<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2004PLA.1101089501.case.xml"><NO.CASE>C-467/02</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62002J0467</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>10924</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10944</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20041111">11.11.2004 r.</DATE> — SPRAWA C-467/02</LEFT><RIGHT>CETINKAYA</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20041111">11 listopada 2004 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-467/02</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20021219">19 grudnia 2002 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20021227">27 grudnia 2002 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Inan Cetinkaya</P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P>Land Baden-Württemberg</P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (druga izba),</P><P>w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie,</P><?PAGE NO="I-10925"?><P>rzecznik generalny: P. Léger,</P><P>sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.CONSID><CONSID><P>uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20040317">17 marca 2004 r.</DATE>,</P></CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu I. Cetinkai przez C. Trurnita, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu niemieckiego przez W.-D. Plessinga i A. Tiemann, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu portugalskiego przez L. Ineza Fernandesa i A. C. Branco, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez D. Martina i H. Kreppela, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20040610">10 czerwca 2004 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL><P>wydaje następujący</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6, 7 i 14 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia <DATE ISO="19800919">19 września 1980 r.</DATE> w sprawie<?PAGE NO="I-10926"?> rozwoju stowarzyszenia (zwana dalej <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>decyzją nr 1/80<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>). Rada Stowarzyszenia została ustanowiona na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu <DATE ISO="19630912">12 września 1963 r.</DATE> w Ankarze przez Republikę Turcji, z jednej strony, i przez Państwa Członkowskie EWG oraz Wspólnotę, z drugiej, który został zawarty, zatwierdzony i potwierdzony w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia <DATE ISO="19631223">23 grudnia 1963 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="P" NO.OJ="217" DATE.PUB="1964" PAGE.FIRST="3685">Dz.U. 1964, 217, str. 3685</REF.DOC.OJ>, zwany dalej <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>układem o stowarzyszeniu<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został złożony w ramach postępowania w sprawie skargi I. Cetinkai, obywatela tureckiego, przeciwko Land Baden-Württemberg w przedmiocie procedury wydalenia z terytorium Niemiec.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Decyzja nr 1/80</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 decyzji nr 1/80:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>Pracownik turecki legalnie zatrudniony na rynku pracy Państwa Członkowskiego ma w tym Państwie, z zastrzeżeniem przepisów art. 7 dotyczącego dostępu członków jego rodziny do zatrudnienia, prawo:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>po roku legalnego zatrudnienia, do odnowienia pozwolenia na pracę u tego samego pracodawcy, o ile jego stanowisko zostaje zachowane;</P></ITEM><?PAGE NO="I-10927"?><ITEM><P>po trzech latach legalnego zatrudnienia i z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z Państw Członkowskich Wspólnoty, przyjęcia, w tym samym zawodzie u dowolnego pracodawcy, oferty pracy złożonej na normalnych warunkach i zarejestrowanej przez służby zatrudnienia tego Państwa Członkowskiego;</P></ITEM><ITEM><P>po czterech latach legalnego zatrudnienia, swobodnego dostępu do dowolnej pracy najemnej.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Urlopy wypoczynkowe i nieobecność w pracy z powodu macierzyństwa, wypadku przy pracy lub krótkotrwałej choroby są wliczane do okresu legalnego zatrudnienia. Okresy niezawinionego bezrobocia, należycie poświadczone przez właściwe władze oraz nieobecność w pracy z powodu długotrwałej choroby, jakkolwiek nie zaliczają się do okresu legalnego zatrudnienia, nie naruszają praw nabytych z tytułu poprzedniego zatrudnienia<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>[tłumaczenie nieoficjalne, podobnie jak wszystkie cytaty z tej decyzji poniżej].</TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 7 decyzji nr 1/80:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Członkowie rodziny pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego na rynku pracy Państwa Członkowskiego, którzy uzyskali zgodę na dołączenie do niego:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>mają prawo przyjęcia — z zastrzeżeniem pierwszeństwa pracowników z Państw Członkowskich Wspólnoty — dowolnej oferty pracy, jeżeli zamieszkują tam legalnie od co najmniej trzech lat;</P></ITEM><?PAGE NO="I-10928"?><ITEM><P>korzystają z dostępu do dowolnej pracy najemnej, jeżeli zamieszkują tam legalnie od co najmniej pięciu lat.</P></ITEM></LIST><P>Dzieci pracowników tureckich, które ukończyły naukę zawodu w przyjmującym państwie, niezależnie od okresu zamieszkiwania w tym Państwie Członkowskim, jednakże pod warunkiem legalnego zatrudnienia jednego z rodziców w tym Państwie przez okres co najmniej trzech lat, mają prawo przyjąć w tym Państwie Członkowskim dowolną ofertę pracy<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń uzasadnionych względami porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Uregulowania krajowe</P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Paragraf 47 ust. 1 i 2 Ausländergesetz (ustawy o cudzoziemcach, zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>AuslG<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>) stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>Obcokrajowiec podlega wydaleniu:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>w wypadku prawomocnego skazania za jedno lub więcej przestępstw umyślnych na karę co najmniej trzech lat pozbawienia wolności lub na co najmniej trzy lata<?PAGE NO="I-10929"?> specjalnej kary dla nieletnich, prawomocnego skazania za przestępstwa umyślne na kary tych kategorii na łączny okres co najmniej trzech lat w ciągu lat pięciu, lub gdy podczas ostatniego prawomocnego skazania zastosowano środek karny w postaci odosobnienia, lub</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>w wypadku prawomocnego skazania, bez zawieszenia, na co najmniej dwa lata specjalnej kary dla nieletnich lub na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne w rozumieniu ustawy o środkach odurzających za naruszenie porządku publicznego w warunkach określonych w § 125a zdanie drugie kodeksu karnego lub za naruszenie porządku publicznego w rozumieniu § 125 kodeksu karnego przez udział w nielegalnym zgromadzeniu lub nielegalnej manifestacji.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Cudzoziemiec zwykle podlega wydaleniu</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>w wypadku prawomocnego skazania, bez zawieszenia wykonania kary, na co najmniej dwa lata specjalnej kary dla nieletnich lub na karę pozbawienia wolności za jedno lub więcej przestępstw umyślnych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>w wypadku, gdy z naruszeniem przepisów ustawy o środkach odurzających uprawia, produkuje, przywozi, przewozi w tranzycie lub wywozi, sprzedaje, udostępnia innym albo w dowolny inny sposób wprowadza do obrotu narkotyk lub nim handluje, podżega do popełnienia jednego z wyżej wymienionych czynów lub w nim współuczestniczy<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-10930"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Paragraf 48 ust. 1 AuslG stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>Cudzoziemiec, który:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>posiada dokument stałego pobytu,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>otrzymał zezwolenie na pobyt na czas nieoznaczony i urodził się na terytorium kraju lub przybył na to terytorium jako małoletni,</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>otrzymał zezwolenie na pobyt na czas nieoznaczony i zawarł związek małżeński lub pozostaje w nieformalnym związku z cudzoziemcem, o którym mowa w pkt 1 i 2,</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[...]</P><P>podlega wydaleniu jedynie z ważnych względów bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Względy te występują z reguły w wypadkach, o których mowa w art. 47 ust. 1<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>.</P></NP></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Sąd krajowy we wniosku podaje, że I. Cetinkaya, skarżący w postępowaniu głównym, urodził się <DATE ISO="19790124">24 stycznia 1979 r.</DATE> w Niemczech i zawsze tam zamieszkiwał. Od dnia <DATE ISO="19950309">9 marca 1995 r.</DATE> posiada zezwolenie na pobyt w tym Państwie Członkowskim na czas nieoznaczony.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10931"?><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>W lipcu 1995 r. I. Cetinkaya otrzymał dyplom ukończenia gimnazjum. Dwa miesiące później rozpoczął naukę zawodu cieśli, którą porzucił jednak w lutym następnego roku. Następnie pracował przez krótkie okresy u różnych pracodawców. Latem 1996 r. był przez kilka tygodni kelnerem w restauracji. Jesienią tego samego roku ponownie podjął naukę, by móc otrzymać zatrudnienie w sklepie, którą jednak porzucił po krótkim czasie. Od listopada 1996 r. do stycznia 1997 r. był zatrudniony w restauracji, po czym, do czerwca 1998 r. pracował w pewnej spółce, a w sierpniu i wrześniu 1998 r. w innej spółce. Po okresie bezrobocia do lipca 1999 r. I. Cetinkaya znalazł zatrudnienie jako pracownik w magazynie. Od dnia <DATE ISO="19990801">1 sierpnia 1999 r.</DATE> pracował w przedsiębiorstwie transportowym, którą to pracę po krótkim czasie porzucił. Zatrudniony był wreszcie jako operator maszyn, ale zrezygnował z tej pracy w grudniu 1999 r.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Sąd krajowy w postanowieniu dodaje, że rodzice i pięć starszych sióstr I. Cetinkai, z których trzy otrzymały obywatelstwo niemieckie, również zamieszkują w Niemczech, gdzie ich ojciec był zatrudniony do czasu przejścia na emeryturę. Rodzice i dwie siostry I. Cetinkai, posiadający nadal obywatelstwo tureckie, złożyli wniosek o nadanie obywatelstwa niemieckiego.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Ponadto sąd krajowy podaje, że I. Cetinkaya został w Niemczech skazany, w dniu <DATE ISO="19960801">1 sierpnia 1996 r.</DATE> na osiemdziesiąt godzin pracy społecznie użytecznej za współudział w kradzieży, współudział w rozboju i współudział w usiłowaniu rozboju w pięciu przypadkach, w dniu <DATE ISO="19970415">15 kwietnia 1997 r.</DATE> na karę dwóch tygodni pozbawienia wolności dla nieletnich, łącznie z karą poprzednią, w dniu <DATE ISO="19980324">24 marca 1998 r.</DATE> na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności dla nieletnich w zawieszeniu za udział w pobiciu, w dniu <DATE ISO="19991026">26 października 1999 r.</DATE> na karę dwóch lat pozbawienia wolności dla nieletnich, łącznie z karą poprzednią, za nielegalny handel środkami odurzającymi w znacznych ilościach i w dniu <DATE ISO="20000926">26 września 2000 r.</DATE> na karę trzech lat pozbawienia wolności dla nieletnich, łącznie z karą poprzednią, za nielegalne nabywanie narkotyków w związku z zawodowym handlem środkami odurzającymi w stu dwóch przypadkach, za nielegalne posiadanie narkotyków w znacznych<?PAGE NO="I-10932"?> ilościach w związku z zawodowym handlem środkami odurzającymi w dwóch przypadkach oraz za nielegalny przywóz narkotyków w znacznych ilościach i zawodowy handel środkami odurzającymi.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>I. Cetinkaya został zatrzymany w dniu <DATE ISO="20000107">7 stycznia 2000 r.</DATE> i umieszczony w zakładzie karnym dla młodocianych przestępców. W dniu <DATE ISO="20010122">22 stycznia 2001 r.</DATE> został zwolniony w celu odbycia leczenia odwykowego. Po dwóch pierwszych bezskutecznych próbach leczenia I. Cetinkaya w dniu <DATE ISO="20010910">10 września 2001 r.</DATE> rozpoczął nowe leczenie w zakładzie odwykowym, które ukończył z sukcesem latem 2002 r. Postanowieniem sądu z dnia <DATE ISO="20020820">20 sierpnia 2002 r.</DATE> uzyskał zawieszenie wykonania pozostałej części kary, zgodnie z przepisami Betäubungsmittelgesetz (ustawy o środkach odurzających, zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>BtMG<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>), co zdaniem sądu krajowego oznacza, że wzięto pod uwagę konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludności.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Od sierpnia 2002 r. I. Cetinkaya podjął ponownie naukę w szkole średniej, a ponadto dwa razy w tygodniu pełni dyżur nocny w zakładzie leczenia odwykowego.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20001103">3 listopada 2000 r.</DATE> właściwy organ administracji, mianowicie Regierungspräsidium Stuttgart, doręczył I. Cetinkai decyzję o natychmiastowym wydaleniu z Niemiec i zagroził bezzwłocznym doprowadzeniem do Turcji. Zdaniem tego organu, istniało poważne zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego w rozumieniu § 48 ust. 1 zdanie trzecie w związku z § 47 ust. 1 pkt 1 AuslG, co uzasadniało domniemanie prawne spełnienia przesłanek wydalenia. Wydalenie uznano za niezbędne ze względów prewencji ogólnej i szczególnej oraz za niesprzeczne z art. 7 decyzji nr 1/80, dlatego że wskutek pozbawienia wolności i leczenia odwykowego I. Cetinkaya przestał być aktywny na rynku pracy. Uznano ponadto, że nawet gdyby mógł on rościć prawo do pobytu na podstawie art. 7 decyzji nr 1/80, to w każdym razie spełnione zostały warunki wymienione w art. 14 tej decyzji.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10933"?><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20001208">8 grudnia 2000 r.</DATE> I. Cetinkaya zaskarżył tę decyzję przed sądem krajowym.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20020903">3 września 2002 r.</DATE> Regierungspräsidium Stuttgart zmienił wyżej wymienioną decyzję, dając I. Cetinkai czas do dnia <DATE ISO="20021004">4 października 2002 r.</DATE> na dobrowolne opuszczenie terytorium kraju. Tytułem uzasadnienia Regierungspräsidium stwierdził, że I. Cetinkaya został zwolniony z zakładu karnego w dniu <DATE ISO="20010122">22 stycznia 2001 r.</DATE> celem odbycia leczenia odwykowego, co jest wystarczającym powodem uzasadniającym konieczność wyznaczenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20020906">6 września 2002 r.</DATE> I. Cetinkaya również tę decyzję zaskarżył do Verwaltungsgericht Stuttgart, który, po połączeniu obu postępowań, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Czy do urodzonego w Niemczech dziecka tureckiego pracownika zatrudnionego legalnie na rynku pracy ma zastosowanie art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 [...], jeżeli od urodzenia — a w każdym razie do osiągnięcia pełnoletności — korzystało ono z prawa pobytu (początkowo) wyłącznie w związku z prawem do łączenia rodzin lub jeżeli, w przypadku wyłączenia obowiązku uzyskania zezwolenia, nie usunięto go z terytorium kraju wyłącznie z tych względów?</TXT></NP><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy prawo członka rodziny do podjęcia zatrudnienia oraz do przedłużenia pobytu stosownie do art. 7 akapit pierwszy tiret drugie może zostać ograniczone wyłącznie na podstawie przesłanek wymienionych w art. 14 decyzji nr 1/80?</TXT></NP><?PAGE NO="I-10934"?><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Czy skazanie na karę trzech lat pozbawienia wolności dla nieletnich oznacza ostateczne wyłączenie z rynku pracy i tym samym utratę praw przysługujących na mocy art. 7 akapit pierwszy tiret drugie, także w sytuacji, gdy istnieją realne możliwości odbycia tylko części kary, ale za to w ramach warunkowego zwolnienia skazany zobowiązany będzie do odbycia leczenia odwykowego i przez ten okres nie będzie dostępny dla rynku pracy?</TXT></NP><NP><NO.P>4)</NO.P><TXT>Czy utrata miejsca pracy lub niemożność jej poszukiwania w przypadku bezrobotnego, spowodowane skazaniem na karę pozbawienia wolności (bez zawieszenia jej wykonania), są utożsamiane z okresem zawinionego bezrobocia w rozumieniu art. 6 ust. 2 zdanie drugie decyzji nr 1/80, które nie stoi na przeszkodzie utracie praw przysługujących na podstawie art. 6 ust. 1 i art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80?</TXT></NP><NP><NO.P>5)</NO.P><TXT>Czy odpowiedź zmieni się, jeżeli w odpowiednim i przewidywalnym czasie spodziewać się można zwolnienia, po którym jednak nastąpi okres leczenia odwykowego, a ponowne podjęcie pracy będzie możliwe dopiero po otrzymaniu świadectwa dodatkowego wykształcenia?</TXT></NP><NP><NO.P>6)</NO.P><TXT>Czy art. 14 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu sądowym należy brać pod uwagę zmianę sytuacji zainteresowanego lub zainteresowanych, uniemożliwiającą na przyszłość ograniczenie ich praw na podstawie art. 14 decyzji nr 1/80, która nastąpiła po wydaniu ostatniej decyzji właściwych władz?<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/>.</TXT></NP></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-10935"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań prejudycjalnych</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania pierwszego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W pierwszym pytaniu sąd krajowy zapytuje w istocie, czy art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on osoby dorosłej będącej dzieckiem tureckiego pracownika zatrudnionego legalnie na rynku pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim nawet w sytuacji, gdy osoba ta urodziła się i stale zamieszkiwała w tym państwie.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Sąd krajowy dochodzi bowiem, czy okoliczność, że I. Cetinkaya urodził się i stale zamieszkiwał w przyjmującym Państwie Członkowskim, w związku z czym nigdy nie podlegał obowiązkowi otrzymania pozwolenia na dołączenie do pracownika w rozumieniu tego przepisu, ma wpływ na jego zastosowanie.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Na pytanie to należy odpowiedzieć przecząco. Taki też pogląd wyrażono we wszystkich uwagach przedłożonych Trybunałowi.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Na podstawie brzmienia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80, gdzie mówi się expressis verbis wyłącznie o sytuacji, gdy członkom rodziny pracownika tureckiego <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>pozwolono do niego dołączyć<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>, nie sposób uznać, że prawodawca chciał wykluczyć możliwość korzystania z praw nadanych tym przepisem przez członków rodziny urodzonych na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego i którzy w związku z tym nie musieli ubiegać się o pozwolenie na dołączenie w ramach łączenia rodzin do pracownika tureckiego przebywającego w tym kraju.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10936"?><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Ustanowienie warunku uzyskania przez członków rodziny pozwolenia na dołączenie do pracownika tureckiego wynika stąd, że przepisy dotyczące stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją (zwanego dalej <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>stowarzyszeniem EWG-Turcja<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>) nie naruszają kompetencji Państw Członkowskich do regulowania wjazdu na ich terytorium obywateli tureckich oraz warunków podejmowania przez nich pierwszej działalności zawodowej, w związku z czym pierwszy przyjazd obywatela tureckiego do Państwa Członkowskiego podlega w zasadzie wyłącznie przepisom prawa krajowego tego państwa (zob. w szczególności wyrok z dnia <DATE ISO="20040930">30 września 2004 r.</DATE> w sprawie C-275/02 Ayaz, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 35).</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Ponieważ warunek ten ma za zadanie wykluczyć z zakresu stosowania art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 członków rodziny pracownika tureckiego, których wjazd i pobyt na terytorium Państwa Członkowskiego nastąpił z naruszeniem uregulowań prawnych tego państwa, nie można go w sposób zasadny odnieść do członka rodziny, który, jak to ma miejsce w sprawie głównej, urodził się i stale zamieszkiwał w tym Państwie Członkowskim i nie potrzebował w związku z tym pozwolenia na dołączenie do pracownika tureckiego.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Ponadto nic nie wskazuje, by zamiarem ustawodawcy było zróżnicowanie sytuacji członków rodzin pracowników tureckich w zależności od ich miejsca urodzenia, w sposób pozbawiający osoby urodzone w przyjmującym Państwie Członkowskim praw wynikających z art. 7 decyzji nr 1/80, w przeciwieństwie do osób, którym pozwolono na dołączenie do tego pracownika.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Tylko taka wykładnia zapewnia spójność systemu i osiągnięcie w pełni celu art. 7 akapit pierwszy decyzji, jakim jest stworzenie warunków sprzyjających łączeniu rodzin w przyjmujących Państwach Członkowskich poprzez umożliwienie, w pierwszym okresie, obecności członków rodziny u boku pracownika migrującego, a następnie ustabilizowanie ich sytuacji dzięki prawu do podjęcia pracy w tym<?PAGE NO="I-10937"?> państwie (zob. w szczególności wyroki z dnia <DATE ISO="19970417">17 kwietnia 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-351/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-2133">C-351/95 Kadiman, Rec. str. I-2133, pkt 34-36</REF.DOC.ECR>, oraz ww. wyrok w sprawie Ayaz, pkt 41).</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W związku z powyższym dziecko pracownika tureckiego, o którym mowa w art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80, może korzystać z praw ustanowionych tym przepisem, także w sytuacji, gdy urodziło się i stale zamieszkiwało na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Rząd niemiecki stawia natomiast pytanie, czy I. Cetinkaya spełnia inną z przesłanek stosowania art. 7 akapit pierwszy, mianowicie, czy jego ojciec jest pracownikiem <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>legalnie zatrudnionym na rynku pracy<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>. Zdaniem tego rządu, pracownik turecki, z którym związane są prawa członków jego rodziny, musi spełniać warunki wymienione w art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 w momencie, w którym członek jego rodziny niemający wykształcenia zawodowego pragnie skorzystać z uprawnień nadanych tym przepisem. Tymczasem postanowienie odsyłające nie podaje, czy utrata przez ojca I. Cetinkai charakteru pracownika nastąpiła przed czy po wydaniu decyzji o wydaleniu ani czy jego matka pracuje zawodowo.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Rozumowanie to należy odrzucić.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Nie można z brzmienia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 wywodzić twierdzenia, jakoby wymienieni tam członkowie rodziny tracili uprawnienia przysługujące im na podstawie tego przepisu tylko z tej przyczyny, że pracownik przestał być legalnie zatrudniony na rynku pracy w państwie przyjmującym.</TXT></NP><?PAGE NO="I-10938"?><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Trybunał orzekł w przeszłości, że Państwa Członkowskie nie mają prawa obwarowywać dodatkowymi warunkami pobytu członka rodziny pracownika tureckiego po upływie przewidzianego w art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 trzyletniego okresu, w czasie którego zainteresowany powinien co do zasady rzeczywiście zamieszkiwać z tym pracownikiem we wspólnym gospodarstwie domowym, tym bardziej więc nie mają takiego uprawnienia wobec obywatela tureckiego spełniającego warunki art. 7 akapit pierwszy tiret drugie decyzji nr 1/80 (zob. w szczególności wyrok z dnia <DATE ISO="20000316">16 marca 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-329/97" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-1487">C-329/97 Ergat, Rec. str. I-1487, pkt 37-39</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Tym samym członkowie rodziny, których dotyczy art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80, podobnie jak I. Cetinkaya, po pięciu latach legalnego pobytu wraz z pracownikiem korzystają ze swobodnego dostępu do rynku pracy w państwie przyjmującym, zgodnie z tiret drugim tego przepisu. Jego bezpośredni skutek jest taki, że zainteresowanym przysługuje prawo do pracy bezpośrednio na mocy decyzji nr 1/80, a co więcej, jego skuteczność wymaga istnienia jednocześnie równoległego prawa pobytu, opartego również na prawie wspólnotowym i niezależnego od trwania warunków niezbędnych do jego nabycia (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Ergat, pkt 40).</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>W związku z powyższym członek rodziny pracownika tureckiego legalnie zatrudnionego na rynku pracy, po okresie, odpowiednio, trzech lub pięciu lat, może korzystać z uprawnień, jakie daje przepis art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80, nawet jeżeli następnie pracownik ten przestał być aktywnym podmiotem rynku pracy Państwa Członkowskiego, na przykład z powodu przejścia na emeryturę.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Stąd okoliczność, że pracownik turecki nie jest już aktywny na rynku pracy w przyjmującym Państwie Członkowskim, jak to ma miejsce w sprawie głównej, nie<?PAGE NO="I-10939"?> pozbawia praw wynikających z art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 członka jego rodziny, który zamieszkiwał z nim przez wymagany okres pięciu lat.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Trzeba zatem na pierwsze pytanie odpowiedzieć, że przepis art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on sytuacji osoby dorosłej, będącej dzieckiem pracownika tureckiego, który jest lub był legalnie zatrudniony w przyjmującym Państwie Członkowskim, także jeżeli osoba ta urodziła się i zawsze zamieszkiwała w tym państwie.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania drugiego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Jak wynika z postanowienia odsyłającego, to pytanie sądu krajowego ma w istocie na celu ustalenie, czy art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 stoi na przeszkodzie ograniczeniu, ze względu na przedłużającą się nieobecność na rynku pracy wskutek skazania na karę pozbawienia wolności oraz późniejszego odbywania leczenia odwykowego, nadanych tym przepisem praw osób będących w sytuacji I. Cetinkai.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Jak Trybunał orzekł w przeszłości, istnieją dwojakiego rodzaju ograniczenia prawa pobytu, będącego uzupełnieniem prawa dostępu do rynku pracy i prawa podejmowania zatrudnienia, z jakich korzystają członkowie rodzin pracowników tureckich. Po pierwsze, sam art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 daje Państwom Członkowskim możliwość położenia kresu pobytowi obywatela tureckiego na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego, w indywidualnych i należycie uzasadnionych przypadkach, gdy przez swoje osobiste zachowanie stanowi on zagrożenie dla porządku, bezpieczeństwa lub zdrowia publicznego. Po drugie, członek rodziny, któremu pozwolono dołączyć do pracownika tureckiego w Państwie Członkowskim i który następnie opuszcza terytorium Państwa Członkowskiego na dłuższy czas bez uzasadnionego powodu traci w zasadzie status prawny, jaki nabył na podstawie art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 (zob. ww. wyrok w sprawie Ergat, pkt 45, 46 i 48).</TXT></NP><?PAGE NO="I-10940"?><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Jak słusznie podniósł rzecznik generalny w pkt 40 opinii, wykładnia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 przyjęta w wyroku w sprawie Ergat, dotyczącym sytuacji członka rodziny, który dołączył do pracownika w państwie przyjmującym, znajduje tym bardziej zastosowanie w sytuacji członka rodziny, który urodził się i stale zamieszkiwał na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego, jak to ma miejsce w sprawie głównej.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Zatem art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że prawa, jakie na mocy tego przepisu przysługują członkom rodziny pracowników tureckich spełniającym warunek minimalnego okresu zamieszkiwania mogą zostać ograniczone wyłącznie na podstawie art. 14 decyzji nr 1/80 — to znaczy ze względów porządku, bezpieczeństwa i zdrowia publicznego — lub z powodu opuszczenia terytorium Państwa Członkowskiego na dłuższy czas bez uzasadnionego powodu.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Należy zatem na drugie pytanie odpowiedzieć, że art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 stoi na przeszkodzie ograniczeniu wynikających z tego przepisu praw obywateli tureckich będących w sytuacji I. Cetinkai ze względu na przedłużającą się nieobecność na rynku pracy wskutek skazania na karę pozbawienia wolności oraz późniejszego odbywania leczenia odwykowego.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytań trzeciego, czwartego i piątego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Wziąwszy pod uwagę odpowiedź na drugie pytanie, nie ma konieczności udzielania odpowiedzi na pytania trzecie, czwarte i piąte, których punktem wyjścia jest założenie, że prawa przysługujące członkowi rodziny pracownika tureckiego na podstawie art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 mogą zostać ograniczone<?PAGE NO="I-10941"?> z powodów innych niż powody wymienione w art. 14 decyzji nr 1/80 lub opuszczenie terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego na dłuższy czas bez uzasadnionego powodu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania szóstego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>W pytaniu tym sąd krajowy dochodzi, czy art. 14 decyzji nr 1/80 należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on sądy krajowe badające legalność decyzji o wydaleniu wydanej wobec obywatela tureckiego do wzięcia pod uwagę okoliczności faktycznych, które miały miejsce po wydaniu ostatniej decyzji właściwych władz, a które powodują ustanie przesłanek ograniczania uprawnień tego obywatela określonych w wyżej wymienionym przepisie.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Zdaniem Trybunału, z treści art. 12 układu o stowarzyszeniu i art. 36 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu <DATE ISO="19701123">23 listopada 1970 r.</DATE> w Brukseli i zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia <DATE ISO="19721219">19 grudnia 1972 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="293" DATE.PUB="1972" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 293, str. 1</REF.DOC.OJ>), a także z celów decyzji nr 1/80 wynika, że zasady ustanowione w art. 48 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE), 49 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 40 WE) i 50 Traktatu WE (obecnie art. 41 WE) należy stosować, w miarę możliwości, do obywateli tureckich korzystających z praw nadanych wymienioną decyzją (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Ayaz, pkt 44).</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>W związku z tym, ustalając zakres stosowania wyjątku ze względu na porządek publiczny, ustanowionego w art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80, należy odwołać się do interpretacji tego samego wyjątku w odniesieniu do swobodnego przepływu pracowników z Państw Członkowskich Wspólnoty. Rozumowanie to jest tym<?PAGE NO="I-10942"?> bardziej uzasadnione, że brzmienie wymienionego przepisu jest niemal identyczne z brzmieniem art. 48 ust. 3 Traktatu (wyrok z dnia <DATE ISO="20000210">10 lutego 2000 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-340/97" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-957">C-340/97 Nazli, Rec. str. I-957, pkt 56</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>W odniesieniu do art. 3 dyrektywy Rady 64/221/EWG z dnia <DATE ISO="19640225">25 lutego 1964 r.</DATE> w sprawie koordynacji specjalnych środków dotyczących przemieszczania się i pobytu cudzoziemców, uzasadnionych względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego (<REF.DOC.OJ COLL="P" NO.OJ="056" DATE.PUB="1964" PAGE.FIRST="850">Dz.U. 56, str. 850</REF.DOC.OJ>) Trybunał stwierdził, że w celu stwierdzenia istnienia podstaw do wydalenia obywatela innego Państwa Członkowskiego na podstawie wyjątku ze względu na porządek publiczny właściwe władze krajowe powinny zbadać osobno w każdym przypadku, czy okoliczności uzasadniające taką decyzję wskazują na osobiste zachowanie pozwalające stwierdzić istnienie aktualnego zagrożenia porządku publicznego. Ani brzmienie art. 3 dyrektywy, ani orzecznictwo Trybunału nie podają bardziej szczegółowych wskazówek co do daty, jaką należy przyjąć, badając <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>aktualny<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/> charakter zagrożenia (wyrok z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawach C-482/01 i C-493/01 Orfanopoulos i Oliveri, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 77).</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>W ww. wyroku w sprawach Orfanopoulos i Oliveri, pkt 82, Trybunał uznał za niezgodną z art. 3 dyrektywy 64/221 praktykę sądów krajowych polegającą na pomijaniu przy badaniu zgodności z prawem wydalenia obywatela Państwa Członkowskiego okoliczności faktycznych mogących spowodować ustanie lub zasadnicze zmniejszenie aktualnego zagrożenia dla porządku publicznego wynikającego z zachowania zainteresowanego, które miały miejsce po wydaniu ostatniej decyzji właściwych władz.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Jak wspomniano już w pkt 42 i 43 niniejszego wyroku, art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 nakłada na władze krajowe ograniczenia analogiczne do stosowanych w przypadku wydalenia obywatela Państwa Członkowskiego. Przepis ten, podobnie jak art. 3<?PAGE NO="I-10943"?> dyrektywy 64/221, nie zawiera wskazówek co do dat, jakie należy przyjąć, ustalając aktualny charakter zagrożenia.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Stąd, w świetle zasad ustanowionych w ramach swobodnego przepływu pracowników pochodzących z Państw Członkowskich, a stosowanych również do pracowników tureckich korzystających z praw nadanych im decyzją nr 1/80, sądy krajowe winny brać pod uwagę przy badaniu legalności wydalenia obywatela innego Państwa Członkowskiego okoliczności faktyczne mogące spowodować ustanie lub znaczne zmniejszenie aktualnego zagrożenia dla porządku publicznego wynikającego z zachowania zainteresowanego, które miały miejsce po wydaniu ostatniej decyzji właściwych władz.</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Należy zatem na szóste pytanie odpowiedzieć, że art. 14 decyzji nr 1/80 zobowiązuje sądy krajowe badające legalność decyzji o wydaleniu obywatela tureckiego do wzięcia pod uwagę okoliczności faktycznych, które miały miejsce po wydaniu ostatniej decyzji właściwego organu, a które powodują ustanie przesłanek do ograniczenia uprawnień tego obywatela określonych w tym przepisie.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-10944"?><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Przepis art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 z dnia <DATE ISO="19800919">19 września 1980 r.</DATE> w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia ustanowiona na mocy układu o stowarzyszeniu pomiędzy Europejską Wspólnota Gospodarcza a Turcją, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on sytuacji osoby dorosłej, będącej dzieckiem pracownika tureckiego, który jest lub był legalnie zatrudniony w przyjmującym Państwie Członkowskim, także jeżeli osoba ta urodziła się i zawsze zamieszkiwała w tym państwie.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 stoi na przeszkodzie ograniczeniu, ze względu na przedłużającą się nieobecność na rynku pracy wskutek skazania na karę pozbawienia wolności oraz późniejszego odbywania leczenia odwykowego, wynikających z tego przepisu praw obywateli tureckich będących w sytuacji I. Cetinkai.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>3)</NO.P><TXT>Artykuł 14 decyzji nr 1/80 zobowiązuje sądy krajowe badające legalność decyzji o wydaleniu obywatela tureckiego do wzięcia pod uwagę okoliczności faktycznych, które miały miejsce po wydaniu ostatniej decyzji właściwego organu, a które powodują ustanie przesłanek do ograniczenia uprawnień tego obywatela, określonych w tym przepisie.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>