<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.55-20141201.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T‑468/14</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62014TJ0468</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2016:296">EU:T:2016:296</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>12</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>12</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20160512">12.5.2016</DATE> R. – SPRAWA T‑468/14</P><P>HOLISTIC INNOVATION INSTITUTE/KOMISJA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok sądu</HT> (szósta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20160512">12 maja 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INDEX><KEYWORD>Pomoc finansowa</KEYWORD><KEYWORD>Badania naukowe</KEYWORD><KEYWORD>Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007-2013)</KEYWORD><KEYWORD>Projekt eDIGIREGION</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja Komisji o wykluczeniu przedsiębiorstwa z udziału w projekcie</KEYWORD><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD><KEYWORD>Termin do wniesienia skargi</KEYWORD><KEYWORD>Rozpoczęcie biegu terminu</KEYWORD><KEYWORD>Niedopuszczalność</KEYWORD><KEYWORD>Odpowiedzialność pozaumowna</KEYWORD><KEYWORD>Krzywda</KEYWORD><KEYWORD>Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom</KEYWORD></INDEX><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑468/14</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Holistic Innovation Institute, SLU</HT>, z siedzibą w Pozuelo de Alarcón (Hiszpania), reprezentowana początkowo przez adwokata R. Muñiza Garcíę, a następnie przez adwokata J. Marína Lópeza,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Europejskiej</HT>, reprezentowanej przez R. Lyala, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez adwokata J. Rivasa Andrésa,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot z jednej strony żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji ARES (2014) 710158 z dnia <DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, wykluczającej udział skarżącej w projekcie eDIGIREGION, a z drugiej strony, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE, żądanie naprawienia domniemanej szkody poniesionej przez skarżącą w następstwie tej decyzji do wysokości <FT TYPE="NUMBER">3055000</FT> EUR z odsetkami za zwłokę oraz, tytułem żądania ewentualnego, wyznaczenie biegłego w celu oszacowania poniesionej szkody,</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (szósta izba),</P><P>w składzie S. Frimodt Nielsen, prezes, F. Dehousse (sprawozdawca) i A.M. Collins, sędziowie,</P><P>sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20160114">14 stycznia 2016 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Skarżąca, Holistic Innovation Institute, SLU, jest spółką hiszpańską, powstałą w czerwcu 2011 r., prowadzącą działalność gospodarczą głównie w sektorze telekomunikacji, rozwoju i usług konsultingowych w telekomunikacji, jak również w zakresie badań i innowacji. Jej jedyny przedstawiciel prawny i administracyjny był uprzednio prezesem zarządu spółki R., postawionej dobrowolnie w stan likwidacji w lutym 2012 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>W latach 2012 i 2013 skarżąca wraz z piętnastoma innymi przedsiębiorstwami i podmiotami regionalnymi uczestniczyła w konsorcjum, które przedstawiło propozycję udziału w projekcie eDIGIREGION (Realising Digital Agenda Through Transnational Cooperation Between Regions).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Projekt ten ma na celu stworzenie cyfrowego rejestru dzięki współpracy międzynarodowej pomiędzy regionami. Projekt ten został zainicjowany przez Komisję Wspólnot Europejskich decyzją nr 1982/2006/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061218">18 grudnia 2006 r.</DATE> dotyczącą siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="412" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 412, s. 1</REF.DOC.OJ>). Projekt eDIGIREGION był przewidziany na okres 36 miesięcy, a wkład finansowy Unii Europejskiej odpowiadał kwocie nieprzekraczającej <FT TYPE="NUMBER">2999971</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Ponieważ propozycja przedstawiona Komisji przez konsorcjum została oceniona na 13 z 15 możliwych punktów w ramach pierwszej oceny, w lutym 2013 r. rozpoczął się etap negocjacji z Komisją.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>W kwietniu 2013 r. Komisja otrzymała dodatkowe informacje, dotyczące w szczególności wyników audytu przeprowadzonego uprzednio w spółce R., podobieństw występujących pomiędzy skarżącą a spółką R. oraz innych aspektów związanych ze zdolnością operacyjną i finansową skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Pocztą elektroniczną z dnia 28 i 29 maja, 12 i 19 czerwca i <DATE ISO="20130702">2 lipca 2013 r.</DATE> Komisja zwróciła się do skarżącej o informacje dotyczące danych finansowych i operacyjnych, w szczególności dotyczących kwalifikacji pracowników. Przedstawiciel skarżącej odpowiedział za pomocą poczty elektronicznej w dniach 29 maja, 4, 13 i <DATE ISO="20130619">19 czerwca 2013 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Pismem nieopatrzonym datą, które – jak wynika z akt sprawy – zostało sporządzone w dniu <DATE ISO="20130920">20 września 2013 r.</DATE>, Komisja poinformowała skarżącą, że po dogłębnej analizie jej zdolności operacyjnej i finansowej uznała, iż skarżąca nie wykazuje zdolności do realizacji zadań przewidzianych w propozycji projektu. Komisja uznała zatem, iż należy wykluczyć skarżącą z udziału w projekcie eDIGIREGION.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20130930">30 września 2013 r.</DATE> skarżąca potwierdziła fakt otrzymania pisma Komisji informującego o wykluczeniu jej z udziału w projekcie eDIGIREGION. Zakwestionowała ona tę decyzję, wskazując, że jest gotowa dostarczyć koniecznych dowodów w celu wykazania swej zdolności operacyjnej i finansowej, oraz zwróciła się do Komisji o dokonanie ponownej oceny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20131015">15 października 2013 r.</DATE> Komisja potwierdziła odbiór sprzeciwu skarżącej, wskazując, że skarżąca uzyska odpowiedź w listopadzie 2013 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>W październiku i listopadzie 2013 r. miała miejsce wymiana korespondencji elektronicznej pomiędzy przedstawicielem skarżącej z jednej strony a Komisją i koordynatorem projektu eDIGIREGION z drugiej strony. W piśmie z dnia <DATE ISO="20131129">29 listopada 2013 r.</DATE> Komisja wyjaśniła skarżącej, że nie opóźniała celowo negocjacji ani nie ujawniła poufnych informacji oraz że nie wywierała presji na jakiekolwiek osoby trzecie, które doprowadziły do wykluczenia skarżącej z udziału w projekcie. Komisja<?PAGE NO="3"?> potwierdziła, że była w trakcie dokonywania ponownej oceny informacji, na których oparła się, wydając decyzję o wykluczeniu skarżącej z udziału w projekcie eDIGIREGION, oraz wskazała, że jeśli nowa ocena doprowadzi do pozytywnych wniosków, Komisja nie będzie sprzeciwiała się temu, by skarżąca ponownie weszła w skład konsorcjum. Komisja poinformowała ją jednak, że ta nowa ocena nie mogła spowodować zawieszenia negocjacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20131220">20 grudnia 2013 r.</DATE> Komisja potwierdziła, szczegółowo argumentując, swoją ocenę, zgodnie z którą skarżąca powinna zostać wykluczona z udziału w projekcie eDIGIREGION, ponieważ nie posiadała ona wystarczającej zdolności w zakresie zarządzania i administracji, sprawiała mylne wrażenie co do swych możliwości technicznych i naukowych oraz posiadała małą zdolność do współfinansowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140114">14 stycznia 2014 r.</DATE> skarżąca skierowała do członka Komisji odpowiedzialnego w dziedzinie badań, innowacji i nauki pismo, w którym zakwestionowała ocenę Komisji. Do pisma dołączyła załącznik, w którym sformułowała swe argumenty w odpowiedzi na argumenty Komisji z dnia <DATE ISO="20131220">20 grudnia 2013 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W piśmie z dnia <DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, wysłanym listem poleconym z potwierdzeniem odbioru, doręczonym w dniu <DATE ISO="20140321">21 marca 2014 r.</DATE>, wraz z załącznikiem zawierającym szczegółową odpowiedź na argumenty skarżącej, Komisja poinformowała ją, iż potwierdza swe wnioski przekazane uprzednio w piśmie z dnia <DATE ISO="20131220">20 grudnia 2013 r.</DATE>, że jej decyzja o wykluczeniu skarżącej z negocjacji jest odtąd ostateczna oraz że skarżącej przysługuje, na podstawie art. 263 TFUE, prawo wniesienia skargi do Sądu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia tego pisma. Komisja dodała, że ewentualna odpowiedź skarżącej na to pismo nie skutkuje zawieszeniem biegu przedawnienia terminu na wniesienie skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>W piśmie z dnia <DATE ISO="20140402">2 kwietnia 2014 r.</DATE> skarżąca poinformowała Komisję, iż uważała jej ocenę za błędną oraz że zamierzała zaskarżyć ją na drodze sądowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20140512">12 maja 2014 r.</DATE> Komisja ustosunkowała się do pisma skarżącej, wskazując, iż motywy wykluczenia jej z udziału w projekcie zostały przedstawione wcześniej oraz że ponieważ nie przedstawiła ona żadnego nowego elementu oceny, Komisja nie ma nic do dodania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Umowa o udzielenie dotacji została podpisana w dniu <DATE ISO="20140328">28 marca 2014 r.</DATE> bez udziału skarżącej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20140624">24 czerwca 2014 r.</DATE> skarżąca wniosła niniejszą skargę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Na wniosek sędziego sprawozdawcy Sąd (szósta izba) postanowił o otworzeniu ustnego etapu postępowania. W ramach środków organizacji postępowania określonych w art. 89 regulaminu postępowania przed Sądem Sąd zwrócił się do stron do udzielenie pisemnej odpowiedzi na pytanie dotyczące dopuszczalności skargi o odszkodowanie. Strony zastosowały się do tego wezwania w wyznaczonym terminie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Na rozprawie w dniu <DATE ISO="20160114">14 stycznia 2016 r.</DATE> wysłuchane zostały wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>W swej skardze skarżąca wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o wykluczeniu jej z projektu eDIGIREGION;</P></ITEM><ITEM><P>zarządzenie sporządzenia ekspertyzy sądowej i powołanie biegłego w celu określenia wysokości szkody majątkowej poniesionej przez skarżącą;</P></ITEM><?PAGE NO="4"?><ITEM><P>przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków w osobach niektórych koordynatorów projektu;</P></ITEM><ITEM><P>zasądzenie od Komisji odszkodowania tytułem naprawienia poniesionej przez skarżącą szkody do wysokości <FT TYPE="NUMBER">3055000</FT> EUR, wraz z odsetkami za zwłokę, lub, tytułem żądania ewentualnego, wypłatę kwoty ustalonej przez biegłego sądowego;</P></ITEM><ITEM><P>ogłoszenie wyroku Sądu w niniejszej sprawie w mediach specjalistycznych, a przynajmniej w niektórych biuletynach Komisji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub, tytułem żądania ewentualnego, oddalenie skargi jako bezzasadnej;</P></ITEM><ITEM><P>oddalenie żądania naprawienia szkody jako bezzasadnego;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącej kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona po terminie, jest zatem niedopuszczalna. Twierdzi ona, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu <DATE ISO="20140321">21 marca 2014 r.</DATE>, a skarga została wniesiona dopiero w dniu <DATE ISO="20140624">24 czerwca 2014 r.</DATE>, to znaczy po upływie terminu na wniesienie skargi. W duplice Komisja dodaje, że zaskarżona decyzja powoduje skutki prawne od dnia jej doręczenia adresatowi, bez konieczności jej publikacji. Ponadto skarga w wersji oryginalnej, podpisana elektronicznie, została wysłana pocztą elektroniczną w dniu <DATE ISO="20140520">20 maja 2014 r.</DATE>, podczas gdy jedynym sposobem składania pism procesowych w wersji elektronicznej jest posłużenie się aplikacją e‑Curia. Poza tym podpisany oryginał skargi wpłynął do sekretariatu Sądu dopiero w dniu 14 czerwca, to jest po upływie dodatkowego dziesięciodniowego terminu przewidzianego w art. 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Skarżąca utrzymuje, że skarga jest dopuszczalna. Wskazuje ona, że termin na wniesienie skargi biegnie od dnia ogłoszenia zaskarżonej decyzji oraz że w odpowiedzi na skargę nie wspomniano o dacie ogłoszenia. Skarżąca twierdzi jednocześnie, że skarga opatrzona podpisem elektronicznym została złożona w terminie, przed ogłoszeniem zaskarżonej decyzji. Dodaje ona, iż wyznaczony przez Sąd termin na uzupełnienie braków został dochowany. Na rozprawie skarżąca powołała się na konieczność przestrzegania prawa do skutecznego środka prawnego oraz istnienie usprawiedliwionego błędu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE skarga o stwierdzenie nieważności powinna zostać wniesiona w terminie dwóch miesięcy, stosownie do przypadku, od daty publikacji zaskarżonego aktu, jego notyfikowania skarżącemu lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o tym akcie. Z art. 297 ust. 2 akapit trzeci TFUE wynika, że decyzje, które wskazują adresata, tak jak w niniejszej sprawie, są notyfikowane adresatom i stają się skuteczne wraz z tą notyfikacją. Ponadto, zgodnie z art. 102 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE>, terminy procesowe są przedłużane o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem termin do wniesienia skargi ma charakter bezwzględnie wiążący, ponieważ został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności stanów prawnych oraz uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnego traktowania przy administrowaniu wymiarem sprawiedliwości, a sąd Unii powinien z urzędu weryfikować, czy został on dotrzymany (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970123">23 stycznia 1997 r.</DATE>, <NAME.CASE>Coen</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑246/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:33">EU:C:1997:33</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121206">6 grudnia 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Evropaïki Dynamiki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑167/10</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:651">EU:T:2012:651</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku zaskarżona decyzja została zawarta w piśmie Komisji z dnia <DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, wysłanym do skarżącej listem poleconym z potwierdzeniem odbioru. Jest bezsporne, że skarżąca otrzymała je w dniu <DATE ISO="20140321">21 marca 2014 r.</DATE> Poza tym pismo to precyzowało, że decyzja o wykluczeniu skarżącej z negocjacji była ostateczna oraz że skarżąca mogła wnieść skargę do Sądu na podstawie art. 263 TFUE w terminie dwóch miesięcy od doręczenia wspomnianego pisma. Pismo to wskazywało dodatkowo, że odpowiedzi skarżącej nie skutkowały zawieszeniem biegu przedawnienia terminu na wniesienie skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>Inaczej zatem niż twierdzi skarżąca w replice, zaskarżona decyzja nie podlegała publikacji, a biorąc pod uwagę termin uwzględniający odległość, termin na wniesienie skargi upłynął w dniu <DATE ISO="20140602">2 czerwca 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Wprawdzie skarżąca wysłała skargę pocztą elektroniczną w dniu <DATE ISO="20140520">20 maja 2014 r.</DATE>, należy jednak przypomnieć, że zgodnie z art. 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE> data wpływu do sekretariatu, za pośrednictwem faksu lub poczty elektronicznej, kopii podpisanego oryginału pisma procesowego jest, do celów zachowania terminów procesowych, datą wpływu, tylko jeśli podpisany oryginał pisma procesowego zostanie złożony w sekretariacie nie później niż dziesięć dni po otrzymaniu faksu lub wiadomości elektronicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Podpisany oryginał skargi wpłynął w niniejszej sprawie do sekretariatu Sądu dopiero w dniu <DATE ISO="20140606">6 czerwca 2014 r.</DATE>, czyli po upływie terminu dziesięciu dni, o którym mowa w art. 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Ponadto oryginał ten nie zawierał odręcznego podpisu adwokata skarżącej, a jedynie odręczny podpis skarżącej oraz kopię podpisu jej adwokata.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Nieprzedstawienie oryginału skargi podpisanej przez upoważnionego do tego adwokata lub radcę prawnego nie należy natomiast do tych braków formalnych, które mogą zostać uzupełnione zgodnie z art. 44 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE> Należy zatem uznać, że jest to istotny przepis proceduralny, który powinien być stosowany w sposób ścisły, z tym skutkiem, że jego naruszenie pociąga za sobą niedopuszczalność skargi wraz z upływem terminów proceduralnych (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110922">22 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bell &amp; Ross/OHIM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑426/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:612">EU:C:2011:612</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120921">21 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Noscira/OHIM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑69/12 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:589">EU:C:2012:589</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20070523">23 maja 2007 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Eistrup</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑223/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2007:153">EU:T:2007:153</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>Należy odrzucić argument skarżącej, w którym powołuje się ona na usprawiedliwiony charakter swego błędu, popełnionego w związku z tym, że w prawie hiszpańskim brak podpisu pełnomocnika na pozwie jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu. Pojęcie usprawiedliwionego błędu musi bowiem podlegać ścisłej wykładni i może obejmować jedynie wyjątkowe okoliczności (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110922">22 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bell &amp; Ross/OHIM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑426/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:612">EU:C:2011:612</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Za przygotowanie, nadzorowanie i sprawdzenie pism procesowych, które mają być złożone w sekretariacie, pełną odpowiedzialność ponosi pełnomocnik danej strony, wobec czego w niniejszym przypadku argumenty skarżącej odwołujące się do prawa krajowego nie uprawniają wniosku o istnieniu wyjątkowych okoliczności w rozumieniu znajdującego zastosowanie orzecznictwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Ponadto fakt, że brak podpisu pełnomocnika na skardze nie jest zgodnie z prawem Unii brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu (zob. pkt 31 powyżej), nie podważa prawa do skutecznego środka prawnego. W istocie bowiem ścisłe stosowanie przepisów proceduralnych odpowiada<?PAGE NO="6"?> wymogom pewności prawa oraz konieczności zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu w ramach wymiaru sprawiedliwości. Jeżeli warunki i terminy składania skarg ograniczają prawo do sądu, ograniczenie to nie stanowi naruszenia samej istoty prawa podstawowego do ochrony sądowej, jeśli tylko przewidujące je przepisy są jasne i nie stwarzają szczególnych trudności interpretacyjnych (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120921">21 września 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Noscira/OHIM</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑69/12 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:589">EU:C:2012:589</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Wynika stąd, że warunki określone art. 43 § 6 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE> nie zostały spełnione oraz że wysłanie skargi w dniu <DATE ISO="20140520">20 maja 2014 r.</DATE> nie może zostać uznane za skuteczne złożenie skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Poza tym skarżąca utrzymuje, że złożyła w terminie na wniesienie skargi skargę podpisaną za pomocą podpisu elektronicznego. Niemniej jednak skarga wniesiona za pomocą e‑Curia w dniu <DATE ISO="20140624">24 czerwca 2014 r.</DATE> została również wniesiona po terminie, jako że termin upłynął w dniu <DATE ISO="20140602">2 czerwca 2014 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>W konsekwencji skarga o stwierdzenie nieważności powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna, bez konieczności badania podniesionych przez skarżącą argumentów co do istoty sprawy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skargi o odszkodowanie</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest błędna i w jej wyniku skarżąca poniosła poważne konsekwencje ekonomiczne. Podnosi ona okoliczność utarty dochodów w związku z projektem eDIGIREGION, jak również z innymi projektami, i podkreśla negatywne oddziaływanie na klientów instytucjonalnych oraz na jej konkurencyjność. Ocenia ona wysokość poniesionej przez siebie szkody na <FT TYPE="NUMBER">3055000</FT> EUR i domaga się wyznaczenia biegłego sądowego w celu oszacowania poniesionej przez siebie szkody majątkowej. Po drugie, skarżąca twierdzi, że poniosła szkodę wynikającą z faktu, iż Komisja przedstawiła ją w złym świetle, co zaważyło na jej wiarygodności, i domaga się w tym zakresie publikacji i rozpowszechniania orzeczenia Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>W odpowiedzi na pytanie Sądu odnośnie do dopuszczalności skargi o odszkodowanie skarżąca podkreśla, że Komisja nie podniosła zarzutu niedopuszczalności takiej skargi, i twierdzi, że jest ona dopuszczalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Komisja nie zgadza się z tą argumentacją i w odpowiedzi na pytanie Sądu podnosi zarzut niedopuszczalności skargi o odszkodowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że na mocy art. 340 akapit drugi TFUE w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Unia powinna naprawić, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw państw członkowskich, szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii z tytułu bezprawnego działania jej organów w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu uzależnione jest od jednoczesnego spełnienia przesłanek, którymi są: bezprawność zachowania zarzucanego instytucji, rzeczywiste powstanie szkody i istnienie związku przyczynowego pomiędzy zarzucanym zachowaniem a poniesioną szkodą (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19820929">29 września 1982 r.</DATE>, <NAME.CASE>Oleifici Mediterranei/EWG</NAME.CASE>, <NO.CASE>26/81</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1982:318">EU:C:1982:318</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080909">9 września 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>FIAMM i in./Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑120/06 P i C‑121/06 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:476">EU:C:2008:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0106">106</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0164">164</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0166">166</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141016">16 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Evropaïki Dynamiki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑297/12</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:888">EU:T:2014:888</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Poza tym, w odniesieniu do przesłanki dotyczącej bezprawnego zachowania zarzucanego danej instytucji, orzecznictwo wymaga, aby zostało ustalone wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom. Decydującym kryterium uznania, że naruszenie jest dostatecznie istotne, jest oczywiste i poważne przekroczenie przez daną instytucję lub organ Unii nałożonych na nie granic uprawnień<?PAGE NO="7"?> dyskrecjonalnych (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000704">4 lipca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bergaderm i Goupil/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑352/98 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:361">EU:C:2000:361</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050317">17 marca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>AFCon Management Consultants i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑160/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2005:107">EU:T:2005:107</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0093">93</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141016">16 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Evropaïki Dynamiki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑297/12</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:888">EU:T:2014:888</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Co do przesłanki rzeczywistego charakteru szkody, odpowiedzialność Unii może powstać, jedynie gdy skarżący faktycznie dozna rzeczywistej i pewnej szkody, co sam powinien wykazać (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141014">14 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Giordano/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑611/12 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2282">EU:C:2014:2282</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141016">16 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Evropaïki Dynamiki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑297/12</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:888">EU:T:2014:888</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Co do przesłanki dotyczącej związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a poniesioną szkodą, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że szkoda musi wynikać w sposób wystarczająco bezpośredni z zarzucanego zachowania, a zachowanie to musi stanowić decydujący powód powstania szkody, co powinna wykazać strona skarżąca (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19920130">30 stycznia 1992 r.</DATE>, <NAME.CASE>Finsider i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑363/88 i C‑364/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1992:44">EU:C:1992:44</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110920">20 września 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Evropaïki Dynamiki/EBI</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑461/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:494">EU:T:2011:494</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0209">209</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Jeśli jedna z trzech przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii nie zostanie spełniona, żądania odszkodowawcze powinny być oddalone bez konieczności badania, czy spełnione zostały dwie pozostałe przesłanki (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141016">16 października 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Evropaïki Dynamiki/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑297/12</NO.CASE>, niepublikowany, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:888">EU:T:2014:888</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; zob. także podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19940915">15 września 1994 r.</DATE>, <NAME.CASE>KYDEP/Rada i Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑146/91</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1994:329">EU:C:1994:329</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0081">81</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Należy również przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem skarga o odszkodowanie, przewidziana w art. 340 akapit drugi TFUE, jest niezależnym środkiem prawnym w systemie środków odwoławczych prawa Unii, z tym skutkiem, że niedopuszczalność żądania stwierdzenia nieważności nie powoduje sama w sobie niedopuszczalności żądania naprawienia szkody (wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950315">15 marca 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>COBRECAF i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑514/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1995:49">EU:T:1995:49</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021017">17 października 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Astipesca/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑180/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:249">EU:T:2002:249</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0139">139</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Jednakże o ile strona może wystąpić ze skargą o stwierdzenie odpowiedzialności, nie będąc jednocześnie zmuszona do dochodzenia nieważności niezgodnego z prawem aktu prawnego, który powoduje powstanie szkody po jej stronie, o tyle nie może ona w ten sposób obejść niedopuszczalności żądania dotyczącego tej samej niezgodności z prawem i mającego na celu ten sam skutek pieniężny (postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951026">26 października 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Pevasa i Inpesca/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑199/94 P i C‑200/94 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:360">EU:C:1995:360</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Skarga o odszkodowanie winna zostać uznana za niedopuszczalną, jeżeli w rzeczywistości zmierza do unieważnienia ostatecznej decyzji indywidualnej i jeżeli jej skutkiem, w przypadku uznania jej dopuszczalności, byłoby zniesienie skutków prawnych tej decyzji (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870115">15 stycznia 1987 r.</DATE>, <NAME.CASE>Krohn Import-Export/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>175/84</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:8">EU:C:1987:8</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19950315">15 marca 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>COBRECAF i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑514/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:1995:49">EU:T:1995:49</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0059">59</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021017">17 października 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Astipesca/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑180/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:249">EU:T:2002:249</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0140">140</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Dzieje się tak w przypadku, kiedy skarżąca zmierza za pomocą żądania odszkodowawczego do uzyskania skutku identycznego z tym, jaki osiągnęłaby, gdyby skarga o stwierdzenie nieważności, której nie złożyła we właściwym czasie, została uwzględniona (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101004">4 października 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ivanov/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑532/09 P</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:577">EU:C:2010:577</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Ponadto skarga o odszkodowanie mogłaby również znieść skutki prawne ostatecznej decyzji, jeżeli strona skarżąca zmierza do osiągnięcia szerszej korzyści, w tym również takiej, jaką mogłaby uzyskać skutkiem wyroku stwierdzającego nieważność aktu prawnego. W takim przypadku konieczne jest<?PAGE NO="8"?> jednak stwierdzenie ścisłego związku pomiędzy skargą o odszkodowanie a skargą o stwierdzenie nieważności, aby uznać pierwszą z nich za niedopuszczalną (postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20110524">24 maja 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Power-One Italy/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑489/08</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2011:238">EU:T:2011:238</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Należy dodać, że dopuszczalność żądania odszkodowawczego może być badana przez sąd z urzędu w przypadkach, kiedy żądanie to dotyczy porządku publicznego (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021017">17 października 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Astipesca/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑180/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2002:249">EU:T:2002:249</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0139">139</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>W świetle powyższych uwag należy zbadać argumenty skarżącej odnoszące się do szkody majątkowej i krzywdy.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie szkody majątkowej</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Skarżąca twierdzi, że szkoda majątkowa, jaką poniosła, jest wynikiem oddziaływania trzech różnych czynników.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Po pierwsze, domaga się ona zwrotu kwoty <FT TYPE="NUMBER">438165</FT> EUR odpowiadającej utracie subwencji w projekcie eDIGIREGION.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Należy stwierdzić, że żądanie to ma na celu wypłatę kwoty odpowiadającej dokładnie wartości praw, których zdaniem skarżącej została ona pozbawiona na mocy zaskarżonej decyzji. Przytoczone żądanie zmierza zatem w pośredni sposób do stwierdzenia nieważności decyzji indywidualnej, wykluczającej skarżącą z udziału w projekcie, i zmierza do osiągnięcia tego samego skutku co skarga o stwierdzenie nieważności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej wykluczenia skarżącej z projektu eDIGIREGION została jednak uprzednio uznana za niedopuszczalną (pkt 36 powyżej), skutkiem czego decyzja ta stała się ostateczna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W związku z tym żądanie naprawienia szkody wynikającej z utraty subwencji w wysokości <FT TYPE="NUMBER">438165</FT> EUR za udział w tym projekcie jest niedopuszczalne na podstawie orzecznictwa przytoczonego w pkt 46 i 47 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Po drugie, skarżąca twierdzi zasadniczo, że poniosła szkodę w związku z utratą środków przewidzianych w budżecie w latach 2014, 2015 i 2016, do wysokości <FT TYPE="NUMBER">146055</FT> EUR za każde z trzech wymienionych lat. W replice skarżąca przywołuje szkodę, której wartość odpowiada dodatkowym korzyściom wynikającym z projektu, oraz kwotę wyższą od tej przeznaczonej w jej budżecie, jak również szkodę związaną z wpływem na jej konkurencyjność w przyszłości oraz z brakiem uznania jej kwalifikacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Żądanie to zmierza również do wypłaty kwoty, której skarżąca, jak twierdzi, została pozbawiona skutkiem wydania zaskarżonej decyzji. W istocie, podnosząc takie żądanie, skarżąca zmierza do przywrócenia sytuacji finansowej, w której znalazłaby się, jak uważa, gdyby nie wydano decyzji o wykluczeniu jej z udziału w projekcie. Żądanie wypłaty wspomnianych kwot pozostaje zatem w ścisłym związku, w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 48 powyżej, ze stwierdzeniem nieważności decyzji zmierzającej do wykluczenia skarżącej z projektu. Takie żądanie jest więc również niedopuszczalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Ponadto, nawet jeżeli związek ze skargą o stwierdzenie nieważności zostałby uznany za niewystarczająco ścisły, aby spowodować niedopuszczalność żądania zmierzającego do naprawienia szkody wynikającej z utraty przyszłych środków, żądanie to winno w każdym razie zostać oddalone jako bezzasadne. Dane liczbowe przywołane na okoliczność utraty środków przewidzianych w budżecie w latach 2014, 2015 i 2016 nie są bowiem poparte żadnymi dowodami. Poza tym odpowiedzialność<?PAGE NO="9"?> Unii powstaje wyłącznie w przypadku, gdy skarżąca faktycznie dozna rzeczywistej i pewnej szkody, co sama powinna wykazać, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 42 powyżej. Plany finansowe nie stanowią jednak dowodu rzeczywistej i pewnej szkody w rozumieniu orzecznictwa. To samo dotyczy szkody związanej z wpływem na konkurencyjność skarżącej w przyszłości oraz z brakiem uznania jej kwalifikacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>Żądanie to jest zatem niedopuszczalne, a w każdym razie bezzasadne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>Po trzecie, odnosząc się do utraty dochodów związanych z projektami innymi niż eDIGIREGION, skarżąca przywołuje projekty INACHUS i ZONeSEC. Przytacza również kwoty związane z samymi projektami, mianowicie subwencje w wysokości <FT TYPE="NUMBER">359500</FT> EUR z tytułu projektu INACHUS oraz w wysokości <FT TYPE="NUMBER">421750</FT> EUR z tytułu projektu ZONeSEC, oraz kwoty odpowiadające środkom przewidzianym w budżecie skarżącej w latach 2014–2017.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Niemniej jednak należy stwierdzić, że przywołane przez skarżącą dane liczbowe nie zostały w żaden sposób potwierdzone. Co więcej, zaskarżona decyzja Komisji z dnia <DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE> nie dotyczy projektów, które przytacza skarżąca. Decyzja ta dotyczy wyłącznie projektu eDIGIREGION, a Komisja wyraźnie wskazała ponadto, że nie przesądza o decyzji w sprawach innych propozycji projektów, w których uczestniczyła skarżąca.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Nie stwierdzono zatem związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem Komisji, które doprowadziło do wydania decyzji z dnia <DATE ISO="20140313">13 marca 2014 r.</DATE>, a ewentualną szkodą związaną z tymi projektami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>Żądanie dotyczące innych projektów winno zatem również zostać oddalone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Wynika stąd, że należy oddalić w całości skargę o odszkodowanie, dotyczącą poniesionej przez skarżącą szkody majątkowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie krzywdy</P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>W pierwszym rzędzie z pism procesowych złożonych przez skarżącą wynika, że twierdzi ona, iż doznała krzywdy w wyniku zachowania Komisji, które uznała za przedstawiające ją w złym świetle i które miało negatywny wpływ na jej wiarygodność i reputację. Skarżąca utrzymuje również, że wywierając naciski, Komisja spowolniła postępowanie negocjacyjne w celu napiętnowania jej jako persona non grata wśród uczestników projektów europejskich. Tytułem zadośćuczynienia domaga się ona publikacji orzeczenia Sądu w niektórych biuletynach Komisji oraz przekazania go do wiadomości członków konsorcjów, w których uczestniczyła i których projekty zostały bądź zawieszone, bądź opóźnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Należy stwierdzić, że uznanie tego żądania nie skutkowałoby zniesieniem skutków prawnych zaskarżonej decyzji. Nie zmierza ono bowiem w istocie do uzyskania skutku identycznego z tym, jaki przyniosłoby skarżącej powodzenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jeżeli skarga taka zostałaby złożona we właściwym terminie. Tym samym żądanie to jest dopuszczalne w świetle orzecznictwa przytoczonego w pkt 46–48 powyżej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Poza tym na poparcie swej argumentacji skarżąca podnosi, że pełnomocnicy Komisji wywierali naciski zmierzające do wykluczenia jej z europejskich projektów badawczych. Wskazuje ona w szczególności, że jej konflikt z Komisją dotyczący projektu eDIGIREGION powoduje reperkusje na gruncie dwóch innych projektów – ZONeSEC i INACHUS, w których Komisja poinformowała innych uczestników o problemach skarżącej związanych z udziałem w projektach europejskich. W celu udowodnienia swych twierdzeń skarżąca przedstawia wymianę korespondencji elektronicznej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Należy oddalić tę argumentację.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>Po pierwsze, odnosząc się do wymiany korespondencji elektronicznej dotyczącej projektów ZONeSEC i INACHUS, należy bowiem wskazać, że skarżąca nie wspomina wyraźnie, jaka norma prawna przyznająca uprawnienia jednostkom została naruszona w niniejszej sprawie. Nie wykazuje ona również, by Komisja przejawiała bezprawne zachowanie stanowiące wystarczająco istotne naruszenie takiej normy prawnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>W tym względzie w wiadomości elektronicznej z dnia <DATE ISO="20130912">12 września 2013 r.</DATE>, skierowanej do pana S., akcjonariusza skarżącej, koordynator projektu INACHUS przytoczył istotne dla skarżącej komentarze Komisji wymagające niezwłocznej dyskusji. Skarżąca nie dostarcza jednak żadnej wskazówki co do treści tych komentarzy. Ponadto w odpowiedzi na tę wiadomość z dnia <DATE ISO="20130917">17 września 2013 r.</DATE> skarżąca opisuje swą strukturę organizacyjną. Jest zatem możliwe, że komentarze Komisji wymagające niezwłocznej dyskusji dotyczyły właśnie tego czysto technicznego tematu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Tak samo, w projekcie ZONeSEC, sama skarżąca w dniu <DATE ISO="20140115">15 stycznia 2014 r.</DATE> wystosowała do koordynatora projektu wiadomość elektroniczną, w której zgłasza trudności pomiędzy swoją uprzednią spółką, R., a Agencją Wykonawczą ds. Badań Naukowych i proponuje zastąpienie jej innymi przedsiębiorstwami, w razie gdyby trudności te miały zaważyć negatywnie na podpisaniu umowy ZONeSEC. Koordynator projektu wystosował następnie, w dniu <DATE ISO="20140225">25 lutego 2014 r.</DATE>, wiadomość elektroniczną do uczestników wskazanego projektu, w której wspomniał o problemach budżetowych i wskazał, że opóźnienie to może wynikać z konieczności oczekiwania na decyzję Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych w sprawie skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że dowody przedstawione przez skarżącą w żaden sposób nie potwierdzają postawy Komisji, która miała jakoby przedstawiać skarżącą w złym świetle.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>Po drugie, skarżąca przedstawia korespondencję elektroniczną dotyczącą innych projektów, mianowicie ClusMED, Global ITV i INSO 2. Dokumenty te nie mają jednak znaczenia dla sprawy z uwagi na fakt, że nie dotyczą skarżącej, ale jej akcjonariusza, pana S., który nie jest stroną niniejszego sporu. Argument, że szkoda poniesiona przez skarżącą będzie miała dla niego reperkusje, nie podważa tego wniosku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Po trzecie, skarżąca ubolewa nad faktem, że w ramach projektu eDIGIREGION Komisja, skutkiem wywieranych przez siebie nacisków, spowolniła postępowanie negocjacyjne w celu napiętnowania skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>Należy w tym miejscu stwierdzić, że negocjacje z Komisją, które miały dobiec końca w dniu <DATE ISO="20130320">20 marca 2013 r.</DATE>, zakończyły się w listopadzie 2013 r. Brak jest jednak dowodów na okoliczność, że Komisja w tym okresie napiętnowała skarżącą. Przeciwnie, z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, przywołanych w pkt 5–10 powyżej, wynika, że Komisja wykorzystała ten okres na przeprowadzenie, w trosce o gospodarność w zarządzaniu finansami, pogłębionej analizy sytuacji skarżącej w świetle warunków uczestnictwa w projekcie eDIGIREGION, w celu omówienia elementów dokumentacji i w celu przedstawienia jej powodów odmowy udziału w projekcie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>W świetle dowodów zgromadzonych w aktach sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała niezgodnego z prawem lub przedstawiającego ją w złym świetle zachowania Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Z tych względów żądanie odszkodowania za naruszenie reputacji skarżącej wynikające z zachowania Komisji należy oddalić bez konieczności zbadania, czy zostały spełnione przesłanki związane z istnieniem szkody oraz związku przyczynowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>W drugim rzędzie w trakcie rozprawy skarżąca podniosła również, że doznała krzywdy polegającej na naruszeniu jej reputacji w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Sąd przypomina, że z przepisów art. 44 § 1 lit. c) w związku z art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE> wynika, iż skarga wszczynająca postępowanie w sprawie powinna zawierać przedmiot sporu oraz zwięzłe przedstawienie powołanych zarzutów oraz iż nie można podnosić nowych zarzutów w toku postępowania, chyba że ich podstawą są okoliczności prawne i faktyczne ujawnione dopiero w toku postępowania. Niemniej jednak zarzut lub argument, który stanowi rozszerzenie – w sposób bezpośredni lub dorozumiany – zarzutu podniesionego wcześniej w skardze wszczynającej postępowanie i który jest ściśle z nim związany, powinien zostać uznany za dopuszczalny (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130711">11 lipca 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ziegler/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑439/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:513">EU:C:2013:513</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Argument podniesiony na poparcie zarzutu należy traktować w ten sam sposób (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100519">19 maja 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Boliden i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑19/05</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2010:203">EU:T:2010:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0090">90</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie argument podniesiony przez skarżącą, zgodnie z którym doznała ona krzywdy w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, nie wynika ze skargi i nie jest następstwem okoliczności prawnych i faktycznych ujawnionych w toku postępowania. Ponadto nie mamy do czynienia z przypadkiem rozszerzenia wcześniej podniesionego zarzutu. Krzywda, na którą skarżąca powołała się w skardze i którą zbadano w pkt 65–76 powyżej, została przytoczona w kontekście zachowania Komisji, a nie w związku z zaskarżoną decyzją.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>Zarzut dotyczący krzywdy wynikającej z wydania zaskarżonej decyzji winien zatem zostać oddalony jako zarzut nowy, a tym samym niedopuszczalny, zgodnie z art. 48 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia <DATE ISO="19910502">2 maja 1991 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>W każdym razie, zakładając nawet, iż nie chodzi o nowy zarzut, należy stwierdzić, że żądanie skarżącej w tym zakresie nie jest wyrażone liczbowo i zmierza pośrednio do uznania, że nie powinna ona zostać wykluczona z udziału w projekcie eDIGIREGION. Innymi słowy, żądanie takie zmierza co do zasady do tego samego skutku co ten, którego skarżąca została pozbawiona, wnosząc po terminie skargę o stwierdzenie nieważności. Żądanie takie jawi się zatem jako ściśle związane ze skargą o stwierdzenie nieważności, w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 46–48 powyżej, i może zostać wyłącznie odrzucone na podstawie tego orzecznictwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Co więcej, skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu na okoliczność naruszenia jej reputacji w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. W tym względzie decyzja o wykluczeniu skarżącej z udziału w projekcie, mimo że jest ona dla niej niekorzystna, nie może jako taka być traktowana jako naruszenie reputacji skarżącej. Konsekwencje wydania takiej decyzji są częścią ryzyka, na które narażone są wszystkie poinformowane podmioty gospodarcze uczestniczące w takim postępowaniu. Wynika stąd, że uszczerbek na reputacji związany jakoby z zaskarżoną decyzją nie został w żaden sposób udowodniony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Wobec powyższego żądanie zadośćuczynienia za krzywdę, czy to związane z zachowaniem Komisji, czy z zaskarżoną decyzją, winno zostać oddalone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Z ogółu powyższych rozważań wynika, że podniesione przez skarżącą żądanie odszkodowania winno zostać oddalone w całości, bez konieczności nadawania biegu jej wnioskowi o zarządzenie ekspertyzy sądowej i o powołanie biegłego oraz jej wnioskowi o zastosowanie środków organizacji postępowania, zmierzających do przeprowadzenia dowodu ze świadków w osobach koordynatorów projektu. Podobnie należy oddalić jej wniosek o publikację niniejszego wyroku Sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Rozpatrywaną skargę należy zatem w całości oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="12"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją kosztami.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (szósta izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Skarga zostaje oddalona.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Holistic Innovation Institute, SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Frimodt Nielsen</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Dehousse</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Collins</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20160512">12 maja 2016 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>