Rozporządzenie rad nr 6/66/Euratom, 121/66/EWG

z dnia 28 lipca 1966 r.

ustanawiające wykaz miejsc, w odniesieniu do których może być przyznany dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku i zasady jego przyznawania

RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY ENERGII ATOMOWEJ,

RADA EUROPEJSKIEJ WSPÓLNOTY GOSPODARCZEJ,

uwzględniając rozporządzenie nr 31 (EWG), 11 (EWEA), w sprawie regulaminu pracowniczego urzędników i warunków zatrudnienia innych pracowników Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej [1], w szczególności art. 14a załącznika VII regulaminu pracowniczego oraz art. 22 i 67 warunków zatrudnienia,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej i Komisji Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej,

a także mając na uwadze, co następuje:

działając zgodnie z procedurą określoną w art. 65 ust. 3 regulaminu pracowniczego, do Rad należy ustanowienie wykazu miejsc, w odniesieniu do których można przyznawać dodatek mieszkaniowy, maksymalną kwotę tego dodatku oraz zasady jego przyznawania,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Urzędnik zatrudniony w miejscu, w którym warunki zakwaterowania uznane są za szczególnie trudne, może korzystać, na warunkach określonych szczegółowo poniżej, z dodatku mieszkaniowego.

Artykuł 2

1. Miejsca zatrudnienia, w odniesieniu do których można przyznać dodatek określony w art. 1, to:

w Niemczech

Karlsruhe

Garching

Geesthacht

we Francji

Paryż

Departamenty Hauts-de-Seine, Seine-St.-Denis, Val-de-Marne, Essonne, Yvelines, Val d'Oise

Cadarache

Grenoble

w Zjednoczonym Królestwie

Londyn

w Szwajcarii

Genewa.

2. Oprócz miejsc określonych w ust. 1, dodatek mieszkaniowy może również zostać przyznany w odniesieniu do tych miejsc, w których liczba urzędników zatrudnionych jest mniejsza lub równa trzem. W takim przypadku Komisje zawiadamiają Rady i jeżeli w terminie sześciu tygodni żadne przedstawicielstwo nie zakwestionuje przyznania dodatku mieszkaniowego ze względu na zatrudnienie w tych miejscach, to przedstawiony wykaz uznaje się za zatwierdzony.

Artykuł 3

Organ mianujący zbada, przed każdorazowym przyznaniem dodatku, czy dane zakwaterowanie odpowiada potrzebom danego urzędnika, biorąc pod uwagę pełnione przez niego funkcje, podobnie jak jego sytuację rodzinną oraz liczbę osób pozostających na jego utrzymaniu i rzeczywiście z nim zamieszkujących. Organ mianujący może, w przypadku, w którym jest to stosowne, wyznaczyć limit czynszu branego pod uwagę przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego.

Artykuł 4

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się, z zastrzeżeniem przepisów art. 3, urzędnikowi, który przeznacza na zapłacenie miesięcznego czynszu, nie wliczając, stosownie do przypadku, opłat za ogrzewanie, wodę, gaz, energię elektryczną i usługi związane z utrzymywaniem zajmowanego przez niego mieszkania w dobrym stanie, kwotę wyższą niż:

18 % | w przypadku urzędników stopnia B2 i poniżej, |

20 % | w przypadku urzędników stopni B1–A4, |

22 % | w przypadku urzędników powyżej stopnia A4, |

łącznej kwoty poborów, której definicję przedstawiono poniżej.

Na łączną kwotę poborów składa się wynagrodzenie podstawowe plus dodatek z tytułu przesiedlenia i dodatek dla głowy rodziny minus obowiązkowe potrącenia określone w art. 64 regulaminu pracowniczego i potrącenia z tytułu podatku wspólnotowego. W ten sposób otrzymaną kwotę koryguje się z zastosowaniem współczynnika korygującego wyznaczonego dla miejsca zatrudnienia danego urzędnika.

Artykuł 5

Dana instytucja będzie odpowiedzialna za pokrycie tej części czynszu, która przewyższa wartości procentowe wskazane w art. 4 ust. 1, do wysokości:

50 % | w przypadku urzędnika stanu bezżennego i urzędnika, który jest głową rodziny i nie ma osób pozostających na jego utrzymaniu; |

55 % | w przypadku urzędnika, który jest głową rodziny, w której skład wchodzi jedna osoba pozostająca na jego utrzymaniu; |

60 % | w przypadku urzędnika, który jest głową rodziny, w której skład wchodzi więcej niż jedna osoba pozostająca na jego utrzymaniu; |

termin: "osoba pozostająca na utrzymaniu" należy rozumieć zgodnie z definicją przedstawioną w art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

Artykuł 6

Dodatek mieszkaniowy nie może, w żadnym przypadku, przewyższać 5 % łącznej kwoty poborów określonej w art. 4, akapit drugi.

Artykuł 7

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1966 r.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 28 lipca 1966 r.

W imieniu Rad

S. A. Posthumus

Przewodniczący

[1] Dz.U. 45 z 14.6.1962, str. 1385/62. Dz.U. 47 z 24.3.1965, str. 701/65.

--------------------------------------------------