καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια, θα μπορούσαν να συνηγορούν υπέρ μιας ευρείας ερμηνείας των εννοιών της «πώλησης», της «μίσθωσης» και της «μίσθωσης-αγοράς», κατά την έννοια του κανονισμού αυτού.

34      Τέταρτον, το αιτούν δικαστήριο εκτιμά ότι η φράση «είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν», που περιλαμβάνεται στο άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, θα μπορούσε να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι δεν αφορά την πώληση, τη μίσθωση ή τη μίσθωση-αγορά που μνημονεύονται στη διάταξη αυτή, αλλά την «έκθεση» ή την «προσφορά» ενός προϊόντος. Σε αυτή την περίπτωση, προκειμένου να θεωρηθεί ότι ένα πρόσωπο ενεργεί ως «έμπορος», αρκεί να εκθέτει ή να προσφέρει ένα προϊόν είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν, με σκοπό την πραγματοποίηση πώλησης, μίσθωσης ή μίσθωσης-αγοράς. Ωστόσο, τούτο δεν συμβαίνει εν προκειμένω, δεδομένου ότι η επίμαχη στην κύρια δίκη τηλεόραση δεν προσφερόταν ούτε προς πώληση, ούτε προς μίσθωση, ούτε προς μίσθωση-αγορά.

35      Πέμπτον, το αιτούν δικαστήριο προσθέτει ότι είναι δυνατόν η περίπτωση προσώπου που «εκθέτει» το προϊόν να πρέπει να γίνει δεκτό ότι είναι ανεξάρτητη από την περίπτωση προσώπου που «προσφέρει» το προϊόν αυτό προς πώληση, μίσθωση ή μίσθωση-αγορά. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, τα λοιπά αυτά στοιχεία του ορισμού της έννοιας του «εμπόρου», κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, δεν έχουν εφαρμογή στο πρόσωπο που «εκθέτει» ένα προϊόν, κατά την έννοια της διάταξης αυτής.

36      Υπό τις συνθήκες αυτές, το Bundesgerichtshof (Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο) αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:

«Πρέπει ένα πρόσωπο το οποίο προσφέρει τηλεόραση ως έπαθλο στο πλαίσιο διαδικτυακού διαγωνισμού να θεωρηθεί, όσον αφορά την εν λόγω τηλεόραση, ως “έμπορος” κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, με αποτέλεσμα να υποχρεούται να τηρεί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1369, σε συνδυασμό με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013;»

 Επί του προδικαστικού ερωτήματος

37      Με το μοναδικό προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινιστεί αν το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 έχει την έννοια ότι πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο της εμπορικής του δραστηριότητας, διοργανώνει διαδικτυακό διαγωνισμό και προσφέρει ως έπαθλο μια τηλεόραση πρέπει να χαρακτηριστεί ως «έμπορος», κατά την έννοια της διάταξης αυτής, με αποτέλεσμα να υποχρεούται να τηρεί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού σε συνδυασμό με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013.

38      Πρέπει να υπογραμμιστεί, προκαταρκτικώς, ότι δεν αμφισβητείται ότι η τηλεόραση αποτελεί «συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν» κατά την έννοια του κανονισμού 2017/1369.

39      Κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, για την ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης πρέπει να λαμβάνονται υπόψη το γράμμα της, το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και οι σκοποί που επιδιώκονται με τη ρύθμιση της οποίας αποτελεί μέρος (αποφάσεις της 17ης Νοεμβρίου 1983, Merck, 292/82, EU:C:1983:335, σκέψη 12, καθώς και της 1ης Αυγούστου 2025, Alace και Canpelli, C‑758/24 και C‑759/24, EU:C:2025:591, σκέψη 91).

 Επί της γραμματικής ερμηνείας

40      Σύμφωνα με το γράμμα του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, ως «έμπορος» νοείται «ο λιανοπωλητής ή κάθε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προσφέρει προς πώληση, μίσθωση ή μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα σε πελάτες ή εγκαταστάτες στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας, είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν».

41      Συναφώς, επισημαίνεται ότι η γερμανική απόδοση της διάταξης αυτής αποκλίνει από πολλές άλλες γλωσσικές αποδόσεις, όπως, παραδείγματος χάριν, η ελληνική, η αγγλική, η γαλλική, η ιταλική και η σλοβενική απόδοση της εν λόγω διάταξης.

42      Πράγματι, το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, στη γερμανική του διατύπωση έχει ως εξής: «„Händler“ bezeichnet einen Einzelhändler oder eine andere natürliche oder juristische Person, die im Rahmen einer Geschäftstätigkeit entgeltlich oder unentgeltlich Produkte an bzw. für Kunden oder Errichter zum Kauf, zur Miete oder zum Ratenkauf anbietet oder ausstellt». Σε αυτήν, επομένως, τη γλωσσική απόδοση της διάταξης, τόσο η προσφορά ενός προϊόντος όσο και η έκθεσή του φαίνεται να συνδέονται με τον σκοπό της πώλησης, της μίσθωσης ή της μίσθωσης-αγοράς του προϊόντος.

43      Αντιθέτως, σε άλλες γλωσσικές αποδόσεις της εν λόγω διάταξης, όπως η ελληνική, η αγγλική, η ιταλική και η σλοβενική φαίνεται να υπάρχει διάκριση μεταξύ της προσφοράς ενός προϊόντος και της έκθεσής του. Κατά την ελληνική γλωσσική απόδοση της διάταξης αυτής («[νοείται ως] “έμπορος”: ο λιανοπωλητής ή κάθε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που προσφέρει προς πώληση, μίσθωση ή μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα σε πελάτες ή εγκαταστάτες στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας, είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν»), κατά την αγγλική απόδοση («“dealer” means a retailer or other natural or legal person who offers for sale, hire, or hire purchase, or displays products to customers or installers in the course of a commercial activity, whether or not in return for payment»), κατά την ιταλική απόδοση («[si intende per] “distributore”, il dettagliante o altra persona fisica o giuridica che offre in vendita, noleggio, oppure locazione-vendita o espone prodotti ai clienti o installatori nel corso di un’attività commerciale, a titolo oneroso o meno») και κατά τη σλοβενική απόδοση («“trgovec” pomeni prodajalca na drobno ali drugo fizično ali pravno osebo, ki izdelke strankam ponuja naprodaj, v najem ali v nakup s pridržanim lastništvom ali jih razstavlja, ali monterje, ki izvajajo gospodarsko dejavnost, bodisi odplačno ali neodplačno»), ήτοι ως «έμπορος» νοείται το πρόσωπο που προσφέρει προς πώληση, μίσθωση ή μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν.

44      Η απόδοση του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 στη γαλλική γλώσσα είναι διατυπωμένη κατά τρόπο παρόμοιο με τις ως άνω γλωσσικές αποδόσεις, δεδομένου ότι ο έμπορος ορίζεται ως «un détaillant ou une autre personne physique ou morale qui vend, loue, offre en location-vente ou expose des produits à l’intention des clients ou des installateurs dans le cadre d’une activité commerciale, à titre onéreux ou gratuit» (ο λιανοπωλητής ή κάθε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που πωλεί, μισθώνει, προσφέρει προς μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα σε πελάτες ή εγκαταστάτες στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας, είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν), χωρίς ωστόσο ο όρος «προσφέρει» να συνδέεται άμεσα με την πώληση ή τη μίσθωση του προϊόντος.

45      Ως εκ τούτου, από τη διατύπωση της απόδοσης του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, στη γερμανική γλώσσα προκύπτει ότι η «έκθεση» προϊόντων οδηγεί στον χαρακτηρισμό ενός προσώπου ως «εμπόρου» εάν πραγματοποιείται στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας και με σκοπό την πώληση, τη μίσθωση ή τη μίσθωση-αγορά του προϊόντος αυτού, με τις δύο αυτές προϋποθέσεις να είναι σωρευτικές, ενώ από τη διατύπωση των λοιπών γλωσσικών αποδόσεων της διάταξης αυτής, οι οποίες μνημονεύονται στις σκέψεις 43 και 44 της παρούσας απόφασης, προκύπτει ότι η έκθεση ενός προϊόντος στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας αρκεί για τον χαρακτηρισμό αυτό.

46      Αντιθέτως, επισημαίνεται ότι η φράση «είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν» του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 αναφέρεται, σε όλες τις γλωσσικές αποδόσεις της εν λόγω διάταξης, τόσο στην πώληση, τη μίσθωση, τη μίσθωση-αγορά όσο και στην έκθεση.

47      Κατά συνέπεια, από το γράμμα του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 δεν μπορεί να αποκλειστεί η δυνατότητα ο όρος «έμπορος» κατά την έννοια της εν λόγω διάταξης να τύχει ερμηνείας σύμφωνα με την οποία στην έννοια αυτή εμπίπτουν τα πρόσωπα που εκθέτουν ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας για λόγους διαφορετικούς από την είσπραξη οικονομικού ανταλλάγματος.

48      Εντούτοις, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά πάγια νομολογία, ιδίως σε περίπτωση διαστάσεως μεταξύ των διαφόρων γλωσσικών αποδόσεων μιας διάταξης του δικαίου της Ένωσης, η επίμαχη διάταξη πρέπει να ερμηνεύεται με γνώμονα την όλη οικονομία και τον σκοπό της ρυθμίσεως της οποίας αποτελεί στοιχείο (αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου 1977, Bouchereau, 30/77, EU:C:1977:172, σκέψη 14, και της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, Hakamp, C‑203/24, EU:C:2025:662, σκέψη 34).

49      Το ιστορικό της θεσπίσεως μιας διατάξεως του δικαίου της Ένωσης μπορεί επίσης να προσφέρει χρήσιμα στοιχεία για την ερμηνεία της (απόφαση της 8ης Μαΐου 2025, Provincie Oost-Vlaanderen και Sogent, C‑236/24, EU:C:2025:321, σκέψη 21 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

 Επί του σκοπού και του ιστορικού θεσπίσεως του κανονισμού 2017/1369

50      Όσον αφορά τους σκοπούς που επιδιώκει ο κανονισμός 2017/1369, από το άρθρο του 1 προκύπτει ότι ο κανονισμός αυτός προβλέπει την επισήμανση των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων ώστε να επιτρέπεται στους πελάτες να επιλέγουν αποδοτικότερα προϊόντα με στόχο τη μείωση της ενεργειακής τους κατανάλωσης.

51      Επιπλέον, από τις αιτιολογικές σκέψεις 2 και 10 του κανονισμού 2017/1369 προκύπτει ότι αποσκοπεί, μεταξύ άλλων, στην παροχή επακριβών, σημαντικών και συγκρίσιμων πληροφοριών σχετικά με την κατανάλωση ενέργειας των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων, η οποία επιτρέπει στους πελάτες να κάνουν τεκμηριωμένες επιλογές και τους διευκολύνει να επιλέγουν προϊόντα που χρησιμοποιούν λιγότερη ενέργεια, καθώς και στην προώθηση της καινοτομίας και των επενδύσεων στην παραγωγή ενεργειακά αποδοτικότερων προϊόντων.

52      Όπως σημείωσε και η γενική εισαγγελέας στα σημεία 64 και 76 των προτάσεών της, επισημαίνεται ότι οι πελάτες αποδίδουν ιδιαιτέρως μεγάλη σημασία στις πληροφορίες σχετικά με την ενεργειακή απόδοση ενός προϊόντος κατά την απόφασή τους σχετικά με την απόκτηση ή χρήση ενός προϊόντος, όπερ συνεπάγεται ότι ενδέχεται να αποθαρρύνονται από την αγορά ενεργειακά λιγότερο αποδοτικών προϊόντων συνδεόμενων με την ενέργεια τα οποία είναι, ως εκ τούτου, πιθανόν να συνεπάγονται υψηλότερο λειτουργικό κόστος. Επιπλέον, οι απαιτήσεις ενεργειακής σήμανσης αποσκοπούν στην ανταμοιβή των προϊόντων με την καλύτερη απόδοση, μέσω της υποχρεωτικής κατάταξης, ώστε να παρέχεται πλεονέκτημα στις επιχειρήσεις που κατασκευάζουν ενεργειακά αποδοτικότερα προϊόντα.

53      Πλην όμως, τυχόν στενή ερμηνεία του όρου «έμπορος» του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, υπό την έννοια ότι αποκλείονται από το πεδίο εφαρμογής του τα πρόσωπα που εκθέτουν ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας για λόγους άλλους από την είσπραξη οικονομικού ανταλλάγματος, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την υλοποίηση αυτών των στόχων.

54      Πρέπει, εξάλλου, να διευκρινιστεί ότι οι σκοποί που υπομνήσθηκαν στη σκέψη 51 της παρούσας αποφάσεως εντάσσονται στο πλαίσιο ευρύτερων σκοπών. Η αιτιολογική σκέψη 8 του κανονισμού 2017/1369 αναφέρει, συναφώς, ότι η βελτίωση της αποδοτικότητας των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων μέσω των τεκμηριωμένων επιλογών από την πλευρά των πελατών συμβάλλει στην επίτευξη των στόχων της Ένωσης για την ενεργειακή απόδοση το 2020 και το 2030, καθώς και στην επίτευξη των στόχων της Ένωσης για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή. Επιπλέον, επιδιώκεται να βελτιωθούν οι περιβαλλοντικές επιδόσεις των συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων.

55      Όπως υπογράμμισε κατ’ ουσίαν η γενική εισαγγελέας στο σημείο 83 των προτάσεών της, η υλοποίηση των εν λόγω ευρύτερων στόχων προστασίας του περιβάλλοντος εξαρτάται από την ικανότητα του εν λόγω κανονισμού να αποτρέπει τους πελάτες από τη χρήση ενεργειακά λιγότερο αποδοτικών προϊόντων και να ωθεί τις επιχειρήσεις να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή ενεργειακά αποδοτικότερων προϊόντων.

56      Επομένως, προκειμένου να διασφαλιστεί η πλήρης αποτελεσματικότητα των σκοπών που επιδιώκει το σύστημα ενεργειακής σήμανσης που θεσπίστηκε με τον κανονισμό 2017/1369, ο όρος «έμπορος» κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού αυτού πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι περιλαμβάνει τα πρόσωπα που εκθέτουν ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας για λόγους άλλους από την είσπραξη οικονομικού ανταλλάγματος.

57      Όσον αφορά το ιστορικό θέσπισης του κανονισμού 2017/1369, πρέπει να υπομνησθεί ότι, κατά τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας που κατέληξε στην έκδοση του κανονισμού αυτού, επήλθαν σημαντικές τροποποιήσεις, μεταξύ άλλων, όσον αφορά τον ορισμό της έννοιας του «εμπόρου». Πράγματι, η πρόταση COM(2015) 341 final της Επιτροπής, της 15ης Ιουλίου 2015, η οποία οδήγησε στην έκδοση του κανονισμού 2017/1369, όριζε την έννοια αυτή ως καταλαμβάνουσα τον «λιανοπωλητ[ή] ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο πωλεί, μισθώνει, προσφέρει για μίσθωση-αγορά ή εκθέτει προϊόντα σε πελάτες», χωρίς να περιέχει τη φράση «είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν». Επομένως, ο ορισμός της έννοιας του «εμπόρου» στην εν λόγω πρόταση ήταν πιο στενός από εκείνον που υιοθετήθηκε στον κανονισμό 2017/1369.

58      Επομένως, δεν προκύπτει ότι ο νομοθέτης της Ένωσης θέλησε να περιορίσει το πεδίο εφαρμογής της έννοιας του «εμπόρου» κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, ώστε να αποκλείονται από αυτό τα πρόσωπα που εκθέτουν ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν στο πλαίσιο εμπορικής δραστηριότητας για άλλους λόγους πέραν της λήψης οικονομικού ανταλλάγματος.

 Επί της γενικής οικονομίας του κανονισμού 2017/1369

59      Προκειμένου να δοθεί απάντηση στο ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο, πρέπει ακόμη να καθοριστεί αν έμπορος ο οποίος, στο πλαίσιο της εμπορικής του δραστηριότητας, διοργανώνει διαδικτυακό διαγωνισμό και υπόσχεται ως έπαθλο ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν μπορεί να θεωρηθεί ότι «εκθέτει» το επίμαχο προϊόν σε «πελάτη» στο πλαίσιο «εμπορικής δραστηριότητας» είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369.

60      Συναφώς, πρέπει να εξεταστεί η γενική οικονομία του κανονισμού αυτού και, ειδικότερα, οι έννοιες του «πελάτη», της «έκθεσης», της «εμπορικής δραστηριότητας» και της «οπτικής διαφήμισης» κατά τον εν λόγω κανονισμό.

61      Προκειμένου να δοθεί χρήσιμη απάντηση στο αιτούν δικαστήριο, πρέπει, πρώτον, να καθοριστεί κατά πόσον στην έννοια του όρου «πελάτης» κατά τον κανονισμό 2017/1369 εμπίπτει η περίπτωση προσώπου που συμμετέχει σε διαγωνισμό στο πλαίσιο του οποίου οι συμμετέχοντες ενδέχεται να κερδίσουν ως έπαθλο ένα προϊόν συνδεόμενο με την ενέργεια.

62      Κατά το άρθρο 2, σημείο 16, του κανονισμού αυτού, στην έννοια του «πελάτη» εμπίπτει κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο που αγοράζει, μισθώνει ή λαμβάνει προϊόν.

63      Διαπιστώνεται ότι ο νομοθέτης της Ένωσης δεν διευκρίνισε αν η φράση «λαμβάνει προϊόν» που περιλαμβάνεται στη διάταξη αυτή αφορά κατ’ ανάγκην κάποιον τρόπο μεταβίβασης της κυριότητας ή διάθεσης της χρήσης και κάρπωσης ενός προϊόντος επί πληρωμή, ο οποίος διακρίνεται από την πώληση, τη μίσθωση ή τη μίσθωση-αγορά.

64      Εντούτοις, όπως υπογράμμισε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 100 των προτάσεών της, δεδομένου ότι οι κύριες συμβάσεις επί πληρωμή, δηλαδή η πώληση και η μίσθωση, μνημονεύονται ήδη στη διάταξη αυτή, και ελλείψει ειδικής διευκρινίσεως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η φράση «λαμβάνει προϊόν» δεν πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι αφορά μόνο την περίπτωση κατά την οποία ο πελάτης λαμβάνει προϊόν επί πληρωμή από τον έμπορο, αλλά πρέπει να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι περιλαμβάνει και την περίπτωση κατά την οποία ο πελάτης λαμβάνει προϊόν δωρεάν.

65      Υπέρ της ερμηνείας αυτής συνηγορεί το γεγονός ότι οι αιτιολογικές σκέψεις 2 και 10 καθώς και το άρθρο 1 του κανονισμού 2017/1369, όπου διατυπώνονται οι σκοποί που επιδιώκει ο κανονισμός αυτός, αναφέρονται στην έννοια του «πελάτη», χωρίς να αναφέρονται στην έννοια της «αγοράς», υπογραμμίζοντας ότι σκοπός της ενεργειακής επισήμανσης είναι η παροχή επακριβών, σημαντικών και συγκρίσιμων πληροφοριών σχετικά με την κατανάλωση ενέργειας συνδεόμενων με την ενέργεια προϊόντων, ώστε οι «πελάτες» να μπορούν να κάνουν τεκμηριωμένες επιλογές βασιζόμενοι στην κατανάλωση ενέργειας των εν λόγω προϊόντων. Ομοίως, στον κανονισμό 2017/1369, με τον οποίο θεσπίζονται λεπτομερείς απαιτήσεις σχετικά με τις ενεργειακές σημάνσεις για ειδικές ομάδες προϊόντων, και συγκεκριμένα, στο άρθρο του 16, παράγραφος 3, στοιχείο βʹ, το οποίο αφορά τον σχεδιασμό και το περιεχόμενο της ενεργειακής σήμανσης, γίνεται επίσης αναφορά στην έννοια του «πελάτη», χωρίς να γίνεται αναφορά σε αυτή καθεαυτήν την έννοια της «αγοράς».

66      Η ερμηνεία αυτή ενισχύεται επίσης από το γεγονός ότι ο κανονισμός 2017/1369 αντικατέστησε την οδηγία 2010/30. Η τελευταία, βέβαια, δεν έκανε λόγο για «πελάτες» αλλά για «τελικούς χρήστες» οι οποίοι πραγματοποιούν τις «αγορές» τους. Τούτο συνέβαινε, μεταξύ άλλων, στην αιτιολογική σκέψη 14, στο άρθρο 2, στοιχείο ζʹ, το οποίο όριζε την έννοια του «εμπόρου», καθώς και στο άρθρο 10, το οποίο προέβλεπε ότι «[ο]ι διατάξεις των κατ’ εξουσιοδότηση πράξεων που αφορούν τις πληροφορίες οι οποίες περιέχονται στην ετικέτα και στο δελτίο [...] παρέχουν στους τελικούς χρήστες τη δυνατότητα να αποφασίζουν για τις αγορές τους μετά λόγου γνώσεως». Αυτή η αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ της διατύπωσης του κανονισμού 2017/1369 σε σχέση με τη διατύπωση της προϊσχύσασας οδηγίας 2010/30 αντικατοπτρίζει τη βούληση του νομοθέτη της Ένωσης να επεκταθεί το πεδίο εφαρμογής των απαιτήσεων ενεργειακής σήμανσης και στα πρόσωπα τα οποία προσφέρουν δωρεάν προϊόντα συνδεόμενα με την ενέργεια.

67      Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια του «πελάτη», κατά το άρθρο 2, σημείο 16, του κανονισμού 2017/1369, αφορά πρόσωπο που συμμετέχει σε διαγωνισμό στο πλαίσιο του οποίου οι συμμετέχοντες ενδέχεται να κερδίσουν, ως έπαθλο, προϊόν συνδεόμενο με την ενέργεια.

68      Πρέπει να προστεθεί, συναφώς, ότι αν γινόταν δεκτό το επιχείρημα της Payback, ότι ένα τέτοιο πρόσωπο «λαμβάνει» μόνον την ελπίδα να κερδίσει μια τηλεόραση και όχι το ίδιο το προϊόν, τούτο θα ισοδυναμούσε, όπως υπογράμμισε κατ’ ουσίαν η γενική εισαγγελέας στο σημείο 68 των προτάσεών της, με συσταλτική ερμηνεία της έννοιας αυτής, ικανή να υπονομεύσει την υλοποίηση των σκοπών που επιδιώκει ο κανονισμός 2017/1369.

69      Δεύτερον, πρέπει να εξεταστεί αν η μονομερής υπόσχεση συνδεόμενου με την ενέργεια προϊόντος ως επάθλου προς διεκδίκηση στο πλαίσιο διαδικτυακού διαγωνισμού μπορεί να χαρακτηριστεί ως «έκθεση», κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369.

70      Αφενός, ο κανονισμός αυτός δεν περιέχει ορισμό της έννοιας της «έκθεσης». Βεβαίως, επισημαίνεται ότι, κατά τη συνήθη του έννοια, ο όρος «έκθεση» έχει μονομερή χαρακτήρα. Η υπόσχεση που απευθύνεται προς τους συμμετέχοντες σε διαγωνισμό για την απόκτηση προϊόντος ως επάθλου, έχει επίσης μονομερή χαρακτήρα και μπορεί, ως εκ τούτου, να χαρακτηριστεί ως «έκθεση», σε αντίθεση με την «πώληση», ακόμη και «δωρεάν», η οποία έχει συμβατικό και άμεσο χαρακτήρα σε σχέση με το οικείο προϊόν.

71      Αφετέρου, πρέπει να εξεταστεί αν ως «έκθεση» κατά την έννοια της διατάξεως αυτής μπορεί να νοηθεί και η διαδικτυακή έκθεση ή αν είναι απαραίτητη η φυσική παρουσίαση του επίμαχου προϊόντος.

72      Εν προκειμένω, το Oberlandesgericht München (εφετείο Μονάχου) έκρινε ότι η «έκθεση» προϊόντος, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369, πρέπει να διενεργείται με φυσική παρουσίαση, παραπέμποντας, συναφώς, στην αιτιολογική σκέψη 20 του κανονισμού 2017/1369, η οποία, στο πλαίσιο της αναπροσαρμογής της κλίμακας μιας ενεργειακής σήμανσης που αφορά ομάδα προϊόντων, κάνει λόγο για τα «προϊόντα αυτά, που εμφανίζονται στα καταστήματα».

73      Όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, η γενική εισαγγελέας στο σημείο 117 των προτάσεών της, από πλείονες διατάξεις του κανονισμού 2017/1369 προκύπτει ότι έκθεση ενός προϊόντος δεν συνιστά μόνο η φυσική του παρουσίαση.

74      Πράγματι, η αιτιολογική σκέψη 21 του κανονισμού 2017/1369 αναφέρεται ρητώς «στα προϊόντα που εκτίθενται στα καταστήματα [...], συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων που εκτίθενται στο διαδίκτυο» και το άρθρο 5, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού επιβάλλει στους εμπόρους την υποχρέωση να εκθέτουν την ενεργειακή σήμανση «σε ορατό σημείο, ακόμη και στις πωλήσεις εξ αποστάσεως μέσω του διαδικτύου». Όσον αφορά την αναπροσαρμογή της κλίμακας των ενεργειακών σημάνσεων, η παράγραφος 4 του άρθρου 11 του εν λόγω κανονισμού προβλέπει ότι οι σημάνσεις αυτές εμφανίζονται «τόσο στα καταστήματα όσο και διαδικτυακά». Επιπλέον, το στοιχείο γʹ της παραγράφου 13 του άρθρου 11 αναφέρεται στις «υφιστάμενες σημάνσεις στα προϊόντα που εκτίθενται, τόσο στα καταστήματα όσο και διαδικτυακά». Πλην όμως, οι αναφορές αυτές προϋποθέτουν τη δυνατότητα «έκθεσης» στο διαδίκτυο.

75      Κατά συνέπεια, η έννοια της «έκθεσης» κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά τη μονομερή υπόσχεση συνδεόμενου με την ενέργεια προϊόντος ως επάθλου στο πλαίσιο διαδικτυακού διαγωνισμού.

76      Τρίτον, πρέπει να καθοριστεί αν ο όρος «εμπορική δραστηριότητα» του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι αφορά την έκθεση συνδεόμενου με την ενέργεια προϊόντος στο πλαίσιο διαγωνισμού με τον οποίο ο διοργανωτής του προσφέρει το προϊόν αυτό, ως έπαθλο.

77      Συναφώς, διαπιστώνεται κατ’ αρχάς ότι ο κανονισμός 2017/1369 δεν ορίζει την έννοια της «εμπορικής δραστηριότητας».

78      Επιπλέον, αν διάταξη του δικαίου της Ένωσης επιδέχεται πλείονες ερμηνείες, πρέπει να προτιμάται η ερμηνεία η οποία διασφαλίζει την πρακτική της αποτελεσματικότητα (απόφαση της 7ης Μαρτίου 2018, Cristal Union, C‑31/17, EU:C:2018:168, σκέψη 41 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).

79      Προκειμένου, όμως, να διασφαλιστεί η επίτευξη των στόχων που επιδιώκει ο κανονισμός 2017/1369, όπως αυτοί υπομνήσθηκαν στις σκέψεις 50, 51 και 54 της παρούσας απόφασης, πρέπει να δίδεται ευρεία ερμηνεία στην έννοια της «εμπορικής δραστηριότητας», κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού αυτού.

80      Επιπλέον, όπως επισήμανε η γενική εισαγγελέας στο σημείο 109 των προτάσεών της, ο κανονισμός 2017/1369 και ο κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός 2019/2013 συνιστούν πράξεις του δικαίου της Ένωσης που ρυθμίζουν συγκεκριμένες πτυχές αθέμιτων εμπορικών πρακτικών, κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 4, της οδηγίας 2005/29.

81      Το άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2005/29 ορίζει ότι ως «εμπορικές πρακτικές των επιχειρήσεων προς τους καταναλωτές» –έννοια η οποία είναι συγγενής με την «εμπορική δραστηριότητα»– νοείται «κάθε πράξη, παράλειψη, τρόπος συμπεριφοράς ή εκπροσώπησης, εμπορική επικοινωνία, συμπεριλαμβανομένης της διαφήμισης και του μάρκετινγκ, ενός εμπορευομένου, άμεσα συνδεόμενη με την προώθηση, πώληση ή προμήθεια ενός προϊόντος σε καταναλωτές».

82      Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι ο ορισμός αυτός, αφενός, προκρίνει μια ευρεία θεώρηση των δραστηριοτήτων που εμπίπτουν στις εμπορικές πρακτικές και, αφετέρου, αναφέρεται ρητώς στην «προώθηση» και στην «προμήθεια» ενός προϊόντος ως έννοιες οι οποίες διακρίνονται από την «πώληση». Δεδομένου, όμως, ότι η προμήθεια προϊόντος σε καταναλωτές επί πληρωμή εμπίπτει στην έννοια της «πώλησης», πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έννοια της «προμήθειας», κατά το άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2005/29, αφορά την προμήθεια προϊόντος χωρίς αντάλλαγμα.

83      Προκειμένου να διασφαλιστεί η συνοχή και η ενότητα κατά την ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης, και λαμβανομένης υπόψη της στενής σχέσης που συνδέει τον κανονισμό 2017/1369 και την οδηγία 2005/29, όπως προεκτέθηκε στη σκέψη 80 της παρούσας αποφάσεως, η έννοια της «εμπορικής δραστηριότητας» κατά τον εν λόγω κανονισμό πρέπει να ερμηνεύεται κατά τρόπο συνεπή προς την έννοια των «εμπορικών πρακτικών», όπως αυτή ορίζεται στο άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2005/29. Κατά συνέπεια, ο όρος «εμπορική δραστηριότητα» πρέπει να ερμηνευθεί υπό την έννοια ότι καλύπτει την «παροχή» προϊόντος χωρίς αντάλλαγμα ή την «προώθησή» του.

84      Υπέρ αυτής της ερμηνείας συνηγορεί, εξάλλου, το γεγονός ότι στην έννοια του «πελάτη» κατά τον κανονισμό 2017/1369 εμπίπτει, όπως προκύπτει από τη σκέψη 64 της παρούσας απόφασης, μεταξύ άλλων, η περίπτωση κατά την οποία ο πελάτης λαμβάνει προϊόν δωρεάν.

85      Πρέπει να διευκρινιστεί ότι, αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Payback, μια τέτοια ερμηνεία δεν μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ότι κάθε μέσο που πραγματοποιεί δημοσιογραφική αναφορά σε ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν υποχρεούται να τηρεί τις απαιτήσεις σχετικά με την ενεργειακή σήμανση. Πράγματι, όπως επισήμανε, κατ’ ουσίαν, η γενική εισαγγελέας στο σημείο 113 των προτάσεών της, η ερμηνεία της έννοιας της «εμπορικής δραστηριότητας» κατά τον κανονισμό 2017/1369 υπό το πρίσμα του ορισμού της έννοιας των «εμπορικών πρακτικών», κατά το άρθρο 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2005/29, καθιστά δυνατή τη σαφή διάκριση μεταξύ της περίπτωσης που γίνεται απλή αναφορά σε ένα προϊόν στα μέσα ενημέρωσης σε πλαίσιο δημοσιογραφικής αναφοράς ή για ενημερωτικούς σκοπούς και της περίπτωσης που γίνεται αναφορά σε ένα προϊόν σε πλαίσιο που συνδέεται άμεσα με την πώληση, την προώθηση ή την προμήθεια του προϊόντος αυτού (πρβλ. απόφαση της 17ης Οκτωβρίου 2013, RLvS, C‑391/12, EU:C:2013:669, σκέψη 37), περίπτωση κατά την οποία απαιτείται η τήρηση των απαιτήσεων σήμανσης.

86      Ως εκ τούτου, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η έκθεση προϊόντος συνδεόμενου με την ενέργεια στο πλαίσιο διαγωνισμού με τον οποίο ο διοργανωτής προσφέρει το προϊόν αυτό, ως έπαθλο, εμπίπτει στην έννοια της «εμπορικής δραστηριότητας», κατά το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369.

87      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, πρέπει να γίνει δεκτό ότι ένας έμπορος ο οποίος, στο πλαίσιο της εμπορικής του δραστηριότητας, διοργανώνει διαδικτυακό διαγωνισμό και προσφέρει ως έπαθλο ένα συνδεόμενο με την ενέργεια προϊόν πρέπει να θεωρηθεί ότι «εκθέτει» το επίμαχο προϊόν σε «πελάτη» στο πλαίσιο «εμπορικής δραστηριότητας» είτε επί πληρωμή είτε δωρεάν, κατά την έννοια του άρθρου 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369.

88      Επομένως, πρόσωπο το οποίο, όπως στην υπόθεση της κύριας δίκης, διοργανώνει, στο πλαίσιο της εμπορικής του δραστηριότητας, διαδικτυακό διαγωνισμό και προσφέρει, ως έπαθλο, μια τηλεόραση πρέπει, υπό την επιφύλαξη των εξακριβώσεων στις οποίες οφείλει να προβεί το αιτούν δικαστήριο, να χαρακτηριστεί ως «έμπορος», κατά την έννοια της διατάξεως αυτής.

89      Τέταρτον, όσον αφορά την έννοια της «οπτικής διαφήμισης», υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1369 προβλέπει ότι οι έμποροι αναφέρονται στην τάξη ενεργειακής απόδοσης του συνδεόμενου με την ενέργεια προϊόντος και στο φάσμα των διαθέσιμων τάξεων απόδοσης επί της σήμανσης σε οπτικές διαφημίσεις ή τεχνικό υλικό προώθησης. Επιπλέον, σύμφωνα με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013, οι έμποροι μεριμνούν ώστε κάθε οπτική διαφήμιση για συγκεκριμένο μοντέλο ηλεκτρονικής διάταξης απεικόνισης, μεταξύ άλλων και στο διαδίκτυο, να περιέχει την τάξη ενεργειακής απόδοσης και το φάσμα των διαθέσιμων τάξεων ενεργειακής απόδοσης επί της ετικέτας.

90      Τέλος, προκειμένου να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο χρήσιμη απάντηση η οποία να του παρέχει τη δυνατότητα να επιλύσει την ενώπιόν του διαφορά, πρέπει ακόμη να κριθεί αν η προβολή στο διαδίκτυο της εικόνας ενός συνδεόμενου με την ενέργεια προϊόντος, συνοδευόμενης από την περιγραφή του μοντέλου του προϊόντος αυτού, χωρίς να παρέχεται καμία συμπληρωματική πληροφορία, όπως συνέβη στην υπόθεση της κύριας δίκης, συνιστά «οπτική διαφήμιση», κατά την έννοια του άρθρου 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1369.

91      Πρέπει να επισημανθεί ότι, μολονότι η έννοια της «οπτικής διαφήμισης» δεν ορίζεται ούτε στον κανονισμό 2017/1369 ούτε στον κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμό 2019/2013, από καμία διάταξη των κανονισμών αυτών δεν προκύπτει ότι προκειμένου να διαπιστωθεί ότι ένα προϊόν προβάλλεται σε «οπτική διαφήμιση» κατά την έννοια του άρθρου 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1369 απαιτείται να περιέχει αυτή ένα ελάχιστο επίπεδο τεχνικών ή οικονομικών πληροφοριών.

92      Εν πάση περιπτώσει, το να αποκλειστεί από το πεδίο εφαρμογής της έννοιας αυτής κάθε προβολή προϊόντος η οποία δεν περιέχει το σύνολο των κρίσιμων πληροφοριών που το αφορούν θα είχε ως αποτέλεσμα να μη διασφαλίζεται η αποτελεσματικότητα του συστήματος ενεργειακής επισήμανσης, όπως θεσπίστηκε με τον κανονισμό 2017/1369.

93      Επιπλέον, ακόμη και αν η ικανότητα της εικόνας ενός προϊόντος να παρακινήσει τους καταναλωτές να το αγοράσουν θα έπρεπε, όπως υποστηρίζει η Επιτροπή, να θεωρηθεί ότι συνιστά το κρίσιμο κριτήριο για την υπαγωγή μιας περίπτωσης στην έννοια της «οπτικής διαφήμισης» κατά την έννοια του άρθρου 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1369, από την εικόνα του επίμαχου στην υπόθεση της κύριας δίκης προϊόντος, η οποία περιέχει απεικόνιση της τηλεόρασης συνοδευόμενη από την ένδειξη του μοντέλου της, προκύπτει ότι αρκεί αφ’ εαυτής για να παρακινηθεί το κοινό στο οποίο απευθύνεται να το αγοράσει.

94      Κατά συνέπεια, πρέπει να γίνει δεκτό ότι η προβολή στο διαδίκτυο της εικόνας ενός προϊόντος, συνοδευόμενη από την ονομασία του μοντέλου του χωρίς καμία συμπληρωματική πληροφορία, συνιστά «οπτική διαφήμιση», κατά την έννοια του άρθρου 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού 2017/1369 και, ως εκ τούτου, υπόκειται στις απαιτήσεις που απορρέουν από τις διατάξεις του άρθρου αυτού, σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013.

95      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των ανωτέρω σκέψεων, στο αιτούν δικαστήριο πρέπει να δοθεί η απάντηση ότι το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού 2017/1369 έχει την έννοια ότι πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο της εμπορικής του δραστηριότητας, διοργανώνει διαδικτυακό διαγωνισμό και προσφέρει ως έπαθλο μια τηλεόραση πρέπει να χαρακτηριστεί ως «έμπορος», κατά την έννοια της διάταξης αυτής, οπότε υποχρεούται να τηρεί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού σε συνδυασμό με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013.

 Επί των δικαστικών εξόδων

96      Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία έχει ως προς τους διαδίκους της κύριας δίκης τον χαρακτήρα παρεμπίπτοντος που ανέκυψε ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, σ’ αυτό εναπόκειται να αποφανθεί επί των δικαστικών εξόδων. Τα έξοδα στα οποία υποβλήθηκαν όσοι υπέβαλαν παρατηρήσεις στο Δικαστήριο, πλην των ως άνω διαδίκων, δεν αποδίδονται.

Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφαίνεται:

Το άρθρο 2, σημείο 13, του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1369 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 4ης Ιουλίου 2017, σχετικά με τον καθορισμό ενός πλαισίου για την ενεργειακή σήμανση και για την κατάργηση της οδηγίας 2010/30/ΕΕ,

έχει την έννοια ότι:

πρόσωπο το οποίο, στο πλαίσιο της εμπορικής του δραστηριότητας, διοργανώνει διαδικτυακό διαγωνισμό και προσφέρει ως έπαθλο μια τηλεόραση πρέπει να χαρακτηριστεί ως «έμπορος», κατά την έννοια της διάταξης αυτής, οπότε υποχρεούται να τηρεί τις απαιτήσεις που απορρέουν από το άρθρο 6, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του κανονισμού αυτού σε συνδυασμό με το άρθρο 4, στοιχείο δʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού 2019/2013 της Επιτροπής, της 11ης Μαρτίου 2019, για τη συμπλήρωση του κανονισμού (ΕΕ) 2017/1369 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, όσον αφορά την ενεργειακή επισήμανση των ηλεκτρονικών διατάξεων απεικόνισης και για την κατάργηση του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1062/2010 της Επιτροπής.

(υπογραφές)


*      Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.