<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-531/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0531</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:677">EU:C:2018:677</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>14</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>14</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Kokott — Υπόθεση C-531/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Vetsch Int. Transporte</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτασεισ τησ Γενικησ Εισαγγελεα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Juliane Kokott</HT></P><P>της <DATE ISO="20180906">6ης Σεπτεμβρίου 2018</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Υπόθεση C-531/17</HT></P><P>Vetsch Int. Transporte GmbH,</P><P>παρισταμένου του:</P><P>Zollamt Feldkirch Wolfurt</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση του Verwaltungsgerichtshof<BR/>(Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου, Αυστρία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας</KEYWORD><KEYWORD>Φοροαπαλλαγή κατά την εισαγωγή και την εν συνεχεία ενδοκοινοτική παράδοση</KEYWORD><KEYWORD>Άρνηση της φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή λόγω μεταγενέστερης απάτης περί τον ΦΠΑ εκ μέρους του αποκτώντος σε σχέση με τα εισαχθέντα αγαθά</KEYWORD><KEYWORD>Φορολογική υποχρέωση του προσώπου που υπέβαλε διασάφηση για τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή (ως εκπρόσωπος του εισαγωγέα)</KEYWORD><KEYWORD><QUOT.START CODE="201C" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Μόλυνση<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> από πρόθεση εξαπατήσεως μεταγενεστέρως διαμορφωθείσα</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εισαγωγή</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Βούλγαροι επιχειρηματίες αγόρασαν στην Ελβετία είδη αρωματοποιίας τα οποία εισήγαγαν, μέσω τρίτου, στην Αυστρία προς ελεύθερη κυκλοφορία και εν συνεχεία τα μετέφεραν στη Βουλγαρία. Όλα τα ανωτέρω πραγματοποιήθηκαν νομίμως. Στη Βουλγαρία όμως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>λησμονήθηκε<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/> προφανώς η προσήκουσα δήλωση της υποκείμενης σε φόρο μεταπωλήσεως, καθώς και η καταβολή του ΦΠΑ προς τη Βουλγαρία. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει εκ νέου το ζήτημα των επιπτώσεων της απάτης περί τον ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Εν τω μεταξύ, υπάρχει πλούσια νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>πιθανές κυρώσεις<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/> που μπορούν να επιβάλουν οι φορολογικές αρχές σε περίπτωση απάτης περί τον ΦΠΑ. Κατά τη νομολογία αυτή, υποκείμενος στον φόρο ο οποίος γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Σε ορισμένες παλαιότερες αποφάσεις, το Δικαστήριο χρησιμοποιεί τη διατύπωση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>δεν μπορούσε να γνωρίζει<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="00BB" ID="QE0004"/> –βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Ωστόσο, αυτή η υπερβολικά ευρεία διατύπωση, η οποία στηριζόταν αποκλειστικώς στο προδικαστικό ερώτημα, φαίνεται ότι ορθώς έχει εγκαταλειφθεί πλέον.</P></NOTE> ότι μετέχει σε πράξη συνδεόμενη με απάτη περί τον ΦΠΑ πρέπει, κατά την έννοια της οδηγίας ΦΠΑ, να θεωρηθεί ότι μετέχει στην εν λόγω απάτη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>PPUH Stehcemp</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-277/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:719">EU:C:2015:719</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Maks Pen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-18/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:69">EU:C:2014:69</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mecsek-Gabona</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-273/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:547">EU:C:2012:547</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Τούτο υποχρεώνει τα κράτη μέλη να αρνούνται στον υποκείμενο στον φόρο είτε τη φοροαπαλλαγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Βλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141009">9ης Οκτωβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Traum</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-492/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2267">EU:C:2014:2267</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mecsek-Gabona</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-273/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:547">EU:C:2012:547</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-80/11 και C-142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> (όταν αυτός είναι ο παρέχων) είτε το δικαίωμα εκπτώσεως του φόρου εισροών (όταν αυτός είναι ο λήπτης της παροχής)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>PPUH Stehcemp</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-277/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:719">EU:C:2015:719</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Schoenimport <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Italmoda<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/> Mariano Previti</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-131/13, C-163/13 και C-164/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2455">EU:C:2014:2455</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Maks Pen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-18/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:69">EU:C:2014:69</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Η διατύπωση που χρησιμοποίησε το Δικαστήριο χρήζει περαιτέρω διευκρινίσεως. Παραδείγματος χάρη, είναι αμφίβολο αν υποκείμενος στον φόρο δύναται να στερηθεί τόσο την απαλλαγή για τις εκροές του όσο και την έκπτωση του φόρου για τις εισροές του. Τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα τη <HT TYPE="ITALIC">διπλή φορολόγηση</HT> της ίδιας πράξεως σε ένα και το αυτό πρόσωπο. Επίσης, επιβάλλεται να διευκρινισθούν τα κριτήρια που καθορίζουν πότε μια πράξη <HT TYPE="ITALIC">συνδέεται</HT> με απάτη περί τον ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Κατ’ εξαίρεση, η υπό κρίση υπόθεση δεν αφορά την κλασική αλυσίδα παραδόσεων, αλλά εισαγωγή με εν συνεχεία ενδοκοινοτική μεταφορά εκ μέρους του αγοραστή. Αυτό συνεπάγεται δύο ιδιαιτερότητες. Αφενός, τίθεται το ζήτημα εάν απάτη περί τον ΦΠΑ που σχεδιάσθηκε μεταγενέστερα και τελέσθηκε με την ολοκλήρωση της παραδόσεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>μολύνει<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/> και την προηγηθείσα ενδοκοινοτική μεταφορά. Σε τέτοια περίπτωση, θα προέκυπτε το <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>πλεονέκτημα<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00BB" ID="QE0007"/>, από δημοσιονομικής απόψεως, ότι τα φορολογικά έσοδα θα πολλαπλασιάζονταν (εν προκειμένω θα τετραπλασιάζονταν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Η Δημοκρατία της Αυστρίας θα μπορούσε να ορίσει τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και, συγχρόνως, να αρνηθεί τη χορήγηση φοροαπαλλαγής για τη μεταφορά στην Αυστρία. Η Δημοκρατία της Βουλγαρίας θα μπορούσε, με τη σειρά της, να αποκλείσει το δικαίωμα εκπτώσεως του φόρου εισροών για τη δηλωθείσα ενδοκοινοτική απόκτηση και, συγχρόνως, να ορίσει τον φόρο για την παράδοση στη Βουλγαρία.</P></NOTE>) εάν αποκαλυπτόταν απάτη περί τον ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Αφετέρου, στην προκειμένη περίπτωση, ο υπόχρεος του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή είναι ανεξάρτητο τρίτο πρόσωπο, ήτοι ο διασαφιστής της εισαγωγής. Αυτός δεν εμπλέκεται στην παράδοση ούτε γνώριζε την εν συνεχεία απάτη περί τον ΦΠΑ εκ μέρους του εντολέα του. Ωστόσο –σύμφωνα με την αυστριακή φορολογική αρχή–, η απάτη εκ μέρους του λήπτη της παροχής θα μπορούσε να αποκλείσει τη φοροαπαλλαγή της εισαγωγής και για τον διασαφιστή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Επομένως, η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να αποσαφηνίσει περαιτέρω τη νομολογία του σχετικά με τις λεγόμενες <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>απατηλές συναλλαγές<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00BB" ID="QE0008"/> σε περίπτωση εμπλοκής τρίτου (εν προκειμένω του διασαφιστή ως εκπροσώπου του εισαγωγέα). Επιπλέον, το Δικαστήριο θα έχει επίσης τη δυνατότητα να αναπτύξει περαιτέρω τη νομολογία του όσον αφορά την περίπτωση μεταγενεστέρως εκδηλωθείσας προθέσεως εξαπατήσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="3"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Α.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το δίκαιο της Ένωσης</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το δίκαιο της Ένωσης, το νομικό πλαίσιο της υπό κρίση υποθέσεως αποτελεί η οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20061128">28ης Νοεμβρίου 2006</DATE>, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="347" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">ΕΕ 2006, L 347, σ. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: οδηγία περί ΦΠΑ).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της εν λόγω οδηγίας ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1. Τα κράτη μέλη απαλλάσσουν τις ακόλουθες πράξεις: […]</ALINEA><ALINEA>δ) τις εισαγωγές αγαθών που αποστέλλονται ή μεταφέρονται από τρίτο έδαφος ή τρίτη χώρα σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος μέλος άφιξης της αποστολής ή της μεταφοράς, στην περίπτωση που η παράδοση των αγαθών αυτών, εάν διενεργηθεί από τον εισαγωγέα που αναγνωρίζεται ως υπόχρεος του φόρου με βάση το άρθρο 201, απαλλάσσεται σύμφωνα με το άρθρο 138, […]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 138, παράγραφος 1, της οδηγίας περί ΦΠΑ έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Τα κράτη μέλη απαλλάσσουν από τον φόρο τις παραδόσεις αγαθών τα οποία αποστέλλονται ή μεταφέρονται εκτός του αντίστοιχου εδάφους τους αλλά εντός της Κοινότητας από τον πωλητή ή τον αποκτώντα ή από άλλο πρόσωπο που ενεργεί για λογαριασμό τους, εφόσον οι παραδόσεις αυτές πραγματοποιούνται για άλλον υποκείμενο στον φόρο ή για νομικό πρόσωπο μη υποκείμενο στον φόρο που ενεργεί με αυτή την ιδιότητα σε κράτος μέλος διαφορετικό από το κράτος αναχώρησης της αποστολής ή της μεταφοράς των αγαθών.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 17, παράγραφος 1, της οδηγίας περί ΦΠΑ προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Εξομοιώνεται με παράδοση αγαθών εξ επαχθούς αιτίας η μεταφορά από υποκείμενο στον φόρο ενός αγαθού της επιχείρησής του με προορισμό άλλο κράτος μέλος. Νοείται ως <QUOT.START CODE="201C" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>μεταφορά με προορισμό άλλο κράτος μέλος<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> κάθε αποστολή ή μεταφορά κινητού ενσώματου αγαθού που πραγματοποιείται από τον υποκείμενο στον φόρο ή από άλλον που ενεργεί για λογαριασμό του, εκτός του εδάφους του κράτους μέλους όπου βρίσκεται το αγαθό, αλλά εντός της Κοινότητας, για τις ανάγκες της επιχείρησής του.<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 201 της οδηγίας περί ΦΠΑ έχει το ακόλουθο περιεχόμενο:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Κατά την εισαγωγή, ο ΦΠΑ οφείλεται από το πρόσωπο ή τα πρόσωπα τα οποία ορίζονται ή αναγνωρίζονται ως υπόχρεοι για την καταβολή του φόρου από το κράτος μέλος εισαγωγής.<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Β.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Το αυστριακό δίκαιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Οι διατάξεις της οδηγίας περί ΦΠΑ μεταφέρθηκαν στο αυστριακό δίκαιο με τον Umsatzsteuergesetz 1994 [νόμο περί φόρου κύκλου εργασιών του 1994]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Για τις διασαφήσεις που υποβλήθηκαν πριν από την <DATE ISO="20101231">31η Δεκεμβρίου 2010</DATE> ισχύει ως έχει στον Bundesgesetz [ομοσπονδιακό νόμο], BGBl. αριθ. 756/1996, ενώ για τις μεταγενέστερες διασαφήσεις ισχύει όπως τροποποιήθηκε με τον Abgabenänderungsgesetz 2010 [τροποποιητικό φορολογικό νόμο του 2010], BGBl. I αριθ. 34.</P></NOTE>. Κατά το άρθρο 6 του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt [παράρτημα για την εσωτερική αγορά]), απαλλάσσεται του φόρου η εισαγωγή αγαθών τα οποία αμέσως μετά την εισαγωγή χρησιμοποιούνται από τον διασαφιστή για την πραγματοποίηση ενδοκοινοτικών παραδόσεων· ο διασαφιστής πρέπει να αποδεικνύει λογιστικώς τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 7 του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Βάσει του άρθρου 6, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο, του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt), η φοροαπαλλαγή εφαρμόζεται μόνον όταν το πρόσωπο, για την επιχείρηση του οποίου εισήχθη το αγαθό, πραγματοποιήσει ακολούθως την ενδοκοινοτική παράδοση. Κατά το άρθρο 6, παράγραφος 1, του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt), οι ενδοκοινοτικές παραδόσεις απαλλάσσονται του φόρου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Το άρθρο 7, παράγραφος 2, σημείο 1, του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt) ορίζει ως ενδοκοινοτική παράδοση και κάθε μεταφορά αγαθού κατά την έννοια του άρθρου 3, παράγραφος 1, σημείο 1, του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt), η οποία εξομοιούται με παράδοση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 3, παράγραφος 1, σημείο 1, του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt), λογίζεται ως παράδοση εξ επαχθούς αιτίας η μεταφορά από επιχειρηματία αγαθού της επιχειρήσεως από το εσωτερικό της χώρας εντός του υπολοίπου κοινοτικού εδάφους προς διάθεσή του, εκτός εάν αυτό προορίζεται μόνο για –ειδικότερα καθοριζόμενη– προσωρινή χρήση, ακόμη και όταν το αγαθό έχει εισαχθεί από τον επιχειρηματία στο εσωτερικό της χώρας. Ο επιχειρηματίας λογίζεται ως προμηθευτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Το άρθρο 26, παράγραφος 1, του Umsatzsteuergesetz 1994 προβλέπει ότι οι διατάξεις που ισχύουν για τους δασμούς εφαρμόζονται κατ’ αναλογία και για τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή –πλην ορισμένων εξαιρέσεων οι οποίες δεν έχουν σημασία για την κρινόμενη κατ’ αναίρεση υπόθεση. Κατά το άρθρο 71a του Zollrechts-Durchführungsgesetz [αυστριακού εκτελεστικού τελωνειακού νόμου]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Όπως αυτό ισχύει στο πλαίσιο της κρινόμενης κατ’ αναίρεση υποθέσεως βάσει της τροποποιήσεως που επέφερε ο τρίτος Zollrechts-Durchführungsgesetz-Novelle [τροποποιητικός νόμος του Zollrechts-Durchführungsgesetz], BGBl. I αριθ. 13/1998.</P></NOTE>, σε περιπτώσεις απαλλαγής από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 3, του Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt), ο διασαφιστής καθίσταται υπόχρεος και για την καταβολή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή που γεννάται σύμφωνα με το άρθρο 204, παράγραφος 1, του τελωνειακού κώδικα, εάν δεν θεωρείται ήδη υπόχρεος με βάση το άρθρο 204, παράγραφος 3, του τελωνειακού κώδικα.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαφορά της κύριας δίκης</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Δύο Βούλγαροι επιχειρηματίες (οι Β και Κ) αγόρασαν ορισμένα αγαθά από επιχείρηση στην Ελβετία όπου απέκτησαν και την εξουσία διαθέσεως των αγαθών αυτών. Τα εν λόγω αγαθά εισήχθησαν στην Αυστρία, κατ’ εντολή των Β και Κ, από τη Vetsch Int. Transporte GmbH (στο εξής: Vetsch), η οποία δραστηριοποιείται, μεταξύ άλλων, ως διασαφιστής με έδρα την Αυστρία. Στη συνέχεια θα μεταφέρονταν προς τη Βουλγαρία, στους Β και Κ, από μεταφορέα που ενεργούσε κατ’ εντολή των Β και Κ –ο οποίος παρουσίασε τις σχετικές φορτωτικές στη Vetsch.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Κατά την περίοδο από τις <DATE ISO="20101210">10 Δεκεμβρίου 2010</DATE> έως τις <DATE ISO="20110705">5 Ιουλίου 2011</DATE>, η Vetsch υπέβαλε διασαφήσεις για τη θέση αγαθών από την Ελβετία σε ελεύθερη κυκλοφορία ενώπιον αυστριακού τελωνείου, ως έμμεσος αντιπρόσωπος του εκάστοτε Βούλγαρου παραλήπτη, με βάση το λεγόμενο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>τελωνειακό καθεστώς 42<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Βλ., επίσης, παρόμοια περίπτωση στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">ΕU:C:2018:473</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), καθώς και τις διευκρινίσεις σχετικά με το λεγόμενο τελωνειακό καθεστώς 42 στις προτάσεις του γενικού εισαγγελέα Mengozzi στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:215">ΕU:C:2018:215</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, υποσημείωση 4).</P></NOTE>. Συγχρόνως, σε κάθε διασάφηση ζητούσε απαλλαγή από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δυνάμει του άρθρου 6, παράγραφος 3, του αυστριακού Umsatzsteuergesetz 1994 (Anhang Binnenmarkt). Το αίτημα αυτό γινόταν δεκτό. Από τη διάταξη περί παραπομπής δεν προκύπτουν παραβάσεις των εκ του νόμου προβλεπόμενων υποχρεώσεων περί αποδείξεως εκ μέρους της Vetsch.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Συναφώς, η Vetsch εκπροσώπησε σε τρεις περιπτώσεις τον Βούλγαρο επιχειρηματία Κ και σε δύο περιπτώσεις τον Βούλγαρο επιχειρηματία Β. Τα αγαθά τέθηκαν σε ελεύθερη κυκλοφορία χωρίς να βεβαιωθούν ποσά ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, σύμφωνα με το σχετικό αίτημα. Ακολούθως, ένας μεταφορέας μετέφερε τα αγαθά στη Βουλγαρία για τους αγοραστές.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Οι B και Κ δήλωσαν κανονικά την ενδοκοινοτική μεταφορά από την Αυστρία προς τη Βουλγαρία και φορολογήθηκαν για αυτήν τόσο στην Αυστρία όσο και στη Βουλγαρία. Κατά το αιτούν δικαστήριο, πρέπει να γίνει δεκτό ότι τα αγαθά εισήλθαν στη Βουλγαρία και οι Β και Κ είχαν την εξουσία διαθέσεως επ’ αυτών καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταφοράς τους.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, οι δύο Βούλγαροι επιχειρηματίες Β και Κ μεταπώλησαν τα αγαθά (τα οποία προφανώς υπέκειντο στον φόρο). Εντούτοις, δεν δήλωσαν την εν λόγω πώληση, αλλά μια απαλλασσόμενη ενδοκοινοτική παράδοση στη Vetsch η οποία είχε μεσολαβήσει, προηγουμένως, για την τελωνειακή διασάφηση. Τέτοια παράδοση όμως –ουδείς διαφωνεί ως προς τούτο– δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Επομένως, κατά το αιτούν δικαστήριο, οι Β και Κ είναι υπεύθυνοι για φοροδιαφυγή στη Βουλγαρία. Όπως προκύπτει από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η Vetsch συμμετείχε καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην εν λόγω απάτη περί τον ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Με πράξη της <DATE ISO="20110906">6ης Σεπτεμβρίου 2011</DATE>, η Vetsch ορίσθηκε ως υπόχρεη για την καταβολή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, διότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις για τη φοροαπαλλαγή που είχε ζητηθεί με τις εν λόγω διασαφήσεις. Κατά το άρθρο 71a του Zollrechts-Durchführungsgesetz, και ο διασαφιστής είναι υπόχρεος για την καταβολή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Η Vetsch άσκησε ένσταση κατά της ανωτέρω πράξεως με έγγραφο της <DATE ISO="20110915">15ης Σεπτεμβρίου 2011</DATE>, αλλά το Zollamt [αυστριακό τελωνείο] την απέρριψε με απόφαση της <DATE ISO="20120131">31ης Ιανουαρίου 2012</DATE>. Η Vetsch άσκησε προσφυγή κατά της αποφάσεως αυτής με δικόγραφο της <DATE ISO="20120302">2ας Μαρτίου 2012</DATE>. Με απόφαση της <DATE ISO="20160330">30ής Μαρτίου 2016</DATE>, το Bundesfinanzgericht (ομοσπονδιακό φορολογικό δικαστήριο, Αυστρία) απέρριψε την προσφυγή ως αβάσιμη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Κατά την εκτίμηση του Bundesfinanzgericht (ομοσπονδιακού φορολογικού δικαστηρίου), δεδομένης της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>απατηλές συναλλαγές<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>, η φοροαπαλλαγή για την ενδοκοινοτική παράδοση (ακριβέστερα: την ενδοκοινοτική μεταφορά) πρέπει να αποκλεισθεί στην Αυστρία λόγω της μεταγενέστερης φοροδιαφυγής των Βουλγάρων επιχειρηματιών Β και Κ. Ως εκ τούτου, δεν συντρέχει επίσης μία προϋπόθεση για την απαλλαγή από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, διότι τέτοια απαλλαγή προϋποθέτει την ύπαρξη απαλλασσόμενης παραδόσεως μετά την εισαγωγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Η Vetsch άσκησε αίτηση αναιρέσεως κατά της ανωτέρω αποφάσεως του Bundesfinanzgericht (ομοσπονδιακού φορολογικού δικαστηρίου) την οποία πρέπει να κρίνει πλέον το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία).</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="6"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως και η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="20170629">29ης Ιουνίου 2017</DATE>, η οποία περιήλθε στο Δικαστήριο στις <DATE ISO="20170908">8 Σεπτεμβρίου 2017</DATE>, το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο) υπέβαλε στο Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Πρέπει να αποκλείεται η φοροαπαλλαγή για ενδοκοινοτική μεταφορά από κράτος μέλος βάσει του άρθρου 138 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ, όταν ο υποκείμενος στον φόρο που πραγματοποιεί τη μεταφορά αυτή σε άλλο κράτος μέλος δηλώνει μεν στο άλλο κράτος μέλος την ενδοκοινοτική απόκτηση που συνδέεται με την ενδοκοινοτική μεταφορά, αλλά φοροδιαφεύγει στο πλαίσιο μεταγενέστερης φορολογητέας πράξεως με αντικείμενο τα ίδια αγαθά σε άλλο κράτος μέλος, καθόσον δηλώνει αδικαιολογήτως μια απαλλασσόμενη ενδοκοινοτική παράδοση από αυτό το άλλο κράτος μέλος;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Έχει σημασία για την απάντηση στο πρώτο ερώτημα το αν ο υποκείμενος στον φόρο είχε ήδη, κατά τον χρόνο της ενδοκοινοτικής μεταφοράς, την πρόθεση να φοροδιαφύγει στο πλαίσιο μεταγενέστερης πράξεως με αντικείμενο τα ίδια αγαθά;</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Κατά τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, η Vetsch, η Δημοκρατία της Αυστρίας, η Ελληνική Δημοκρατία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις και –εξαιρουμένης της Ελληνικής Δημοκρατίας– συμμετείχαν στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση της <DATE ISO="20180627">27ης Ιουνίου 2018</DATE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Α.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η σημασία των προδικαστικών ερωτημάτων</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο ζητεί ρητώς να αποσαφηνισθούν μόνον οι προϋποθέσεις για την άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής δυνάμει του άρθρου 138 της οδηγίας περί ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Αυτό ρυθμίζει την φοροαπαλλαγή των ενδοκοινοτικών παραδόσεων. Ενδοκοινοτική μεταφορά όπως η εξεταζόμενη εν προκειμένω εξομοιώνεται με παράδοση αγαθού εξ επαχθούς αιτίας βάσει του άρθρου 17, παράγραφος 1, της οδηγίας.</P></NOTE>. Ωστόσο, είναι σαφές ότι και τα δύο ερωτήματα αφορούν, κατ’ ουσίαν, το εύρος το οποίο καλύπτει η άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για μια εισαγωγή ως προς τον διασαφιστή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή (τη Vetsch).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Συνεπώς, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, να διευκρινισθεί αν ο διασαφιστής, ως εκπρόσωπος του εισαγωγέα, πρέπει να αποκλείεται από τη δυνατότητα φοροαπαλλαγής που προβλέπει το άρθρο 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ, σε περίπτωση που ο λήπτης της παροχής φοροδιαφύγει σε μεταγενέστερο στάδιο, μετά τη μεταφορά του αγαθού από το κράτος εισαγωγής σε άλλο κράτος μέλος (χώρα προορισμού) και η πρόθεση προς τούτο διαμορφώθηκε το πρώτον μετά τη μεταφορά. Προτείνω, λοιπόν, στο Δικαστήριο να εξετάσει το πρώτο ερώτημα υπό το πρίσμα των προϋποθέσεων του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 138 και 201 της οδηγίας περί ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Συναφώς, το αιτούν δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι στην προκειμένη υπόθεση δεν διαπιστώθηκε ότι η πρόθεση των Βουλγάρων αγοραστών για τη διάπραξη φοροδιαφυγής εν συνεχεία υφίστατο ήδη κατά τον χρόνο της ενδοκοινοτικής μεταφοράς. Επομένως, πρέπει να ληφθεί ως δεδομένο ότι κατά τον χρόνο της εισαγωγής στην Αυστρία και της μεταφοράς στη Βουλγαρία δεν υπήρχε ακόμη πρόθεση εξαπατήσεως. Τούτο έχει σημασία και για το πρώτο ερώτημα και για τον λόγο αυτόν το δεύτερο ερώτημα μπορεί να απαντηθεί στο πλαίσιο του πρώτου ερωτήματος.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">Β.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομική εκτίμηση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Οι αντικειμενικές προϋποθέσεις των άρθρων 143 και 138 της οδηγίας περί ΦΠΑ πληρούνται στο σύνολό τους. Επίσης, δεδομένη μπορεί να θεωρηθεί και η ύπαρξη των αποδείξεων που απαιτεί το άρθρο 143, παράγραφος 2, της οδηγίας περί ΦΠΑ (με τις εκάστοτε τροποποιήσεις της), διότι το αιτούν δικαστήριο δεν εξέφρασε αμφιβολίες ως προς το ζήτημα αυτό. Επιπλέον, από την αίτηση προδικαστικής αποφάσεως προκύπτει ότι τα αγαθά εισήχθησαν στην Αυστρία και εν συνεχεία μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία. Δεν υπάρχουν ενδείξεις περί του αντιθέτου, παρά μόνον αόριστες εικασίες εκ μέρους του Zollamt και της Δημοκρατίας της Αυστρίας.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, εάν η φορολογική αρχή ήταν σε θέση να αποδείξει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Το Δικαστήριο έχει απορρίψει την υποχρέωση του υποκειμένου στον φόρο να βεβαιώνεται ότι τα αγαθά που μεταφέρονται από τον αποκτώντα έχουν φτάσει όντως στη χώρα προορισμού –βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mecsek-Gabona</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-273/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:547">EU:C:2012:547</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.). Βλ., επίσης, πρόσφατη απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.).</P></NOTE> ότι τα αγαθά δεν μεταφέρθηκαν πράγματι σε άλλο κράτος μέλος, δεν θα πληρούνταν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις της απαλλαγής που προβλέπει το άρθρο 143 της οδηγίας περί ΦΠΑ. Σε τέτοια περίπτωση, το αιτούν δικαστήριο θα έπρεπε να εξετάσει αν η Vetsch ενήργησε καλή τη πίστει ώστε να διατηρεί το δικαίωμα φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Βλ. σχετική νομολογία του Δικαστηρίου: αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0095">95</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170614">14ης Ιουνίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Santogal M-Comércio e Reparação de Automóveis</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-26/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:453">EU:C:2017:453</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0074">74</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mecsek-Gabona</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-273/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:547">EU:C:2012:547</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ.), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070927">27ης Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Teleos κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-409/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:548">EU:C:2007:548</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ωστόσο, δεν υποβλήθηκε σχετικό ερώτημα στο Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Συναφώς, πρέπει να υπομνησθεί ότι η εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών εμπίπτει στην αρμοδιότητα του εθνικού δικαστηρίου, το οποίο πρέπει να κρίνει, λαμβανομένων υπόψη των ιδιαίτερων περιστάσεων της υποθέσεως, τόσο την αναγκαιότητα μιας προδικαστικής αποφάσεως για την έκδοση της δικής του αποφάσεως όσο και τη λυσιτέλεια των ερωτημάτων που υποβάλλει στο Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα των ανωτέρω δεδομένων (σημείο 31), συνεπώς, η άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή θα μπορούσε να θεμελιωθεί, εν προκειμένω, μόνο με δύο τρόπους. Βάσει της νομολογίας του Δικαστηρίου (βλ. υπό 1), η Vetsch θα μπορούσε να αποκλεισθεί <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>άμεσα<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/> από τη φοροαπαλλαγή του άρθρου 143 της οδηγίας περί ΦΠΑ, εάν γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει τη μεταγενέστερη απάτη περί τον ΦΠΑ (βλ. υπό 2.α). Επίσης, η φοροαπαλλαγή της εισαγωγής δυνάμει του άρθρου 143 της οδηγίας ενδέχεται να συνδέεται κατά τέτοιον τρόπο με τη φοροαπαλλαγή της επακολουθήσασας ενδοκοινοτικής παραδόσεως, ώστε η άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για την ενδοκοινοτική παράδοση (ή την ενδοκοινοτική μεταφορά) να επηρεάζει τη φοροαπαλλαγή της εισαγωγής (βλ. υπό 2.β και 2.γ), ακόμη και αν η Vetsch δεν όφειλε να γνωρίζει τίποτα σχετικά με τη μεταγενέστερη απάτη περί τον ΦΠΑ. Εντούτοις, για να συμβεί αυτό, η μεταγενέστερη πρόθεση εξαπατήσεως των B και Κ θα έπρεπε να μπορεί να επηρεάσει κατά κάποιον τρόπο την εκτίμηση της προηγηθείσας μεταφοράς (βλ. υπό 2.δ).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή ως μέτρο για την καταπολέμηση της απάτης</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής και των ενδεχόμενων καταχρήσεων αποτελεί σκοπό τον οποίο αναγνωρίζει και προάγει η οδηγία περί ΦΠΑ. Επιπλέον, ουδείς δύναται να επικαλείται τις διατάξεις του δικαίου της Ένωσης δολίως ή καταχρηστικώς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171019">19ης Οκτωβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Paper Consult</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-101/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:775">EU:C:2017:775</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-80/11 και C-142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Ωστόσο, τα μέτρα που λαμβάνουν τα κράτη μέλη στον συγκεκριμένο τομέα δεν πρέπει να βαίνουν πέραν του αναγκαίου για την επίτευξη τέτοιων σκοπών. Δεν μπορούν, ιδίως, να χρησιμοποιούνται με τρόπο που να θέτει συστηματικά υπό αμφισβήτηση την ουδετερότητα του ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171019">19ης Οκτωβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Paper Consult</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-101/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:775">EU:C:2017:775</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Στο ίδιο πνεύμα και οι αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000321">21ης Μαρτίου 2000</DATE>, <NAME.CASE>Gabalfrisa κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-110/98 έως C‑147/98</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:145">EU:C:2000:145</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-80/11 και C‑142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Το Δικαστήριο έχει κρίνει επανειλημμένως ότι η διοίκηση δεν μπορεί να απαιτεί από τον υποκείμενο στον φόρο να προβαίνει σε περίπλοκους και εκτενείς ελέγχους σχετικά με τον προμηθευτή του, μεταφέροντας στην πράξη στον ίδιο το βάρος της διενέργειας πράξεων ελέγχου στις οποίες εναπόκειται στη διοίκηση αυτή να προβεί<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Βλ., συναφώς, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171019">19ης Οκτωβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Paper Consult</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-101/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:775">EU:C:2017:775</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130131">31ης Ιανουαρίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Stroy trans</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-642/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:54">EU:C:2013:54</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-80/11 και C-142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, το δίκαιο της Ένωσης δεν απαγορεύει να απαιτείται από τον επιχειρηματία να λάβει οποιοδήποτε μέτρο θα μπορούσε ευλόγως να του ζητηθεί προκειμένου να διασφαλισθεί ότι η πράξη την οποία αυτός πραγματοποιεί δεν έχει ως αποτέλεσμα τη συμμετοχή του σε φοροδιαφυγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Βλ., συναφώς, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171019">19ης Οκτωβρίου 2017</DATE>, <NAME.CASE>Paper Consult</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-101/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:775">EU:C:2017:775</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-80/11 και C-142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070927">27ης Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Teleos κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-409/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:548">EU:C:2007:548</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0065">65</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Συναφώς, το δικαίωμα εκπτώσεως ή η φοροαπαλλαγή δύναται να αποκλεισθεί όχι μόνο στην περίπτωση που ο ίδιος ο υποκείμενος στον φόρο φοροδιαφεύγει, αλλά και όταν ο υποκείμενος στον φόρο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι με την αγορά του συμμετέχει σε πράξη διενεργηθείσα στο πλαίσιο φοροδιαφυγής ως προς τον ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>PPUH Stehcemp</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-277/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:719">EU:C:2015:719</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο οικείος υποκείμενος στον φόρο πρέπει να θεωρηθεί, για τους σκοπούς του ΦΠΑ, ότι συμμετέχει σε τέτοια φοροδιαφυγή και μάλιστα ανεξαρτήτως του αν αποκομίζει όφελος από τη μεταπώληση των αγαθών ή από τη χρησιμοποίηση των υπηρεσιών στο πλαίσιο φορολογητέων πράξεων τις οποίες διενεργεί ο ίδιος σε μεταγενέστερο στάδιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>PPUH Stehcemp</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-277/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:719">EU:C:2015:719</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Maks Pen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-18/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:69">EU:C:2014:69</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή στο επίπεδο του εκπροσώπου του εισαγωγέα</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">α)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Άμεσος αποκλεισμός της φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή;</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η νομολογία αυτή σχετικά με την απάτη αφορά τόσο τις εισροές όσο και τις εκροές στο πλαίσιο ενός κύκλου εργασιών. Υπό ορισμένες συνθήκες, συνεπώς, επιτρέπει τον αποκλεισμό τόσο της φοροαπαλλαγής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Βλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141009">9ης Οκτωβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Traum</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-492/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2267">EU:C:2014:2267</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mecsek-Gabona</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-273/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:547">EU:C:2012:547</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> όσο και του δικαιώματος εκπτώσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>PPUH Stehcemp</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-277/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:719">EU:C:2015:719</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Schoenimport <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Italmoda<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="00BB" ID="QE0017"/> Mariano Previti</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-131/13, C-163/13 και C-164/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2455">EU:C:2014:2455</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Maks Pen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-18/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:69">EU:C:2014:69</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE>, <NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> για το ίδιο πρόσωπο. Συναφώς, τα φορολογικά έσοδα θα αυξάνονταν όσο μεγαλύτερη είναι η αλυσίδα παραδόσεων και ο αριθμός των εμπλεκόμενων προσώπων.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Ομοίως και στην προκειμένη περίπτωση, η Δημοκρατία της Αυστρίας ορίζει τον οφειλόμενο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή έναντι της Vetsch και, συγχρόνως, δύναται να αρνηθεί στους Β και Κ τη χορήγηση φοροαπαλλαγής για τη μεταφορά στην Αυστρία. Η Δημοκρατία της Βουλγαρίας μπορεί, με τη σειρά της, να αποκλείσει το δικαίωμα εκπτώσεως των Κ και Β σε σχέση με τη δηλωθείσα ενδοκοινοτική<?PAGE NO="9"?> απόκτηση και, συγχρόνως, να ορίσει τον οφειλόμενο φόρο για την παράδοση στη Βουλγαρία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα προέκυπταν τετραπλάσια φορολογικά έσοδα για την ίδια παράδοση. Εντούτοις, όπως ορθώς υποστηρίζει η Επιτροπή, η ζημία ως προς τον ΦΠΑ επήλθε άπαξ μόνον, και δη στη Βουλγαρία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο δεν έχει αποφανθεί μέχρι τούδε αν μια τέτοια πολλαπλή επιβάρυνση ενός προσώπου είναι σύμφωνη με την αρχή της ουδετερότητας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Βλ. αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140313">13ης Μαρτίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Malburg</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-204/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:147">EU:C:2014:147</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20051215">15ης Δεκεμβρίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>Centralan Property</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-63/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:773">EU:C:2005:773</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050421">21ης Απριλίου 2005</DATE>, <NAME.CASE>HE</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-25/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:241">EU:C:2005:241</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), καθώς και προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Di Maura</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-246/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:440">EU:C:2017:440</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> και αναλογική προς τον σκοπό της καταπολεμήσεως της απάτης περί τον ΦΠΑ. Επίσης, δεν έχει λάβει ακόμη θέση σε σχέση με ενδεχόμενα ζητήματα που συνδέονται με την εφαρμογή της αρχής ne bis in idem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180320">20ής Μαρτίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Menci</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-524/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:197">ΕU:C:2018:197</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), απόφαση του ΕΔΔΑ της <DATE ISO="20170518">18ης Μαΐου 2017</DATE>, Jóhannesson κ.λπ. κατά Ισλανδίας (22007/11), και απόφαση της <DATE ISO="20161115">15ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, A και B κατά Νορβηγίας (24130/11 και 29758/11). Βλ., σχετικά, και Kokott, J., <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Bedeutung und Wirkungen deutscher und europäischer Grundrechte im Steuerstrafrecht und Steuerstrafverfahren<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="00BB" ID="QE0018"/>, NZWiSt 2017, σ. 409 (414 και 415).</P></NOTE>. Ωστόσο, βάσει των προδικαστικών ερωτημάτων που του έχουν υποβληθεί μέχρι τούδε, το Δικαστήριο έχει εξετάσει, πάντοτε μεμονωμένα, τις συνέπειες για ένα πρόσωπο ήτοι σε σχέση με μια πράξη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Η υπό κρίση υπόθεση θα μπορούσε να παράσχει τη δυνατότητα για μια συνολική εκτίμηση. Εντούτοις, δεν είναι δυνατόν να προσαφθεί στη Vetsch, ως διασαφιστή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, ότι όφειλε να γνωρίζει ότι παρείχε συνδρομή στους εντολείς της για τη διάπραξη μεθοδευμένης απάτης περί τον ΦΠΑ στη Βουλγαρία. Επομένως, δεν συντρέχουν, εν προκειμένω, οι προϋποθέσεις τις οποίες έχει αναπτύξει το Δικαστήριο για τον άμεσο αποκλεισμό της φοροαπαλλαγής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Τέτοια αιτίαση δεν μπορεί να στηριχθεί ούτε στο γεγονός και μόνον ότι έγινε χρήση –όπως προέβαλε το Zollamt κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση σε ερωτήσεις που έθεσε το Δικαστήριο– ενός ειδικού τελωνειακού καθεστώτος το οποίο έχει θεσπίσει το κράτος μέλος (στην προκειμένη περίπτωση, το λεγόμενο <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>τελωνειακό καθεστώς 42<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00BB" ID="QE0019"/>). Εάν το καθεστώς αυτό είναι όντως ιδιαιτέρως ευάλωτο σε απάτες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Βλ., σχετικά, το ανακοινωθέν Τύπου του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου της <DATE ISO="20111212">12ης Δεκεμβρίου 2011</DATE> (διαθέσιμο στον ιστότοπο http://europa.eu/rapid/press-release_ECA-11-47_de.doc).</P></NOTE>, αποτελεί καθήκον του κράτους μέλους να το τροποποιήσει ή να το καταργήσει. Πάντως, υποκείμενος στον φόρο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κατηγορηθεί εκ των υστέρων μόνο για τον λόγο ότι τήρησε τον νόμο. Συνεπώς, η Vetsch δύναται, κατ’ αρχήν, να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>επικαλεσθεί<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="00BB" ID="QE0020"/> τη φοροαπαλλαγή κατά την εισαγωγή.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">β)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Η σύνδεση της φοροαπαλλαγής της εισαγωγής με τη φοροαπαλλαγή της επακολουθήσασας ενδοκοινοτικής παραδόσεως</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Επομένως, η άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής στη Vetsch για την εισαγωγή θα ήταν δυνατή μόνον εάν η άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για την επακολουθήσασα ενδοκοινοτική παράδοση επηρέαζε και την φοροαπαλλαγή δυνάμει του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας. Τούτο φαίνεται να λαμβάνεται ως δεδομένο από το αιτούν δικαστήριο, το οποίο ζητεί να διευκρινισθούν μόνον οι προϋποθέσεις του άρθρου 138 της οδηγίας ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Συναφώς, το κρίσιμο ζήτημα είναι ο τρόπος κατά τον οποίο πρέπει να ερμηνεύεται η προϋπόθεση του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας ΦΠΑ, το οποίο επιτάσσει η παράδοση σε άλλο κράτος μέλος που πραγματοποιείται μετά την εισαγωγή να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>απαλλάσσεται σύμφωνα με το άρθρο 138<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/>: εξαρτάται επομένως η φοροαπαλλαγή μόνον από το αν συντρέχουν, in abstracto, οι προϋποθέσεις για απαλλασσόμενη μεταγενέστερη ενδοκοινοτική παράδοση; Ή απαιτείται επίσης να μπορεί ο προμηθευτής (εν προκειμένω, οι Βούλγαροι επιχειρηματίες Β και Κ που πραγματοποιούν τη μεταφορά) να <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>επικαλεσθεί<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/> in concreto τη φοροαπαλλαγή;</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Στην περίπτωση της in abstracto προσεγγίσεως δεν έχουν σημασία οι υποκειμενικές προθέσεις τρίτου προσώπου. Αντιθέτως, η in concreto εκτίμηση θα προϋπέθετε, επιπροσθέτως, ότι εκείνος για τον οποίο ο διασαφιστής διεκπεραιώνει την εισαγωγή ως εκπρόσωπος του εισαγωγέα, μπορεί να ζητήσει και τη φοροαπαλλαγή στη συγκεκριμένη περίπτωση για την επακολουθήσασα ενδοκοινοτική παράδοση. Εφόσον οι Βούλγαροι επιχειρηματίες (Β και Κ) αδυνατούν να ζητήσουν φοροαπαλλαγή για την ενδοκοινοτική παράδοση που πραγματοποιήθηκε μετά την εισαγωγή, λόγω της εν συνεχεία απάτης περί τον ΦΠΑ που διέπραξαν, θα αποκλειόταν και η φοροαπαλλαγή της εισαγωγής για τη Vetsch δυνάμει του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας ΦΠΑ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Βεβαίως, το αιτούν δικαστήριο επισήμανε ότι για την περίπτωση διασαφιστή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, όπως η Vetsch, ο οποίος αγνοούσε τη μεταγενέστερη απάτη περί τον ΦΠΑ εκ μέρους του εντολέα του, αλλά φέρει σχετική ευθύνη, υφίσταται ειδική διαδικασία βάσει της οποίας μπορεί να ζητηθεί η διαγραφή του φόρου αυτού. Ωστόσο, η διαγραφή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή προϋποθέτει κατ’ ανάγκην τη γένεση του φόρου αυτού και, επομένως, τούτο πρέπει να εξεταστεί πρώτο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">γ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">In abstracto εκτίμηση της φοροαπαλλαγής της μεταφοράς</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Το ζήτημα που ανακύπτει είναι το κατά πόσον το δίκαιο της Ένωσης (ειδικότερα το άρθρο 201 της οδηγίας περί ΦΠΑ) επιτρέπει σε κράτος μέλος να προβλέπει τη γένεση υποχρεώσεως καταβολής ΦΠΑ στο πρόσωπο τρίτου ο οποίος οφείλει (από κοινού και εις ολόκληρον) τον ΦΠΑ εκ του λόγου και μόνον ότι ο πραγματικός υπόχρεος του φόρου έχει φοροδιαφύγει, ενώ ο τρίτος (εν προκειμένω η Vetsch) δεν το γνώριζε ή δεν όφειλε να το γνωρίζει. Αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα, εάν γινόταν δεκτή η σύνδεση της φοροαπαλλαγής της εισαγωγής με την φοροαπαλλαγή της επακολουθήσασας ενδοκοινοτικής παραδόσεως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τούτο θα συνιστούσε, εν τέλει, αντικειμενική ευθύνη του τρίτου, όπως αυτή που προβλέπεται στο τελωνειακό δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Βλ., μόνον, αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970717">17ης Ιουλίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Pascoal &amp; Filhos</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-97/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:370">EU:C:1997:370</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960514">14ης Μαΐου 1996</DATE>, <NAME.CASE>Faroe Seafood κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-153/94 και C-204/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:198">EU:C:1996:198</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0114">114</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Ωστόσο, κατόπιν προσεκτικής εξετάσεως της νομολογίας του Δικαστηρίου, εγείρονται σχετικές αμφιβολίες. Αφενός, το Δικαστήριο έχει κρίνει ήδη ότι η επιβολή τελωνειακών δασμών και η επιβολή ΦΠΑ δεν είναι συγκρίσιμες πράξεις<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070927">27ης Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Teleos κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-409/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:548">EU:C:2007:548</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Συνεπώς, διαπιστώσεις του Δικαστηρίου σχετικές με το τελωνειακό δίκαιο δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν άνευ ετέρου για την ερμηνεία της οδηγίας περί ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Βλ., σχετικά, προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Teleos κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-409/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:7">EU:C:2007:7</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0080">80</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> –αντιθέτως προς την άποψη που υποστήριξε το Zollamt κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Αφετέρου, στην εξεταζόμενη περίπτωση, η φορολογική υποχρέωση του τρίτου (εν προκειμένω του διασαφιστή) στηρίζεται στο άρθρο 201 της οδηγίας περί ΦΠΑ και συνιστά, οπωσδήποτε, παρέμβαση στην επιχειρηματική ελευθερία που κατοχυρώνεται στο άρθρο 16 και, ενίοτε, στο θεμελιώδες δικαίωμα της ιδιοκτησίας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 17 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Στο πλαίσιο αυτό, το άρθρο 52, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, του Χάρτη απαιτεί η παρέμβαση να συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας. Ως εκ τούτου, περιορισμοί επιτρέπεται να επιβάλλονται μόνον εφόσον είναι αναγκαίοι και ανταποκρίνονται πράγματι στους σκοπούς γενικού ενδιαφέροντος που αναγνωρίζει η Ένωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Το Δικαστήριο εφάρμοζε την εν λόγω αρχή της αναλογικότητας, ακόμη και πριν από την έναρξη ισχύος του Χάρτη –βλ. απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070927">27ης Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Teleos κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-409/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:548">EU:C:2007:548</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Υπό το πρίσμα αυτό, δεν συνάδει προς την οδηγία περί ΦΠΑ <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>η επιβολή κύρωσης στο υποκείμενο στον φόρο πρόσωπο, με τη μορφή της μη αναγνώρισης του δικαιώματος προς έκπτωση, εφόσον το πρόσωπο αυτό δεν είχε ή δεν μπορούσε να έχει γνώση του γεγονότος ότι η σχετική πράξη έγινε στο πλαίσιο απάτης που διέπραξε ο προμηθευτής ή του γεγονότος ότι στην αλυσίδα των παραδόσεων περιλαμβανόταν μια άλλη πράξη, προγενέστερη ή μεταγενέστερη αυτής που πραγματοποίησε ο εν λόγω υποκείμενος στον φόρο, η οποία ενείχε απάτη περί τον ΦΠΑ<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18ης Ιουλίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Evita-K</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-78/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:486">EU:C:2013:486</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120621">21ης Ιουνίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mahagében</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-80/11 και C-142/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:373">EU:C:2012:373</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Παρόμοια και η απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060112">12ης Ιανουαρίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Optigen κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-354/03, C-355/03 και C-484/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:16">EU:C:2006:16</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Τούτο δεν συνηγορεί υπέρ της in concreto εκτιμήσεως της προϋποθέσεως <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>απαλλάσσεται σύμφωνα με το άρθρο 138<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Τυχόν διαφορετική άποψη αντιβαίνει επίσης στο πνεύμα και στον σκοπό της συνδέσεως της φοροαπαλλαγής της εισαγωγής με την φοροαπαλλαγή της επακολουθήσασας ενδοκοινοτικής μεταφοράς.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Ο σκοπός της φοροαπαλλαγής του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Επίσης, απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και προτάσεις του γενικού εισαγγελέα P. Mengozzi στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:215">EU:C:2018:215</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), όπου το ζήτημα αυτό παραμένει ανοικτό.</P></NOTE> συνίσταται στην απλοποίηση, όπως ορθώς επισήμανε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση. Η απλοποίηση αυτή έγκειται στο γεγονός ότι λόγω της φοροαπαλλαγής της εισαγωγής μπορεί να παραλειφθεί η διαδικασία εκπτώσεως του φόρου η οποία, σε διαφορετική περίπτωση, θα εφαρμοζόταν ως προς τον ΦΠΑ που θα επιβαλλόταν κατά την εισαγωγή (βλ. άρθρο 168, στοιχείο εʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ). Κατ’ αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται η διασυνοριακή κυκλοφορία των αγαθών (εν προκειμένω η εισαγωγή και η επακολουθήσασα ενδοκοινοτική παράδοση) για τις επιχειρήσεις. Ο εν λόγω σκοπός της απλοποιήσεως συνηγορεί, επίσης, υπέρ της εφαρμογής της in abstracto προσεγγίσεως της φοροαπαλλαγής ως προς τη μεταγενέστερη ενδοκοινοτική παράδοση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις λεγόμενες απατηλές συναλλαγές δεν αναιρεί την ενδοκοινοτική παράδοση (οι απαιτούμενες προϋποθέσεις εξακολουθούν να συντρέχουν). Απλώς έχει ως αποτέλεσμα το πρόσωπο που διέπραξε την απάτη (ή όποιος γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει σχετικά με την απάτη) να μην μπορεί να επικαλεσθεί την όντως υφιστάμενη φοροαπαλλαγή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Βλ., σχετικά, τη διατύπωση του Δικαστηρίου: <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Το Δικαστήριο έχει κρίνει συναφώς ότι οι πολίτες δεν μπορούν να επικαλούνται τους κανόνες της Ένωσης καταχρηστικά ή καταστρατηγώντας τους<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>, στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία), η οποία ανάγεται στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060221">21ης Φεβρουαρίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Halifax κ.λπ.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-255/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:121">EU:C:2006:121</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Το πνεύμα και ο σκοπός της εν λόγω νομολογίας του Δικαστηρίου συνηγορούν επίσης υπέρ της in abstracto προσεγγίσεως. Βάσει της νομολογίας αυτής, το δικαίωμα εκπτώσεως και η φοροαπαλλαγή αποκλείονται μόνον εφόσον δύναται να προσαφθεί αιτίαση ατομικώς κατά του εμπλεκόμενου επιχειρηματία (γνώριζε σχετικά με την απάτη ή δεν έλαβε τα μέτρα που ευλόγως μπορούσαν να απαιτηθούν από αυτόν). Μόνον τέτοια αιτίαση έχει ως αποτέλεσμα ο επιχειρηματίας να μην μπορεί να επικαλεσθεί πλέον ευνοϊκούς φορολογικούς κανόνες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αφήσω ανοικτό το ζήτημα κατά πόσον η φοροαπαλλαγή των ενδοκοινοτικών παραδόσεων και η έκπτωση του φόρου επί των εισροών συνιστούν πράγματι προνόμια, καθόσον δεν έχουν ως σκοπό να ευνοήσουν τον δικαιούχο, αλλά αποτελούν έκφραση της νομικής αρχής και αναγκαίες προϋποθέσεις για τη λειτουργία ενός συστήματος έμμεσης φορολογήσεως της καταναλώσεως (εν προκειμένω στον τόπο προορισμού). Εκτιμώ ότι οι συστημικοί κανόνες για την εφαρμογή μεθόδου φορολογήσεως είναι μάλλον δύσκολο να χαρακτηρισθούν ως προνόμια.</P></NOTE>. Συναφώς, το Δικαστήριο έκρινε, ομοίως, στην παρεμφερή υπόθεση <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Enteco Baltic<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/> UAB, ότι η φοροαπαλλαγή που προβλέπει το άρθρο 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ δεν μπορεί να αποκλεισθεί, εάν ο αποκτών φοροδιέφυγε ως προς τον ΦΠΑ πράγμα το οποίο ο εισαγωγέας δεν όφειλε να γνωρίζει<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0100">100</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Το ίδιο πρέπει να ισχύσει και για οποιονδήποτε τρίτο. Εάν δεν μπορεί να σταθεί μια τέτοια αιτίαση έναντι τρίτου, φρονώ ότι δεν χωρεί περιορισμός της φοροαπαλλαγής που προβλέπει το δίκαιο της Ένωσης ούτε για τον διασαφιστή (ως εκπρόσωπο του εισαγωγέα) εν προκειμένω, ακόμη και αν το πρόσωπο που προέβη στη μεταφορά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούσε να επικαλεσθεί τη φοροαπαλλαγή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Τέλος, τα θεμελιώδη δικαιώματα του τρίτου (βλ. σημείο 50), και η αρχή της αναλογικότητας συνηγορούν, επίσης, υπέρ της in abstracto προσεγγίσεως. Για έναν υποκείμενο στον φόρο, το να εξαρτάται μια φοροαπαλλαγή από τη (μεταγενέστερη) συμπεριφορά τρίτου την οποία δεν δύναται να επηρεάσει ο ίδιος, αντιβαίνει προς την αρχή της ασφάλειας δικαίου και της αναλογικότητας (βλ., συναφώς, σημείο 51).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι ουδέν μπορεί να προσαφθεί στην Vetsch (ως διασαφιστή και εκπρόσωπο του εισαγωγέα), αυτή διατηρεί τη δυνατότητα να επικαλεσθεί την φοροαπαλλαγή της εισαγωγής. Άλλως μπορεί να έχουν τα πράγματα –με την επιφύλαξη του προαναφερθέντος αποτελέσματος σωρεύσεως και υπερβολικής αντισταθμίσεως (βλ. σημεία 39 επ. των παρουσών προτάσεων)– για τους Β και Κ οι οποίοι, ενδεχομένως, δεν δύνανται να επικαλεσθούν για τον λόγο αυτόν τη φοροαπαλλαγή της εισαγωγής στην Αυστρία.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">δ)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επικουρικώς: in concreto εκτίμηση της φοροαπαλλαγής της μεταφοράς</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Πάντως, εάν το Δικαστήριο αποφανθεί ότι η φοροαπαλλαγή της εισαγωγής για τον εκπρόσωπο του εισαγωγέα (εν προκειμένω τη Vetsch) εξαρτάται από το αν το πρόσωπο που πραγματοποίησε την επακολουθήσασα ενδοκοινοτική μεταφορά (εν προκειμένω οι Β και Κ), δύναται να επικαλεσθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση τη φοροαπαλλαγή που προβλέπει το άρθρο 138 της οδηγίας περί ΦΠΑ, επιβάλλεται να εξετασθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της εν λόγω φοροαπαλλαγής στην παρούσα υπόθεση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου, η φοροαπαλλαγή για την ενδοκοινοτική μεταφορά δεν θα έπρεπε να χορηγηθεί στους Β και Κ, εάν αυτοί οι ίδιοι είχαν διαπράξει φοροδιαφύγει ή γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν ότι συμμετέχουν σε πράξη που πραγματοποιείται στο πλαίσιο απάτης περί τον ΦΠΑ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130718">18ης Ιουλίου 2013</DATE>, <NAME.CASE>Evita-K</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-78/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:486">EU:C:2013:486</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψεις <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR> και <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> και εκεί παρατιθέμενη νομολογία).</P></NOTE>. Τούτο όμως δεν μπορεί να υποστηριχθεί, εφόσον οι Βούλγαροι λήπτες της παροχής, όπως επισημαίνει το αιτούν δικαστήριο, δεν είχαν σχεδιάσει ακόμη την απάτη περί τον ΦΠΑ κατά τον χρόνο της εισαγωγής. Κατά τον χρόνο αυτόν, ούτε δεν είχαν διαπράξει απάτη περί τον φόρο ούτε συμμετείχαν εν γνώσει τους σε τέτοια πράξη.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Συναφώς, το κρίσιμο ζήτημα είναι αν μεταγενέστερη μεταβολή των προθέσεων του υποκειμένου στον φόρο δύναται να αποκλείσει αναδρομικώς τη φοροαπαλλαγή (ή τη δυνατότητα επικλήσεώς της). Τούτο δεν μπορεί να γίνει δεκτό για διάφορους λόγους.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το γράμμα και η οικονομία της οδηγίας περί ΦΠΑ</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Αφενός, οι μεταγενέστερες μεταβολές των προθέσεων του υποκειμένου στον φόρο δεν έχουν, κατ’ αρχήν, αναδρομικό αποτέλεσμα στο πλαίσιο της εφαρμογής της νομοθεσίας περί ΦΠΑ. Αυτό προκύπτει, παραδείγματος χάρη, από τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με την έκπτωση του φόρου επί των εισροών. Η έκπτωση δεν αποκλείεται αναδρομικώς σε περίπτωση που η σχεδιαζόμενη επιχειρηματική δραστηριότητα εγκαταλειφθεί πριν από την έναρξή της (ανεπιτυχής επιχείρηση). Αντιθέτως, όσον αφορά τις δαπάνες που πραγματοποιούνται στο στάδιο της προετοιμασίας μιας οικονομικής δραστηριότητας, η έκπτωση φόρου μπορεί να ζητηθεί ακόμη και αν η οικονομική<?PAGE NO="13"?> δραστηριότητα αποτύχει και δεν πραγματοποιηθεί ο επιδιωκόμενος φορολογητέος κύκλος εργασιών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850214">14ης Φεβρουαρίου 1985</DATE>, <NAME.CASE>Rompelman</NAME.CASE> (<NO.CASE>268/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:74">EU:C:1985:74</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960229">29ης Φεβρουαρίου 1996</DATE>, <NAME.CASE>INZO</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-110/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:67">EU:C:1996:67</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Sveda</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-126/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:712">EU:C:2015:712</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Επίσης, κατά την πρόσφατη νομολογία, η μεταβολή στον τρόπο υπολογισμού του ύψους του φορολογικού συντελεστή και η αντίστοιχη αναγραφή του φόρου εκ των υστέρων δεν συνεπάγεται αναδρομική έκπτωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180412">12ης Απριλίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Biosafe – Indústria de Reciclagens</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-8/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:249">EU:C:2018:249</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180321">21ης Μαρτίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Volkswagen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-533/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:204">EU:C:2018:204</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) (μόνον κατόπιν της διορθώσεως του τιμολογίου πληρούνταν όλες οι ουσιαστικές και τυπικές προϋποθέσεις του δικαιώματος εκπτώσεως). Ομοίως και οι προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Biosafe – Indústria de Reciclagens</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-8/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:927">EU:C:2017:927</NO.ECLI>, σημεία <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> επ).</P></NOTE>, αλλά έκπτωση ex nunc.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Ομοίως, όσον αφορά τον προσδιορισμό της φορολογικής βάσεως στο πλαίσιο μιας κατά στάδια θεωρήσεως σε σχέση με τη γένεση του φόρου, το άρθρο 63 και, για τη μεταφορά, το άρθρο 68 της οδηγίας περί ΦΠΑ στηρίζονται στον χρόνο εκπληρώσεως της παροχής. Συνεπώς, ο χρόνος αυτός έχει καθοριστική σημασία ως προς την εκτίμηση της φοροαπαλλαγής, του τόπου της παροχής ή του φορολογικού συντελεστή. Τούτο διευκρίνισε, πρόσφατα, εκ νέου το Δικαστήριο στην υπόθεση Kollroß και Wirtl<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180531">31ης Μαΐου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Kollroß και Wirtl</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-660/16 και C-661/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:372">EU:C:2018:372</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Οι περιπτώσεις διακανονισμού των άρθρων 184 επ. της οδηγίας περί ΦΠΑ, αφορούν επίσης διόρθωση ex nunc λόγω μεταβολής των συνθηκών.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Τέλος, ο ΦΠΑ, ως έμμεσος φόρος, μετακυλίεται στον αντισυμβαλλόμενο κατά την έννοια του αστικού δικαίου. Τούτο προϋποθέτει, κατ’ αρχήν, ότι το ποσό του ΦΠΑ που μετακυλίεται είναι καθορισμένο κατά τον χρόνο της παροχής και δεν προσδιορίζεται αναδρομικώς<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180531">31ης Μαΐου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Kollroß και Wirtl</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-660/16 και C-661/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:372">EU:C:2018:372</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), η οποία απορρίπτει, εν τέλει, επίσης τέτοια αναδρομική ισχύ σε περίπτωση μεταγενέστερης απάτης.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>απατηλές<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="00BB" ID="QE0027"/> συναλλαγές</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Επιπλέον, από τη νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει η προϋπόθεση ότι ο υποκείμενος στον φόρο πρέπει να συμμετέχει σε πράξη <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>σχετιζόμενη<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="00BB" ID="QE0028"/> με απάτη περί τον ΦΠΑ. Εάν, κατά τον χρόνο της εισαγωγής και κατά τον χρόνο της μεταφοράς, δεν είχε σχεδιασθεί ακόμη απάτη περί τον ΦΠΑ, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για συμμετοχή σε πράξη σχετιζόμενη με απάτη περί τον ΦΠΑ. Κατά τον χρόνο αυτόν, δεν υφίσταται σύνδεση με (σχεδιασμένη) απάτη περί τον ΦΠΑ, καθόσον δεν υπάρχει ούτε σχετική πρόθεση εκ μέρους του αυτουργού της εν λόγω πράξεως.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Επιπλέον, η μέχρι τούδε νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τις λεγόμενες απατηλές συναλλαγές είναι σαφώς προσαρμοσμένη σε περιπτώσεις στις οποίες –αντιθέτως προς την προκειμένη υπόθεση– η διάπραξη απάτης περί τον ΦΠΑ είχε σχεδιασθεί εξ υπαρχής. Κατ’ ουσίαν, αφορά τον τομέα του οργανωμένου (κατά κανόνα διασυνοριακού) εγκλήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, η ύπαρξη διαπραχθείσας ή σχεδιαζόμενης απάτης και επομένως η δυνατότητα καταλογισμού της σχετικής συμπεριφοράς σε ορισμένο πρόσωπο κατά τον χρόνο της παραδόσεως (εν προκειμένω της μεταφοράς) συνιστά καθοριστικό στοιχείο, ώστε για το εν λόγω πρόσωπο (και για όλους τους <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>συνεργούς<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="00BB" ID="QE0029"/>, ήτοι για όλα τα πρόσωπα τα οποία γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180620">20ής Ιουνίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>Enteco Baltic</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-108/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:473">EU:C:2018:473</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0094">94</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151022">22ας Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>PPUH Stehcemp</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-277/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:719">EU:C:2015:719</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120906">6ης Σεπτεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Mecsek-Gabona</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-273/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:547">EU:C:2012:547</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6ης Δεκεμβρίου 2012</DATE>, <NAME.CASE>Bonik</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-285/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:774">EU:C:2012:774</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13ης Φεβρουαρίου 2014</DATE>, <NAME.CASE>Maks Pen</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-18/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:69">EU:C:2014:69</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060706">6ης Ιουλίου 2006</DATE>, <NAME.CASE>Kittel και Recolta Recycling</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-439/04 και C-440/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:446">EU:C:2006:446</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0056">56</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>) να αποκλείεται η χορήγηση φοροαπαλλαγής και/ή το δικαίωμα εκπτώσεως.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="14"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Η αποκατάσταση της ζημίας στη Βουλγαρία <HT TYPE="NORMAL">σε</HT> επαρκή έκταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Τέλος, η ζημία ως προς τον ΦΠΑ η οποία προέκυψε μεταγενέστερα στη Βουλγαρία αντισταθμίσθηκε ήδη με τον καθορισμό ανάλογου φόρου, ενώ βάσει του βουλγαρικού ποινικού δικαίου μπορούν να επιβληθούν και σχετικές κυρώσεις.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Η αναδρομική <QUOT.START CODE="00AB" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>μόλυνση<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/> της απαλλασσόμενης μεταφοράς στην Αυστρία –σύμφωνα και με την άποψη της Επιτροπής– δεν είναι ούτε πρόσφορη ούτε αναγκαία (και, επομένως, είναι δυσανάλογη) για να αποκαταστήσει τη ζημία που προέκυψε στη Βουλγαρία. Όπως έχει επισημάνει ήδη το Δικαστήριο σε άλλη υπόθεση, σύμφωνα με την αρχή της εδαφικότητας, τα σχετικά έσοδα περιέρχονται στο κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποιείται η τελευταία εμπορική πράξη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070927">27ης Σεπτεμβρίου 2007</DATE>, <NAME.CASE>Collée</NAME.CASE> (<NO.CASE>C-146/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2007:549">EU:C:2007:549</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Στην προκειμένη περίπτωση, το κράτος μέλος αυτό –όπως ορθώς τόνισε και η Επιτροπή– δεν είναι η Αυστρία, αλλά η Βουλγαρία.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, ακόμη και στο πλαίσιο in concreto εκτιμήσεως της φοροαπαλλαγής της ενδοκοινοτικής μεταφοράς, θα υφίστατο απαλλασσόμενη παράδοση, με αποτέλεσμα να απαλλάσσεται και η εισαγωγή εκ μέρους της Vetsch δυνάμει του άρθρου 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας περί ΦΠΑ και να παραμείνει απαλλασσόμενη παρά τη μεταγενέστερη απάτη που διέπραξαν οι Β και Κ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει συνολικά στα δύο προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Verwaltungsgerichtshof (Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο, Αυστρία) ως εξής:</TXT><P>Το άρθρο 143, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, σε συνδυασμό με το άρθρο 138 της οδηγίας 2006/112/ΕΚ έχει την έννοια ότι η μνεία περί φοροαπαλλαγής στο άρθρο 138 αφορά μόνον την in abstracto ύπαρξή της. Δεν χωρεί άρνηση χορηγήσεως φοροαπαλλαγής για την εισαγωγή προς τον διασαφιστή του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, εάν μόνον ο λήπτης των αγαθών γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι με την ενδοκοινοτική μεταφορά συμμετέχει σε πράξη σχετιζόμενη με απάτη περί τον ΦΠΑ.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>