<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-509/17</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62017CC0509</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:50">EU:C:2019:50</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>16</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia M. Szpunara – Sprawa C‑509/17</HT></P><P><HT TYPE="SC">Plessers</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20190123">23 stycznia 2019 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑509/17</HT></P><P>Christa Plessers</P><P>przeciwko</P><P>PREFACO NV,</P><P>Belgische Staat</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez arbeidshof te Antwerpen (apelacyjny sąd pracy w Antwerpii, Belgia)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2001/23/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 3–5</KEYWORD><KEYWORD>Przejęcia przedsiębiorstw</KEYWORD><KEYWORD>Ochrona praw pracowniczych</KEYWORD><KEYWORD>Wyjątki</KEYWORD><KEYWORD>Postępowanie upadłościowe</KEYWORD><KEYWORD>Postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu</KEYWORD><KEYWORD>Całkowite lub częściowe zachowanie przedsiębiorstwa</KEYWORD><KEYWORD>Ustawodawstwo krajowe zezwalające przejmującemu po przejęciu przedsiębiorstwa na przejęcie pracowników według jego wyboru</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie arbeidshof te Antwerpen (apelacyjny sąd pracy w Antwerpii, Belgia) zwrócił się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 3–5 dyrektywy 2001/23/WE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20010312">12 marca 2001 r.</DATE> w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="082" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 82, s. 16</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Pytanie to zostało przedstawione w ramach sporu pomiędzy Christą Plessers a Prefaco NV, spółką z siedzibą w Belgii, w przedmiocie zgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę z Ch. Plessers.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Analiza tej kwestii da Trybunałowi sposobność rozważenia po raz drugi stosowania wyjątku przewidzianego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 do krajowego postępowania w sprawie restrukturyzacji przedsiębiorstwa. Dokładniej rzecz ujmując, zwrócono się do Trybunału o zbadanie w świetle tego przepisu przejęcia przedsiębiorstwa następującego w ramach <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>. Jeżeli Trybunał uzna, że takie postępowanie nie jest objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, powinien się wypowiedzieć – z punktu widzenia systemu ochrony pracowników ustanowionego w art. 3 i 4 tej dyrektywy – w przedmiocie przysługującej przejmującemu na mocy ustawodawstwa krajowego możliwości wyboru pracowników, których zamierza on przejąć podczas przejęcia przedsiębiorstwa.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 3 dyrektywy 2001/23 przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia, przechodzą, w wyniku tego przejęcia, na przejmującego […]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 4 ust. 1 tej dyrektywy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Przejęcie przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu nie stanowi samo w sobie podstawy do zwolnienia, czy to przez zbywającego, czy przejmującego. Postanowienie to nie stoi na przeszkodzie zwolnieniom z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia.</ALINEA><ALINEA>Państwo członkowskie może ustalić, że akapit pierwszy nie będzie stosowany wobec niektórych szczególnych kategorii pracowników, niechronionych przed zwolnieniem przez prawo czy praktykę państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 1 wspomnianej dyrektywy ma następujące brzmienie:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>O ile państwa członkowskie nie ustalą inaczej, art. 3 i 4 nie mają zastosowania do jakiegokolwiek przejęcia przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu, jeżeli wobec zbywającego prowadzone jest postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego i jeżeli znajduje się on[o] pod nadzorem właściwego organu publicznego (którym może być likwidator, upoważniony przez właściwy organ publiczny)<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo belgijskie</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 22 wet betreffende de continuïteit van de ondernemingen (ustawy w sprawie ciągłości przedsiębiorstw)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><HT TYPE="ITALIC">Belgisch Staatsblad</HT> z dnia <DATE ISO="20090209">9 lutego 2009 r.</DATE>, s. 8436.</P></NOTE>, z dnia <DATE ISO="20090131">31 stycznia 2009 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>WCO<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Dopóki sąd nie orzekł w przedmiocie wniosku w sprawie reorganizacji sądowej, bez względu na to, czy powództwo zostało wniesione lub postępowanie egzekucyjne wszczęte przed złożeniem wniosku, czy po jego złożeniu:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>nie można ogłosić upadłości dłużnika, a w przypadku spółki nie można jej także rozwiązać sądownie;</P></ITEM><ITEM><P>nie może nastąpić żadna likwidacja mienia ruchomego lub nieruchomego dłużnika w następstwie postępowania egzekucyjnego<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</P></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 60 WCO przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>W wyroku nakazującym przejęcie przedsiębiorstwa wskazuje się pełnomocnika sądowego odpowiedzialnego za organizację i realizację przejęcia w imieniu i na rzecz dłużnika. Określa się w nim przedmiot przejęcia lub pozostawia się go do uznania pełnomocnika sądowego […]<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 § 4 WCO:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Do przejmującego należy wybór pracowników, których zamierza przejąć. Wybór ten powinien się opierać na powodach technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych oraz powinien nastąpić bez zakazanego różnicowania, w szczególności w odniesieniu do działalności wykonywanej w charakterze przedstawiciela pracowników w przejmowanym przedsiębiorstwie lub przejmowanej części przedsiębiorstwa.</ALINEA><ALINEA>Brak zakazanego różnicowania w tym względzie uznaje się za ustalony, jeśli proporcja pracowników i ich przedstawicieli, którzy byli aktywni w przedsiębiorstwie lub przejmowanej części przedsiębiorstwa i którzy zostali wybrani przez przejmującego, została zachowana w odniesieniu do całkowitej liczby wybranych pracowników<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne, pytanie prejudycjalne i przebieg postępowania przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Christa Plessers pracowała od dnia <DATE ISO="19920817">17 sierpnia 1992 r.</DATE> w spółce Echo NV w Houthalen-Helchteren (Belgia) jako dyrektor ds. rachunkowości zarządczej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20120423">23 kwietnia 2012 r.</DATE> na wniosek Echo rechtbank van koophandel te Hasselt (sąd gospodarczy w Hasselt, Belgia) wszczął postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej dla celów przeprowadzenia postępowania w trybie zgody na podstawie WCO. Spółce tej zostało przyznane odroczenie do dnia <DATE ISO="20121023">23 października 2012 r.</DATE> włącznie. Odroczenie to zostało następnie przedłużone do dnia <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE> włącznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130219">19 lutego 2013 r.</DATE>, przed upływem tego terminu, rechtbank van koophandel te Hasselt (sąd gospodarczy w Hasselt) uwzględnił złożony przez Echo wniosek o zmianę przejęcia w trybie zgody na przejęcie pod nadzorem sądu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE> rechtbank van koophandel te Hasselt (sąd gospodarczy w Hasselt) upoważnił pełnomocników sądowych do przekazania majątku ruchomego i nieruchomego Prefaco, jednej z dwóch spółek ubiegających się o przejęcie Echo. W swojej propozycji Prefaco zaoferowało przejęcie 164 pracowników, czyli około dwóch trzecich ogółu personelu Echo. Porozumienie w sprawie przejęcia podpisano w dniu <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE> Do załącznika 9 do tego porozumienia został dołączony wykaz pracowników, którzy mieli zostać przejęci. Nazwisko Ch. Plessers nie widnieje w tym wykazie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Ponadto wspomniane porozumienie przewiduje jako datę przejęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>dwa dni robocze od daty wyroku zezwalającego<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> wydanego przez rechtbank van koophandel te Hasselt (sąd gospodarczy w Hasselt).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130423">23 kwietnia 2013 r.</DATE> Prefaco skontaktowało się telefonicznie z pracownikami objętymi przejęciem z prośbą o stawienie się następnego dnia w celu podjęcia obowiązków. W dniu <DATE ISO="20130424">24 kwietnia 2013 r.</DATE> Prefaco potwierdziło to przejęcie na piśmie. Podobnie z nieprzejętymi pracownikami skontaktowano się telefonicznie, zaś pismem z dnia <DATE ISO="20130424">24 kwietnia 2013 r.</DATE> zostali oni powiadomieni przez pełnomocników sądowych o tym, że nie zostali przejęci przez Prefaco. Treść tego pisma była następująca:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Niniejsze pismo stanowi oficjalne powiadomienie zgodnie z art. 64 § 2 WCO. Działalność [Echo] zostaje niniejszym zakończona od dnia <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE> Z uwagi na to, że nie został(a) Pan(i) przejęty(‑a) przez wyżej wymienionego przejmującego, proszę uznać niniejsze pismo za rozwiązanie umowy przez pracodawcę, [Echo]. Jako ewentualnemu wierzycielowi [Echo] wskazuje się, że wierzytelności należy zgłosić niżej podpisanym pełnomocnikom sądowym […]<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Pełnomocnicy sądowi doręczyli Ch. Plessers również formularz wskazujący dzień <DATE ISO="20130423">23 kwietnia 2013 r.</DATE> jako datę rozwiązania umowy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Christa Plessers podniosła, że Prefaco rozpoczęło eksploatację zakładu położonego w Houthalen-Helchteren począwszy od dnia <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE>, kiedy to rechtbank van koophandel te Hasselt (sąd gospodarczy w Hasselt) wydał wyrok, co Prefaco zakwestionowało.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20130507">7 maja 2013 r.</DATE> Ch. Plessers wezwała Prefaco do jej zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Prefaco odpowiedziało pismem z dnia <DATE ISO="20130516">16 maja 2013 r.</DATE>, odnosząc się do art. 61 § 4 WCO, przyznającego przejmującemu przedsiębiorstwo prawo wyboru pracowników, których zamierza on przejąć, pod warunkiem, po pierwsze, że wybór taki opiera się na powodach technicznych, ekonomicznych lub organizacyjnych, a po drugie, że nie dochodzi do zakazanego różnicowania. Prefaco powołało się także w szczególności na brak jakiegokolwiek ciążącego na nim obowiązku w odniesieniu do ponownego zatrudnienia Ch. Plessers po rozwiązaniu umowy o pracę zawartej z Echo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>W braku porozumienia Ch. Plessers wniosła w dniu <DATE ISO="20140411">11 kwietnia 2014 r.</DATE> powództwo do arbeidsrechtbank te Antwerpen (sądu pracy w Antwerpii, Belgia).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Ponadto w dniu <DATE ISO="20150724">24 lipca 2015 r.</DATE> Ch. Plessers wniosła o przypozwanie państwa belgijskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <DATE ISO="20160523">23 maja 2016 r.</DATE> arbeidsrechtbank te Antwerpen (sąd pracy w Antwerpii) uznał wszystkie żądania Ch. Plessers za bezzasadne i obciążył ją całością kosztów postępowania. Christa Plessers wniosła apelację od tego wyroku do arbeidshof te Antwerpen, afdeling Hasselt (apelacyjnego sądu pracy w Antwerpii, wydział w Hasselt, Belgia).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach arbeidshof te Antwerpen, afdeling Hasselt (apelacyjny sąd pracy w Antwerpii, wydział w Hasselt) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20170814">14 sierpnia 2017 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20170821">21 sierpnia 2017 r.</DATE>, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Czy prawo przejmującego do dokonania wyboru przewidziane w art. 61 § 4 [WCO] jest zgodne z […] dyrektywą [2001/23], w szczególności z art. 3 i 5 tej dyrektywy w zakresie, w jakim ta <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>reorganizacja sądowa w trybie przejęcia pod nadzorem sądu<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00AB" ID="QE0012"/> jest dokonywana w celu zachowania całości lub części przedsiębiorstwa zbywającego lub jego działalności?<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie zostały przedłożone przez strony w postępowaniu głównym, rząd belgijski oraz Komisję Europejską. Na rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20181003">3 października 2018 r.</DATE>, stawiły się wszystkie strony, z wyjątkiem Prefaco, w celu przedstawienia ustnie swoich twierdzeń.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie treści zadanego pytania</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Prefaco podnosi w uwagach na piśmie, że Ch. Plessers nie może się powoływać na dyrektywę 2001/23 w celu wykluczenia stosowania jasnego krajowego przepisu ustawowego i że w rezultacie zadane pytanie jest pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, o ile prawdą jest, iż w kontekście sporów pomiędzy jednostkami dyrektywa nie może sama z siebie nakładać obowiązków na jednostkę, wobec czego nie można powoływać się na nią wobec jednostki, o tyle Trybunał również wielokrotnie orzekał, że wynikający z dyrektywy wymóg osiągnięcia przez państwa członkowskie określonego w niej rezultatu, jak również obowiązek podejmowania wszelkich właściwych środków ogólnych lub szczególnych w celu zapewnienia wykonania tego wymogu, ciążą na wszystkich organach tych państw, w tym, w granicach ich kompetencji, na organach sądowych. Wynika stąd, że stosując prawo krajowe, sąd krajowy musi przy dokonywaniu jego interpretacji uwzględnić całość norm prawa krajowego i w oparciu o uznane w porządku krajowym metody wykładni uczynić wszystko, by możliwie w jak najszerszym zakresie interpretować je w świetle treści i celów danej dyrektywy, tak by doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego przez nią skutku<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160419">19 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>DI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑441/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:278">EU:C:2016:278</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Wynika stąd moim zdaniem, że przy uwzględnieniu tego obowiązku ciążącego na sądzie krajowym pytanie postawione przez sąd odsyłający ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie prejudycjalne sąd odsyłający zwraca się do Trybunału w istocie o wyjaśnienie, czy art. 61 § 4 WCO jest zgodny z art. 3 i 5 dyrektywy 2001/23. Poprzez to pytanie, tak jak zostało ono sformułowane, sąd odsyłający prosi Trybunał o rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności przepisu prawa krajowego z prawem Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Przypomnę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem system współpracy ustanowiony w art. 267 TFUE opiera się na rozdziale kompetencji pomiędzy sądami krajowymi a Trybunałem. W ramach postępowania wszczętego na podstawie tego artykułu wykładnia przepisów prawa krajowego należy do sądów państw członkowskich, a nie do Trybunału; do tego ostatniego nie należy zatem orzekanie w przedmiocie zgodności norm prawa krajowego z postanowieniami prawa Unii. Natomiast zadaniem Trybunału jest dostarczyć sądowi krajowemu wszystkie elementy wykładni prawa Unii, które mogą mu być pomocne w dokonaniu oceny zgodności norm prawa wewnętrznego z uregulowaniami Unii. Wprawdzie, jak właśnie podkreśliłem, literalne brzmienie pytania prejudycjalnego postawionego przez sąd odsyłający wzywa Trybunał do wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności przepisu prawa krajowego z prawem Unii, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby Trybunał udzielił użytecznej odpowiedzi sądowi odsyłającemu poprzez dostarczenie mu elementów wykładni prawa Unii, które pozwolą temu sądowi na samodzielne orzeczenie o zgodności prawa krajowego z prawem Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151015">15 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Iglesias Gutiérrez i Rion Bea</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑352/14 i C‑353/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:691">EU:C:2015:691</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0021">21</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Przypomnę również, że w ramach tej współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem zadaniem Trybunału jest dokonanie wykładni wszystkich przepisów prawa Unii, jakie są niezbędne sądom krajowym do rozstrzygnięcia zawisłych przed nimi sporów, nawet jeżeli przepisy te nie są wyraźnie wskazane w pytaniach przedłożonych mu przez te sądy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160621">21 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>New Valmar</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑15/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:464">EU:C:2016:464</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180628">28 czerwca 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Crespo Rey</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑2/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:511">EU:C:2018:511</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W konsekwencji, nawet jeśli sąd odsyłający formalnie ograniczył swoje pytanie do wykładni jedynie art. 3 i 5 dyrektywy 2001/23, to okoliczność tego rodzaju nie stoi na przeszkodzie, by Trybunał dokonał wykładni prawa Unii we wszystkich aspektach, które mogą być użyteczne dla rozstrzygnięcia zawisłej przed tym sądem sprawy, bez względu na to, czy sąd ten odniósł się do nich w treści pytania, czy też nie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abcur</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑544/13 i C‑545/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:481">EU:C:2015:481</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170510">10 maja 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Chavez-Vilchez i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑133/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:354">EU:C:2017:354</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W świetle tego orzecznictwa i przy uwzględnieniu informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym wydaje mi się konieczne, by Trybunał dokonał przeformułowania pytania, które zostało mu zadane. Proponuję zatem, by pytanie sądu odsyłającego rozumieć tak, że zmierza ono w istocie do ustalenia, czy dyrektywę 2001/23, a w szczególności jej art. 3 i 4, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które w przypadku zbycia przedsiębiorstwa następującego w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu prowadzonego w celu zachowania całości lub części przedsiębiorstwa zbywającego lub jego działalności, przewiduje, że przejmujący ma prawo wybrać pracowników, których zamierza przejąć.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Aby odpowiedzieć na to pytanie, wydaje mi się istotne zbadanie najpierw kwestii stosowania art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 do przejęć przedsiębiorstw mających miejsce w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu, a w konsekwencji ustalenie, czy wyjątek wynikający z tego przepisu znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Tylko bowiem jeśli postępowanie to nie spełnia warunków wymaganych przez ten przepis, przewidziana w szczególności w art. 3 i 4 tej dyrektywy ochrona praw pracowniczych będzie wiążąca w ramach przejęcia przedsiębiorstwa.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Strony, które przedstawiły uwagi przed Trybunałem, broniły przeciwnych stanowisk w przedmiocie odpowiedzi, jakiej należy udzielić na pytanie prejudycjalne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Christa Plessers i Komisja twierdzą w istocie, że przejęcie rozpatrywane w postępowaniu głównym nie spełnia przesłanek art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Ich zdaniem z orzecznictwa Trybunału, a w szczególności z wyroku Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, wynika, że rozpatrywane postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej zostało wszczęte nie w celu zaspokojenia wierzycieli w drodze likwidacji majątku, ale w celu dalszego prowadzenia działalności przez dane przedsiębiorstwo. Z tego względu uważają, że postępowanie to nie jest objęte zakresem stosowania art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Rząd belgijski i Prefaco podnoszą natomiast, że sądowe postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu należy uznać za postępowanie likwidacyjne, a tym samym, że przejęcie rozpatrywane w postępowaniu głównym spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach uważam najpierw za konieczne poczynienie kilku uwag ogólnych w przedmiocie rozwoju procedur restrukturyzacji przedsiębiorstw w Unii Europejskiej. Uwagi te wydają mi się użyteczne nie tylko w celu określenia ram regulacyjnych, w które wpisuje się dyrektywa 2001/23, lecz również w celu zrozumienia kontekstu rozpatrywanego postępowania. Na podstawie tych uwag zbadam następnie kwestię stosowania art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 oraz powody uzasadniające odstąpienie od przewidzianego w tym przepisie wyjątku. Na koniec odniosę się do zakresu systemu ochrony praw pracowniczych przewidzianej na mocy art. 3 i 4 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie rozwoju procedur restrukturyzacji przedsiębiorstw w Unii</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W 1974 r., w obliczu kryzysu gospodarczego, Rada Unii Europejskiej przyjęła rezolucję przewidującą zestaw środków, które Komisja zobowiązała się przedłożyć Radzie w ciągu wskazanego roku<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Rezolucja Rady z dnia <DATE ISO="19740121">21 stycznia 1974 r.</DATE> dotycząca programu działań społecznych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="013" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1974">Dz.U. 1974, C 13, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Wśród tych środków znalazły się dwa wnioski dotyczące dyrektyw w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się, w przypadku pierwszej z nich, do zwolnień<?PAGE NO="7"?> grupowych<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Dyrektywa Rady 75/129/EWG z dnia <DATE ISO="19750217">17 lutego 1975 r.</DATE> o zbliżeniu ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="048" PAGE.FIRST="29" DATE.PUB="1975">Dz.U. 1975, L 48, s. 29</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, a w przypadku drugiej – do ochrony praw i korzyści w przypadku przeniesienia własności przedsiębiorstw, w szczególności w przypadku ich łączenia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Dyrektywa Rady 77/187/EWG z dnia <DATE ISO="19770214">14 lutego 1977 r.</DATE> w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="061" PAGE.FIRST="26" DATE.PUB="1977">Dz.U. 1977, L 61, s. 26</REF.DOC.OJ>). Dyrektywa ta została zastąpiona dyrektywą 2001/23.</P></NOTE>. Dyrektywy te zostały wprowadzone w latach 70. w perspektywie ochrony praw pracowniczych w obliczu restrukturyzacji, które miały miejsce po kryzysie gospodarczym z początków lat 70.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz w szczególności R. Blanpain, <HT TYPE="ITALIC">European Labour Law</HT>, Wolters Kluwer 2010, s. 680.</P></NOTE>. W latach 80. przyjęto trzecią dyrektywę, dyrektywę 80/987/EWG<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="19801020">20 października 1980 r.</DATE> w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="23" DATE.PUB="1980">Dz.U. 1980, L 283, s. 23</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, dotyczącą niewypłacalności pracodawcy, dopełniając tym samym zestaw dyrektyw zwanych <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>dyrektywami restrukturyzacyjnymi<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>. Z motywów każdej z tych dyrektyw wynikało, że istniejące między państwami członkowskimi różnice dotyczące trybu i procedur zwolnień grupowych oraz zakresu ochrony pracowników w przypadku restrukturyzacji lub niewypłacalności pracodawców mogą mieć bezpośredni wpływ na funkcjonowanie wspólnego rynku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Dyrektywy te były zmieniane w latach 90. XX w. i na początku pierwszej dekady XXI w.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Dyrektywa 75/129 została zmieniona dyrektywą Rady 92/56/EWG z dnia <DATE ISO="19920624">24 czerwca 1992 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="245" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 245, s. 3</REF.DOC.OJ>) i ujednolicona dyrektywą Rady 98/59/WE z dnia <DATE ISO="19980720">20 lipca 1998 r.</DATE> w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="225" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 225, s. 16</REF.DOC.OJ>). Dyrektywa 80/987 została kilkakrotnie zmieniona w istotny sposób w latach 80. XX w. i w pierwszej dekadzie XXI w. (zob. części A i B załącznika I do tej dyrektywy). Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości sporządzono jej wersję ujednoliconą, przyjmując dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia <DATE ISO="20081022">22 października 2008 r.</DATE> w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="283" PAGE.FIRST="36" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 283, s. 36</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>. Zmiany, które do nich wprowadzono, uwzględniały wymiar transgraniczny restrukturyzacji poprzez wzmocnienie mechanizmów prewencyjnych<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zobacz projekt dyrektywy Rady z dnia <DATE ISO="19940908">8 września 1994 r.</DATE> w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów [COM(94) 300 wersja ostateczna, s. 3]. Zobacz także P. Rodière, <HT TYPE="ITALIC">Droit social de l’Union européenne</HT>, LDGD, 2014, s. 422, i C. Barnard, <HT TYPE="ITALIC">EU Employment Law</HT>, 4<HT TYPE="SUP">th</HT> ed., Oxford University Press 2012, s. 577.</P></NOTE>. W szczególności dyrektywa 77/187 została najpierw zmieniona dyrektywą 98/50/WE<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Dyrektywa Rady 98/50/WE z dnia <DATE ISO="19980629">29 czerwca 1998 r.</DATE> zmieniająca dyrektywę Rady 77/187 (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="88" DATE.PUB="1998">Dz.U. 1998, L 201, s. 88</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, a następnie ujednolicona dyrektywą 2001/23<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Kilka lat później opublikowano zieloną księgę Komisji z dnia <DATE ISO="20120117">17 stycznia 2012 r.</DATE> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Restrukturyzacja i przewidywanie zmian: wnioski wynikające z ostatnich doświadczeń<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> [COM(2012) 7 final] (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>zieloną księgą<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>). Z dokumentu tego wynika, że jego celem było między innymi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>przyczynienie się do poprawy synergii między wszystkimi właściwymi podmiotami w rozwiązywaniu problemów związanych z restrukturyzacją i przystosowaniem do zmian<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> (s. 2).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Te trzy dyrektywy miały na celu, po pierwsze, ułatwienie restrukturyzacji przedsiębiorstw, tak aby stały się one bardziej konkurencyjne i wydajne, a po drugie, zmierzenie się z negatywnymi konsekwencjami decyzji o restrukturyzacji i osłabienie ich skutków<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Zobacz C. Barnard, op.cit., s. 577: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>In this respect the Directives were intended both to encourage a greater degree of industrial democracy and to provide an element of social protection<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></NOTE>. Dyrektywy te przyczyniły się zatem do złagodzenia wstrząsów związanych z recesją oraz negatywnych społecznych skutków działań restrukturyzacyjnych w czasie kryzysu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów – <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Unijne ramy jakości na rzecz przewidywania zmian i restrukturyzacji<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> [COM(2013) 882 final, s. 5]. Zobacz także C. Barnard, op.cit., s. 578.</P></NOTE>. Należy zauważyć, że Komisja, przyjmując to samo podejście<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>W ramach kontynuacji zielonej księgi oraz odpowiedzi na wniosek Parlamentu Europejskiego na podstawie art. 225 TFUE przedstawiony w jego rezolucji z dnia <DATE ISO="20130115">15 stycznia 2013 r.</DATE> w sprawie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nią (znanej jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>sprawozdanie Cercasa<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>) Komisja przedstawiła ramy na rzecz przewidywania zmian i restrukturyzacji mające na celu ułatwienie inwestowania w kapitał ludzki i doprowadzenia do przesunięcia zasobów ludzkich do działań o dużym potencjale wzrostu gospodarczego, które prowadzą do tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy zgodnie ze strategią <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Europa 2020<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> [COM(2013) 882 final, s. 3].</P></NOTE>, przedstawiła niedawno projekt dyrektywy dotyczącej ram prawnych restrukturyzacji zapobiegawczej mającej na celu rozwijanie kultury ratowania przedsiębiorstw<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej ram prawnych restrukturyzacji zapobiegawczej, drugiej szansy i środków zwiększających skuteczność postępowań restrukturyzacyjnych, upadłościowych i w zakresie umorzenia oraz zmieniającej dyrektywę 2012/30/UE [COM(2016) 723 final]. Z motywów 1, 2 i 12 tego projektu wynika, że jego celem jest w szczególności wyeliminowanie przeszkód, które utrudniają korzystanie ze swobody przepływu kapitału i swobody przedsiębiorczości oraz wynikają z różnic między krajowymi przepisami i postępowaniami w zakresie restrukturyzacji zapobiegawczej, upadłości i drugiej szansy. W tej perspektywie w projekcie tym podkreślono, że przyszła dyrektywa ma usunąć te przeszkody przez zapewnienie rentownym przedsiębiorstwom w trudnej sytuacji finansowej dostępu do skutecznych krajowych ram prawnych dotyczących restrukturyzacji zapobiegawczej, które umożliwią im kontynuowanie działalności.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>To przypomnienie rozwoju procedur restrukturyzacji przedsiębiorstw, zarówno na szczeblu krajowym, jak i na szczeblu Unii, pozwoli uchwycić w pełni kontekst, w jaki wpisuje się dyrektywa 2001/23, dla celów analizy pytania prejudycjalnego zadanego przez sąd odsyłający.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">C.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie stosowania wyjątku przewidzianego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Rozwój orzecznictwa dotyczącego wyjątku</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Dyrektywa 77/187 nie przewidywała początkowo wyjątku od jej stosowania w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa w ramach postępowania upadłościowego lub podobnego postępowania. Dopiero za pośrednictwem dyrektywy 98/50 taki wyjątek został wprowadzony do tekstu dyrektywy 77/187, jako art. 4a tej dyrektywy, a obecnie jest on zawarty w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Według motywu 3 dyrektywy 98/50 jej celem było wprowadzenie zmian do dyrektywy 77/187, w szczególności <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>w świetle orzecznictwa Trybunału<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, które zatem pokrótce przypomnę<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:241">EU:C:2017:241</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Trybunał rozważał ten wyjątek od gwarancji przewidzianych w dyrektywie 77/187 w wyrokach Abels<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE> (<NO.CASE>135/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:55">EU:C:1985:55</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Sprawa ta dotyczyła zbycia przedsiębiorstwa, które nastąpiło w ramach postępowania upadłościowego regulowanego prawem niderlandzkim. Zobacz także wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Wendelboe i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>19/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:54">EU:C:1985:54</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0010">10</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Botzen i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>186/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:58">EU:C:1985:58</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0009">9</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Industriebond FNV i Federatie Nederlandse Vakbeweging</NAME.CASE> (<NO.CASE>179/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:57">EU:C:1985:57</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0007">7</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, d’Urso i in.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). W tym wyroku Trybunał wypowiedział się na temat stosowania dyrektywy 77/187 w przypadku przewidzianego w ustawodawstwie włoskim zarządu nadzwyczajnego nad przedsiębiorstwem.</P></NOTE>, Spano i in.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951207">7 grudnia 1995 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑472/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:421">EU:C:1995:421</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). W sprawie tej Trybunał musiał określić, czy dyrektywa 77/187 stosowała się do przejęcia przedsiębiorstwa, którego trudną sytuację stwierdzono na mocy ustawodawstwa włoskiego. W odniesieniu do tego samego ustawodawstwa zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090611">11 czerwca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑561/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:363">EU:C:2009:363</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> i Dethier Équipement<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980312">12 marca 1998 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑319/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:99">EU:C:1998:99</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Sprawa ta dotyczyła stosowania dyrektywy 77/187 do przejęcia przedsiębiorstwa, które nastąpiło w ramach belgijskiego postępowania sądowej likwidacji spółek.</P></NOTE>. W pierwszej kolejności, przypomniawszy, że celem tej dyrektywy było zapobieżenie temu, by restrukturyzacja w ramach jednolitego rynku działała na niekorzyść pracowników<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abels</NAME.CASE> (<NO.CASE>135/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:55">EU:C:1985:55</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, i uzasadniwszy ten wyjątek szczególnym charakterem prawa upadłościowego, Trybunał orzekł, iż dyrektywa 77/187 nie stosuje się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>przejęć przedsiębiorstw […] w sytuacji, w której zbywający został postawiony w stan upadłości, mający na celu pod nadzorem właściwego organu sądowego likwidację aktywów zbywającego<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abels</NAME.CASE> (<NO.CASE>135/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:55">EU:C:1985:55</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0016">16</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0023">23</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, jednak bez uszczerbku dla przysługującego państwom członkowskim prawa do stosowania do takiego przejęcia w sposób autonomiczny zasad określonych w tej dyrektywie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abels</NAME.CASE> (<NO.CASE>135/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:55">EU:C:1985:55</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Trybunał uściślił, że dyrektywa 77/187 ma jednak zastosowanie do przejęcia przedsiębiorstwa następującego w ramach postępowania w sprawie odroczenia płatności mającego miejsce <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>na etapie poprzedzającym ogłoszenie upadłości, kontrolowanego przez sąd w węższym zakresie i zmierzającego w pierwszym rzędzie do ochrony masy majątkowej oraz ewentualnie do kontynuacji działalności przedsiębiorstwa w przyszłości<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abels</NAME.CASE> (<NO.CASE>135/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:55">EU:C:1985:55</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); zob. także opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:241">EU:C:2017:241</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Następnie Trybunał uściślił, że przy uwzględnieniu różnic między systemami prawnymi państw członkowskich kryterium dotyczące zakresu kontroli sprawowanej przez sąd w postępowaniu nie jest samo w sobie wystarczające, aby określić zakres stosowania dyrektywy 77/187<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Stwierdził, że w konsekwencji kluczowym kryterium, które należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu stosowania dyrektywy 77/187 do przejęcia przedsiębiorstwa następującego w ramach postępowania<?PAGE NO="9"?> administracyjnego lub sądowego, było kryterium <HT TYPE="ITALIC">celu realizowanego przez rozpatrywane postępowanie</HT><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951207">7 grudnia 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Spano i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:421">EU:C:1995:421</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Należy zauważyć, że w sprawie, w której zapadł ww. wyrok d’Urso, celem rozpatrywanego postępowania było uzyskanie przez przedsiębiorstwo równowagi umożliwiającej zapewnienie jego działalności w przyszłości (pkt 32). W sprawie, w której zapadł ww. wyrok Spano, zamierzonym celem była dalsza eksploatacja przedsiębiorstwa bez istotnej przerwy w działalności produkcyjnej, co miało sprzyjać jego późniejszemu przejęciu (pkt 27, 28).</P></NOTE>. Na tej podstawie uznał on, że przejęcie dokonane w ramach postępowania zmierzającego do <HT TYPE="ITALIC">likwidacji aktywów</HT> dłużnika w celu zbiorowego zaspokojenia wierzycieli jest wyłączone z zakresu stosowania dyrektywy 77/187, natomiast przejęcie dokonane w ramach postępowania, którego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>celem [było] w pierwszej kolejności<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> zapewnienie <HT TYPE="ITALIC">kontynuacji działalności przedsiębiorstwa</HT>, wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia rzecznika generalnego W. Van Gervena w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:228">EU:C:1991:228</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>W dalszej kolejności Trybunał potwierdził to kryterium i uściślił, że skoro przedmiotowe postępowanie zmierzało do utrzymania działalności przedsiębiorstwa w celu jego późniejszego przejęcia i, w przeciwieństwie do postępowań upadłościowych, nie wiązało się ani z kontrolą sądową, ani z wprowadzeniem zarządu komisarycznego majątkiem przedsiębiorstwa, ani z odroczeniem płatności, zamierzony cel ekonomiczny i socjalny nie mógł wyjaśniać ani uzasadniać tego, by w razie całościowego lub częściowego przejęcia danego przedsiębiorstwa <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>jego pracownicy byli pozbawieni praw, jakie przyznaje im [dyrektywa 77/187]<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951207">7 grudnia 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Spano i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:421">EU:C:1995:421</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0024">24</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Wreszcie do kryterium celu realizowanego przez dane postępowanie, Trybunał dodał posiłkowe kryterium uwzględniania <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>szczegółowych zasad postępowania<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. I tak Trybunał orzekł, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>należy jednak również uwzględnić szczegółowe zasady [tego postępowania], w szczególności w zakresie, w jakim oznaczają one kontynuowanie lub zaprzestanie działalności przedsiębiorstwa, a także cele dyrektywy 77/187<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980312">12 marca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dethier Équipement</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑319/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:99">EU:C:1998:99</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W tej sprawie Trybunał stwierdził, że chociaż rozpatrywane postępowanie miało na celu likwidację aktywów, sytuacja przedsiębiorstwa w stanie likwidacji sądowej wykazywała kilka znaczących różnic w stosunku do sytuacji przedsiębiorstwa w upadłości, zwłaszcza jeśli chodzi o mianowanie i zadania likwidatora. W przedmiocie tych różnic zob. pkt 9 tego wyroku. Zobacz także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19981112">12 listopada 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Europièces</NAME.CASE>, (<NO.CASE>C‑399/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:532">EU:C:1998:532</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), w którym Trybunał zastosował do postępowania w przedmiocie dobrowolnej likwidacji w prawie belgijskim kryteria wypracowane w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980312">12 marca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dethier Équipement</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑319/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:99">EU:C:1998:99</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>To właśnie w świetle tych zasad orzeczniczych, wypracowanych przez Trybunał i skodyfikowanych w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, należy interpretować wyjątek zawarty w tym przepisie.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Po kodyfikacji w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 omówionych w poprzednich punktach zasad orzeczniczych Trybunał dokonał po raz pierwszy wykładni tego przepisu w wyroku z dnia <DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. W wyroku tym Trybunał orzekł w przedmiocie stosowania dyrektywy 2001/23 do przejęcia przedsiębiorstwa następującego po ogłoszeniu upadłości w kontekście przewidzianej przez prawo niderlandzkie transakcji <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT>, przygotowanej przed ogłoszeniem upadłości<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Ta transakcja <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT> miała na celu przygotowanie w sposób bardzo szczegółowy zbycia przedsiębiorstwa, aby umożliwić szybkie wznowienie działalności jego rentownych jednostek po ogłoszeniu upadłości w trosce o uniknięcie w ten sposób przerwania działalności spowodowanego jej nagłym zawieszeniem w chwili ogłoszenia upadłości, tak aby zachować wartość wspomnianego przedsiębiorstwa i zatrudnienie. Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W tym kontekście Trybunał przypomniał w pierwszej kolejności, że z motywu 3 dyrektywy 2001/23 wynika, że zmierza ona do ochrony pracowników, w szczególności poprzez zapewnienie przestrzegania ich praw w przypadku zmiany pracodawcy. W tym celu, po pierwsze, art. 3 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy przewiduje, że prawa i obowiązki zbywającego wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy istniejącego w momencie przejęcia przechodzą, w wyniku tego przejęcia, na przejmującego. Po drugie, art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23 chroni pracowników przed zwolnieniem dokonywanym przez zbywającego lub przejmującego jedynie z uwagi na wspomniane przejęcie. Trybunał przypomniał także, że na zasadzie odstępstwa art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 stanowi, że ujęta w art. 3 i 4 tej dyrektywy regulacja dotycząca ochrony nie ma zastosowania do przejęć przedsiębiorstw dokonywanych w warunkach określonych w tym przepisie, o ile państwa członkowskie nie ustalą inaczej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Co się tyczy niniejszej sprawy, należy zauważyć, że z postanowienia odsyłającego nie wynika, by odnośne państwo członkowskie skorzystało w okolicznościach, które uzasadniają stosowanie art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, z uprawnienia do wdrożenia ujętej w art. 3 i 4 tej dyrektywy regulacji dotyczącej ochrony pracowników, co powinien zweryfikować sąd odsyłający. W rezultacie przepis ten ma zastosowanie do sprawy takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym pod warunkiem jednak, że wskazane postępowanie spełnia warunki wymienione w tym przepisie (zob. pkt 42 i 43), czego analizą zajmę się później. Zobacz art. 5 ust. 2 i 3 wspomnianej dyrektywy. Co się tyczy tych przepisów, zob. postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150128">28 stycznia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gimnasio Deportivo San Andrés</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑688/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:46">EU:C:2015:46</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Trybunał zbadał w drugiej kolejności, czy postępowanie rozpatrywane w tej sprawie spełniało warunki przewidziane w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23. I tak, stwierdziwszy, że zgodnie z prawem krajowym transakcja <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT> jest przygotowywana przed ogłoszeniem upadłości, ale realizowana po tym ogłoszeniu i że transakcja ta może z tego względu być objęta pojęciem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>postępowania upadłościowego<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, Trybunał uznał jednak, że ponieważ zasadniczym celem tej transakcji jest zachowanie przedsiębiorstwa w upadłości, to nie spełnia ona warunku, zgodnie z którym postępowanie to musi zostać wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego. W tym względzie Trybunał uściślił, iż sama okoliczność, że wspomniana transakcja <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT> może mieć na celu również maksymalizację zaspokojenia wierzycieli, nie przekształca jej w postępowanie wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Trybunał uznał także, że w ramach tej transakcji okoliczność, iż nie jest sprawowany żaden nadzór organu publicznego nad potencjalnym syndykiem i nad potencjalnym sędzią-komisarzem, nie spełnia ustanowionego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 wymogu dotyczącego nadzoru organu publicznego<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Przy uwzględnieniu tych okoliczności Trybunał orzekł, że taka transakcja <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT> nie spełnia wszystkich warunków przewidzianych w tym przepisie i że w rezultacie nie można wprowadzić odstępstwa od przewidzianej w art. 3 i 4 tej dyrektywy regulacji dotyczącej ochrony<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Tym samym Trybunał potwierdził kryteria wykładni wypracowane w jego wcześniejszym orzecznictwie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz pkt 42–47 niniejszej opinii.</P></NOTE>, dostosowując je do specyfiki transakcji <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT> przewidzianej w prawie niderlandzkim, w szczególności w odniesieniu do poziomu kontroli publicznej<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Trybunał wskazał, że z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynikało, iż transakcja <HT TYPE="ITALIC">pre-pack</HT> jest prowadzona nie pod nadzorem sądu, lecz przez kierownictwo przedsiębiorstwa, które prowadzi negocjacje i podejmuje decyzje przygotowujące sprzedaż przedsiębiorstwa w upadłości (pkt 54).</P></NOTE> i zamierzonego celu rozpatrywanego postępowania, przy czym ten ostatni element został uznany przez Trybunał za główne kryterium, bez uwzględnienia w ramach tego postępowania posiłkowego kryterium dotyczącego szczegółowych zasad tej transakcji<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>W przedmiocie tego posiłkowego kryterium zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980312">12 marca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dethier Équipement</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑319/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:99">EU:C:1998:99</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także pkt 46 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="11"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Stosowanie przewidzianej w art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23 regulacji dotyczącej ochrony pracowników w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa następującego w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań zbadam teraz, czy przejęcie przedsiębiorstwa następujące w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu, takie jak rozpatrywane w sprawie głównej, jest objęte wyjątkiem z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, a w konsekwencji, czy przewidziana w art. 3 i 4 tej dyrektywy regulacja dotycząca ochrony pracowników stosuje się do takiej sytuacji. Należy zatem sprawdzić, czy postępowanie rozpatrywane w sprawie głównej spełnia kumulatywne przesłanki z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że przepis ten, jako że stanowi co do zasady o niestosowaniu regulacji dotyczącej ochrony pracowników w przypadku niektórych przejęć przedsiębiorstw i w ten sposób oddala się od zasadniczego celu leżącego u podstaw dyrektywy 2001/23, musi bezwzględnie podlegać ścisłej wykładni<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Uwagi wstępne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Żadna ze stron postępowania głównego nie twierdziła, że postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu może zostać uznane za postępowanie upadłościowe<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Jedynie Komisja wydała się zasadniczo bronić takiego stanowiska w uwagach na piśmie, z których wynika, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>przejęcie pod nadzorem sądu […] należy uznać za postępowanie upadłościowe […]<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>. Jednakże Komisja wskazała w toku rozprawy, że do jej uwag wkradł się błąd pisarski, który mógł stwarzać wrażenie, iż broni ona tego stanowiska, i wskazała, że pkt 28 uwag należy odczytywać w następujący sposób: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>[P]rzejęcia pod nadzorem sądu <HT TYPE="ITALIC">nie</HT> należy uznawać za postępowanie upadłościowe […]<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> (wyróżnienie moje).</P></NOTE>. Jednakże Prefaco podnosi, że postępowanie przewidziane przez WCO stanowi <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>tymczasowy bufor względem upadłości<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/> i że istnieje bardzo duże podobieństwo między upadłością a postępowaniem rozpatrywanym w sprawie głównej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Rząd belgijski podnosi, że postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu zostało wyraźnie ujęte wśród postępowań likwidacyjnych wymienionych w odniesieniu do Belgii w załączniku B do rozporządzenia (WE) nr 1346/2000<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20000529">29 maja 2000 r.</DATE> w sprawie postępowania upadłościowego (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 160, s. 1</REF.DOC.OJ>), zmienione rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 583/2011 z dnia <DATE ISO="20110609">9 czerwca 2011 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="160" PAGE.FIRST="52" DATE.PUB="2011">Dz.U. 2011, L 160, s. 52</REF.DOC.OJ>) (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>rozporządzeniem nr 1346/2000<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>). Prefaco wymienia również załączniki A i C do rozporządzenia nr 1346/2000, jako że załącznik C do tego rozporządzenia uściśla, że pełnomocnika sądowego wyznaczonego w ramach postępowania rozpatrywanego w sprawie głównej należy uznawać za zarządcę masy upadłości.</P></NOTE>, a ponieważ charakter tego postępowania został określony w tym załączniku, wspomniane postępowanie jest objęte zakresem stosowania art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Nie podzielam tego stanowiska. Według mnie to, że postępowanie rozpatrywane w sprawie głównej jest wymienione w załączniku B do rozporządzenia nr 1346/2000, nie ma decydującego znaczenia dla potrzeb jego ewentualnej kwalifikacji jako postępowania likwidacyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć w pierwszej kolejności, że zasady dotyczące jurysdykcji i prawa właściwego przewidziane w przepisach prawa międzynarodowego prywatnego Unii w żaden sposób nie naruszają krajowych przepisów prawa materialnego. Rozporządzenie nr 1346/2000 stanowi część ram prawnych, które Unia wprowadziła dla celów rozwoju współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych mających skutki transgraniczne, podczas gdy dyrektywa 2001/23 harmonizuje przepisy prawa materialnego i ma z zasady zastosowanie względem wszystkich przejęć przedsiębiorstw. W związku z tym dyrektywa ta ustanawia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>powszechny standard<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> ochrony dla pracowników w ramach<?PAGE NO="12"?> przejęcia przedsiębiorstwa w Unii<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>W przedmiocie spójności pojęć prawa Unii zob. moja opinia z dnia <DATE ISO="20190122">22 stycznia 2019 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Pillar Securitisation</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑694/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:44">EU:C:2019:44</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W drugiej kolejności, w razie gdy postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne zostało wymienione w załączniku A lub B do rozporządzenia nr 1346/2000, to należy uznać je za objęte zakresem stosowania tego rozporządzenia, a w rezultacie – za sytuację niewypłacalności lub likwidacji jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>dla celów stosowania tego rozporządzenia<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121122">22 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bank Handlowy i Adamiak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑116/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:739">EU:C:2012:739</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W tym wyroku Trybunał orzekł, że francuskie postępowanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/><HT TYPE="ITALIC">sauvegarde</HT><QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> jest objęte <HT TYPE="ITALIC">zakresem stosowania</HT> rozporządzenia nr 1346/2000, ponieważ widnieje wśród postępowań wpisanych do załącznika A do tego rozporządzenia. Niektórzy autorzy wyrażali zaś wątpliwości co do spełniania przez to postępowanie warunków określonych w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia. Zobacz w szczególności F. Jault-Seseke, Le règlement 2015/848: le vin nouveau et les vieilles outres, <HT TYPE="ITALIC">Revue critique de droit international privé</HT>, 2016, s. 21, pkt 18; H. Burkhard, P. Oberhammer, S. Bariatti, Ch. Koller, L. Björn, M. Requejo Isidro, F.C. Villata (dirs.), <HT TYPE="ITALIC">The Implementation of the New Insolvency Regulation: Improving Cooperation and Mutual Trust</HT>, Nomos 2017, s. 65.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku, jak wynika z pkt 7 niniejszej opinii, dopóki sąd nie orzeknie w przedmiocie wniosku w sprawie reorganizacji sądowej, nie można ogłosić upadłości dłużnika, a w przypadku spółki nie można jej rozwiązać sądownie. W rezultacie w świetle orzecznictwa omówionego w pkt 42–51 niniejszej opinii takie postępowanie, które może prowadzić do upadłości, choć taka konsekwencja nie ma charakteru systemowego, nie spełnia warunku, zgodnie z którym wobec zbywającego musi być prowadzone postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Z obfitego piśmiennictwa belgijskiego przytoczonego w uwagach na piśmie przedłożonych przez Ch. Plessers wynika, że przejęcie pod nadzorem sądu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>następuje przed upadłością, a nawet jego celem jest zapobieżenie temu skrajnemu rozstrzygnięciu<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>. Zobacz w tym względzie C. Vandersnickt, <HT TYPE="ITALIC">Overgang van onderneming krachtens overeenkomst. Het materieel toepassingsgebied van de richtlijn 2001/23/EG</HT>, seria <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>Sociale praktijkstudies<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, Mechelen, Wolters-Kluwer 2015, s. 116.</P></NOTE>, a zatem nie może być objęte pojęciem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>postępowania upadłościowego<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Jak wynika z uwag na piśmie przedłożonych przez Ch. Plessers, w pracach przygotowawczych oraz w piśmiennictwie belgijskim zawsze był akceptowany pogląd, że postępowanie rozpatrywane w sprawie głównej nie stanowi postępowania likwidacyjnego, ale jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>pomyślane jako alternatywa dla upadłości<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/>. Zobacz Doc Parl., Chambre, 2007, DEC 52 0160/001, s. 7. Dokument ten, przytoczony w aktach sprawy przedłożonych Trybunałowi, podobnie jak oficjalna witryna internetowa poświęcona postępowaniom restrukturyzacyjnym wspomniana przez Komisję na rozprawie, jest dostępny pod następującym adresem: http://socialsante.wallonie.be/surendettement/professionnel/?q=procedures-restructuration-reorganisation. Zobacz także Doc. Parl., Chambre, 2008‑09, DOC 52‑0160/055, s. 32.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Zbadam teraz, czy postępowanie rozpatrywane w sprawie głównej spełnia warunek przewidziany w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wobec zbywającego musi być prowadzone postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 wymaga, by wobec zbywającego prowadzone było postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie wszczęte w celu likwidacji jego aktywów. W tym względzie, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, postępowanie mające na celu kontynuację działalności danego przedsiębiorstwa nie spełnia tego warunku<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19910725">25 lipca 1991 r.</DATE>, <NAME.CASE>d’Urso i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:326">EU:C:1991:326</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19951207">7 grudnia 1995 r.</DATE>, <NAME.CASE>Spano i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/93</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1995:421">EU:C:1995:421</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Co się tyczy różnic między tymi dwoma rodzajami postępowań, Trybunał orzekł, że postępowanie ma na celu kontynuację działalności, gdy zmierza do utrzymania funkcjonowania przedsiębiorstwa lub jego rentownych jednostek. Natomiast postępowanie zmierzające do likwidacji aktywów ma na celu maksymalizację zbiorowego zaspokojenia wierzycieli. O ile nie jest wykluczone, że może dochodzić do pewnego nakładania się tych dwóch celów, do których zmierza dane postępowanie, o tyle głównym celem postępowania zmierzającego do kontynuacji działalności przedsiębiorstwa pozostaje w każdym razie zachowanie danego przedsiębiorstwa<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170622">22 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:489">EU:C:2017:489</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Federatie Nederlandse Vakvereniging i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑126/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:241">EU:C:2017:241</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0057">57</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>W celu ustalenia, czy w niniejszym przypadku wobec zbywającego prowadzono postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie wszczęte w celu likwidacji aktywów zbywającego, należy uwzględnić następujące czynniki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności z uwag na piśmie rządu belgijskiego wynika, że według art. 23 WCO sądowe postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej zostaje wszczęte, gdy zagrożona jest ciągłość przedsiębiorstwa. Zgodnie z tym przepisem taką ciągłość uznaje się za zagrożoną, jeżeli straty zmniejszyły aktywa netto poniżej połowy kapitału zakładowego. Zgodnie z art. 16 WCO celem tego postępowania jest zachowanie, pod nadzorem sądu, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/><HT TYPE="ITALIC">ciągłości</HT> całości lub części przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji lub też jego działalności<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>. Umożliwia ono kilkumiesięczne odroczenie w odniesieniu do pracodawcy, którego przedsiębiorstwo jest uznawane za znajdujące się <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>w trudnej sytuacji<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu tych przepisów, w celu albo umożliwienia zawarcia ugody, albo uzyskania zgody wierzycieli na plan reorganizacji, albo umożliwienia przejęcia pod nadzorem sądu, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym. Ponadto, jak wynika z art. 22 WCO, to odroczenie umożliwia pracodawcy dokonanie reorganizacji, w sytuacji gdy jest on chroniony przed środkami egzekucyjnymi podejmowanymi przez wierzycieli, w szczególności przed postawieniem jego spółki w stan upadłości<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Zobacz pkt 11 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy podkreślić, że sąd odsyłający wskazuje, że zgodnie z art. 59 § 1 akapit pierwszy WCO postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu ma na celu przejęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>całości lub części przedsiębiorstwa lub jego działalności<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> oraz że może ono zostać nakazane przez sąd <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/><HT TYPE="ITALIC">w celu zapewnienia zachowania [tej działalności</HT>], gdy dłużnik wyraża na to zgodę w swoim wniosku w sprawie reorganizacji sądowej lub później w toku postępowania<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Zobacz pkt 11 i 12 niniejszej opinii (wyróżnienie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>W trzeciej i ostatniej kolejności należy stwierdzić – jak wskazuje sąd odsyłający – że w niniejszej sprawie w sposób oczywisty rechtbank van koophandel te Hasselt (sąd gospodarczy w Hasselt) nakazał przejęcie pod nadzorem sądu w celu zachowania całości lub części przedsiębiorstwa Echo lub jego działalności, zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 akapit pierwszy WCO.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Z tego względu dochodzę do wniosku, że należy uznać, iż zasadniczym celem takiego postępowania jest zachowanie całości lub części przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji, a postępowanie to nie może zatem być objęte art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 44 i 50 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">c)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Postępowanie upadłościowe lub inne podobne postępowanie musi toczyć się pod nadzorem organu publicznego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Co się tyczy trzeciego warunku przewidzianego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, pragnę zauważyć, że z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że zgodnie z art. 60 WCO w wyroku nakazującym przejęcie wskazuje się pełnomocnika sądowego odpowiedzialnego za organizację i realizację przejęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>w imieniu i na rzecz dłużnika<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Zobacz pkt 8 niniejszej opinii. Chociaż bowiem pełnomocnik zostaje powołany przez sąd, wyszukuje on i stara się uzyskać oferty, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>dbając przede wszystkim o zachowanie całości lub części działalności przedsiębiorstwa przy uwzględnieniu praw wierzycieli<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> (art. 62 akapit pierwszy WCO). W przypadku istnienia wielu porównywalnych ofert pełnomocnik przyznaje pierwszeństwo tej ofercie, która gwarantuje trwałość zatrudnienia poprzez wynegocjowane porozumienie zbiorowe (art. 62 akapit drugi WCO).</P></NOTE>. W tych okolicznościach jestem zdania, że taki nadzór w węższym zakresie nie może spełniać określonego w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 warunku dotyczącego nadzoru takiego organu<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850207">7 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Abels</NAME.CASE> (<NO.CASE>135/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:55">EU:C:1985:55</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także pkt 43 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu, takie jak rozpatrywane w sprawie głównej, nie spełnia wszystkich warunków przewidzianych w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego, i że w rezultacie nie można wprowadzić odstępstwa od wynikającej z art. 3 i 4 tej dyrektywy regulacji dotyczącej ochrony.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">D.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie możliwości wyboru przez przejmującego pracowników, których zamierza przejąć, w świetle art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że na mocy art. 61 § 4 WCO przejmujący może wybrać pracowników, których zamierza przejąć, o ile wybór taki, po pierwsze, opiera się na powodach technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych, a po drugie, następuje bez zakazanego różnicowania. W świetle tego przepisu pojawia się pytanie, czy art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23 pozwalają przejmującemu wybrać, jak to wynika z art. 61 § 4 WCO, pracowników, których zamierza przejąć.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Aby odpowiedzieć na to pytanie, należy przede wszystkim przypomnieć, że jak Trybunał wielokrotnie orzekał, dyrektywa 2001/23 ma na celu zapewnienie ochrony praw pracowniczych w razie zmiany pracodawcy przez umożliwienie pracownikom pozostania w zatrudnieniu u nowego pracodawcy na takich samych warunkach jak te uzgodnione ze zbywającym<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081127">27 listopada 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Juuri</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑396/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:656">EU:C:2008:656</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0028">28</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Przedmiotem tej dyrektywy jest zagwarantowanie, na ile to możliwe, ciągłości umów pracy z przejmującym, bez ich zmiany, a to w celu zapobieżenia pogorszeniu sytuacji pracowników, których dotyczy przejęcie, z samego tylko powodu przejęcia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19871217">17 grudnia 1987 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ny Mølle Kro</NAME.CASE> (<NO.CASE>287/86</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:573">EU:C:1987:573</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050526">26 maja 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Celtec</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑478/03</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:321">EU:C:2005:321</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180807">7 sierpnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Colino Sigüenza</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:646">EU:C:2018:646</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ponadto, jak orzekł już Trybunał, ponieważ ochrona ta ma charakter bezwzględnie wiążący i tym samym nie podlega dyspozycji stron umowy o pracę, przepisy dyrektywy, a w szczególności przepisy dotyczące ochrony pracowników przed zwolnieniami z powodu przejęcia, należy uważać za <HT TYPE="ITALIC">bezwzględnie wiążące</HT> w takim znaczeniu, że nie jest dozwolone odstąpienie od nich w sposób niekorzystny dla pracowników<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19880210">10 lutego 1988 r.</DATE>, <NAME.CASE>Foreningen af Arbejdsledere i Danmark</NAME.CASE> (<NO.CASE>324/86</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1988:72">EU:C:1988:72</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>Wynika stąd, że zainteresowani pracownicy nie mogą rezygnować z praw przyznanych im przez dyrektywę i nie jest dopuszczalne żadne ograniczenie tych praw, nawet za zgodą samych pracowników<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> (pkt 15). Zobacz także wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19961114">14 listopada 1996 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rotsart de Hertaing</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑305/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:435">EU:C:1996:435</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19980312">12 marca 1998 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dethier Équipement</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑319/94</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1998:99">EU:C:1998:99</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Niemniej jednak należy także przypomnieć, że jak to wynika z samej treści art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2001/23, ochroną, jaką ta dyrektywa ma na celu zapewnić, objęci są wyłącznie pracownicy, których umowa o pracę lub stosunek pracy istniały <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">momencie przejęcia</HT><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180807">7 sierpnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Colino Sigüenza</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:646">EU:C:2018:646</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W rezultacie, o ile wyraźnie nie przewidziano inaczej, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>na dyrektywę 2001/23 mogą powoływać się wyłącznie pracownicy, których umowa o pracę lub stosunek pracy istnieje w chwili przejęcia. Istnienie umowy o pracę lub stosunku pracy w tej dacie należy oceniać w świetle prawa krajowego, z zastrzeżeniem jednak przestrzegania bezwzględnie wiążących przepisów tej dyrektywy dotyczących ochrony pracowników przed zwolnieniami z powodu przejęcia<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19880615">15 czerwca 1988 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bork International i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>101/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1988:308">EU:C:1988:308</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0017">17</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180807">7 sierpnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Colino Sigüenza</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:646">EU:C:2018:646</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie sąd odsyłający zauważa, po pierwsze, że data przejęcia została wyznaczona na dzień <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE><NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Według sądu odsyłającego okoliczność, że jako datę przejęcia porozumienie w sprawie przejęcia wymienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>dwa dni robocze od daty wyroku zezwalającego<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, obowiązuje wyłącznie między umawiającymi się stronami i nie można się na nią powoływać wobec osób trzecich, które nie były stronami porozumienia, jak jest to w przypadku Ch. Plessers. Sąd ten dodaje, że w piśmie z dnia <DATE ISO="20130424">24 kwietnia 2013 r.</DATE> skierowanym do Ch. Plessers pełnomocnicy sądowi również potwierdzili, że działalność Echo zakończyła się począwszy od dnia <DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE> Zobacz w tym względzie pkt 15 niniejszej opinii.</P></NOTE>, a po drugie, że umowa o pracę Ch. Plessers uległa rozwiązaniu w dniu <DATE ISO="20130424">24 kwietnia 2013 r.</DATE> Sąd ten podkreśla, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>nie może być najmniejszej wątpliwości, że w momencie przejęcia (<DATE ISO="20130422">22 kwietnia 2013 r.</DATE>) Ch. Plessers była związana [ze zbywającym (Echo)] umową o pracę<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/>.<?PAGE NO="15"?> Uściśla również, że pełnomocnicy sądowi rozwiązali umowę o pracę z Ch. Plessers w dniu <DATE ISO="20130424">24 kwietnia 2013 r.</DATE> W rezultacie Ch. Plessers należy uznać za pracownicę zbywającego w momencie przejęcia, czego konsekwencją jest w szczególności to, że na mocy art. 3 dyrektywy 2001/23 obowiązki pracodawcy będącego zbywającym (Echo) względem Ch. Plessers przeszły z mocy prawa na przejmującego (Prefaco)<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Należy przypomnieć, że dokonanie oceny stanu faktycznego niezbędnej w celu ustalenia stosowania dyrektywy 2001/23 należy do właściwości sądu odsyłającego przy uwzględnieniu elementów wykładni dokonanej przez Trybunał. Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19880615">15 czerwca 1988 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bork International i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>101/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1988:308">EU:C:1988:308</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0019">19</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Co się tyczy ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23, z przepisu tego wynika, po pierwsze, że przejęcie przedsiębiorstwa nie stanowi samo w sobie podstawy do zwolnienia, czy to przez zbywającego, czy przejmującego, jednakże nie stoi na przeszkodzie zwolnieniom z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, powodujących zmiany w stanie zatrudnienia<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081016">16 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kirtruna i Vigano</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:574">EU:C:2008:574</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Z orzecznictwa Trybunału wynika, że okoliczność stwierdzenia trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa nie musi koniecznie i systemowo prowadzić do zmian w stanie zatrudnienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Tym samym postępowanie w sprawie stwierdzenia trudnej sytuacji ekonomicznej przedsiębiorstwa nie stanowi koniecznie i systemowo względu ekonomicznego, technicznego lub organizacyjnego, który powoduje zmiany w stanie zatrudnienia w rozumieniu tego przepisu. Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090611">11 czerwca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Włochy</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑561/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:363">EU:C:2009:363</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że Trybunał orzekł już, że w celu ustalenia, czy zwolnienie zostało uzasadnione przez sam fakt przejęcia z naruszeniem art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23, należy wziąć pod uwagę <HT TYPE="ITALIC">obiektywne okoliczności</HT>, w których nastąpiło zwolnienie<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19880615">15 czerwca 1988 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bork International i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>101/87</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1988:308">EU:C:1988:308</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0018">18</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180807">7 sierpnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Colino Sigüenza</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑472/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:646">EU:C:2018:646</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. A zatem w przypadku takim jak w rozpatrywanej sprawie, z pkt 15 i 73 niniejszej opinii wynika, że rozpatrywane zwolnienie doszło do skutku dwa dni po dacie przejęcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Z orzecznictwa Trybunału wynika również, że nie wystarczy wykazać, że wygaśnięcie umowy o pracę wynika z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych. Należy również dowieść, że względy te nie wynikają bezpośrednio z przejęcia przedsiębiorstwa, z naruszeniem art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23. Innymi słowy, należy udowodnić, że rozpatrywane zwolnienie było motywowane <HT TYPE="ITALIC">okolicznościami</HT> dodatkowymi, występującymi obok wspomnianego przejęcia. To zatem te <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>okoliczności dodatkowe<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> można zakwalifikować do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> w rozumieniu wspomnianego art. 4 ust. 1<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081016">16 października 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Kirtruna i Vigano</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:574">EU:C:2008:574</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). W wyroku tym Trybunał orzekł, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23 nie wymaga utrzymania umowy najmu lokalu handlowego zawartej przez zbywającego przedsiębiorstwo z osobą trzecią, mimo że rozwiązanie tej umowy może spowodować wygaśnięcie umów o pracę przeniesionych na przejmującego. Ponadto Trybunał uznał, że w przypadku zwolnienia spowodowanego okolicznościami dodatkowymi, takimi jak brak porozumienia pomiędzy przejmującym a wynajmującymi w przedmiocie nowej umowy najmu, brak możliwości znalezienia innego lokalu handlowego lub brak możliwości przeniesienia pracowników do innych sklepów, mogą one zostać zakwalifikowane do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/> w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/23.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Natomiast zgodnie z art. 61 § 4 WCO wyłącznie do samego przejmującego należy wybór pracowników, których zamierza przejąć, nawet jeśli wybór ten musi nastąpić w oparciu o względy techniczne, ekonomiczne i organizacyjne. Nie wydaje się, by ustawodawstwo krajowe nakładało ograniczenie a priori zakresu tego wyboru. Jak zaś słusznie zauważyła Komisja, do sądu krajowego należy zagwarantowanie skuteczności dyrektywy 2001/23. Zatem sąd krajowy powinien być sam w stanie ocenić konieczność zwolnienia z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych, co nie wydaje się mieć miejsca w niniejszej sprawie. Byłoby to możliwe dla niego tylko wówczas, gdyby został poinformowany w sposób wyczerpujący przez wszystkie strony, których dotyczy przejęcie przedsiębiorstwa, o względach uzasadniających. Sama wola ograniczenia kosztów przejęcia przedsiębiorstwa bądź zapobieżenia trudnościom finansowym lub ograniczenia ich nie może<?PAGE NO="16"?> w rezultacie zostać przyjęta jako wzgląd uzasadniający<NOTE NUMBERING="ARAB" TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Według rzecznika generalnego W. Van Gervena nie ma żadnego powodu, by sądzić, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>dyrektywa [zezwala] na jakiekolwiek zwolnienie z powodów ekonomicznych, technicznych lub organizacyjnych. Dyrektywa jednoznacznie zakazuje bowiem takich zwolnień, gdy wynikają one z przejęcia przedsiębiorstwa. Jedynie w przypadku gdy zwolnienia w każdym razie nastąpiły – na przykład jeśli podjęto o nich decyzję, zanim pojawiła się kwestia jakiegokolwiek przejęcia przedsiębiorstwa – byłyby one objęte wspomnianym odstępstwem. Na art. 4 dyrektywy nie można zatem powoływać się jako na argument w celu zwolnienia części pracowników z powodu przejęcia przedsiębiorstwa<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/> (opinia rzecznika generalnego W. Van Gervena w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>d’Urso</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑362/89</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1991:228">EU:C:1991:228</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz przypis 65.</P></NOTE>. Zezwolenie przejmującemu na wybór pracowników, których zamierza przejąć, czyniłoby bezprzedmiotowymi art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23. Postępowaniami, które nie są objęte przewidzianą w tej dyrektywie regulacją dotyczącą ochrony, są bowiem postępowania upadłościowe lub inne podobne zmierzające do likwidacji aktywów zbywającego, które wchodzą co do zasady w zakres dyrektywy 2008/94. Natomiast z uwagi na to, że celem rozpatrywanego postępowania jest ciągłość przedsiębiorstwa, postępowanie to nie jest objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/23 i w rezultacie możliwość wyboru przez przejmującego pracowników jest sprzeczna z art. 3 i 4 tej dyrektywy, a zatem z jej skutecznością.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Z tych względów jestem zdania, że dyrektywę 2001/23, a w szczególności jej art. 3 i 4, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które w przypadku zbycia przedsiębiorstwa następującego w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu prowadzonego w celu zachowania całości lub części przedsiębiorstwa zbywającego lub jego działalności, przewiduje, że przejmujący ma prawo wybrać pracowników, których zamierza przejąć.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby Trybunał odpowiedział na pytanie prejudycjalne zadane przez arbeidshof te Antwerpen (apelacyjny sąd pracy w Antwerpii, Belgia) w sposób następujący:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia <DATE ISO="20010312">12 marca 2001 r.</DATE> w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że postępowanie w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu, takie jak rozpatrywane w sprawie głównej, nie spełnia wszystkich warunków określonych w tym przepisie, wobec czego nie można wprowadzić odstępstwa od przewidzianej w art. 3 i 4 tej dyrektywy regulacji dotyczącej ochrony.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Dyrektywę 2001/23, a w szczególności jej art. 3 i 4, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, takiemu jak mające zastosowanie w postępowaniu głównym, które w przypadku zbycia przedsiębiorstwa następującego w ramach postępowania w sprawie reorganizacji sądowej w trybie przejęcia pod nadzorem sądu prowadzonego w celu zachowania całości lub części przedsiębiorstwa zbywającego lub jego działalności, przewiduje, że przejmujący ma prawo wybrać pracowników, których zamierza przejąć.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>