Προσωρινό κείμενο
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ
ANDREA BIONDI
της 7ης Μαΐου 2026 (1)
Υπόθεση C‑641/24 P
Ουγγαρία
κατά
Ευρωπαϊκής Επιτροπής
« Αίτηση αναιρέσεως – Πρόσβαση στα έγγραφα – Κανονισμός 1049/2001 – ΕΔΕΤ – Κανονισμός 1303/2013 – Επιχειρησιακό πρόγραμμα – Αίτηση παροχής προσβάσεως στην αλληλογραφία μεταξύ της Ουγγαρίας και της Επιτροπής σχετικά με σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων – Αντιρρήσεις της Ουγγαρίας όσον αφορά τη γνωστοποίηση των εγγράφων – Απόφαση της Επιτροπής με την οποία απορρίπτονται οι αντιρρήσεις του κράτους μέλους και παρέχεται πρόσβαση στα έγγραφα – Προστασία των θεμιτών συμφερόντων των κρατών μελών – Υποχρέωση αιτιολογήσεως – Άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 – Πεδίο εφαρμογής – Εν εξελίξει διαδικασία λήψεως αποφάσεων θεσμικού οργάνου – Έννοια του όρου “απόφαση” – Έννοια της σοβαρής, ουσιαστικής και συγκεκριμένης προσβολής εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων »
I. Εισαγωγή
1. Με την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, η Ουγγαρία ζητεί την αναίρεση της αποφάσεως του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 10ης Ιουλίου 2024, Ουγγαρία κατά Επιτροπής (2), με την οποία το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή της νυν αναιρεσείουσας με αίτημα την ακύρωση της αποφάσεως της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 14ης Δεκεμβρίου 2021, με την οποία, βάσει του κανονισμού (ΕΚ) 1049/2001 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 30ής Μαΐου 2001, για την πρόσβαση του κοινού στα έγγραφα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής (3), παρασχέθηκε σε αιτούντα τρίτο πρόσβαση στην αλληλογραφία των ουγγρικών αρχών με την Επιτροπή όσον αφορά σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων (στο εξής: επίμαχη απόφαση) στο πλαίσιο του προγραμματισμού των Ευρωπαϊκών Διαρθρωτικών και Επενδυτικών Ταμείων (στο εξής: ΕΔΕΤ) για την περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2014 έως την 31η Δεκεμβρίου 2023 (4).
2. Το ιστορικό της διαφοράς προκύπτει από τις σκέψεις 2 έως 13 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Μπορεί να υπομνησθεί εκ νέου ως ακολούθως.
3. Στις 30 Απριλίου 2021, τρίτος ζήτησε από την Επιτροπή την παροχή προσβάσεως, βάσει του κανονισμού 1049/2001, στο σύνολο της επίσημης αλληλογραφίας μεταξύ της Επιτροπής και των ουγγρικών αρχών σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5. Μεταξύ των ένδεκα εγγράφων τα οποία κατά την Επιτροπή ενέπιπταν στο πεδίο που αφορούσε η αίτηση προσβάσεως, πέντε προέρχονταν από τις ουγγρικές αρχές (5).
4. Στο πλαίσιο της διαδικασίας διαβουλεύσεως η οποία προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 1049/2001, οι ουγγρικές αρχές γνωστοποίησαν στην Επιτροπή, με έγγραφο της 28ης Μαΐου 2021, ότι εναντιώνονταν στην παροχή προσβάσεως στα προερχόμενα από αυτές έγγραφα, βάσει της εξαιρέσεως που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001 (6). Οι ουγγρικές αρχές επισήμαναν ότι, στο μέτρο που εξακολουθούσε να βρίσκεται εν εξελίξει η διαδικασία λήψεως αποφάσεων όσον αφορά την πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5, η γνωστοποίηση των εν λόγω εγγράφων κατά το συγκεκριμένο στάδιο θα έθιγε σοβαρά τις αρχές της ίσης μεταχειρίσεως, της απαγορεύσεως των δυσμενών διακρίσεων και της διαφάνειας, δεδομένου ότι οι δυνητικοί δικαιούχοι θα μπορούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε πληροφορίες δυνάμενες να τους παράσχουν αθέμιτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
5. Αρχικώς, η Επιτροπή αρνήθηκε να παράσχει στον αιτούντα τρίτο πρόσβαση στα πέντε έγγραφα που προέρχονταν από τις ουγγρικές αρχές κατ’ εφαρμογήν της εξαιρέσεως που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001. Στη συνέχεια, ο αιτών τρίτος υπέβαλε επιβεβαιωτική αίτηση στην Επιτροπή, σύμφωνα με το άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού 1049/2001.
6. Στις 13 Οκτωβρίου 2021, κατόπιν της υποβολής της επιβεβαιωτικής αιτήσεως, ο Γενικός Γραμματέας της Επιτροπής διαβουλεύθηκε εκ νέου με τις ουγγρικές αρχές και τις ενημέρωσε ότι, έχοντας εξετάσει τη δυνατότητα εφαρμογής όλων των εξαιρέσεων που απαριθμούνται στο άρθρο 4 του κανονισμού 1049/2001, φρονούσε ότι η πρόσβαση στα έγγραφα που προέρχονταν από τις ουγγρικές αρχές και τα οποία αφορούσε η ανωτέρω αίτηση παροχής προσβάσεως μπορούσε να απορριφθεί μόνο βάσει της προστασίας των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα. Κατά την εξέταση της επιβεβαιωτικής αιτήσεως, η Επιτροπή έκρινε ότι τέσσερα επιπλέον έγγραφα προερχόμενα από τις ουγγρικές αρχές ενέπιπταν στην αίτηση προσβάσεως. Οι ουγγρικές αρχές επανέλαβαν τη θέση τους ότι ουδόλως έπρεπε να παρασχεθεί πρόσβαση στα προερχόμενα από αυτές έγγραφα, επικαλούμενες την εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001.
7. Με την επίμαχη απόφαση, για την οποία η Ουγγαρία ενημερώθηκε με έγγραφο της Επιτροπής της 15ης Δεκεμβρίου 2021, η δεύτερη αποφάνθηκε επί της επιβεβαιωτικής αιτήσεως που είχε υποβάλει ο αιτών τρίτος και του παρέσχε πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα, έχοντας προηγουμένως απαλείψει τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα (7), καθόσον η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ουγγαρία δεν είχε καταδείξει, εκ πρώτης όψεως, ότι έπρεπε να τύχει εφαρμογής η εξαίρεση που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001.
8. Στις 25 Φεβρουαρίου 2022 η Ουγγαρία άσκησε ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου προσφυγή με αίτημα την ακύρωση της επίμαχης αποφάσεως. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι η νυν αναιρεσείουσα προέβαλλε, κατ’ ουσίαν, τέσσερις λόγους ακυρώσεως προς στήριξη της προσφυγής της, ήτοι: πρώτον, λόγο ο οποίος αφορά ανεπαρκή αιτιολογία της επίμαχης αποφάσεως· δεύτερον, λόγο ο οποίος αφορά παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας· τρίτον, λόγο ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001· και, τέταρτον, λόγο ο οποίος αφορά παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001.
9. Με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Γενικό Δικαστήριο απέρριψε τους τρεις πρώτους λόγους ακυρώσεως ως αβάσιμους και τον τέταρτο λόγο ακυρώσεως ως απαράδεκτο. Ως εκ τούτου, απέρριψε την προσφυγή στο σύνολό της.
10. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2024 η Ουγγαρία άσκησε την υπό κρίση αναίρεση κατά της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Με τα αιτήματά της, ζητεί από το Δικαστήριο να αναιρέσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, να ακυρώσει την επίμαχη απόφαση και να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
11. Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη της Ουγγαρίας στα δικαστικά έξοδα.
II. Ανάλυση
12. Προς στήριξη της αιτήσεως αναιρέσεως, η Ουγγαρία προβάλλει τέσσερις λόγους. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται παρερμηνεία του περιεχομένου της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως της επίμαχης αποφάσεως· με τον δεύτερο λόγο προβάλλεται παραβίαση της αρχής της καλόπιστης συνεργασίας· με τον τρίτο λόγο προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 και με τον τέταρτο λόγο προβάλλεται πλάνη εκτιμήσεως όσον αφορά τον πρωτοδίκως προβληθέντα λόγο ακυρώσεως που αφορά παράβαση του άρθρου 4, παράγραφος 2, τρίτη περίπτωση, του κανονισμού 1049/2001.
13. Κατόπιν αιτήματος του Δικαστηρίου, οι παρούσες προτάσεις θα επικεντρωθούν στον πρώτο και στον τρίτο λόγο αναιρέσεως (8).
1. Επί του πρώτου λόγου αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται παρερμηνεία του περιεχομένου της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως της επίμαχης αποφάσεως
14. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, η Ουγγαρία, κατ’ ουσίαν, προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι παρερμήνευσε το περιεχόμενο της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως που υπείχε η Επιτροπή κρίνοντας, όπως προκύπτει από τον συνδυασμό των σκέψεων 25 έως 29 και 35 έως 37 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Επιτροπή δεν είχε εξηγήσει, αφενός, κατά τρόπο εξαντλητικό τους λόγους για τους οποίους παρέσχε πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα παρά την εναντίωση των ουγγρικών αρχών (πρώτο σκέλος) και, αφετέρου, τους λόγους για τους οποίους απέκλινε από την προγενέστερη πρακτική που ακολουθούσε με τις αποφάσεις της (δεύτερο σκέλος).
1. Επί του εξαντλητικού χαρακτήρα της αιτιολογήσεως της επίμαχης αποφάσεως και επί της δυνατότητας παραπομπής στο πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται
1) Σύνοψη των επιχειρημάτων των διαδίκων
15. Κατ’ ουσίαν, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας, στη σκέψη 27 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, καθόσον η επίμαχη απόφαση, με την οποία γινόταν δεκτή η αίτηση τρίτου για την παροχή προσβάσεως στα επίμαχα έγγραφα, δεν απευθυνόταν στην Ουγγαρία και δεν είχε ως αντικείμενο την άρνηση παροχής προσβάσεως στα επίμαχα έγγραφα, η Επιτροπή δεν όφειλε να εξηγήσει εξαντλητικώς, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης αποφάσεως, τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι το αίτημα της Ουγγαρίας να μη γνωστοποιηθούν τα εν λόγω έγγραφα ήταν αβάσιμο.
16. Κατά την αναιρεσείουσα, η προστασία των συμφερόντων των κρατών μελών είναι πρωταρχικής σημασίας. Επομένως, είναι ανεπίτρεπτο να θεωρηθεί ότι η μοναδική πράξη που μπορεί να προσβληθεί από κράτος μέλος, όταν θεσμικό όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης προτίθεται να γνωστοποιήσει έγγραφα προερχόμενα από το εν λόγω κράτος μέλος παρά την εναντίωσή του, δεν πρέπει να περιέχει όλους τους λόγους για τους οποίους το θεσμικό όργανο δεν έλαβε υπόψη την εναντίωση αυτή. Απόφαση με την οποία παρέχεται πρόσβαση σε έγγραφα παρά την εναντίωση κράτους μέλους και η οποία δεν περιέχει τους λόγους απορρίψεως της εναντιώσεως αυτής δεν παρέχει ούτε στο οικείο κράτος μέλος τη δυνατότητα να ασκήσει αποτελεσματικά το δικαίωμά του προσφυγής ούτε στον δικαστή της Ένωσης τη δυνατότητα να ασκήσει τον εκ μέρους του έλεγχο.
17. Αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η αιτιολογία της επίμαχης αποφάσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί από το πλαίσιο εντός του οποίου εκδόθηκε και το οποίο συνίσταται στο έγγραφο της 15ης Δεκεμβρίου 2021.
18. Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι το σκέλος αυτό είναι αλυσιτελές, καθόσον η Ουγγαρία δεν βάλλει κατά των σκέψεων 24 και 25 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει, το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου όσον αφορά την επάρκεια της αιτιολογήσεως της επίμαχης αποφάσεως ουδόλως ενέχει πλάνη.
2) Εκτίμηση
19. Εκ προοιμίου, διαπιστώνεται ότι το Γενικό Δικαστήριο ορθώς υπενθύμισε, στη σκέψη 24 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την πάγια νομολογία σχετικά με την απαίτηση περί αιτιολογήσεως, κατά την οποία η απαίτηση αυτή πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα τις περιστάσεις της υπό κρίση υποθέσεως, ιδίως δε το περιεχόμενο της πράξεως, τη φύση των παρατιθέμενων στοιχείων της αιτιολογίας και το συμφέρον που έχουν ενδεχομένως για παροχή διευκρινίσεων οι αποδέκτες της πράξεως ή άλλα πρόσωπα τα οποία η πράξη αφορά άμεσα και ατομικά. Στην ίδια σκέψη, το Γενικό Δικαστήριο ορθώς διαπίστωσε επίσης ότι το ζήτημα αν η αιτιολογία πράξεως πληροί τις απαιτήσεις του άρθρου 296, δεύτερο εδάφιο, ΣΛΕΕ και του άρθρου 41, παράγραφος 2, στοιχείο γʹ, του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν πρέπει να εκτιμάται με γνώμονα μόνον το γράμμα της, αλλά και το πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και το σύνολο των κανόνων δικαίου που διέπουν τον σχετικό τομέα.
20. Πρώτον, όσον αφορά το επιχείρημα της Ουγγαρίας ότι η Επιτροπή όφειλε να παραθέσει εξαντλητική αιτιολογία, αυτό στηρίζεται σε προδήλως εσφαλμένη ερμηνεία της ως άνω νομολογίας, η οποία όμως δεν αμφισβητείται (9). Πράγματι, δεν αμφισβητείται ότι ο εκδότης της πράξεως δεν είναι υποχρεωμένος να παράσχει εξαντλητική αιτιολογία και ότι η τήρηση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως μπορεί να εξακριβωθεί λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων και του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται.
21. Δεύτερον, όσον αφορά τη συνεκτίμηση του εγγράφου της 15ης Δεκεμβρίου 2021 ως μέρος του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται η επίμαχη απόφαση, ώστε να καταστεί σαφής η αιτιολογία της, εκτιμώ ότι η μνεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται ήταν κατά μείζονα λόγο αναγκαία καθόσον η Ουγγαρία δεν ήταν αποδέκτης της επίμαχης αποφάσεως.
22. Πράγματι, είναι σημαντικό να υπομνησθεί ότι τα πραγματικά περιστατικά της υπό κρίση υποθέσεως εντάσσονται σε μια τριγωνική σχέση στο πλαίσιο της οποίας αιτών τρίτος απευθύνεται σε θεσμικό όργανο της Ένωσης για να ζητήσει πρόσβαση σε έγγραφα προερχόμενα από κράτος μέλος, το οποίο θα πρέπει, επομένως, να κληθεί σε διαβούλευση (10). Μόλις το θεσμικό όργανο διαμορφώσει τη γνώμη του, την κοινοποιεί στον αιτούντα τρίτο, ο οποίος είναι αποδέκτης της αποφάσεως περί γνωστοποιήσεως, όπως προκύπτει, άλλωστε, από τις σκέψεις 25 και 27 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
23. Η επίμαχη απόφαση, της οποίας η Ουγγαρία δεν αρνείται ότι έλαβε γνώση, προανήγγειλε ότι επρόκειτο να εκδοθεί συμπληρωματική πράξη. Το σημείο 6 της αποφάσεως, το οποίο έφερε τον τίτλο «Disclosure against the explicit opinion of the author», όριζε τα εξής: «[s]ince the decision to grant partial access to documents […] is taken against the objections of the Hungarian national authorities, the European Commission will inform the authorities of the Member State of its decision to grant partial access to these documents […]. It will not grant such partial disclosure until a period of ten working days has elapsed from the formal notification of its decision to the Member State authorities […]. This time period will allow the Hungarian national authorities to inform the European Commission whether they will object to the partial disclosure using the remedies available […]» (11).
24. Επομένως, από την επίμαχη απόφαση προκύπτει ρητώς ότι οι ουγγρικές αρχές επρόκειτο να ενημερωθούν χωριστά ως προς τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή δεν είχε δεχθεί την εφαρμογή της εξαιρέσεως την οποία είχαν επικαλεστεί. Εξ αυτού προκύπτει επίσης ότι το έγγραφο που απευθύνθηκε ήδη την επομένη της εκδόσεως της αποφάσεως (12) αποσκοπούσε, ως εκ τούτου, ακριβώς στη διασφάλιση της θέσεως της Ουγγαρίας όσον αφορά τα δικαιώματα που της παρέχει ο κανονισμός 1049/2001.
25. Κατά συνέπεια, δεν είναι δικαιολογημένη η άποψη της Ουγγαρίας ότι για την προστασία των συμφερόντων των κρατών μελών απαιτείται οι λόγοι της γνωστοποιήσεως, παρά την εναντίωση του οικείου κράτους μέλους, να περιλαμβάνονται στην απόφαση περί γνωστοποιήσεως που απευθύνεται αποκλειστικά στον αιτούντα.
26. Λόγω της υπάρξεως του εγγράφου της 15ης Δεκεμβρίου 2021, θα ήταν περιττό να υποχρεωθεί η Επιτροπή να περιλάβει στην απόφαση περί γνωστοποιήσεως τους λόγους για τους οποίους έκρινε ότι οι εξαιρέσεις από τη γνωστοποίηση που προβλέπονται στον κανονισμό 1049/2001 –τις οποίες ευλόγως δεν επικαλέστηκε ο αιτών τρίτος– δεν τυγχάνουν εν προκειμένω εφαρμογής (13).
27. Τρίτον, όσον αφορά την περιεχόμενη στη σκέψη 28 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κρίση ότι στο έγγραφο της 15ης Δεκεμβρίου 2021 «εκτίθενται με ακριβέστερο τρόπο οι λόγοι για τους οποίους η Επιτροπή εκτίμησε ότι η εξαίρεση που μνημονεύεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001 δεν είχε εφαρμογή», επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η κρίση αυτή στηρίζεται σε λεπτομερή εξέταση, εκ μέρους του Γενικού Δικαστηρίου, του περιεχομένου του συγκεκριμένου εγγράφου, στο οποίο προστίθενται οι εκτιμήσεις που μνημονεύονται στη σκέψη 29 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως σχετικά με τη μη απόδειξη συγκεκριμένης και ουσιαστικής προσβολής της προστασίας της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων.
28. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, από την ανάλυση που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι το Γενικό Δικαστήριο μερίμνησε να εξακριβώσει ότι το περιεχόμενο του εγγράφου της 15ης Δεκεμβρίου 2021, το οποίο εντασσόταν στο πλαίσιο εκδόσεως της επίμαχης αποφάσεως, παρείχε στην Ουγγαρία τη δυνατότητα να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή είχε, εν τέλει και σε δεύτερη ανάλυση, παράσχει στον αιτούντα τρίτο πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα και έκρινε ότι δεν είχε εν προκειμένω εφαρμογή η εξαίρεση την οποία επικαλέστηκε η Ουγγαρία για να εναντιωθεί στην πρόσβαση αυτή.
29. Εξάλλου, δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι το περιεχόμενο του δικογράφου της προσφυγής που άσκησε η Ουγγαρία ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου κατά της επίμαχης αποφάσεως επιβεβαιώνει ότι ήταν σε θέση να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους η Επιτροπή εκτιμούσε ότι η προβαλλόμενη εξαίρεση δεν είχε εφαρμογή. Επομένως, η Ουγγαρία δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι αδυνατούσε να λάβει λεπτομερώς γνώση των εκτιμήσεων που οδήγησαν στην έκδοση της επίμαχης αποφάσεως (14).
30. Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
2. Επί της υπάρξεως προγενέστερης πρακτικής που ακολουθούσε η Επιτροπή με τις αποφάσεις της και ενισχυμένης υποχρεώσεως αιτιολογήσεως
1) Σύνοψη των επιχειρημάτων των διαδίκων
31. Η Ουγγαρία υποστηρίζει, κατ’ ουσίαν, ότι, αντιθέτως προς ό,τι έκρινε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Επιτροπή όφειλε να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους, στην επίμαχη απόφαση που εκδόθηκε σε απάντηση της επιβεβαιωτικής αιτήσεως, απέκλινε από την αρχική απόφασή της. Η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι απέδειξε την ύπαρξη πρακτικής που ακολουθείται παγίως με τις αποφάσεις όσον αφορά την εξέταση των αιτήσεων παροχής προσβάσεως σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5. Σε περίπτωση υπάρξεως τέτοιας πρακτικής, η Επιτροπή οφείλει να αναπτύσσει ρητώς τη συλλογιστική της όταν προτίθεται να αποκλίνει από την πρακτική αυτή, κάτι που απορρέει επίσης από την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας.
32. Με το υπόμνημα απαντήσεως, η Ουγγαρία αμφισβητεί ότι η νομολογία που μνημονεύεται στις σκέψεις 32, 35 και 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως ασκεί επιρροή εν προκειμένω. Η Ουγγαρία επισημαίνει την ιδιαιτερότητα της υπό κρίση υποθέσεως, η οποία έγκειται στο ότι στους ίδιους ενδιαφερομένους παρατίθενται διαφορετικές εκτιμήσεις, τόσο στο πλαίσιο δύο διαφορετικών διαδικασιών όσο και στο πλαίσιο της ίδιας διαδικασίας, για τα ίδια πραγματικά περιστατικά. Επομένως, η Επιτροπή όφειλε να παράσχει εξηγήσεις επ’ αυτού.
33. Ενώ η Επιτροπή, στο πλαίσιο της πρώτης εκτιμήσεως, θεώρησε ότι είχε εφαρμογή η εξαίρεση του άρθρου 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001, μετέβαλε προδήλως γνώμη στην επίμαχη απόφαση. Η ριζική αυτή μεταβολή όσον αφορά το περιεχόμενο της αποφάσεως της Επιτροπής καθιστά άνευ αντικειμένου την αναλογία προς την απόφαση Deutsche Telekom κατά Επιτροπής (15), την οποία μνημονεύει το Γενικό Δικαστήριο.
34. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι, καθόσον η Ουγγαρία δεν βάλλει κατά της σκέψεως 33 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και δεν απέδειξε την ύπαρξη διαφορετικής προγενέστερης πρακτικής που ακολουθούσε με τις αποφάσεις του το εν λόγω θεσμικό όργανο, το υπό κρίση σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να κριθεί αλυσιτελές και, εν πάση περιπτώσει, αβάσιμο.
2) Εκτίμηση
35. Πρώτον, όσον αφορά την αιτίαση σχετικά με την ύπαρξη προγενέστερης πρακτικής που ακολουθεί η Επιτροπή με τις αποφάσεις της, η Ουγγαρία επικαλείται τη νομολογία κατά την οποία, όταν απόφαση της Επιτροπής αποκλίνει σημαντικά από τη συνήθη πρακτική της και βαίνει πέραν των προγενέστερων αποφάσεων, η Επιτροπή οφείλει να αναπτύξει ρητώς τη συλλογιστική της (16). Εντούτοις, τα επιχειρήματα της Ουγγαρίας, καθόσον με αυτά επιχειρείται να αποδοθεί στη θέση που έλαβε η Επιτροπή στο πλαίσιο της αρχικής αποφάσεώς της ο χαρακτηρισμός της ως «πρακτικής που ακολουθείται παγίως με τις αποφάσεις» του εν λόγω θεσμικού οργάνου, καταδεικνύουν παρερμηνεία της φύσεως της διαδικασίας που οδήγησε στην έκδοση της επίμαχης αποφάσεως.
36. Συγκεκριμένα, από τη διαδικασία που καθιερώνεται με τα άρθρα 6 έως 8 του κανονισμού 1049/2001 προκύπτει ότι αυτή μπορεί να διεξαχθεί σε δύο στάδια (17). Ως εκ τούτου, επί της αιτήσεως προσβάσεως εκδίδεται αρχική απόφαση της Επιτροπής (πρώτο στάδιο) (18). Η Επιτροπή πρότεινε να γίνει εν μέρει δεκτή η αίτηση του τρίτου για την παροχή προσβάσεως, κάτι που οδήγησε τον τρίτο να υποβάλει επιβεβαιωτική αίτηση (δεύτερο στάδιο) βάσει του άρθρου 7, παράγραφος 2, του κανονισμού, ζητώντας από την Επιτροπή να επανεξετάσει τη θέση της.
37. Παράλληλα με την ως άνω διμερή αυτή διαδικασία, η οποία διεξάγεται μεταξύ της Επιτροπής και του αιτούντος τρίτου, διεξάγεται η διαδικασία διαβουλεύσεως μεταξύ της Επιτροπής και του κράτους μέλους στα έγγραφα του οποίου ζητείται πρόσβαση, εν όλω ή εν μέρει (19). Οι δύο διαδικασίες, μολονότι διεξάγονται χωριστά, αλληλοεπηρεάζονται: η θέση της Επιτροπής έναντι του αιτούντος τρίτου μπορεί να συμπληρωθεί λυσιτελώς με τις παρατηρήσεις που λαμβάνει από το κράτος μέλος με το οποίο διαβουλεύεται σχετικά με το ζήτημα της γνωστοποιήσεως· τα επιχειρήματα που προβάλλει ο αιτών τρίτος στο πλαίσιο της επιβεβαιωτικής αιτήσεώς του μπορούν επίσης να μεταβάλουν τη θέση της Επιτροπής όσον αφορά το ζήτημα της εφαρμογής των εξαιρέσεων του άρθρου 4 του κανονισμού 1049/2001.
38. Όπως έχει κρίνει το Δικαστήριο, «[η] απάντηση στην αρχική αίτηση προσβάσεως στα έγγραφα, δυνάμει του άρθρου 7, παράγραφος 1, [του κανονισμού 1049/2001], αποτελεί απλώς μια πρώτη γνώμη, η οποία δεν είναι κατ’ αρχήν δεκτική προσφυγής [...]. Η απάντηση αυτή παρέχει στον μεν αιτούντα το προβλεπόμενο στο άρθρο 7, παράγραφος 2, του κανονισμού δικαίωμα να υποβάλει εκ νέου αίτηση πρόσβασης παρά την πρώτη αιτιολογημένη άρνηση, στο δε οικείο θεσμικό όργανο της Ένωσης τη δυνατότητα να επανεξετάσει την αρχική γνώμη του προτού λάβει τυχόν απορριπτική απόφαση, η οποία μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο προσφυγής ενώπιον των δικαιοδοτικών οργάνων της Ένωσης, και να διορθώσει τυχόν περιπτώσεις ελλείψεως νομιμότητας τις οποίες ενέχει η αρχική άρνηση» (20).
39. Επομένως, η γνώμη που διατύπωσε η Επιτροπή στο στάδιο της αρχικής αποφάσεως δεν μπορεί να θεωρηθεί έκφραση πρακτικής που ακολουθεί παγίως η Επιτροπή με τις αποφάσεις της.
40. Όπως υπογράμμισε η Επιτροπή, θα αντέβαινε στην εν γένει οικονομία του κανονισμού 1049/2001 ο χαρακτηρισμός κάθε διατυπώσεως αρχικής γνώμης ως πρακτικής που ακολουθείται παγίως με τις αποφάσεις, καθόσον κάθε αίτηση προσβάσεως στα έγγραφα πρέπει κατά σύστημα, εφόσον το ζητήσει ο τρίτος, να επαναξιολογείται υπό το πρίσμα των νομικών και πραγματικών στοιχείων που υφίστανται κατά τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως (21). Με άλλα λόγια, ο δυναμικός χαρακτήρας της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής όσον αφορά τις αιτήσεις προσβάσεως στα έγγραφα αντιτίθεται, ως εκ της φύσεώς του, σε κάθε ιδέα αποκρυσταλλώσεως μιας πρακτικής της Επιτροπής αποκλειστικώς και μόνον βάσει της αρχικής αποφάσεώς της.
41. Επιπλέον, η αναγνώριση της ισχύος της πρακτικής που ακολουθείται παγίως σε σχέση με τις αρχικές αποφάσεις στον συγκεκριμένο τομέα θα μπορούσε να έχει ως συνέπεια την αποδυνάμωση της ισχύος των επιχειρημάτων που προβάλλονται στο στάδιο της επιβεβαιωτικής αποφάσεως και, ως εκ τούτου, των δικαιωμάτων των αιτούντων τρίτων βάσει του κανονισμού 1049/2001, που πρέπει επίσης να διαφυλαχθούν.
42. Επομένως, το Γενικό Δικαστήριο δεν υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο αποφαινόμενο, στη σκέψη 33 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η Ουγγαρία, παραπέμποντας απλώς στην αρχική απόφαση με την οποία η Επιτροπή είχε αρνηθεί την πρόσβαση στα έγγραφα, δεν μπορεί να καταδείξει την ύπαρξη πρακτικής την οποία ακολουθεί παγίως η Επιτροπή με τις αποφάσεις της και από την οποία αυτή απέκλινε με την επίμαχη απόφαση.
43. Επιπλέον, η ως άνω σκέψη 33 δεν ενέχει σφάλμα ούτε όσον αφορά το ζήτημα αν στην αίτηση παροχής προσβάσεως με αριθμό GESTDEM 2020/1513 μπορούσε να αναγνωρισθεί ισχύς πρακτικής που ακολουθεί παγίως η Επιτροπή με τις αποφάσεις της. Υπενθυμίζεται ότι από το έγγραφο της 15ης Δεκεμβρίου 2021 προκύπτει ότι η αίτηση παροχής προσβάσεως επί της οποίας εκδόθηκε η επίμαχη απόφαση, έπεται της πρώτης αιτήσεως παροχής προσβάσεως (22). Τούτου λεχθέντος, φρονώ ότι είναι δύσκολο να της προσδοθεί τέτοια αξία, καθόσον, πρώτον, η ύπαρξη πάγιου χαρακτήρα στην πρακτική που ακολουθείται με τις αποφάσεις απαιτεί ένα στοιχείο επαναλήψεως, ενώ η αρχική απόφαση στο πλαίσιο της εξετάσεως της αιτήσεως παροχής προσβάσεως με αριθμό GESTDEM 2020/1513 αποτελεί μεμονωμένη απόφαση και, δεύτερον, το πραγματικό νόημα της αποφάσεως της Επιτροπής μπορεί να γίνει αντιληπτό μόνον αφού ληφθεί υπόψη η τελική απόφαση την οποία εξέδωσε η Επιτροπή επί της αιτήσεως παροχής προσβάσεως και η οποία συνίστατο, εν τέλει, σε παροχή προσβάσεως στα έγγραφα που αφορά η αίτηση.
44. Δεύτερον, όσον αφορά το επιχείρημα περί αυξημένης υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, ανεξάρτητης από την ύπαρξη πρακτικής που ακολουθεί η Επιτροπή παγίως με τις αποφάσεις της, όταν εκδίδει επιβεβαιωτική απόφαση εν όλω ή εν μέρει αντίθετη προς την αρχική απόφαση, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η ύπαρξη τέτοιας απαίτησης δεν υποστηρίζεται από κανένα επιχείρημα αντλούμενο από το γράμμα διατάξεως ή από τη νομολογία που προβάλλει η Ουγγαρία.
45. Η Ουγγαρία υποστηρίζει απλώς ότι η νομολογία που μνημονεύει το Γενικό Δικαστήριο στις σκέψεις 35 και 36 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως (23) δεν είναι κρίσιμη εν προκειμένω, διότι πρόκειται για κατάσταση που δεν είναι παρεμφερής με αυτήν της υπό κρίση υποθέσεως. Εντούτοις, από την εν λόγω νομολογία προκύπτει μόνον ότι η αρχική απόφαση συνιστά απλώς μια πρώτη γνώμη, η οποία παρέχει στον αιτούντα το δικαίωμα να υποβάλει επιβεβαιωτική αίτηση και ότι μόνον η επιβεβαιωτική απόφαση, η οποία αντικαθιστά πλήρως την προηγουμένως διατυπωθείσα γνώμη, μπορεί να παραγάγει έννομα αποτελέσματα δυνάμενα να θίξουν τα συμφέροντα του αιτούντος και να αποτελέσει, ως εκ τούτου, αντικείμενο προσφυγής ακυρώσεως. Επομένως, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 37 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και κατά το οποίο η Επιτροπή όφειλε μόνον να αιτιολογήσει τη λύση που προέκρινε με την επιβεβαιωτική απόφαση, είναι ορθό.
46. Τέλος, όσον αφορά τα επιχειρήματα που αφορούν την αρχή της καλόπιστης συνεργασίας, αυτά θα πρέπει, ενδεχομένως, να εξεταστούν στο πλαίσιο της εκ μέρους του Δικαστηρίου εκτιμήσεως του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος δεν αποτελεί αντικείμενο των παρουσών προτάσεων.
47. Από τα προεκτεθέντα προκύπτει ότι το δεύτερο σκέλος του πρώτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
48. Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος στο σύνολό του.
2. Επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως, με τον οποίο προβάλλεται πλάνη περί το δίκαιο κατά την ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001
49. Ο τρίτος λόγος αναιρέσεως αποτελείται από τέσσερα σκέλη. Κατά την Ουγγαρία, το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να αποφανθεί ότι βρισκόταν σε εξέλιξη διαδικασία λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, συνδεόμενη με την οριστικοποίηση του σχεδίου προσκλήσεως υποβολής προτάσεων (πρώτο σκέλος). Όφειλε επίσης να κρίνει ότι τα επίμαχα έγγραφα αφορούσαν εν εξελίξει διαδικασία λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής σχετικά με την τροποποίηση του επιχειρησιακού προγράμματος (δεύτερο σκέλος). Εν πάση περιπτώσει, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 έχει εφαρμογή και στην περίπτωση διαδικασίας λήψεως αποφάσεων εκ μέρους εθνικής διαχειριστικής αρχής επιφορτισμένης με την οριστικοποίηση σχεδίου προσκλήσεως υποβολής προτάσεων διεπόμενης από τον κανονισμό 1303/2013 (τρίτο σκέλος). Τέλος, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι, αντιθέτως προς όσα έκρινε το Γενικό Δικαστήριο, αποδείχθηκε η ύπαρξη ουσιαστικής, σοβαρής και συγκεκριμένης προσβολής της εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων σχετικά με το ως άνω σχέδιο λόγω της γνωστοποιήσεως των επίμαχων εγγράφων (τέταρτο σκέλος).
1. Επί της έννοιας του όρου «απόφαση» και επί της υπάρξεως διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής σχετικά με το σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων (πρώτο σκέλος)
1) Σύνοψη των επιχειρημάτων των διαδίκων
50. Κατ’ ουσίαν, η Ουγγαρία προσάπτει στο Γενικό Δικαστήριο ότι προέκρινε εντελώς τυπολατρική προσέγγιση της έννοιας της «αποφάσεως», κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001. Αυτή ακριβώς η προσέγγιση οδήγησε στην εσφαλμένη διαπίστωση ότι η Επιτροπή δεν έπρεπε να λάβει απόφαση σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5 δυνάμει του κανονισμού 1303/2013 (24).
51. Όπως υποστηρίζει η αναιρεσείουσα, ακόμη και αν η Επιτροπή δεν λαμβάνει τυπικώς απόφαση, ασκεί πάντως καθοριστικής σημασίας επιρροή επί της προετοιμασίας και του συγκεκριμένου περιεχομένου των σχεδίων προσκλήσεως υποβολής προτάσεων, λαμβανομένης υπόψη, μεταξύ άλλων, της δυνατότητας διενέργειας οικονομικού ελέγχου και αποκλεισμού από τη χρηματοδότηση ορισμένων δαπανών. Είναι προς το συμφέρον της εθνικής διαχειριστικής αρχής να ακολουθήσει τις κατευθυντήριες οδηγίες τις οποίες της απευθύνει η Επιτροπή, ενώ το θεωρητικό ενδεχόμενο ένα κράτος μέλος να αγνοήσει τις προτάσεις της Επιτροπής σχετικά με το σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων δεν αποτελεί ρεαλιστική εναλλακτική λύση.
52. Κατά την αναιρεσείουσα, ο τύπος τον οποίο απαιτείται να περιβληθεί η απόφαση της Επιτροπής δεν προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001. Ο νομοθέτης της Ένωσης χρησιμοποίησε τον χρόνο εκδόσεως της αποφάσεως από το θεσμικό όργανο ως απλό χρονικό δείκτη για να διακρίνει την πρώτη αυτή περίπτωση από εκείνη του δευτέρου εδαφίου της διατάξεως. Από τελολογικής απόψεως, μολονότι η πρόσβαση στα έγγραφα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν ευρύτερη, εντούτοις δεν είναι απεριόριστη. Επομένως, στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 εμπίπτει κάθε διαδικασία λήψεως αποφάσεων, ανεξαρτήτως του τύπου της και ανεξαρτήτως του αν συγκεκριμενοποιήθηκε ή όχι με απόφαση υπό την τυπική έννοια. Η απόφαση πρέπει πρωτίστως να ορίζεται βάσει λειτουργικού κριτηρίου.
53. Η επιρροή της Επιτροπής επί της αποφάσεως της εθνικής διαχειριστικής αρχής μέσω των ανταλλαγών απόψεων που μαρτυρεί η αλληλογραφία μεταξύ Ουγγαρίας και Επιτροπής σχετικά με το σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων δεν μπορεί να συνοψισθεί σε μια απλή συμμετοχή. Απόδειξη τούτου είναι το ότι, σε μία από τις ανταλλαγές απόψεων, η Επιτροπή επισήμανε ότι σκόπευε να αποκλείσει την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, εάν η Ουγγαρία δεν ακολουθούσε τις προτάσεις της.
54. Η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι, στους τομείς στους οποίους επιμερίζεται η διαχείριση, οι διαδικασίες λήψεως αποφάσεων ταυτίζονται και δεν είναι δυνατή η διάκριση των καθηκόντων αναλόγως με το αν αυτά ασκούνται από την Επιτροπή ή από τα κράτη μέλη. Επιπλέον, όταν η Επιτροπή διατυπώνει τη γνώμη της σχετικά με σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων, η θέση που εκφράζει μπορεί να συγκριθεί με έναν προληπτικό οικονομικό έλεγχο.
55. Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως.
2) Εκτίμηση
56. Υπενθυμίζω ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 προβλέπει ότι, προκειμένου περί εγγράφου το οποίο συντάχθηκε από θεσμικό όργανο ή βρίσκεται στην κατοχή του και το οποίο σχετίζεται με θέμα επί του οποίου το θεσμικό όργανο δεν έχει αποφασίσει, η αίτηση παροχής προσβάσεως απορρίπτεται, εάν η γνωστοποίηση θα έθιγε σοβαρά την οικεία διαδικασία λήψεως αποφάσεων, εκτός εάν για τη γνωστοποίησή του υφίσταται υπέρτερο δημόσιο συμφέρον.
57. Κατόπιν εξετάσεως των επιχειρημάτων που προβλήθηκαν ενώπιόν του προς απόδειξη της υπάρξεως εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής, το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε τις θεμελιώδεις αρχές που διέπουν τον κανονισμό 1049/2001 (25) και εν συνεχεία εξέτασε το ειδικό πλαίσιο εντός του οποίου αντηλλάγησαν τα επίμαχα έγγραφα. Τα έγγραφα σχετίζονται με εσωτερική ανταλλαγή απόψεων επί σχεδίου προσκλήσεως υποβολής προτάσεων το οποίο επρόκειτο να οριστικοποιηθεί από τις ουγγρικές αρχές ενόψει χρηματοδοτήσεως από τα ΕΔΕΤ, τα οποία υπάγονται στον τομέα της επιμερισμένης διαχειρίσεως όπως αυτή ορίζεται στον κανονισμό 1303/2013 (26).
58. Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε, στο ανωτέρω πλαίσιο, ότι τα καθήκοντα σχετικά με την εκτέλεση του προϋπολογισμού ανατίθενται στα κράτη μέλη και ότι, μολονότι τα κράτη μέλη και η Επιτροπή είναι υπεύθυνα για τη διαχείριση και τον έλεγχο των προγραμμάτων, τούτο γίνεται σύμφωνα με τις αντίστοιχες αρμοδιότητές τους (27). Οι υποχρεώσεις διαχειρίσεως, ελέγχου και οικονομικού ελέγχου τηρούνται από τα κράτη μέλη (28). Στην Επιτροπή απόκειται να διασφαλίζει ότι τα κράτη μέλη έχουν θέσει σε εφαρμογή συστήματα αποτελεσματικού ελέγχου κατά τη διάρκεια εφαρμογής των προγραμμάτων (29). Η ευθύνη για την εκπόνηση και εφαρμογή των επιχειρησιακών προγραμμάτων, καθώς και η εκτέλεσή τους, ανατίθενται στα κράτη μέλη (30). Η προετοιμασία και η δημοσίευση προσκλήσεων υποβολής προτάσεων υπόκεινται στην ευθύνη των ομάδων τοπικής δράσεως που ορίζονται από τα κράτη μέλη (31). Η εθνική διαχειριστική αρχή συντάσσει και εφαρμόζει τις κατάλληλες διαδικασίες και κριτήρια επιλογής στις χρηματοδοτούμενες από τα ΕΔΕΤ πράξεις, που πρέπει να εγκριθούν από την επιτροπή παρακολουθήσεως (32).
59. Το Γενικό Δικαστήριο συνάγει από το εν λόγω νομικό πλαίσιο ότι οι διεπόμενες από τον κανονισμό 1303/2013 προσκλήσεις υποβολής προτάσεων υπόκεινται αποκλειστικώς στην ευθύνη των κρατών μελών (33) και ότι με τον κανονισμό αυτόν «δεν ανατίθεται στην Επιτροπή ειδική αρμοδιότητα κατά τη διαδικασία οριστικοποιήσεως προσκλήσεως υποβολής προτάσεων διεπόμενης από τον εν λόγω κανονισμό, οπότε [...] η Επιτροπή [...] δεν έπρεπε να λάβει απόφαση σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5» (34).
60. Η Ουγγαρία δεν θέτει υπό αμφισβήτηση το ως άνω συμπέρασμα και αναγνωρίζει ότι η Επιτροπή δεν έπρεπε να εκδώσει επίσημη απόφαση όσον αφορά την πρόσκληση υποβολής προτάσεων. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι η απόφαση της Επιτροπής μπορεί να είναι «λειτουργικής» φύσεως λόγω της επιρροής που ασκεί στην πράξη η Επιτροπή μέσω ανεπίσημων ανταλλαγών απόψεων με τα κράτη μέλη όσον αφορά τα σχέδια προσκλήσεων υποβολής προτάσεων στο πλαίσιο των ΕΔΕΤ.
61. Η προσέγγιση αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή.
62. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι η έννοια της «διαδικασίας λήψεως αποφάσεων», κατά το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, πρέπει να νοείται ως αφορώσα άμεσα τη λήψη αποφάσεως (35). Μια λήψη αποφάσεως, όμως, κατά την έννοια της εν λόγω διατάξεως, προϋποθέτει την ύπαρξη συγκεκριμένου αντικειμένου το οποίο θα αφορά η απόφαση που θα εκδοθεί, τούτο δε ανεξαρτήτως του άμεσου χαρακτήρα της εκδόσεως ενός συγκεκριμένου και δυνάμενου να προσδιορισθεί σχεδίου αποφάσεως (36). Επιπλέον, έχει κρίνει ότι αν γινόταν δεκτό ότι δεν έχει ακόμη ληφθεί απόφαση και ότι, ως εκ τούτου, υφίσταται «διαδικασία λήψεως αποφάσεων» εν εξελίξει κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, σε περίπτωση κατά την οποία το αντικείμενο της διαδικασίας αυτής δεν έχει καθορισθεί, τούτο θα αντέβαινε τόσο στην οικονομία της διατάξεως όσο και στην απαίτηση να στηρίζεται η άρνηση παροχής προσβάσεως στην ύπαρξη κινδύνου συγκεκριμένης και ουσιαστικής προσβολής, ήτοι ευλόγως προβλέψιμης και όχι αμιγώς υποθετικής, του συμφέροντος που προστατεύεται (37). Πράγματι, ενόσω το ακριβές αντικείμενο αποφάσεως που πρόκειται να εκδοθεί δεν έχει ακόμη καθορισθεί, ο όποιος κίνδυνος να θιγεί η διαδικασία λήψεως αποφάσεων με σκοπό την έκδοση της αποφάσεως αυτής λόγω της γνωστοποιήσεως εγγράφου στο οποίο ζητήθηκε η πρόσβαση βάσει του κανονισμού 1049/2001 είναι εξ ορισμού υποθετικός, δεδομένου ότι, στην πράξη, θα ήταν αδύνατο να διακριβωθεί αν το περιεχόμενο του συγκεκριμένου εγγράφου έχει πράγματι σχέση με την εν λόγω διαδικασία λήψεως αποφάσεων (38).
63. Αναγνωρίζω ότι ο σύνθετος χαρακτήρας των όρων οργανώσεως και διαχειρίσεως των ευρωπαϊκών ταμείων δεν καθιστά ευχερέστερο τον εντοπισμό μιας διαδικασίας λήψεως αποφάσεων. Εντούτοις, ο κανονισμός 1303/2013 αποσκοπεί στην απονομή διακριτών αρμοδιοτήτων στα διάφορα εμπλεκόμενα μέρη (39).
64. Εν προκειμένω, το ζήτημα δεν έγκειται τόσο στην έλλειψη επίσημης αποφάσεως όσο στο ότι το αντικείμενο της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων, η οποία υφίσταται κατά την Ουγγαρία, δεν καθορίζεται και δεν μπορεί να καθοριστεί.
65. Αφενός, όπως υπενθύμισε η Επιτροπή, η οριστικοποίηση της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων δεν απαιτεί την έγκριση της Επιτροπής, καθόσον υπόκειται στην αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών δυνάμει της κατανομής στην οποία προβαίνει ο κανονισμός 1303/2013.
66. Αφετέρου, το επιχείρημα ότι η εσωτερική ανταλλαγή απόψεων που αποτυπώνεται στα επίμαχα έγγραφα συνιστά απόφαση προληπτικού οικονομικού ελέγχου εκ μέρους της Επιτροπής δεν μπορεί να γίνει δεκτό: έως ότου εκδοθεί η απόφαση της εθνικής διαχειριστικής αρχής σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων, δεν τίθεται ζήτημα οιουδήποτε οικονομικού ελέγχου από την Επιτροπή. Έως ότου εκδοθεί η απόφαση της εθνικής διαχειριστικής αρχής για τον καθορισμό του πλαισίου της προσκλήσεως, η Επιτροπή δεν είναι σε θέση να διαμορφώσει γνώμη ούτε να ασκήσει τις αρμοδιότητες εκδόσεως αποφάσεων που διαθέτει δυνάμει του κανονισμού 1303/2013.
67. Ως εκ τούτου, η Ουγγαρία δεν δύναται να υποστηρίζει ότι η επιρροή της Επιτροπής στη διαδικασία προετοιμασίας της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων είναι τέτοια ώστε η δράση της να προσομοιάζει με απόφαση προληπτικού οικονομικού ελέγχου, ενώ εξακολουθεί να μην υπάρχει καμία βεβαιότητα ως προς την ίδια την ύπαρξη και το περιεχόμενο της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων. Με το υπόμνημα επί της αιτήσεως αναιρέσεως, η Επιτροπή ορθώς υποστηρίζει ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια του ανεπίσημου διαλόγου, όπως αυτός που οδήγησε στην εσωτερική ανταλλαγή απόψεων, οι εθνικές αρχές είναι ελεύθερες να αποφασίσουν να ακολουθήσουν τις προτάσεις της Επιτροπής ή να εμμείνουν στο σχέδιό τους, ενδεχομένως δε και να παραιτηθούν από τη χρηματοδότηση από τα ΕΔΕΤ, όπως προκύπτει άλλωστε από τη σκέψη 90 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, την οποία δεν αμφισβητεί η Ουγγαρία.
68. Όσον αφορά το επιχείρημα ότι η εσωτερική ανταλλαγή απόψεων θα παρείχε στις εμπλεκόμενες εθνικές αρχές τη δυνατότητα να ανταποκριθούν στις προσδοκίες της Επιτροπής προκειμένου να αποφύγουν μελλοντικές δημοσιονομικές διορθώσεις τις οποίες αυτή θα αποφάσιζε, ούτε αυτό κρίνεται πειστικό: πράγματι, στρατηγική που εφαρμόζεται για να αποφευχθεί η λήψη μελλοντικής αποφάσεως δεν μπορεί να τεκμηριώνει την ύπαρξη εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων κατά την έννοια του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001.
69. Συνεπώς ακόμη και αν η, χαρακτηρισθείσα από την Ουγγαρία ως «τυπολατρική», προσέγγιση την οποία ακολούθησε το Γενικό Δικαστήριο και η οποία υποστηρίζεται από μια αυστηρή ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 (40) εγκαταλειφθεί –όπερ δεν συμβαίνει εν προκειμένω– υπέρ της «λειτουργικής» προσεγγίσεως που προτείνει η Ουγγαρία, η σύνδεση μεταξύ των εγγράφων στα οποία ζητείται πρόσβαση και της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής είναι υπέρμετρα υποθετική και αβέβαιη, δεδομένου η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Με άλλα λόγια, ακόμη και η λεγόμενη «λειτουργική» προσέγγιση δεν κατέστησε δυνατό να αποδειχθεί η ύπαρξη διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής.
70. Τέλος, χωρίς να προδικάζω την ανάλυση που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της εξετάσεως του τετάρτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, φρονώ ότι η αδυναμία της απόψεως που υποστηρίζει η Ουγγαρία καταδεικνύεται από την ακόλουθη εκτίμηση: αν γινόταν δεκτό ότι υπερισχύει η άποψη περί λειτουργικότητας, δεν αντιλαμβάνομαι πώς θα μπορούσε η Επιτροπή να δικαιολογήσει, όπως απαιτεί η νομολογία, μια απόφαση αρνήσεως προσβάσεως σε έγγραφα μέσω της αποδείξεως ότι η πρόσβαση θα συνεπαγόταν κίνδυνο προσβολής του συμφέροντος που προστατεύεται από το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 ο οποίος να είναι ευλόγως προβλέψιμος και όχι αμιγώς υποθετικός.
71. Ως εκ τούτου, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
2. Επί της υπάρξεως εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής σχετικά με αίτημα τροποποιήσεως του επιχειρησιακού προγράμματος (δεύτερο σκέλος)
1) Σύνοψη των επιχειρημάτων των διαδίκων
72. Κατ’ ουσίαν, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο παρέβη το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, καθόσον δεν έκρινε ότι η αλληλογραφία με την Επιτροπή σχετικά με το περιεχόμενο της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων συνδεόταν με εν εξελίξει διαδικασία λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής, διότι μπορούσε να αφορά αίτημα τροποποιήσεως του επιχειρησιακού προγράμματος, μια τέτοια δε τροποποίηση προϋποθέτει απόφαση του θεσμικού οργάνου. Ένα αίτημα τροποποιήσεως επιχειρησιακού προγράμματος, όμως, δεν υφίσταται μόνον κατόπιν της υποβολής της επίσημης αιτήσεως τροποποιήσεως, αλλά, στην πράξη, υφίσταται ήδη κατά το χρονικό σημείο που το περιεχόμενό του έχει συμφωνηθεί με την Επιτροπή.
73. Η Επιτροπή διατυπώνει συχνά παρατηρήσεις πριν από την υποβολή του αιτήματος τροποποιήσεως ενός τέτοιου προγράμματος, οι οποίες γίνονται δεκτές από το οικείο κράτος μέλος προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος δημοσιονομικής διορθώσεως. Η Ουγγαρία, προς στήριξη της θέσεώς της, παραπέμπει σε δύο ανταλλαγές απόψεων με την Επιτροπή, εκείνες της 7ης Ιουλίου 2017 και της 13ης Ιουλίου 2021. Ένα κράτος μέλος δεν υποβάλλει στην Επιτροπή πρόταση τροποποιήσεως χωρίς την προηγούμενη έγκρισή της σε ανεπίσημο πλαίσιο.
74. Η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως είναι εν μέρει απαράδεκτο, καθόσον με αυτό επιχειρείται η προσκόμιση νέων αποδεικτικών στοιχείων κατά το στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας, και εν μέρει αβάσιμο.
2) Εκτίμηση
75. Τα επιχειρήματα της Ουγγαρίας εναρμονίζονται με εκείνα που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως, υπό την έννοια ότι η Ουγγαρία προσάπτει, εκ νέου, υπέρμετρα τυπολατρική προσέγγιση της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων, την οποία προέκρινε το Γενικό Δικαστήριο, αρνούμενο να θεωρήσει ότι η εσωτερική ανταλλαγή απόψεων μεταξύ της Ουγγαρίας και της Επιτροπής αφορούσε διαδικασία λήψεως αποφάσεων σε σχέση με αίτημα τροποποιήσεως επιχειρησιακού προγράμματος.
76. Προκαταρκτικώς, δεν μπορώ παρά να θεωρήσω ότι η επιχειρηματολογία της Ουγγαρίας ότι η εν εξελίξει διαδικασία λήψεως αποφάσεων με την οποία σχετίζονται τα επίμαχα έγγραφα αφορά είτε την οριστικοποίηση προσκλήσεως υποβολής προτάσεων είτε αίτημα τροποποιήσεως επιχειρησιακού προγράμματος, τείνει μάλλον να επιβεβαιώσει τον μη καθορισμένο χαρακτήρα του αντικειμένου το οποίο φέρεται να αφορά η μελλοντική απόφαση και της οποίας η διαδικασία λήψεως υποστηρίζεται ότι προστατεύεται με την εφαρμογή του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001.
77. Εν πάση περιπτώσει, όσον αφορά τη λειτουργική προσέγγιση, παραπέμπω, mutatis mutandis, στην ανάλυση των ορίων της η οποία αναπτύχθηκε στο πλαίσιο της εξετάσεως του πρώτου σκέλους του υπό κρίση λόγου αναιρέσεως. Επομένως, το σύνολο των επιχειρημάτων σχετικά με τον ανεπίσημο χαρακτήρα της επιρροής της Επιτροπής πρέπει να απορριφθεί.
78. Επισημαίνω επίσης ότι το Γενικό Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η Επιτροπή μπορεί να κληθεί να εκδώσει απόφαση σε περίπτωση τροποποιήσεως του επιχειρησιακού προγράμματος στο οποίο εντάσσεται πρόσκληση υποβολής προτάσεων βάσει του άρθρου 30, παράγραφος 2, του κανονισμού 1303/2013 (41). Εντούτοις, το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι, κατά τον χρόνο εκδόσεως της επίμαχης αποφάσεως, δεν είχε υποβληθεί στην Επιτροπή τέτοιο αίτημα τροποποιήσεως (42) και εξήγησε τους λόγους που το οδήγησαν στη διαπίστωση αυτή, οπότε το σκεπτικό του Γενικού Δικαστηρίου είναι αιτιολογημένο επαρκώς κατά νόμον.
79. Όσον αφορά τις δύο ανταλλαγές απόψεων που επικαλείται η Ουγγαρία, όπως επισήμανε η Επιτροπή, ακόμη και αν θεωρηθούν κρίσιμες εν προκειμένω και επαρκείς για την απόδειξη της υπάρξεως αιτήματος τροποποιήσεως –όπερ δεν συμβαίνει– διαπιστώνω ότι η επίκλησή τους αποσκοπεί στο να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο αποδεικτικά στοιχεία που δεν είχαν υποβληθεί αρχικώς στο Γενικό Δικαστήριο. Εκφεύγουν, ως εκ τούτου, της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας.
80. Επομένως, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως εν μέρει απαράδεκτο και εν μέρει αβάσιμο.
3. Επί της εφαρμογής της εξαιρέσεως που προβλέπεται στο άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 στην περίπτωση της εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων των εθνικών διαχειριστικών αρχών που είναι επιφορτισμένες με την οριστικοποίηση των σχεδίων προσκλήσεως υποβολής προτάσεων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1303/2013 (τρίτο σκέλος)
1) Σύνοψη των επιχειρημάτων των διαδίκων
81. Κατ’ ουσίαν, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο εσφαλμένως έκρινε ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 δεν έχει ως σκοπό να προστατεύει τα θεμιτά συμφέροντα των κρατών μελών και δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής όταν βρίσκονται σε εξέλιξη διαδικασίες λήψεως αποφάσεων των εθνικών διαχειριστικών αρχών, κατά την έννοια του κανονισμού 1303/2013. Το Γενικό Δικαστήριο προέβη, μεταξύ άλλων, σε αυστηρώς γραμματική ερμηνεία της διατάξεως, ενώ η αναζήτηση λεπτής ισορροπίας μεταξύ της αυξημένης διαφάνειας και της προστασίας των θεμιτών συμφερόντων των κρατών μελών, κατόπιν της εγκαταλείψεως του κανόνα του συντάκτη του εγγράφου, επιτάσσει την υπέρβαση του γράμματος του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001.
82. Το Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει ότι τα κράτη μέλη μπορούν να επικαλούνται το άρθρο αυτό προκειμένου να διαφυλάξουν τις δικές τους διαδικασίες λήψεως αποφάσεων (43), καθόσον η προστασία των συμφερόντων των κρατών μελών συνιστά αντικειμενικό όριο που δικαιολογεί την άρνηση γνωστοποιήσεως των επίμαχων εγγράφων. Τυχόν περιοριστική ερμηνεία ενός τέτοιου ορίου θα μπορούσε να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη των κρατών μελών προς τα θεσμικά όργανα και θα εισήγε αδικαιολόγητη διάκριση μεταξύ των θεσμικών οργάνων και των κρατών μελών. Ενώ τα κράτη μέλη απευθύνονται στην Επιτροπή σε περίπτωση αμφιβολίας προκειμένου να αποφύγουν δημοσιονομικές διορθώσεις, αν επιβεβαιωθεί η ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 από το Γενικό Δικαστήριο, τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα να μειώσει την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας συνεργασίας με την Επιτροπή, καθόσον τα κράτη μέλη θα διέτρεχαν τον κίνδυνο, επικοινωνώντας με την Επιτροπή, να δημοσιοποιήσουν εκτιμήσεις ως προς τις οποίες δεν έχουν ακόμη λάβει απόφαση. Εάν τα κράτη μέλη αδυνατούν να προστατεύουν τις διαδικασίες λήψεως αποφάσεων των θεσμικών οργάνων τους, δεν θα έχουν συμφέρον να απευθύνονται στην Επιτροπή όσον αφορά θέματα για τα οποία μία από τις αρχές τους δεν έχει ακόμη λάβει απόφαση. Η πρόσβαση στα έγγραφα θα μπορούσε να διασφαλιστεί μετά την ολοκλήρωση των εθνικών διαδικασιών λήψεως αποφάσεων.
83. Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του τρίτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως ως αβάσιμου.
2) Εκτίμηση
84. Το Γενικό Δικαστήριο έκρινε, στη σκέψη 127 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι η εξαίρεση βάσει του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 δεν μπορεί να ερμηνεύεται υπό την έννοια ότι προστατεύει και τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων των εθνικών διαχειριστικών αρχών κατά την έννοια του κανονισμού 1303/2013. Το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι ο όρος «θεσμικό όργανο» του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 ορίζεται στο άρθρο 1, στοιχείο αʹ, του κανονισμού ως αναφερόμενος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο ή την Επιτροπή, ενώ από το άρθρο 3, στοιχείο βʹ, του κανονισμού προκύπτει ότι τα κράτη μέλη και οι εξωκοινοτικοί θεσμοί και φορείς εμπίπτουν στην έννοια του «τρίτου» (44). Στη συνέχεια, το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε το γράμμα του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, καθώς και το αντικείμενο και τον σκοπό του (45), προτού υπενθυμίσει την απαίτηση περί στενής ερμηνείας των εξαιρέσεων του άρθρου 4 (46).
85. Τα επιχειρήματα της Ουγγαρίας που αναπτύσσονται στο πλαίσιο του υπό κρίση σκέλους δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την ανωτέρω ανάλυση, η οποία, κατά τα λοιπά, ακολουθεί εντελώς κλασική προσέγγιση ως προς την περίπτωση κατά την οποία ο δικαστής της Ένωσης καλείται να ερμηνεύσει διάταξη του δικαίου της Ένωσης. Αντιθέτως, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο έπρεπε να υπερβεί το γράμμα του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, δεδομένου ότι η προστασία των θεμιτών συμφερόντων των κρατών μελών συνιστά αντικειμενικό λόγο που δικαιολογεί την παροχή σε αυτά της εν λόγω εξαιρέσεως για την προστασία των δικών τους διαδικασιών λήψεως αποφάσεων, κάτι που μπορεί να συναχθεί από την απόφαση Σουηδία κατά Επιτροπής (47).
86. Η θέση της Ουγγαρίας στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία της εν λόγω αποφάσεως.
87. Πράγματι, δεν είναι ορθό να χρησιμοποιηθεί η νομολογία αυτή για να υποστηριχθεί μια τόσο ευρεία ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, ώστε να αντιβαίνει στο γράμμα του. Τα συμπεράσματα που πρέπει να συναχθούν από την προμνημονευθείσα απόφαση για την ερμηνεία των διατάξεων του κανονισμού μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνον εντός των ορίων του πεδίου εφαρμογής του. Επομένως, όταν το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 προβλέπει μια ουσιαστικής φύσεως εξαίρεση και επιδιώκει τον καθορισμό των αντικειμενικών ορίων δημόσιου ή ιδιωτικού συμφέροντος τα οποία δύνανται να δικαιολογούν άρνηση γνωστοποιήσεως(48), είναι προφανές ότι τα όρια αυτά εμπίπτουν πάντοτε στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού και ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι προϋποθέσεις των οποίων η συνδρομή είναι αναγκαία για την εφαρμογή της διατάξεως. Όπως όμως επισήμανε το Γενικό Δικαστήριο, το άρθρο 4 παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001, ερμηνευόμενο υπό το πρίσμα του άρθρου 1, στοιχείο αʹ, αυτού, δεν έχει εφαρμογή στην περίπτωση κατά την οποία η διαδικασία λήψεως αποφάσεων μη κοινοτικού οργάνου βρίσκεται σε εξέλιξη. Το πεδίο εφαρμογής του κανονισμού 1049/2001 καθορίζεται σε σχέση με τα απαριθμούμενα σε αυτόν θεσμικά όργανα και όχι με τις ειδικές κατηγορίες εγγράφων, ούτε σε σχέση με τον συντάκτη του εγγράφου που βρίσκεται στην κατοχή των θεσμικών οργάνων(49).
88. Αντιθέτως προς όσα υποστηρίζει η Ουγγαρία, η αποδοχή μιας τέτοιας ερμηνείας του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 δεν καθιστά άνευ περιεχομένου το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού. Αυτή ακριβώς η δεύτερη διάταξη καθιστά δυνατή την προστασία, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων θεσμικού οργάνου, των συμφερόντων τα οποία ένα κράτος μέλος θεωρεί θεμιτά (50), αναγνωρίζοντας σε αυτό τη δυνατότητα να ζητήσει από το εν λόγω θεσμικό όργανο να μη γνωστοποιήσει έγγραφο προερχόμενο από το οικείο κράτος μέλος (51). Εντούτοις, το Δικαστήριο έχει ήδη αρνηθεί να αναγνωρίσει ότι το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 1049/2001 περιέχει κανόνα συγκρούσεως νόμων με σκοπό τη διαφύλαξη της εφαρμογής των εθνικών κανόνων ή της πολιτικής των κρατών μελών σε θέματα προσβάσεως στα προερχόμενα από αυτά έγγραφα, σε βάρος των ειδικών κανόνων του κανονισμού(52). Το άρθρο 4, παράγραφος 5, του κανονισμού 1049/2001 πλαισιώνεται από τις ουσιαστικής φύσεως εξαιρέσεις των παραγράφων 1 έως 3 του εν λόγω άρθρου και εφαρμόζεται εντός των ορίων των εξαιρέσεων αυτών(53).
89. Η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της εξαιρέσεως του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού υπό την έννοια που επιθυμεί η Ουγγαρία θα αντέβαινε προδήλως στη βούληση του νομοθέτη να την περιορίσει μόνο στα έγγραφα που αφορούν διαδικασία λήψεως αποφάσεων θεσμικού οργάνου κατά την έννοια του κανονισμού 1049/2001.
90. Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι σαφείς, μεταξύ άλλων και για τα κράτη μέλη. Για τον λόγο αυτόν, δεν συμμερίζομαι την ανησυχία που εξέφρασε η Ουγγαρία σχετικά με διάβρωση της εμπιστοσύνης στην επικοινωνία μεταξύ των κρατών μελών και της Επιτροπής (54). Εν πάση περιπτώσει, μια τέτοια ανησυχία δεν μπορεί να δικαιολογήσει ερμηνεία του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 υπερβαίνουσα το γράμμα του, η οποία, επιπλέον και όπως ορθώς διαπίστωσε το Γενικό Δικαστήριο, θα ήταν αντίθετη προς την απαίτηση περιοριστικής ερμηνείας την οποία προβλέπει το άρθρο αυτό (55).
91. Κατόπιν της προηγηθείσας αναλύσεως, ουδόλως διαπιστώθηκε πλάνη περί το δίκαιο. Το τρίτο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.
4. Επί της υπάρξεως ουσιαστικής, σοβαρής και συγκεκριμένης προσβολής της εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων (τέταρτο σκέλος)
1) Σύνοψη των επιχειρημάτων των διαδίκων
92. Η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι το Γενικό Δικαστήριο υπέπεσε σε πλάνη περί το δίκαιο κρίνοντας ότι η ίδια δεν είχε καταδείξει την ύπαρξη σοβαρής, ουσιαστικής και συγκεκριμένης προσβολής της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων σχετικά με την οριστικοποίηση του σχεδίου προσκλήσεως υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5. Η αναιρεσείουσα υποστηρίζει ότι η γνωστοποίηση των εγγράφων θα μπορούσε να υπονομεύσει την οριστικοποίηση του σχεδίου, διότι θα παρείχε προνομιακή πληροφόρηση σε ορισμένους φορείς καθιστώντας δυνατή την καλύτερη προετοιμασία τους για να ανταποκριθούν στην πρόσκληση.
93. Επιπλέον, η Ουγγαρία αμφισβητεί τη διαπίστωση, την οποία θεωρεί μόνον εν μέρει αληθή και η οποία παρατίθεται στη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, ότι, κατά τον χρόνο υποβολής της αιτήσεως προσβάσεως στα έγγραφα (Ιούνιος 2021), το κοινό είχε μέσω Διαδικτύου πρόσβαση στο περιεχόμενο της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5, ενώ, κατά την άποψή της, το σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5 είχε τροποποιηθεί (σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.25), η δε τροποποιημένη έκδοση δημοσιεύθηκε μόλις στις 28 Οκτωβρίου 2022.
94. Η Επιτροπή ζητεί την απόρριψη του τετάρτου σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως.
2) Εκτίμηση
95. Με το υπό κρίση σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως, το Δικαστήριο καλείται να αποφανθεί, εάν γίνει δεκτό ότι το άρθρο 4, παράγραφος 3, του κανονισμού 1049/2001 τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωση της αλληλογραφίας μεταξύ της Επιτροπής και της Ουγγαρίας σχετικά με την οριστικοποίηση του σχεδίου προσκλήσεως υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5, επί του ζητήματος αν υπήρξε προσβολή της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων η οποία να πληροί τις απαιτούμενες από τη διάταξη αυτή προϋποθέσεις.
96. Το Γενικό Δικαστήριο εξέτασε επαλλήλως αν πληρούνταν η ως άνω προϋπόθεση (56) καθόσον είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υφίστατο εν εξελίξει διαδικασία λήψεως αποφάσεων της Επιτροπής και, επομένως, ότι δεν είχε εφαρμογή η εξαίρεση από τη γνωστοποίηση την οποία είχε επικαλεσθεί η Ουγγαρία. Δεδομένου ότι προτείνω στο Δικαστήριο να επικυρώσει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ως προς το σημείο αυτό, παρέλκει, κατ’ αρχήν, η εξέταση του εν λόγω σκέλους του τρίτου λόγου αναιρέσεως.
97. Ωστόσο, συνεχίζω την ανάλυση επισημαίνοντας ότι το Γενικό Δικαστήριο υπενθύμισε ότι το γεγονός και μόνον ότι έγγραφο αφορά συμφέρον που προστατεύεται από το άρθρο 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 δεν αρκεί για να δικαιολογήσει τη μη γνωστοποίησή του (57), καθόσον η εφαρμογή της προβλεπόμενης εξαιρέσεως απαιτεί να αποδεικνύεται ότι η πρόσβαση στο οικείο έγγραφο μπορούσε να θίξει συγκεκριμένα και ουσιαστικά την προστασία της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων του θεσμικού οργάνου και ότι ο συγκεκριμένος κίνδυνος ήταν ευλόγως προβλέψιμος και όχι αμιγώς υποθετικός(58). Το Γενικό Δικαστήριο επισήμανε επίσης ότι η προσβολή πρέπει να είναι αρκούντως σοβαρή(59).
98. Η ανωτέρω ανάλυση είναι σύμφωνη με τη νομολογία κατά το παρόν στάδιο εξέλιξής της. Το Δικαστήριο έχει κρίνει ότι όταν θεσμικό όργανο της Ένωσης αποφασίζει να απορρίψει αίτηση προσβάσεως βάσει μιας από τις εξαιρέσεις του άρθρου 4 του κανονισμού 1049/2001, οφείλει να παράσχει εξηγήσεις σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η πρόσβαση στο έγγραφο αυτό μπορεί να θίξει συγκεκριμένα και ουσιαστικά το συμφέρον που προστατεύεται με την εν λόγω η εξαίρεση, ο δε κίνδυνος μιας τέτοιας προσβολής πρέπει να είναι ευλόγως προβλέψιμος και όχι αμιγώς υποθετικός (60). Κατά τον ίδιο τρόπο, ο αιτών την εφαρμογή κάποιας από τις εν λόγω εξαιρέσεις από θεσμικό όργανο επί του οποίου τυγχάνει εφαρμογής ο κανονισμός 1049/2001 οφείλει να παράσχει εγκαίρως αντίστοιχες εξηγήσεις (61). Η ύπαρξη τέτοιου κινδύνου πρέπει να αποδεικνύεται, καθόσον απλώς η προβολή επιχειρήματος το οποίο δεν τεκμηριώνεται δεν αρκεί για να θεωρηθεί εφαρμοστέα η εξαίρεση (62).
99. Η Ουγγαρία δεν αμφισβητεί τον ανωτέρω κανόνα. Επομένως, εκείνη όφειλε να αποδείξει, ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου, ότι η διαδικασία λήψεως αποφάσεων σχετικά με την οριστικοποίηση του σχεδίου προσκλήσεως υποβολής προτάσεων μπορούσε να θιγεί κατά τρόπο ουσιαστικό και συγκεκριμένο από τη γνωστοποίηση των επίμαχων εγγράφων.
100. Συναφώς, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι λόγοι που προέβαλε η Ουγγαρία δεν καθιστούσαν δυνατό να διαπιστωθεί ότι η γνωστοποίηση των επίμαχων εγγράφων θα μπορούσε να θίξει κατά τέτοιον τρόπο τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων (63). Οι ισχυρισμοί της Ουγγαρίας με τους οποίους υποστηρίζει ότι η γνωστοποίηση των εγγράφων θα υπονόμευε την τήρηση των αρχών της ίσης μεταχειρίσεως, της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της διαφάνειας, διότι οι δυνητικοί δικαιούχοι της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5 θα μπορούσαν να λάβουν γνώση πληροφοριών οι οποίες θα τους παρείχαν αθέμιτο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ουδόλως ήταν τεκμηριωμένοι, καθόσον η Ουγγαρία δεν προέβαλε τεκμηριωμένα επιχειρήματα ή αποδεικτικά στοιχεία (64). Τέλος, το Γενικό Δικαστήριο διαμόρφωσε το σκεπτικό του λαμβάνοντας υπόψη στοιχεία τα οποία περιλαμβάνονταν στην εκ μέρους της Επιτροπής ανάλυση, κατά την οποία η γνωστοποίηση των επίμαχων εγγράφων δεν μπορούσε, κατά τον χρόνο της επίμαχης αποφάσεως, να υπονομεύσει τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων, καθόσον, κατά το συγκεκριμένο χρονικό σημείο, το κοινό είχε μέσω Διαδικτύου πρόσβαση στο περιεχόμενο της προσκλήσεως υποβολής προτάσεων (65).
101. Στο στάδιο της αναιρετικής διαδικασίας, μολονότι η Ουγγαρία φαίνεται να αμφισβητεί, με γενικού χαρακτήρα επιχειρήματα, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε το Γενικό Δικαστήριο, δεν το πράττει καθόλου πειστικά, καθόσον τα επιχειρήματά της περιορίζονται απλώς σε εκ νέου παράθεση των επιχειρημάτων που είχαν προβλήθεί ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου.
102. Κατά τα λοιπά, όσον αφορά τη σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, η Ουγγαρία υποστηρίζει ότι η κρίση του Γενικού Δικαστηρίου ότι η πρόσκληση υποβολής προτάσεων ήταν διαθέσιμη κατά την ημερομηνία υποβολής της αρχικής αιτήσεως «είναι μόνον εν μέρει αληθής» (66) και ότι το Γενικό Δικαστήριο όφειλε να λάβει υπόψη το γεγονός ότι ένα νέο σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων (67) είχε δημοσιευθεί μετά την ημερομηνία εκδόσεως της επίμαχης αποφάσεως και ότι η πρόσβαση στα επίμαχα έγγραφα θα μπορούσε να παράσχει σε ορισμένα ενδιαφερόμενα μέρη τη δυνατότητα να λάβουν γνώση πληροφοριών που θα τους παρείχαν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Εντούτοις, διαπιστώνω ότι στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ουδόλως μνημονεύεται ένα τέτοιο επιχείρημα, το οποίο επομένως ορθώς η Επιτροπή θεωρεί νέο και, ως εκ τούτου, εκφεύγον της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου στην αναιρετική διαδικασία (68), κάτι το οποίο εξάλλου δεν φαίνεται να αμφισβητεί η Ουγγαρία (69). Εν πάση περιπτώσει, η Ουγγαρία επικαλείται μόνον το ενδεχόμενο προσβάσεως η οποία θα είχε ως αποτέλεσμα ένα μη προσδιορισμένο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Μια τέτοια προβολή επιχειρημάτων που στερούνται ακρίβειας δεν ανταποκρίνεται ούτε στο επίπεδο που απαιτείται προκειμένου να αποδειχθεί η ύπαρξη σοβαρής, ουσιαστικής και συγκεκριμένης προσβολής.
103. Κατά συνέπεια, το τέταρτο και τελευταίο σκέλος του τρίτου λόγου αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί.
5. Συμπέρασμα επί του τρίτου λόγου αναιρέσεως
104. Κατόπιν της αναλύσεως των τεσσάρων σκελών του τρίτου λόγου αναιρέσεως, ο υπό κρίση λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.
3. Πρόταση
105. Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απορρίψει τον πρώτο και τον τρίτο λόγο αναιρέσεως.
1 Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.
2 Απόφαση T‑104/22 (στο εξής: αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, EU:T:2024:467).
3 ΕΕ 2001, L 145, σ. 43.
4 Το σχέδιο προσκλήσεως υποβολής προτάσεων με κωδικό αριθμό «EFOP 2.2.5», το οποίο έφερε τον τίτλο «Βελτίωση της μεταβάσεως από την εντός ιδρύματος παροχή φροντίδας στις παρεχόμενες από κοινοτικές δομές υπηρεσίες – αντικατάσταση της φιλοξενίας σε ιδρυματικές δομές έως το 2023» (στο εξής: πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5), είχε καταρτιστεί από τη διαχειριστική αρχή την οποία είχαν ορίσει οι ουγγρικές αρχές για την εφαρμογή του επιχειρησιακού προγράμματος σχετικά με την ανάπτυξη των ανθρωπίνων πόρων για την αποϊδρυματοποίηση των ατόμων με αναπηρία που ζουν σήμερα σε ιδρύματα στην Ουγγαρία (EFOP). Το EFOP είχε εγκριθεί από την Επιτροπή κατόπιν προτάσεως της Ουγγαρίας σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) 1303/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Δεκεμβρίου 2013, περί καθορισμού κοινών διατάξεων για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, το Ταμείο Συνοχής, το Ευρωπαϊκό Γεωργικό Ταμείο Αγροτικής Ανάπτυξης και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας και περί καθορισμού γενικών διατάξεων για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο, το Ταμείο Συνοχής και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Θάλασσας και Αλιείας και για την κατάργηση του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1083/2006 [του Συμβουλίου] (ΕΕ 2013, L 347, σ. 320 και διορθωτικό ΕΕ 2016, L 200, σ. 140).
5 Πρόκειται για περιλαμβάνουσα δύο παραρτήματα ηλεκτρονική επιστολή των ουγγρικών αρχών της 11ης Μαρτίου 2020, καθώς και για τέσσερα έγγραφα των ουγγρικών αρχών προς την Επιτροπή με ημερομηνία 19 Ιουνίου 2020, 6 Αυγούστου 2020, 5 Ιανουαρίου 2021 και 14 Απριλίου 2021.
6 Υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 4, παράγραφοι 3 έως 5, του κανονισμού 1049/2001 ορίζει τα εξής:
«3. Προκειμένου περί εγγράφου που συντάχθηκε από ένα θεσμικό όργανο για εσωτερική χρήση ή που έχει παραληφθεί από ένα θεσμικό όργανο, και το οποίο σχετίζεται με θέμα επί του οποίου δεν έχει αποφασίσει, το εν λόγω θεσμικό όργανο αρνείται την πρόσβαση εάν η γνωστοποίηση του εγγράφου θα έθιγε σοβαρά την οικεία διαδικασία λήψης αποφάσεων, εκτός εάν για τη γνωστοποίηση του εγγράφου υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον.
Ένα θεσμικό όργανο αρνείται την πρόσβαση σε έγγραφα που περιέχουν απόψεις για εσωτερική χρήση, ως μέρος συζητήσεων και προκαταρκτικών διαβουλεύσεων εντός του σχετικού θεσμικού οργάνου, ακόμη και αφού έχει ληφθεί η απόφαση, εάν η γνωστοποίηση του εγγράφου θα έθιγε σοβαρά την οικεία διαδικασία λήψης αποφάσεων, εκτός εάν για τη γνωστοποίηση του εγγράφου υπάρχει υπερισχύον δημόσιο συμφέρον.
4. Στην περίπτωση εγγράφων τρίτων, το θεσμικό όργανο διαβουλεύεται με τον τρίτο προκειμένου να εκτιμήσει κατά πόσον μπορεί να εφαρμοσθεί η εξαίρεση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 ή 2, εκτός εάν είναι σαφές ότι το έγγραφο θα δημοσιοποιηθεί ή όχι.
5. Ένα κράτος μέλος μπορεί να ζητήσει από το θεσμικό όργανο να μην δημοσιοποιήσει ένα έγγραφο προερχόμενο από αυτό χωρίς προηγούμενη συμφωνία του».
7 Συγκεκριμένα, τα πέντε έγγραφα των ουγγρικών αρχών που είχαν προσδιοριστεί αρχικώς από την Επιτροπή και τα τέσσερα επιπλέον έγγραφα που προσδιορίστηκαν στο στάδιο της επιβεβαιωτικής αιτήσεως (στο εξής: επίμαχα έγγραφα).
8 Εναπόκειται στο Δικαστήριο να απαντήσει προηγουμένως στο επιχείρημα της Επιτροπής, το οποίο καταλείπει στο Δικαστήριο τη μέριμνα να εκτιμήσει το παραδεκτό της αιτήσεως αναιρέσεως υπό το πρίσμα των απαιτήσεων των άρθρων 168 και 169 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου (βλ. σημεία 12 και 13 του υπομνήματος επί της αιτήσεως αναιρέσεως το οποίο κατέθεσε η Επιτροπή). Εντούτοις, φρονώ ότι καθόσον, πρώτον, η Επιτροπή δεν προβάλλει ένσταση απαραδέκτου και, δεύτερον, το περιεχόμενο του υπομνήματος της Επιτροπής επί της αιτήσεως αναιρέσεως καταδεικνύει ότι η Επιτροπή ήταν καθ’ όλα σε θέση να κατανοήσει τα επιχειρήματα της αιτήσεως αναιρέσεως, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να κριθεί παραδεκτή.
9 Πράγματι, η Ουγγαρία δεν φαίνεται να θέτει υπό αμφισβήτηση τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 24 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, όπως επιβεβαιώνεται από το σημείο 24 της αιτήσεως αναιρέσεως.
10 Βλ. άρθρο 4, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 1049/2001.
11 Η υπογράμμιση δική μου.
12 Η νομική βάση του οποίου είναι το άρθρο 5, παράγραφοι 5 και 6, των διατάξεων για την εφαρμογή του κανονισμού 1049/2001, οι οποίες προστέθηκαν ως παράρτημα στον εσωτερικό κανονισμό της Επιτροπής με την από 5ης Δεκεμβρίου 2001 απόφασή της, για την τροποποίηση του εσωτερικού κανονισμού (ΕΕ 2001, L 345, σ. 94).
13 Λόγοι εμπιστευτικότητας θα μπορούσαν μάλιστα να συνηγορούν υπέρ κοινοποιήσεως που θα είναι διακριτή από την απόφαση περί γνωστοποιήσεως των λόγων για τους οποίους η Επιτροπή προτίθεται να παράσχει πρόσβαση στα έγγραφα παρά την εναντίωση κράτους μέλους.
14 Βλ. σημείο 29 της αιτήσεως αναιρέσεως.
15 Απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017 (T‑210/15, EU:T:2017:224).
16 Βλ. απόφαση της 29ης Σεπτεμβρίου 2011, Elf Aquitaine κατά Επιτροπής (C‑521/09 P, EU:C:2011:620, σκέψη 155).
17 Βλ. απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Validity κατά Επιτροπής (C‑51/23 P, EU:C:2024:664, σκέψεις 49 και 62).
18 Ήτοι η απόφαση της 16ης Ιουνίου 2021: βλ. σκέψη 7 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
19 Βλ. άρθρο 4, παράγραφοι 4 και 5, του κανονισμού 1049/2001.
20 Απόφαση της 29ης Ιουλίου 2024, Validity κατά Επιτροπής (C‑51/23 P, EU:C:2024:664, σκέψη 49 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
21 Βλ. σημείο 28 του υπομνήματος της Επιτροπής επί της αιτήσεως αναιρέσεως.
22 Υπενθυμίζω ότι η εν λόγω αίτηση παροχής προσβάσεως, η οποία αφορούσε ήδη έγγραφα σχετικά με την πρόσκληση υποβολής προτάσεων EFOP 2.2.5, αποτέλεσε αντικείμενο αρχικής απορριπτικής αποφάσεως, η οποία στηριζόταν στις αντιρρήσεις της Ουγγαρίας περί προστασίας της εν εξελίξει διαδικασίας λήψεως αποφάσεων. Η αρχική απόφαση επιβεβαιώθηκε κατά το στάδιο της επιβεβαιωτικής αιτήσεως προτού ο αιτών ασκήσει προσφυγή ακυρώσεως ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου. Κατά την ενώπιον του Γενικού Δικαστηρίου διαδικασία, η Επιτροπή αποφάσισε να επανεξετάσει την επιβεβαιωτική απόφασή της και τελικά να παράσχει πρόσβαση στα έγγραφα, γεγονός που οδήγησε το Γενικό Δικαστήριο να καταργήσει τη δίκη [βλ. διάταξη της 22ας Νοεμβρίου 2022, Validity κατά Επιτροπής (T‑640/20, EU:T:2022:752)]. Όλα αυτά τα στοιχεία υπενθυμίζονται στο έγγραφο της 15ης Δεκεμβρίου 2021.
23 Ήτοι η απόφαση της 28ης Μαρτίου 2017, Deutsche Telekom κατά Επιτροπής (T‑210/15, EU:T:2017:224).
24 Βλ. σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως.
25 Βλ. σκέψεις 60 έως 63 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
26 Βλ. σκέψεις 64 έως 66 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
27 Βλ. σκέψεις 67 και 68 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
28 Βλ. σκέψη 69 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
29 Βλ. σκέψη 70 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
30 Βλ. σκέψη 71 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
31 Βλ. σκέψη 72 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
32 Βλ. σκέψεις 73 και 74 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
33 Βλ. σκέψη 75 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
34 Σκέψη 76 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
35 Όπως υπενθύμισε το Γενικό Δικαστήριο στη σκέψη 82 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
36 Βλ. απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2025, Επιτροπή κατά Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17, σκέψη 73).
37 Βλ. απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2025, Επιτροπή κατά Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17, σκέψη 63).
38 Βλ. απόφαση της 16ης Ιανουαρίου 2025, Επιτροπή κατά Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17, σκέψη 74).
39 Βλ. σημείο 58 των παρουσών προτάσεων.
40 Βλ. σκέψεις 80 έως 86 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
41 Βλ. σκέψεις 97 και 98 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
42 Βλ. σκέψη 99 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
43 Η Ουγγαρία επικαλείται επ’ αυτού την απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 57).
44 Βλ. σκέψη 109 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
45 Βλ. σκέψεις 110 έως 112 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
46 Βλ. σκέψη 113 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
47 Απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007 (C‑64/05 P, EU:C:2007:802).
48 Βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 57).
49 Βλ. απόφαση της 18ης Ιουλίου 2017, Επιτροπή κατά Breyer (C‑213/15 P, EU:C:2017:563, σκέψη 37 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
50 Βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 83).
51 Δηλαδή, τόσο τα έγγραφα των οποίων συντάκτης είναι το ίδιο το κράτος μέλος όσο και εκείνα που απλώς διαβιβάστηκαν από το κράτος μέλος στο οικείο θεσμικό όργανο: απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 61).
52 Βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 65).
53 Βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 76).
54 Προσθέτω στο σημείο αυτό ότι η μη διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 4, παράγραφος 3, πρώτο εδάφιο, του κανονισμού 1049/2001 στα έγγραφα που σχετίζονται με τη διαδικασία λήψεως αποφάσεων εθνικής διαχειριστικής αρχής δεν θίγει τη δυνατότητα κράτους μέλους να επικαλεστεί, όταν η εξαίρεση μπορεί να τύχει εφαρμογής, τον σεβασμό ορισμένων κανόνων του εθνικού δικαίου περί προστασίας δημοσίου συμφέροντος, κανόνων οι οποίοι αντιτάσσονται στη γνωστοποίηση εγγράφου και τις οποίες επικαλείται προς τούτο το κράτος μέλος, καθόσον σε τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να γίνει δεκτό ότι οι εν λόγω κανόνες αποτελούν συμφέρον άξιο προστασίας δυνάμει της διατάξεως αυτής: βλ. απόφαση της 18ης Δεκεμβρίου 2007, Σουηδία κατά Επιτροπής (C‑64/05 P, EU:C:2007:802, σκέψη 84).
55 Βλ. αποφάσεις της 17ης Οκτωβρίου 2013, Συμβούλιο κατά Access Info Europe (C‑280/11 P, EU:C:2013:671, σκέψη 30 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), της 8ης Ιουνίου 2023, Συμβούλιο κατά Pech (C‑408/21 P, EU:C:2023:461, σκέψη 33), και της 16ης Ιανουαρίου 2025, Επιτροπή κατά Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17, σκέψη 62).
56 Βλ. σκέψη 129 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
57 Βλ. σκέψη 130 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και εκεί μνημονευόμενη νομολογία.
58 Βλ. σκέψη 131 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και εκεί μνημονευόμενη νομολογία.
59 Βλ. σκέψη 132 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και εκεί μνημονευόμενη νομολογία.
60 Βλ. αποφάσεις της 22ας Ιανουαρίου 2020, MSD Animal Health Innovation και Intervet international κατά EMA (C‑178/18 P, EU:C:2020:24, σκέψεις 54 και 93 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία), και της 16ης Ιανουαρίου 2025, Επιτροπή κατά Pollinis France (C‑726/22 P, EU:C:2025:17, σκέψη 63 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
61 Βλ. απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 2020, MSD Animal Health Innovation και Intervet international κατά EMA (C‑178/18 P, EU:C:2020:24, σκέψη 94).
62 Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 22ας Ιανουαρίου 2020, MSD Animal Health Innovation και Intervet international κατά EMA (C‑178/18 P, EU:C:2020:24, σκέψη 95).
63 Βλ. σκέψη 133 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
64 Βλ. σκέψεις 134 και 135 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
65 Βλ. σκέψη 137 της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως.
66 Βλ. σημείο 124 της αιτήσεως αναιρέσεως. Επισημαίνω ότι η Ουγγαρία παρερμηνεύει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, δεδομένου ότι το Γενικό Δικαστήριο δεν παραπέμπει στην ημερομηνία της αρχικής αιτήσεως, αλλά την ημερομηνία εκδόσεως της επίμαχης αποφάσεως.
67 EFOP 2.2.25.
68 Βλ. απόφαση της 15ης Ιανουαρίου 2026, XH κατά Επιτροπής (Παρενόχληση κατά τη διάρκεια αναρρωτικής άδειας) (C‑75/24 P, EU:C:2026:6, σκέψη 177 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).
69 Βλ. σκέψη 44 του υπομνήματος απαντήσεως της Ουγγαρίας.