<!DOCTYPE html PUBLIC "yes" "xhtml1-strict.dtd">
<html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml">
<!--GENDOC2XHTML # converter_version: 1.2.15-->
  <head>
    <title>2026-06-202606C104202307220-00-TRA-DOC-NL-ARRET-C-0722-23-202604766-07_00</title>
    <meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"/>
    <meta content="true" name="ParExtraits_2021"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGeneratedDate"/>
    <meta content="nl-NL" name="Gendoc_Lang"/>
    <meta content="" name="Gendoc_GenerationDate"/>
    <meta content="" name="IsFlattened"/>
    <meta content="1" name="NumProc"/>
    <meta content="Final" name="Gendoc_EditionType"/>
    <meta content="0001" name="Gendoc_CaseNumberSuite"/>
    <meta content="24/06/2026 15:08:40" name="Gendoc_LastVerificationDate"/>
    <meta content="" name="Gendoc_ProcedureNumber"/>
    <meta content="nl" name="Gendoc_LangCode"/>
    <meta content="ARR" name="TypeDoc"/>
    <meta content="G6gTzW8qLsIqQ8O2g8E5h6d6ZJrbaFt9POKRlkx98xhFl5FIHbDhiDfuhpEYeELvgk39I86pKJatIh7sX6Vq5VAL+ZkUdM35S4Fh2F9KJYOxRboFrpBxLoTFam6B4l08svkgCY4vzv282/ILZTWS2OybSkYuNcIjVHtayo1GO9c=" name="GenDocUID"/>
    <meta content="P" name="TypeProc"/>
    <meta content="" name="CreateCustomParts"/>
    <meta content="OK" name="ReadyToPublish"/>
    <meta content="engelch" name="Gendoc_User"/>
    <meta content="" name="EP_Mode"/>
    <meta content="" name="Gendoc_DGTGenerated"/>
    <meta content="" name="Gendoc_Vademecum"/>
    <meta content="0722" name="NumeroOrdre"/>
    <meta content="2023" name="Annee"/>
    <meta content="P" name="Gendoc_ProcedureType"/>
    <meta content="" name="EP_Version"/>
    <meta content="NL" name="Langue"/>
    <meta content="engelch" name="Gendoc_DGTGeneratedUser"/>
    <meta content="FAST_document_go_ok" name="Gendoc_LastVerificationStatus"/>
    <meta content="ARR_C" name="Gendoc_GendocTemplateType"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlockFlatP"/>
    <meta content="GenDoc 02-06-26 18:38:51" name="Created"/>
    <meta content="" name="Canevas3_Vademecum"/>
    <meta content="TRUE" name="WithoutAuthorBlock"/>
    <meta content="" name="Gendoc_CaseYear"/>
    <meta content="false" name="Generation_In_Progress"/>
    <meta content="C" name="Juridiction"/>
    <meta content="f4088fbe527a44b6806120ee016a3f61" name="DocumentIdentifier"/>
    <meta content="0722" name="Gendoc_CaseNumber"/>
    <meta content="ImportedWithoutSource" name="SdlIdentifier"/>
    <meta content="RP" name="NatureAff"/>
    <meta content="RP" name="Gendoc_CaseNature"/>
    <meta content="0001" name="NumSuite"/>
    <meta content="C" name="Gendoc_Juridiction"/>
  </head>
  <body>
    <div style="header">
      <div id="rId24" style="first"/>
      <div id="rId20" style="even">Arrest van 4. 6. 2026 – Gevoegde zaken C‑722/23 en C‑91/24</div>
      <div id="rId21" style="default">Rugu en Aucroix</div>
    </div>
    <p class="C19Centre" id="para-1" title="page-1">
      ARREST VAN HET HOF (Grote kamer)
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-2" title="page-1">
      4 juni 2026  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-1" href="#t-1">*</a>
</span>)
    </p>
    <p class="C71Indicateur" id="para-3" title="page-1">
      „Prejudiciële verwijzing – Justitiële samenwerking in strafzaken – Europees aanhoudingsbevel – Kaderbesluit 2002/584/JBZ – Artikel 1, lid 3 – Gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging – Risico dat de gezochte persoon in strijd met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie wordt blootgesteld aan onmenselijke of vernederende behandeling – Artikel 4, punt 6 – Facultatieve grond tot weigering van de tenuitvoerlegging – Verbintenis van de uitvoerende lidstaat om de straf overeenkomstig zijn nationale recht ten uitvoer te leggen – Kaderbesluit 2008/909/JBZ – Wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen – Artikel 4, lid 5 – Verzoek van de uitvoerende lidstaat aan de uitvaardigende lidstaat om hem het vonnis waarbij een gevangenisstraf is opgelegd, toe te zenden met het oog op de tenuitvoerlegging ervan op zijn grondgebied”
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-4" title="page-1">
      In de gevoegde zaken C‑722/23 [Rugu] i en C‑91/24 [Aucroix]  (<span class="note footnote notemarker">
<a id="c-2" href="#t-2">i</a>
</span>),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-5" title="page-1">
      betreffende twee verzoeken om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door het Hof van Cassatie (België) bij beslissingen van 22 november 2023 en 31 januari 2024, ingekomen bij het Hof op respectievelijk 28 november 2023 en 6 februari 2024, in de procedures betreffende de tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-6" title="page-1">
      AR (C‑722/23),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-7" title="page-1">
      in tegenwoordigheid van:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-8" title="page-1">
      Procureur-generaal,
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-9" title="page-1">
      en
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-10" title="page-1">
      Procureur-generaal bij de cour d’appel de Mons (C‑91/24)
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-11" title="page-1">
      tegen
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-12" title="page-1">
      HL,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-13" title="page-1">
      wijst
    </p>
    <p class="C19Centre" id="para-14" title="page-1">
      HET HOF (Grote kamer),
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-15" title="page-1">
      samengesteld als volgt: K. Lenaerts, president, T. von Danwitz, vicepresident, F. Biltgen, K. Jürimäe (rapporteur), L. Arastey Sahún, I. Ziemele, J. Passer en O. Spineanu-Matei, kamerpresidenten, S. Rodin, D. Gratsias, M. Gavalec, Z. Csehi en N. Fenger, rechters,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-16" title="page-1">
      advocaat-generaal: A. Rantos,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-17" title="page-1">
      griffier: M. Siekierzyńska, administrateur,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-18" title="page-1">
      gezien de stukken en na de terechtzitting op 18 maart 2025,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-19" title="page-1">
      gelet op de opmerkingen van:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">AR, vertegenwoordigd door O. Martins, avocat,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Belgische regering, vertegenwoordigd door M. Jacobs, C. Pochet en M. Van Regemorter als gemachtigden,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Franse regering, vertegenwoordigd door R. Bénard en B. Dourthe als gemachtigden,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Nederlandse regering, vertegenwoordigd door E. M. M. Besselink en M. K. Bulterman als gemachtigden,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Roemeense regering, vertegenwoordigd door M. Chicu en E. Gane als gemachtigden,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">de Europese Commissie, vertegenwoordigd door F. Blanc, H. Leupold en J. Vondung als gemachtigden,</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-27" title="page-1">
      gehoord de conclusie van de advocaat-generaal ter terechtzitting van 10 juli 2025,
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-28" title="page-1">
      het navolgende
    </p>
    <p class="C75Debutdesmotifs" id="para-29" title="page-1">
      Arrest
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">1</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De verzoeken om een prejudiciële beslissing betreffen de uitlegging van artikel 1, lid 3, en artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB 2002, L 190, blz. 1), zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009 (PB 2009, L 81, blz. 24; hierna: „kaderbesluit 2002/584”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">2</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Deze verzoeken zijn ingediend in het kader van de tenuitvoerlegging in België van twee Europese aanhoudingsbevelen, waarvan het eerste op 1 augustus 2023 door de Roemeense autoriteiten is uitgevaardigd tegen AR, een Roemeens staatsburger die ingezetene van België is, met het oog op de tenuitvoerlegging in Roemenië van een gevangenisstraf van vier jaar voor mensenhandel (zaak C‑722/23), en het tweede op 9 maart 2016 door de Griekse autoriteiten tegen HL, een Belgisch staatsburger, met het oog op de tenuitvoerlegging in Griekenland van een gevangenisstraf van vijf jaar (zaak C‑91/24) (hierna samen: „betrokken Europese aanhoudingsbevelen”).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Toepasselijke bepalingen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Unierecht</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kaderbesluit 2002/584</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">3</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 1 van kaderbesluit 2002/584, met het opschrift „Verplichting tot tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel”, bepaalt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-36" title="page-2">
      „1. Het Europees aanhoudingsbevel is een rechterlijke beslissing die door een lidstaat wordt uitgevaardigd met het oog op de aanhouding en de overlevering door een andere lidstaat van een persoon die gezocht wordt met het oog op strafvervolging of uitvoering van een tot vrijheidsbeneming strekkende straf of maatregel.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-37" title="page-2">
      2. De lidstaten verbinden zich ertoe om, op grond van het beginsel van wederzijdse erkenning en overeenkomstig de bepalingen van dit kaderbesluit, elk Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-38" title="page-2">
      3. Dit kaderbesluit kan niet tot gevolg hebben dat de verplichting tot eerbiediging van de grondrechten en de fundamentele rechtsbeginselen, zoals die zijn neergelegd in artikel 6 [VEU], wordt aangetast.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">4</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 4 van het kaderbesluit, met als opschrift „Gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging”, bepaalt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-40" title="page-2">
      „De uitvoerende rechterlijke autoriteit kan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel weigeren in de volgende gevallen:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-41" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-42" title="page-2">
      6) het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, terwijl de gezochte persoon verblijft in of onderdaan of ingezetene is van de uitvoerende lidstaat en deze staat zich ertoe verbindt die straf of maatregel overeenkomstig zijn nationale recht zelf ten uitvoer te leggen;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-43" title="page-2">
      […]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kaderbesluit 2008/909</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">5</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 3 van kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie (PB 2008, L 327, blz. 27), draagt als opschrift „Doel en werking” en bepaalt in lid 1:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-46" title="page-2">
      „Met dit kaderbesluit wordt beoogd de regels vast te stellen volgens welke een lidstaat, ter bevordering van de reclassering van de gevonniste persoon, een vonnis erkent en de sanctie ten uitvoer legt.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">6</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 4 van dat kaderbesluit, met als opschrift „Criteria voor toezending van het vonnis en een certificaat aan een andere lidstaat”, is geformuleerd als volgt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-48" title="page-2">
      „1. Mits de gevonniste persoon zich in de beslissingsstaat of in de tenuitvoerleggingsstaat bevindt en hij zijn toestemming heeft verleend voor zover deze krachtens artikel 6 is vereist, kan het vonnis, vergezeld van het certificaat waarvan het model in bijlage I is opgenomen, aan een van de volgende lidstaten worden toegezonden:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-49" title="page-2">
      a) de lidstaat waarvan de gevonniste persoon onderdaan is en waar hij zijn woonplaats heeft, of
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-50" title="page-2">
      b) de lidstaat waarvan de gevonniste persoon onderdaan is, maar waar hij niet zijn woonplaats heeft, en waarheen hij, na zijn invrijheidstelling, zal worden uitgewezen […], of
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-51" title="page-2">
      c) een andere dan de onder a) of b) bedoelde lidstaten, waarvan de bevoegde autoriteit erin toestemt dat hem het vonnis en het certificaat worden toegezonden.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-52" title="page-2">
      2. Het vonnis en het certificaat kunnen worden toegezonden wanneer de bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat, eventueel na overleg tussen de bevoegde autoriteiten van de beslissingsstaat en van de tenuitvoerleggingsstaat, zich ervan vergewist heeft dat de tenuitvoerlegging van de sanctie door de tenuitvoerleggingsstaat de reclassering van de gevonniste persoon ten goede zal komen.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-53" title="page-2">
      3. De bevoegde autoriteit van de beslissingsstaat kan vóór de toezending van het vonnis en het certificaat via passende kanalen overleg plegen met de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat. In de in lid 1, onder c), bedoelde gevallen is overleg verplicht. In die gevallen brengt de bevoegde autoriteit van de tenuitvoerleggingsstaat de beslissingsstaat terstond op de hoogte van haar besluit om al dan niet toe te stemmen in de toezending van het vonnis.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-54" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-55" title="page-2">
      5. De tenuitvoerleggingsstaat kan uit eigen beweging de beslissingsstaat verzoeken om toezending van het vonnis, vergezeld van een certificaat. […] Een verzoek op grond van dit lid, schept voor de beslissingsstaat geen verplichting om het vonnis, vergezeld van het certificaat, toe te zenden.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-56" title="page-2">
      […]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">7</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 6 van dit kaderbesluit, met als opschrift „Mening van en kennisgeving aan de gevonniste persoon”, bepaalt in de leden 1 en 2:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-58" title="page-2">
      „1. Onverminderd lid 2, kan een vonnis, samen met een certificaat, ter fine van erkenning van het vonnis en tenuitvoerlegging van de sanctie, alleen aan de tenuitvoerleggingsstaat worden toegezonden, voor zover de gevonniste persoon daarmee overeenkomstig het recht van de beslissingsstaat heeft ingestemd.
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-59" title="page-2">
      2. De instemming van de gevonniste persoon is niet vereist indien het vonnis, samen met het certificaat, wordt toegezonden aan:
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-60" title="page-2">
      a) de lidstaat waarvan de gevonniste persoon onderdaan is en waar hij tevens woont;
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-61" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C09Marge0avecretrait" id="para-62" title="page-2">
      c) de lidstaat waarnaar de gevonniste persoon is gevlucht of anderszins is teruggekeerd naar aanleiding van de tegen hem in de beslissingsstaat ingestelde strafvervolging of uitgesproken veroordeling.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">8</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 25 van dat kaderbesluit, met als opschrift „Tenuitvoerlegging van vonnissen volgend op een Europees aanhoudingsbevel”, luidt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-64" title="page-2">
      „Onverminderd kaderbesluit [2002/584] zijn de bepalingen van het onderhavige kaderbesluit, voor zover verenigbaar met kaderbesluit [2002/584], van overeenkomstige toepassing op de tenuitvoerlegging van vonnissen in het geval dat een lidstaat zich op grond van artikel 4, [punt] 6, van kaderbesluit [2002/584] ertoe verbonden heeft een vonnis ten uitvoer te leggen, dan wel op grond van artikel 5, [punt] 3, van genoemd kaderbesluit als voorwaarde heeft gesteld dat de betrokkene naar de uitvoerende lidstaat zal worden teruggezonden om er de sanctie te ondergaan, zulks teneinde straffeloosheid te voorkomen.”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">9</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 26 van kaderbesluit 2008/909, met als opschrift „Verhouding tot andere overeenkomsten en regelingen”, bepaalt in lid 1 het volgende:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-66" title="page-2">
      „Onverminderd de toepassing ervan tussen de lidstaten en derde landen en de voorlopige toepassing ervan overeenkomstig artikel 28, vervangt dit kaderbesluit met ingang van 5 december 2011 de overeenkomstige bepalingen van de volgende verdragen die in de betrekkingen tussen de lidstaten van toepassing zijn:
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het [Verdrag inzake de overbrenging van gevonniste personen (Serie Europese Verdragen, nr. 112), ondertekend te Straatsburg op 21 maart 1983] en het aanvullend protocol van 18 december 1997;</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het [Europees Verdrag inzake de internationale geldigheid van strafvonnissen, ondertekend te ’s-Gravenhage op 28 mei 1970];</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">titel III, hoofdstuk 5, van de [Overeenkomst ter uitvoering van het op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord tussen de regeringen van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB 2000, L 239, blz. 19), ondertekend te Schengen op 19 juni 1990 en in werking getreden op 26 maart 1995];</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">–</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">het [Verdrag tussen de lidstaten van de Europese Gemeenschappen van 13 november 1991 inzake de tenuitvoerlegging van buitenlandse strafvonnissen, ondertekend te Brussel op 13 november 1991].”</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Belgisch recht</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">10</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 4 van de wet van 19 december 2003 betreffende het Europees aanhoudingsbevel (Belgisch Staatsblad, 22 december 2003, blz. 60075; hierna: „wet van 19 december 2003”) bepaalt:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-73" title="page-2">
      „De tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel wordt in volgende gevallen geweigerd:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-74" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-75" title="page-2">
      5° ingeval ernstige redenen bestaan te denken dat de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals die worden bevestigd door artikel 6 [VEU].”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">11</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Artikel 6 van de wet van 19 december 2003 bepaalt het volgende:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-77" title="page-2">
      „De tenuitvoerlegging kan worden geweigerd:
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-78" title="page-2">
      […]
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-79" title="page-2">
      4° ingeval het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een straf of van een veiligheidsmaatregel, de betrokken persoon Belg is of in België verblijft, en de bevoegde Belgische autoriteiten zich ertoe verbinden die straf of veiligheidsmaatregel overeenkomstig de Belgische wetgeving ten uitvoer te leggen;
    </p>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-80" title="page-2">
      […]”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Hoofdgedingen en prejudiciële vragen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zaak C‑722/23</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">12</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 1 augustus 2023 hebben de Roemeense rechterlijke autoriteiten een Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen AR, een Roemeens staatsburger die ingezetene van België is, met het oog op de tenuitvoerlegging in Roemenië van een gevangenisstraf van vier jaar wegens mensenhandel.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">13</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij beschikking van 22 september 2023 heeft de raadkamer van de tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Franstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel, België) op basis van artikel 4, 5°, van de wet van 19 december 2003 geweigerd om dit Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op grond dat AR wegens de detentieomstandigheden in Roemenië zou zijn blootgesteld aan het risico van schending van zijn grondrechten als bedoeld in artikel 3 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">14</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het openbaar ministerie heeft tegen deze beschikking hoger beroep ingesteld bij de kamer van inbeschuldigingstelling van de cour d’appel de Bruxelles (hof van beroep Brussel, België). Bij uitspraak van 30 oktober 2023 heeft deze kamer van inbeschuldigingstelling die beschikking bevestigd, maar tevens beslist dat de gevangenisstraf van vier jaar „in België ten uitvoer kan worden gelegd” overeenkomstig artikel 6, 4°, van de wet van 19 december 2003, aangezien het risico dat de grondrechten van AR worden geschonden, betrekking heeft op de wijze van tenuitvoerlegging van de in Roemenië opgelegde straf en dus niet van invloed is op de procedure die in die lidstaat tot de veroordeling van de betrokkene heeft geleid of op deze veroordeling zelf.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">15</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">AR is tegen die uitspraak opgekomen bij het Hof van Cassatie (België), de verwijzende rechter. AR voert voor deze rechter aan dat de appelrechter, na te hebben vastgesteld dat een verplichte grond tot weigering van de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel van toepassing was omdat er ernstige redenen waren om aan te nemen dat de tenuitvoerlegging van dat bevel tot schending van zijn grondrechten zou leiden, de gevolgen van een facultatieve weigeringsgrond niet kon toepassen en de tenuitvoerlegging in België van de hem in Roemenië opgelegde gevangenisstraf niet kon gelasten.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">16</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband merkt de verwijzende rechter op dat artikel 4, 5°, van de wet van 19 december 2003, waarbij kaderbesluit 2002/584 in Belgisch recht is omgezet, bepaalt dat de tenuitvoerlegging van een Europees bevel noodzakelijkerwijs wordt geweigerd ingeval er ernstige redenen bestaan om te denken dat de tenuitvoerlegging ervan afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de betrokken persoon, zoals die worden bevestigd door artikel 6 VEU.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">17</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De verwijzende rechter verwijst naar het arrest van 17 december 2020, Openbaar Ministerie (Onafhankelijkheid van de uitvaardigende rechterlijke autoriteit) (C‑354/20 PPU en C‑412/20 PPU, EU:C:2020:1033), om vast te stellen dat de regeling van het Europees aanhoudingsbevel met name tot doel heeft om te vermijden dat de gezochte persoon die zich in een ander land bevindt dan dat waar hij ervan wordt verdacht een strafbaar feit te hebben gepleegd, ongestraft zou blijven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">18</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens deze rechter volgt uit het arrest van 29 juni 2017, Popławski (C‑579/15, EU:C:2017:503), dat hij, met inachtneming van het gehele interne recht en onder toepassing van de daarin erkende uitleggingsmethoden, de betrokken nationale voorschriften zo veel mogelijk in het licht van de bewoordingen en het doel van kaderbesluit 2002/584 dient uit te leggen. In de zaak die tot dat arrest heeft geleid, hield deze verplichting in dat de rechterlijke autoriteiten van de uitvoerende lidstaat, wanneer zij weigerden een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat was uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een onherroepelijk vonnis waarbij de gezochte persoon tot een vrijheidsstraf was veroordeeld, zelf moesten garanderen dat de aan die persoon opgelegde straf daadwerkelijk ten uitvoer werd gelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">19</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De verwijzende rechter merkt op dat overeenkomstig artikel 6, 4°, van de wet van 19 december 2003, waarbij de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 in Belgisch recht is omgezet, de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel kan worden geweigerd ingeval dit bevel is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een straf, de gezochte persoon Belg is, in België woont of verblijft, en de bevoegde Belgische autoriteiten zich ertoe verbinden die straf overeenkomstig de Belgische wetgeving ten uitvoer te leggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">20</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bijgevolg vraagt hij zich af of artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat de rechterlijke autoriteiten van de uitvoerende lidstaat, wanneer zij op grond van de in punt 16 van het onderhavige arrest genoemde verplichte weigeringsgrond weigeren om het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen, kunnen gelasten dat de gevangenisstraf die in de uitvaardigende lidstaat aan die persoon is opgelegd en waarop dit Europees aanhoudingsbevel betrekking heeft, ten uitvoer wordt gelegd in de uitvoerende lidstaat teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon die daar woont, ongestraft blijft.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">21</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Daarop heeft het Hof van Cassatie de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-93" title="page-2">
      „Wanneer de rechterlijke instanties van de lidstaat waarin over de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel wordt beslist, hebben vastgesteld dat in geval van overlevering van de gezochte persoon aan de uitvaardigende lidstaat het risico bestaat dat de grondrechten van deze persoon in verband met de uitvoering van de buitenlandse straf worden geschonden, zodat de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel dient te worden geweigerd, staat artikel 4, [punt] 6, van kaderbesluit [2002/584] de rechterlijke instanties van de uitvoerende lidstaat die vaststellen dat de gezochte persoon in laatstbedoelde staat verblijft, dan toe om vervolgens te beslissen dat de vrijheidsstraf die is opgelegd in de lidstaat die het Europees aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd en naar welke gevangenisstraf in dat bevel wordt verwezen, overeenkomstig de bepaling tot omzetting van artikel 4, [punt] 6, van [dat] kaderbesluit in de nationale rechtsorde ten uitvoer dient te worden gelegd in de uitvoerende lidstaat?”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zaak C‑91/24</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">22</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Op 9 maart 2016 hebben de Griekse autoriteiten een Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen HL, een Belgisch staatsburger die ingezetene van België is, met het oog op de tenuitvoerlegging in Griekenland van een gevangenisstraf van vijf jaar.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">23</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij uitspraak van 18 januari 2024 heeft de kamer van inbeschuldigingstelling van de cour d’appel de Mons (hof van beroep Bergen, België) geweigerd om dit Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op grond dat HL wegens zijn verstandelijke beperkingen, in combinatie met de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat, zou worden blootgesteld aan het risico dat zijn grondrechten als bedoeld in de artikelen 3 en 5 EVRM zouden worden geschonden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">24</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het openbaar ministerie heeft tegen deze beslissing beroep ingesteld bij het Hof van Cassatie, de verwijzende rechter. Het openbaar ministerie betoogt dat de kamer van inbeschuldigingstelling, na de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel te hebben geweigerd wegens de omstandigheden waaronder de gevangenisstraf in de uitvaardigende lidstaat zou worden uitgevoerd, had moeten overwegen de in artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 genoemde facultatieve weigeringsgrond toe te passen, aangezien deze bepaling ertoe strekt te voorkomen dat degene van wie de overlevering wordt geweigerd, ongestraft blijft.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">25</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De verwijzende rechter vraagt zich in wezen om dezelfde redenen als die welke in zaak C‑722/23 zijn uiteengezet af hoe artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 moet worden uitgelegd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">26</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de onderhavige zaak vraagt hij zich echter af of deze bepaling aldus moet worden uitgelegd dat de rechterlijke autoriteiten van de uitvoerende lidstaat, wanneer zij op grond van de in punt 16 van het onderhavige arrest bedoelde verplichte weigeringsgrond weigeren om het Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen, niet alleen kunnen, maar ook moeten gelasten dat de gevangenisstraf die in de uitvaardigende lidstaat aan die persoon is opgelegd en waarop dit Europees aanhoudingsbevel betrekking heeft, ten uitvoer wordt gelegd in de uitvoerende lidstaat teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon die in het bezit is van de nationaliteit van deze lidstaat en daar woont, ongestraft blijft.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">27</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Daarop heeft het Hof van Cassatie de behandeling van de zaak geschorst en het Hof verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vraag:</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C02AlineaAltA" id="para-101" title="page-2">
      „Wanneer de rechterlijke instanties van de lidstaat waarin over de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel wordt beslist, hebben vastgesteld dat bij overlevering van de gezochte persoon aan de uitvaardigende lidstaat er in verband met de tenuitvoerlegging van de buitenlandse straf een risico bestaat dat de grondrechten van deze persoon worden geschonden, zodat de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel moet worden geweigerd, dient artikel 4, [punt] 6, van kaderbesluit [2002/584] dan aldus te worden uitgelegd dat het die rechterlijke instanties van de uitvoerende staat verplicht om, teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon die in het bezit is van de nationaliteit van deze staat of daar woont, ongestraft blijft, na te gaan of het passend is om overeenkomstig de bepaling die voormeld artikel 4, [punt] 6, in nationaal recht omzet, te gelasten dat de gevangenisstraf die aan de betrokken persoon is opgelegd in de lidstaat die het Europees aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd, te weten de straf waarop dit bevel betrekking heeft, ten uitvoer wordt gelegd in de uitvoerende lidstaat?”
    </p>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">28</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bij beslissing van het Hof van 21 januari 2025 zijn de zaken C‑722/23 en C‑91/24 gevoegd voor de mondelinge behandeling en het arrest.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Beantwoording van de prejudiciële vragen</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Opmerkingen vooraf</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">29</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit de verzoeken om een prejudiciële beslissing blijkt dat de bevoegde Belgische rechterlijke autoriteiten in de hoofdgedingen de tenuitvoerlegging van de betrokken Europese aanhoudingsbevelen hebben geweigerd op grond van artikel 4, 5°, van de wet van 19 december 2003, waarbij artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 in Belgisch recht is omgezet. De verwijzende rechter is van oordeel dat uit deze bepalingen volgt dat de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel moet worden geweigerd ingeval er ernstige redenen bestaan om te denken dat die tenuitvoerlegging afbreuk zou doen aan de fundamentele rechten van de gezochte persoon.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">30</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband zij eraan herinnerd dat het de uitvoerende rechterlijke autoriteit toegestaan kan zijn om er op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2022/584 bij wijze van uitzondering en na een passend onderzoek van af te zien om aan een Europees aanhoudingsbevel gevolg te geven wanneer er sprake is van gevaar voor schending van de grondrechten als bedoeld in artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) (zie in die zin arresten van 5 april 2016, Aranyosi en Căldăraru, C‑404/15 en C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, punt 104, en 31 januari 2023, Puig Gordi e.a., C‑158/21, EU:C:2023:57, punt 72 en aldaar aangehaalde rechtspraak).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">31</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een uitvoerende rechterlijke autoriteit die wordt geconfronteerd met objectieve, betrouwbare, nauwkeurige en naar behoren bijgewerkte gegevens die duiden op structurele en fundamentele gebreken van de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat, is derhalve verplicht om concreet en nauwgezet na te gaan of er, in de omstandigheden van het geval, zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om aan te nemen dat de gezochte persoon na zijn overlevering aan die lidstaat een reëel gevaar zal lopen daar in strijd met artikel 4 van het Handvest te worden onderworpen aan een onmenselijke of vernederende behandeling, gelet op de omstandigheden waarin hij in die lidstaat zal worden gedetineerd (zie in die zin arresten van 5 april 2016, Aranyosi en Căldăraru, C‑404/15 en C‑659/15 PPU, EU:C:2016:198, punten 92 en 94, en 15 oktober 2019, Dorobantu, C‑128/18, EU:C:2019:857, punt 55 en aldaar aangehaalde rechtspraak).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">32</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een uitvoerende rechterlijke autoriteit die onder de in het vorige punt van het onderhavige arrest genoemde omstandigheden vaststelt dat de overlevering ertoe kan leiden dat een gezochte persoon onmenselijk of vernederend wordt behandeld in strijd met artikel 4 van het Handvest, is verplicht om de bij kaderbesluit 2002/584 ingestelde overleveringsprocedure te beëindigen (zie in die zin arrest van 15 oktober 2019, Dorobantu, C‑128/18, EU:C:2019:857, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">33</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In de hoofdgedingen hebben de bevoegde Belgische rechterlijke autoriteiten, als uitvoerende rechterlijke autoriteiten van de betrokken Europese aanhoudingsbevelen, vastgesteld dat er een risico bestond dat de grondrechten van de gezochte personen zouden worden geschonden in geval van overlevering van deze personen aan de autoriteiten van de uitvaardigende lidstaten, en zijn zij tot de conclusie gekomen dat bijgevolg was voldaan aan de voorwaarden voor weigering van de tenuitvoerlegging van die Europese aanhoudingsbevelen, zoals die voortvloeien uit de in punt 31 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">34</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In hun opmerkingen voor het Hof hebben de Franse, de Nederlandse en de Roemeense regering deze conclusie ter discussie gesteld. Volgens de Franse regering bestaat er twijfel over de vraag of de prejudiciële vragen beantwoorden aan een behoefte die verband houdt met de beslechting van de hoofdgedingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">35</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dienaangaande zij evenwel eraan herinnerd dat er volgens vaste rechtspraak een vermoeden van relevantie rust op de vragen die de nationale rechter heeft gesteld binnen het onder zijn eigen verantwoordelijkheid geschetste wettelijke en feitelijke kader, ten aanzien waarvan het niet aan het Hof is de juistheid te onderzoeken [zie arresten van 15 mei 2003, Salzmann, C‑300/01, EU:C:2003:283, punt 31, en 19 mei 2022, Spetsializirana prokuratura (Proces van een gevluchte beklaagde), C‑569/20, EU:C:2022:401, punt 20 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">36</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In casu blijkt uit de verzoeken om een prejudiciële beslissing dat de vraag of is voldaan aan de voorwaarden om de tenuitvoerlegging van de Europese aanhoudingsbevelen op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 te weigeren, niet ter discussie staat in het kader van de bij de verwijzende rechter aanhangige gedingen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">37</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit deze verzoeken en uit de bewoordingen van de prejudiciële vragen zelf blijkt voorts dat deze gedingen in wezen uitsluitend betrekking hebben op de vraag of de uitvoerende rechterlijke autoriteiten, wanneer zij op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 hebben geweigerd om Europese aanhoudingsbevelen ten uitvoer te leggen en aldus hebben besloten om de gezochte personen niet over te leveren aan de uitvaardigende lidstaten met het oog op de tenuitvoerlegging van de in die bevelen bedoelde straffen, aanvullend de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 kunnen of moeten toepassen door de tenuitvoerlegging van die straffen op hun grondgebied te gelasten teneinde te voorkomen dat deze personen ongestraft blijven.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">38</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In die omstandigheden moet worden vastgesteld dat de beslissingen tot weigering van de tenuitvoerlegging van de betrokken Europese aanhoudingsbevelen vallen onder het juridische en feitelijke kader zoals dat door de verwijzende rechter is omschreven en dat het niet aan het Hof staat om dit ter discussie te stellen, zoals blijkt uit de in punt 35 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte rechtspraak.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten gronde</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">39</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Met zijn vragen, die samen moeten worden onderzocht, wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat een uitvoerende rechterlijke autoriteit die op grond van artikel 1, lid 3, van dit kaderbesluit heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, aanvullend de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, kan of moet toepassen teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon ongestraft blijft.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">40</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Om deze vraag te beantwoorden moet vooraf worden vastgesteld of de in artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 opgenomen grond tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel aanvullend kan worden toegepast wanneer een uitvoerende rechterlijke autoriteit op basis van artikel 1, lid 3, van dat kaderbesluit heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op grond dat de overlevering van de gezochte persoon aan de uitvaardigende lidstaat hem in strijd met artikel 4 van het Handvest zou blootstellen aan een risico op een onmenselijke of vernederende behandeling.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">41</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten eerste is, zoals in de punten 30 tot en met 32 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, de grond tot weigering van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel waarin artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 voorziet, verplicht.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">42</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Deze grond, die van toepassing is ongeacht de verblijfsstatus van de gezochte persoon, beoogt de grondrechten van die persoon te beschermen door bij wijze van uitzondering te bepalen dat de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel wordt geweigerd wanneer er, met name bij structurele en fundamentele gebreken in de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat, zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om aan te nemen dat die persoon na zijn overlevering aan die lidstaat een reëel risico zal lopen om daar in strijd met artikel 4 van het Handvest te worden onderworpen aan een onmenselijke of vernederende behandeling, gelet op de omstandigheden waarin hij in die lidstaat zal worden gedetineerd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">43</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wanneer een uitvoerende rechterlijke autoriteit een Europees aanhoudingsbevel moet behandelen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, besluit om de op artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 gebaseerde weigeringsgrond toe te passen, zoals in casu is gebeurd, maakt die beslissing dus noodzakelijkerwijs een einde aan de bij dit kaderbesluit ingestelde overleveringsprocedure.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">44</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Een weigering op die grond heeft dus tot gevolg dat de gezochte persoon niet zal worden overgeleverd aan de rechterlijke autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat om redenen die verband houden met de bescherming van zijn grondrechten. Om die redenen zal de gevangenisstraf waartoe deze persoon aldaar is veroordeeld, dus niet ten uitvoer worden gelegd in die lidstaat, althans niet zolang de omstandigheden die de weigering op die grond rechtvaardigden, blijven bestaan. Geen enkele bepaling van kaderbesluit 2002/584 bepaalt echter welke gevolgen een dergelijke weigering heeft voor de tenuitvoerlegging van die straf in de uitvoerende lidstaat wanneer de gezochte persoon zich op het grondgebied van die lidstaat bevindt.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">45</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten tweede is de weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 facultatief en is er in dit verband sprake van specifieke toepassingsvoorwaarden en een specifieke doelstelling.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">46</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens deze bepaling kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel weigeren indien dit bevel is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, terwijl de gezochte persoon verblijft in of onderdaan of ingezetene is van de uitvoerende lidstaat en deze staat zich ertoe verbindt die straf of maatregel overeenkomstig zijn nationale recht zelf ten uitvoer te leggen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">47</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Voor de toepassing van deze bepaling moet aan twee voorwaarden zijn voldaan, te weten, ten eerste, de gezochte persoon verblijft in of is onderdaan of ingezetene van de uitvoerende lidstaat en, ten tweede, deze staat verbindt zich ertoe de straf of maatregel waarvoor het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd overeenkomstig zijn nationale recht ten uitvoer te leggen [zie in die zin arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 43 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">48</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Indien de uitvoerende rechterlijke autoriteit vaststelt dat is voldaan aan die twee voorwaarden, moet zij nog beoordelen of de tenuitvoerlegging van de in de uitvaardigende lidstaat opgelegde straf op het grondgebied van de uitvoerende lidstaat door enig rechtmatig belang wordt gerechtvaardigd. Deze beoordeling stelt deze autoriteit in staat om rekening te houden met de doelstelling van die bepaling, die er volgens vaste rechtspraak van het Hof in gelegen is dat de gezochte persoon betere kansen op reclassering heeft nadat hij de straf waartoe hij is veroordeeld, heeft uitgezeten [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">49</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wat de gronden tot facultatieve weigering van de tenuitvoerlegging van artikel 4 van kaderbesluit 2002/584 betreft, moet worden benadrukt dat de lidstaten die hebben gekozen om een of meer van deze gronden in nationaal recht om te zetten, niet kunnen bepalen dat de rechterlijke autoriteiten verplicht zijn om de tenuitvoerlegging te weigeren van elk Europees aanhoudingsbevel dat formeel binnen de werkingssfeer van die gronden valt, zonder dat die autoriteiten de mogelijkheid hebben om de omstandigheden van het concrete geval in aanmerking te nemen [zie in die zin arrest van 29 april 2021, X (Europees aanhoudingsbevel – Ne bis in idem), C‑665/20 PPU, EU:C:2021:339, punt 44].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">50</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Anders dan er in punt 43 van het onderhavige arrest is vastgesteld met betrekking tot artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, voorziet artikel 4, punt 6, van dat kaderbesluit dus in de mogelijkheid dat de gezochte persoon niet wordt overgeleverd ter uitvoering van het Europees aanhoudingsbevel wanneer aan de in punt 47 van het onderhavige arrest genoemde voorwaarden is voldaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">51</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit het voorgaande volgt dat de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 een zelfstandige weigeringsgrond is die niet aanvullend van toepassing is wanneer de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel door de uitvoerende lidstaat reeds is geweigerd op grond van artikel 1, lid 3, van dat kaderbesluit, ook al wordt daarmee beoogd te voorkomen dat de gezochte persoon als gevolg van die weigering ongestraft blijft met betrekking tot de veroordeling die de uitvaardiging van dat Europees aanhoudingsbevel rechtvaardigde.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">52</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De toepassing van de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 in aanvulling op de uit artikel 1, lid 3, ervan voortvloeiende verplichte weigeringsgrond zou er immers toe leiden dat afbreuk wordt gedaan aan de doelstellingen die met elk van deze gronden worden nagestreefd, alsook aan de respectieve aard ervan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">53</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, kan deze autoriteit de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, van dat kaderbesluit dus niet aanvullend toepassen teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon ongestraft blijft.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">54</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Aangezien de weigering om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, zoals in de punten 43 en 44 van het onderhavige arrest is opgemerkt, impliceert dat die straf niet ten uitvoer zal worden gelegd in de uitvaardigende lidstaat, zij er evenwel aan herinnerd dat dit kaderbesluit, gelezen in het licht van de bepalingen van het Handvest, niet aldus mag worden uitgelegd dat afbreuk wordt gedaan aan de doeltreffendheid van het stelsel van justitiële samenwerking tussen de lidstaten, waarvan het door de Uniewetgever ingestelde Europees aanhoudingsbevel een van de wezenlijke elementen vormt [arrest van 22 februari 2022, Openbaar Ministerie (Bij wet ingesteld gerecht in de uitvaardigende lidstaat), C‑562/21 PPU en C‑563/21 PPU, EU:C:2022:100, punt 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">55</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Dit geldt temeer daar de regeling van het Europees aanhoudingsbevel ook tot doel heeft om te vermijden dat een gezochte persoon die zich in een ander land bevindt dan dat waar hij een strafbaar feit heeft gepleegd, ongestraft blijft [zie in die zin arresten van 18 april 2023, E. D. L. (Weigeringsgrond op basis van ziekte), C‑699/21, EU:C:2023:295, punt 44 en aldaar aangehaalde rechtspraak, en 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 80].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">56</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">De straffeloosheid van de gezochte persoon zou immers onverenigbaar zijn met zowel kaderbesluit 2002/584 als artikel 3, lid 2, VEU, volgens hetwelk de Unie haar burgers een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht zonder binnengrenzen biedt, waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is in combinatie met passende maatregelen met betrekking tot met name controles aan de buitengrenzen en voorkoming en bestrijding van criminaliteit (arrest van 24 juni 2019, Popławski, C‑573/17, EU:C:2019:530, punt 82 en aldaar aangehaalde rechtspraak).</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">57</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Hieruit volgt dat een uitvoerende rechterlijke autoriteit die heeft geweigerd om op grond van artikel 1, lid 3, van dit kaderbesluit een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, verplicht is om er actief naar te streven dat de gezochte persoon niet ongestraft blijft als gevolg van deze weigering.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">58</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Wat de daartoe te nemen stappen betreft, zij eraan herinnerd dat de in artikel 4, lid 3, eerste alinea, VEU neergelegde verplichting tot loyale samenwerking leidend moet zijn voor de dialoog tussen de uitvoerende en de uitvaardigende rechterlijke autoriteiten, teneinde te verzekeren dat de werking van het Europees aanhoudingsbevel niet wordt belemmerd. Krachtens het beginsel van loyale samenwerking respecteren en steunen de lidstaten elkaar bij de vervulling van de taken die uit de Verdragen voortvloeien [arresten van 18 april 2023, E. D. L. (Weigeringsgrond op basis van ziekte), C‑699/21, EU:C:2023:295, punt 45, en 29 juli 2024, Breian, C‑318/24 PPU, EU:C:2024:658, punt 93 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">59</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband moeten de uitvaardigende en de uitvoerende rechterlijke autoriteiten, teneinde een doeltreffende samenwerking op strafrechtelijk gebied te waarborgen, ten volle gebruikmaken van de instrumenten die de Unie op dit gebied heeft vastgesteld, om zo het aan die samenwerking ten grondslag liggende wederzijdse vertrouwen te bevorderen [zie in die zin arresten van 18 april 2023, E. D. L. (Weigeringsgrond op basis van ziekte), C‑699/21, EU:C:2023:295, punt 46; 29 juli 2024, Breian, C‑318/24 PPU, EU:C:2024:658, punt 94, en 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 69 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">60</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Opgemerkt moet worden dat kaderbesluit 2008/909, net als kaderbesluit 2002/584, op strafrechtelijk gebied invulling geeft aan de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning, die met name wat de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht betreft, vereisen dat elke lidstaat er behoudens uitzonderlijke omstandigheden van uitgaat dat de andere lidstaten het Unierecht en, meer in het bijzonder, de door dat recht erkende grondrechten in acht nemen. Kaderbesluit 2008/909 breidt de justitiële samenwerking met betrekking tot de erkenning en tenuitvoerlegging van strafrechtelijke beslissingen dus uit met als doel om de reclassering te bevorderen van personen die in een andere lidstaat zijn veroordeeld tot vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 45 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">61</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kaderbesluit 2008/909 beoogt volgens artikel 3, lid 1, ervan om regels vast te stellen volgens welke een lidstaat, ter bevordering van deze reclassering, een vonnis erkent en de door een andere lidstaat opgelegde sanctie ten uitvoer legt. Dit kaderbesluit vervangt overeenkomstig artikel 26, lid 1, ervan de bepalingen van de verdragen betreffende de overbrenging van gevonniste personen, als bedoeld in dit artikel, die in de betrekkingen tussen de lidstaten van toepassing zijn [arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 46 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">62</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In deze context staat de weigering om op basis van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf in de uitvaardigende lidstaat, op grond dat de gezochte persoon door de overlevering aan die lidstaat het risico loopt om in strijd met artikel 4 van het Handvest een onmenselijke of vernederende behandeling te ondergaan, er niet aan in de weg dat de uitvoerende rechterlijke autoriteit, die zich op deze grond beroept, de bepalingen van kaderbesluit 2008/909 toepast teneinde het in de uitvaardigende lidstaat gewezen vonnis, dat tot de veroordeling van die persoon heeft geleid, te erkennen en de tenuitvoerlegging van die sanctie op zijn grondgebied over te nemen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">63</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Zoals de Belgische en de Roemeense regering in hun opmerkingen voor het Hof hebben benadrukt, doet de toepassing van die grond, die enkel betrekking heeft op de detentieomstandigheden van de gevonniste persoon in de uitvaardigende lidstaat, immers geen afbreuk aan het beginsel van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning met betrekking tot de procedure die in die lidstaat rechtmatig is verlopen en die tot dat vonnis heeft geleid.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">64</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bovendien hebben de regels van kaderbesluit 2008/909, zoals in punt 61 van het onderhavige arrest in herinnering is gebracht, weliswaar in wezen tot doel de reclassering van de gevonniste persoon te bevorderen, maar dit neemt niet weg dat deze regels relevant zijn in een situatie als die in de hoofdgedingen, waarin de uitvoerende rechterlijke autoriteit bij wijze van uitzondering en na een passend onderzoek dat voldoet aan de in de punten 31 en 32 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte vereisten, afziet van de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">65</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband blijkt uit de rechtspraak van het Hof dat het doel om de kansen op reclassering van de gezochte persoon na het einde van de straf waartoe deze is veroordeeld, te verhogen, hoe belangrijk het ook is, geen absoluut karakter heeft, aangezien dat doel in overeenstemming moet worden gebracht met de wezenlijke doelstellingen van kaderbesluit 2002/584 en met name met de in de punten 55 en 56 van het onderhavige arrest in herinnering gebrachte doelstelling, namelijk voorkomen dat deze persoon ongestraft blijft [zie in die zin arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 62 en aldaar aangehaalde rechtspraak].</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">66</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gelet op de in punt 44 van het onderhavige arrest genoemde gevolgen voor de tenuitvoerlegging van de straf die voortvloeien uit de weigering om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, is het in het algemeen belang dat deze straf in de uitvoerende lidstaat ten uitvoer wordt gelegd, zodat de gezochte persoon niet ongestraft blijft als gevolg van deze weigering.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">67</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In een dergelijke situatie moeten de reclassering en de voorkoming van straffeloosheid, gelet op de doelstellingen van de straf, immers als complementaire aspecten worden beschouwd, aangezien terugkeer in de maatschappij van een persoon die tot een vrijheidsstraf is veroordeeld, impliceert dat die straf daadwerkelijk ten uitvoer wordt gelegd in de uitvoerende lidstaat.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">68</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Bijgevolg is de uitvoerende lidstaat die op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf, verplicht om de regels van kaderbesluit 2008/909 toe te passen teneinde op zijn grondgebied erkenning te verkrijgen van het veroordelende vonnis dat is uitgesproken in de uitvaardigende lidstaat en dat de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel rechtvaardigde, alsook om uit hoofde van die erkenning de tenuitvoerlegging van deze straf op dat grondgebied te waarborgen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">69</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In dit verband blijkt uit artikel 4, lid 1, van dit kaderbesluit dat het in beginsel aan de uitvaardigende lidstaat is om dit vonnis, vergezeld van het certificaat waarvan het model in bijlage I bij dit kaderbesluit is opgenomen, aan de uitvoerende lidstaat toe te zenden met het oog op de erkenning en tenuitvoerlegging van dat vonnis in die lidstaat.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">70</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Volgens artikel 4, lid 5, van dit kaderbesluit kan de uitvoerende lidstaat evenwel uit eigen beweging de uitvaardigende lidstaat verzoeken om dat vonnis samen met dat certificaat aan hem toe te zenden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">71</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Hieruit volgt dat wanneer de uitvoerende lidstaat bij wijze van uitzondering op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584 heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een vrijheidsstraf in de uitvaardigende lidstaat, de uitvoerende lidstaat ervoor moet zorgen dat deze straf op zijn grondgebied ten uitvoer wordt gelegd door de uitvaardigende lidstaat op grond van artikel 4, lid 5, van kaderbesluit 2008/909 uit eigen beweging te verzoeken om het in punt 69 van het onderhavige arrest bedoelde vonnis en certificaat aan hem toe te zenden.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">72</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Het is juist dat in artikel 4, lid 5, van kaderbesluit 2008/909 is aangegeven dat verzoeken op grond van deze bepaling voor de uitvaardigende lidstaat geen verplichting scheppen om tot toezending over te gaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">73</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Er moet echter worden benadrukt dat het aan deze laatste lidstaat is om ervoor te zorgen dat het hem bij dit kaderbesluit toegekende recht om het door een van zijn rechterlijke instanties gewezen veroordelende vonnis en het certificaat als bedoeld in punt 69 van dit arrest niet aan de uitvoerende lidstaat toe te zenden, wordt uitgeoefend op een wijze die een doeltreffende samenwerking in strafzaken tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten mogelijk maakt. Deze lidstaat moet dus verzekeren dat de werking van het Europees aanhoudingsbevel en de wederzijdse erkenning van strafvonnissen met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in een andere lidstaat niet worden belemmerd [zie in die zin arrest van 4 september 2025, C.J. (Tenuitvoerlegging van een vonnis naar aanleiding van een EAB), C‑305/22, EU:C:2025:665, punt 71] en bijgevolg dat de doelstellingen die gepaard gaan met de totstandbrenging van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, zoals weergegeven in artikel 3, lid 2, VEU, niet in het gedrang komen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">74</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Derhalve moet de uitvaardigende lidstaat die overweegt om geen gevolg te geven aan een verzoek om toezending van een uitvoerende lidstaat, naar behoren rekening houden met de omstandigheid dat de gevonniste persoon daardoor ongestraft zou blijven, hetgeen ook zijn reclassering in gevaar zou kunnen brengen.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">75</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten slotte moet erop worden gewezen dat volgens artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2008/909 het vonnis en het certificaat als bedoeld in punt 69 van het onderhavige arrest, in beginsel alleen aan de uitvoerende lidstaat kunnen worden toegezonden ter fine van de erkenning van dat vonnis en de tenuitvoerlegging van de sanctie, voor zover de gevonniste persoon daarmee overeenkomstig het recht van de uitvaardigende lidstaat heeft ingestemd.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">76</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Uit respectievelijk artikel 6, lid 2, onder a) en c), van dit kaderbesluit blijkt echter dat die instemming niet is vereist indien de gevonniste persoon onderdaan van de uitvoerende lidstaat is en daar tevens woont, of indien hij is gevlucht of is teruggekeerd naar die lidstaat, met name naar aanleiding van de tegen hem in de uitvaardigende lidstaat uitgesproken veroordeling.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">77</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">In casu blijkt ten eerste uit het dossier waarover het Hof in zaak C‑91/24 beschikt dat krachtens artikel 6, lid 2, onder a), van kaderbesluit 2008/909 de toestemming van HL mogelijk niet vereist is, aangezien hij een Belgisch staatsburger is die in België woont, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">78</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten tweede blijkt uit het dossier waarover het Hof in zaak C‑722/23 beschikt dat AR een Roemeens staatsburger is die in België woont. Bijgevolg staat het eveneens aan deze rechter om, gelet op de gegevens waarover hij beschikt, na te gaan of de uitzondering van artikel 6, lid 2, onder c), van dit kaderbesluit van toepassing is op zijn situatie, en in het bijzonder of AR zich naar België heeft begeven nadat hij in Roemenië was veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier jaar wegens mensenhandel, welke straf de uitvaardiging van het Europees aanhoudingsbevel tegen hem rechtvaardigde.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">79</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Gelet op een en ander moet op de prejudiciële vragen worden geantwoord dat artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584 aldus moet worden uitgelegd dat een uitvoerende rechterlijke autoriteit die op grond van artikel 1, lid 3, van dit kaderbesluit heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, niet aanvullend kan toepassen teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon ongestraft blijft. In geval van een dergelijke weigering moet de uitvoerende lidstaat daarentegen, teneinde straffeloosheid te voorkomen, gebruikmaken van artikel 4, lid 5, van kaderbesluit 2008/909 en de uitvaardigende lidstaat uit eigen beweging verzoeken om het vonnis waarbij deze straf is opgelegd, vergezeld van het certificaat waarvan het model in bijlage I bij dat kaderbesluit is opgenomen, aan hem toe te zenden met het oog op de tenuitvoerlegging van die straf op zijn grondgebied.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count"/>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Kosten</p>
</td>
</tr>
</table>
    <table cellpadding="0" cellspacing="0" border="0" width="100%">
<col width="5%"/>
<col width="95%"/>
<tr>
<td valign="top">
<p class="count">80</p>
</td>
<td valign="top">
<p class="normal">Ten aanzien van de partijen in de hoofdgedingen is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.</p>
</td>
</tr>
</table>
    <p class="C41DispositifIntroduction" id="para-159" title="page-2">
      Het Hof (Grote kamer) verklaart voor recht:
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-160" title="page-2">
      Artikel 4, punt 6, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009,
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-161" title="page-2">
      moet aldus worden uitgelegd dat
    </p>
    <p class="C30Dispositifalinea" id="para-162" title="page-2">
      een uitvoerende rechterlijke autoriteit die op grond van artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd, heeft geweigerd om een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer te leggen dat is uitgevaardigd met het oog op de tenuitvoerlegging van een gevangenisstraf, de facultatieve weigeringsgrond van artikel 4, punt 6, niet aanvullend kan toepassen teneinde te voorkomen dat de gezochte persoon ongestraft blijft. In geval van een dergelijke weigering moet de uitvoerende lidstaat daarentegen, teneinde straffeloosheid te voorkomen, gebruikmaken van artikel 4, lid 5, van kaderbesluit 2008/909/JBZ van de Raad van 27 november 2008 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op strafvonnissen waarbij vrijheidsstraffen of tot vrijheidsbeneming strekkende maatregelen zijn opgelegd, met het oog op de tenuitvoerlegging ervan in de Europese Unie, en de uitvaardigende lidstaat uit eigen beweging verzoeken om het vonnis waarbij deze straf is opgelegd, vergezeld van het certificaat waarvan het model in bijlage I bij dat kaderbesluit is opgenomen, aan hem toe te zenden met het oog op de tenuitvoerlegging van die straf op zijn grondgebied.
    </p>
    <div class="signatures">
<p class="C77Signatures" id="para-163" title="page-2">
<span class="signatory">ondertekeningen</span>
</p>
</div>
    <div/>
  <hr class="note"/>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-1" href="#c-1">*</a>
</span>) Procestaal: Frans.</p>
<p class="note footnote">(<span class="note footnote notemarker">
<a id="t-2" href="#c-2">i</a>
</span>) Dit is een fictieve naam, die niet overeenkomt met de werkelijke naam van enige partij in de procedure.</p>
</body>
</html>
