Immers bedoelde administratieve procedure handelde over de wet no. 103 van 1955, terwijl het onderhavige beroep de wet no. 639 van 1964 betreft; met betrekking tot laatstgenoemde wet werd artikel 169 van het Verdrag geschonden daar zij niet het voorwerp vormde van de door de Italiaanse Regering ingezonden opmerkingen en evenmin van het advies van de Commissie.

Verzoekster antwoordt hierop in de eerste plaats dat de procedure van artikel 169 iedere betekenis zou missen indien een Lid-Staat geacht werd het gemotiveerde advies te hebben opgevolgd, wanneer hij op het tijdstip waarop de wettelijke bepaling welke de in strijd met het Verdrag geachte situatie in het leven riep vervalt, deze situatie geheel of ten dele bij een latere bepaling zou herstellen. In casu immers bestaat er geen enkel substantieel verschil tussen de teruggaven voorzien bij de wet no. 103 enerzijds en die van de wet no. 639 anderzijds en wel noch wat betreft de produkten waarvoor deze teruggaven gelden, noch ook voor de terug te geven belastingen zelve. De bij de wet no. 639 voorziene progressieve verlagingen van het bedrag der teruggaven zijn slechts een gevolg van die welke in de wet no. 103 werden geregeld en leveren derhalve geen enkele novatie van het vroegere stelsel op.

In de tweede plaats stelt verzoekster dat zij zowel in het gemotiveerde advies als bij haar beroep de Italiaanse Republiek een verwijt heeft gemaakt ten aanzien van de concrete werking van het systeem der teruggaven, dat wil zeggen de door het nationale bestuur gevolgde praktijk om teruggaven toe te staan welke, zowel wat de aard van de teruggegeven belastingen als de gevolgde methode betreft, onverenigbaar zijn met artikel 96, zulks afgezien van de wetgevende handelingen waarop de gewraakte praktijk berust.

Verzoekster merkt in de derde plaats op dat zij de Italiaanse Republiek in haar advies van 11 december 1963 heeft uitgenodigd om uiterlijk op 31 december de toekenning van met de in artikel 96 neergelegde verplichtingen onverenigbare teruggaven te beëindigen; verweerster heeft echter kennelijk geweigerd aan bedoeld advies gevolg te geven daar zij door een — opzettelijk met terugwerkende kracht tot 1 januari 1964 voorziene — wettelijke bepaling bedoelde teruggaven ook tot na bedoelde datum heeft doen voortduren.

Ten slotte wijst verzoekster erop dat zij in haar brief van 16 december 1963, waarbij zij haar met redenen omkleed advies van 11 december aan de Italiaanse Regering deed toekomen op de verdere ontwikkeling is vooruitgelopen door de mededeling dat zij voornemens en gehouden was te verhinderen dat de schending van artikel 96 … nog langer wordt voortgezet, hetzij door een verlenging van de geldende voorschriften, hetzij door het geven van een analoge regeling voor de toekomst.

samenvattend is verzoekster van oordeel dat de aan het Hof voorgelegde schending van het Verdrag en die welke in het advies werd gewraakt, wel degelijk identiek zijn; artikel 169 is derhalve niet geschonden en de exceptie van niet-ontvankelijkheid moet worden verworpen nu daarvoor geen enkel bewijs is bijgebracht.

Verweerster repliceert dat de wet no. 639 waarbij een autonome regeling voor de teruggaven bij de uitvoer wordt ingesteld en daartoe een degressief stelsel voorziet, een fundamenteel van de vroegere situatie verschillende regeling in het leven heeft geroepen. Bij wetten welke fiscale faciliteiten toekennen komt het op het bedrag daarvan aan; het tarief van de wet no. 103 is niet gelijk aan dat van de wet no. 639; de beide wetten zijn derhalve niet gelijk en de tweede kan evenmin als een verlenging van de eerste worden beschouwd.

Verweerster betwist voorts hetgeen verzoekster ten aanzien van de toepassing van de wet no.103 heeft gesteld, namelijk dat het Italiaanse bestuur onder de vigueur van genoemde wet aan de exporteurs teruggaven zou hebben toegestaan welke niet in enige regeling waren voorzien.

Ten slotte merkt verweerster op dat de fase van de procedure welke blijkens artikel 169 aan het rechterlijk beroep voorafgaat zowel wat haar vorm als haar inhoud betreft van substantiële betekenis is. Zo zou aan een brief waarvan het met redenen omklede advies vergezeld gaat geen enkel rechtsgevolg toekomen en de Commissie zou dan ook niet, wanneer eerstgenoemde fase der procedure een beweerdelijk met het Verdrag strijdige en bij een wetgevende handeling in het leven geroepen situatie tot voorwerp heeft, rechtstreeks aan het Hof om toetsing mogen vragen van een situatie welke eerst intrad als gevolg van een nieuwe wet die, gelijk in casu, ten opzichte van de eerste wet fundamentele afwijkingen vertoont.

Verzoekster antwoordt hierop dat haar plicht om de betrokken Staat gelegenheid te bieden tot het maken van opmerkingen, anders dan het met redenen omkleed advies, niet op gedetailleerde en minder nog onveranderlijke rechtregels berust. Aan bedoelde plicht is voldaan wanneer aan de Staat de voor de vaststelling der verdragsschending nodige gegevens zijn verschaft — dat wil zeggen de handeling op het nalaten waaruit van die schending blijkt alsmede de regels van gemeenschapsrecht welker schending wordt gewraakt.

Verzoekster stelt voorts dat verweerster een onjuiste voorstelling geeft van de in werkelijkheid door de Commissie voorgedragen argumenten. Immers in haar brief van 6 juni 1963 heeft zij er zich in hoofdzaak reeds op beroepen dat de bedoelde rechten de onderneming en niet de uitgevoerde produkten als zodanig belasten; in het met redenen omklede advies wordt deze zienswijze herhaald en gesteld dat het niet mogelijk is de uitwerking van elk dier rechten of de produktiekosten nader te bepalen. Noch de stellingen van de Commissie, noch de juridische kwalificatie van de overtreding hebben een wijziging ondergaan. De Italiaanse Regering werd dan ook geenszins in de uitoefening van haar recht op verweer belemmerd.

Hierop repliceert verweerster dat de argumentatie van de Commissie op een onjuiste interpretatie van artikel 169, eerste lid, berust. Zij zou ten gevolge hebben dat de Commissie bevoegd werd geacht een Lid-Staat de schending te verwijten van een bepaalde uit het Verdrag voortvloeiende norm onder aanvoering van een grond X, om vervolgens het advies te baseren op grond Y en zich ten slotte eventueel nog tot het Hof te wenden met een beroep op grond Z. Deze opvatting moet dan ook volgens verweerster worden verworpen.

Verzoekster betoogt dat de teruggave werd uitgebreid tot het registratie- en zegelrecht, de hypotheekrechten en de rechten geheven op vergunningen en concessies en op automobielen en reclame. Deze teruggaven zijn van zuiver fiscale aard en in strijd met artikel 96. Zij voegt hieraan nog de volgende overwegingen toe :

a)de Italiaanse Regering heeft expliciet erkend dat het bedrag van de teruggave een element bevat van andere indirecte belastingen dan de douanerechten en de omzetbelasting;b)de Italiaanse Regering heeft de aanwezigheid van dit element nimmer gerechtvaardigd, noch wat de aard der bedoelde belastingen betreft, noch wat betreft het evenwicht tussen de inderdaad gedragen fiscale last en het bedrag van de restitutie;c)de Italiaanse Regering heeft de noodzaak erkend om ook het gedeelte der teruggaven hetwelk niet de douanerechten betreft op te heffen en daarmede toegegeven dat dit gedeelte onwettig is als zijnde strijdig met het Verdrag.

Verweerster antwoord op genoemde argumenten als volgt :

a)het staat als onbetwist vast dat de restituties niet alleen de douanerechten golden, doch ook andere interne indirecte belastingen dan de omzetbelasting; deze restituties zijn echter volgens het Verdrag volkomen wettig;b)de mening van de Commissie dat de Italiaanse Regering de onwettigheid van de teruggave dezer indirecte belastingen zou hebben erkend kan alleen berusten op een onjuiste interpretatie van zekere schriftelijke uitingen van genoemde Regering;c)het staat niet aan de Italiaanse Regering, doch aan de Commissie om te bewijzen dat het bedrag van de restitutie dat van de indirecte belastingen overschreed;d)door de verschillende verlagingen van het tarief der teruggave — van 45 tot 60 % op 31 december 1963 — werd de vroegere situatie radicaal gewijzigd.

Verzoekster meent dat de teruggave van het registratie- en zegelrecht, de hypotheekrechten en de rechten geheven op vergunningen en concessies en op automobielen en reclame in strijd is met artikel 96 van het Verdrag. Zij motiveert deze bewering als volgt:

a)de woorden van artikel 96 binnenlandse belastingen … welke daarop al dan niet rechtstreeks geheven zijn moeten worden uitgelegd in verband met de opzet en de doelstellingen van het Verdrag. De bijwoorden rechtstreeks of niet rechtstreeks mogen niet met het begrip directe of indirecte belastingen worden geïdentificeerd;b)artikel 96 moet geacht worden de toestemming in te houden tot teruggave van de belastingen op het afgewerkte produkt, dan wel op de grondstoffen en de half afgewerkte produkten in de eerdere fasen van de vervaardiging gebezigd;c)artikel 96 staat evenwel slechts de teruggave toe van belastingen waarvan de uitwerking op de produktiekosten in individuum kan worden bepaald;d)bij wijze van uitzondering wordt in artikel 98 de mogelijkheid voorzien van belastingen welker uitwerking op de produktiekosten nietin individuum kan worden vastgesteld; deze teruggave is evenwel aan nauwkeurige regels onderworpen en niet van toepassing op de indirecte belastingen in eigenlijke zin;e)de rechten en heffingen waarvan de teruggave in casu wordt gewraakt, treffen niet het afgewerkte produkt dan wel de grondstoffen en de bij de fabricage gebruikte half afgewerkte produkten, doch in hoofdzaak de onderneming en de produktie in het algemeen. Een uniforme schatting van de fiscale last kan derhalve van zuiver fictieve aard zijn, ook waar het een identiek produkt betreft. Anders is het voor bepaalde andere indirecte belastingen, zoals die op de fabricage en het verbruik; deze rusten op het produkt zelf en komen individueel in de produktiekosten tot uitdrukking. De Commissie heeft daarom dan ook tegen deze teruggave geen bezwaar gemaakt.

De onderhavige rechten welke, gezien de hen kenmerkende structuur en techniek een nauwkeurige bepaling van hun respectieve uitwerking op de produktiekosten niet toelaten, zijn derhalve in strijd met het fundamentele beginsel van artikel 96 dat de teruggave steeds dient plaats te vinden binnen de grenzen van de inderdaad betaalde belastingen; zij komen derhalve niet in aanmerking voor de in genoemd voorschrift bedoelde teruggave. Evenmin komen zij in aanmerking voor de in artikel 98 bedoelde vrijstellingen en teruggaven, daar deze bepaling niet voor de indirecte belastingen in eigenlijke zin geldt en haar toepassing gebonden is aan een daartoe door de Raad gegeven toestemming.

Verweerster daarentegen is van mening dat het registratie- en zegelrecht, het hypotheekrecht, alsmede de heffingen op vergunningen en concessies, op auto's en reclame indirecte belastingen zijn welke kennelijk onder artikel 96 vallen; deze bepaling immers bevat geen enkele beperking ten aanzien van de indirecte belastingen, hetgeen nog door artikel 98 zou worden bevestigd. De litigieuze rechten en heffingen worden, evenals de andere indirecte belastingen waarvan de Commissie de teruggave toestaat, krachtens specifieke wetten en volgens bepaalde tarieven toegepast; zij worden eveneens op de produkten geheven daar iedere producent hen als een factor in zijn berekening der produktiekosten opneemt.

Het argument van de Commissie dat zij het bedrag van de teruggave der bedoelde indirecte belastingen bezwaarlijk kan controleren, mist rechtens iedere betekenis; het argument is bovendien feitelijk ongegrond, daar deze belastingen krachtens wettelijke voorschriften worden toegepast, dat wil zeggen krachtens ontwijfelbare rechtsregels. Wat hiervan ook zij, het staat aan de Commissie de door haar ingeroepen verdragsschending te bewijzen.

Verweerster merkt nog op dat de Commissie geen bedenkingen heeft voorgedragen tegen de teruggave der overige indirecte belastingen en aldus met zichzelf in tegenspraak geraakt.

Volgens verweerster heeft de verlaging met 60 % van het bedrag der teruggave op 31 december 1963 — gevolgd door aanvullende verlagingen (tot 65 % op 1 juli 1964 en tot 75 % op 1 januari 1965) — tot gevolg gehad dat de gewraakte teruggaven ruimschoots binnen de door artikel 96 toegelaten grenzen zijn gebleven.

Naar aanleiding van deze laatste bewering van de Italiaanse Regering stelt verzoekster dat de opeenvolgende verlagingen van de teruggaven niet krachtens een bepaalde titel plaatsvonden en het vraagstuk van de wettigheid van het nog resterende bedrag daarbij geheel open bleef. De Commissie heeft haar grief van schending van artikel 96 niet gebaseerd op de verschillende kwantitatieve aspecten daarvan, doch op de algemene criteria welke het Italiaanse stelsel der teruggave bij export kenmerken.

Verzoekster wijst erop dat alle restituties worden toegestaan in de vorm van een bedrag berekend per kilogram gewicht der betreffende produkten en dat zij werden bepaald zonder samenhang met de op die produkten toegepaste of toe te passen heffingen. Zij meent dat dit stelsel van teruggave volgens een globaal criterium van gemiddelde tarieven per produkt of groepen van produkten in strijd is met artikel 96. Deze grief ziet op alle belastingen welke in het kader van die bepaling voor teruggave in aanmerking komen.

Deze globale methode op basis van gemiddelde tarieven leidt praktisch tot het onvermijdelijke gevolg dat het bedrag van bepaalde restituties dat van de werkelijke fiscale lasten te boven gaat.

Weliswaar voorziet artikel 97 — een uitzonderingsbepaling — de vaststelling van gemiddelde percentages, doch slechts voor een belasting en een heffingstechniek welke tot het onderhavige geval in geen enkel verband staan.

Hiertegen merkt verweerster allereerst op dat de Commissie geen enkel bezwaar heeft gemaakt tegen de toepassing van een globaal tarief voor de teruggave van andere indirecte belastingen dan die waarover het thans gaat.

Zij betoogt voorts dat de Lid-Staten binnen het kader van hun soevereiniteit vrij blijven in de keus der modaliteiten welke, gelet op hun eigen rechtsorde, voor de uitoefening der hun bij artikel 96 toegekende bevoegdheid het geschiktst voorkomen; het toezicht van de Commissie kan zich slechts uitstrekken tot het uiteindelijke resultaat.

Verweerster wijst er nog op dat het aanwenden van globale stelsels in talrijke verdragsartikelen wordt toegestaan (met name in artikel 97); nu artikel 96 zulk een systeem niet uitsluit kan de Commissie de Italiaanse Regering daarvan geen verwijt maken.

Ten slotte, aldus verweerster, werden bij de verlaging van 31 december 1963 zodanige percentages vastgesteld, dat niet kan worden beweerd dat sommige teruggaven strijdig met het Verdrag zouden zijn.