<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.21-20110601.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2010PLA.0400320901.case.xml"><NO.CASE>C-38/09</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62009J0038</NO.CELEX><NO.SEQ>0011.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>I-3246</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>I-3282</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>37</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20100415">15.4.2010 r.</DATE> — SPRAWA C-38/09 P</LEFT><RIGHT>SCHRÄDER PRZECIWKO CPVO</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (druga izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20100415">15 kwietnia 2010 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: niemiecki.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-38/09 P</P><P>mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu <DATE ISO="20090128">28 stycznia 2009 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Ralf Schräder</HT>, zamieszkały w Lüdinghausen (Niemcy), reprezentowany przez T. Leidereitera, Rechtsanwalt,</P><PARTY.STATUS>wnoszący odwołanie,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><P>w której drugą stroną postępowania jest:</P><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)</HT>, reprezentowany przez M. Ekvada oraz B. Kiewieta, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez A. von Mühlendahla, Rechtsanwalt,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana w pierwszej instancji,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><?PAGE NO="I-3247"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (druga izba),</P><P>w składzie: J.C. Bonichot, prezes czwartej izby, pełniący obowiązki prezesa drugiej izby, C. Toader, C.W.A. Timmermans, K. Schiemann i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: J. Mazák,</P><P>sekretarz: K. Malacek, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20090930">30 września 2009 r.</DATE>,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20091203">3 grudnia 2009 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Ralf Schräder żąda w odwołaniu uchylenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia <DATE ISO="20081119">19 listopada 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-187/06" PAGE.ECR="II-3151" YEAR="2008">T-187/06 Schräder przeciwko CPVO (SUMCOL 01) (Zb.Orz. s. II-3151</REF.DOC.ECR>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), w którym Sąd ten oddalił skargę R. Schrädera o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>CPVO<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) z dnia <DATE ISO="20060502">2 maja 2006 r.</DATE> (sprawa A 003/2004, zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>sporną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP><?PAGE NO="I-3248"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia <DATE ISO="19940727">27 lipca 1994 r.</DATE> w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="227" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1994">Dz.U. L 227, s. 1</REF.DOC.OJ>) ze zmianami wprowadzonymi w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2506/95 z dnia <DATE ISO="19951025">25 października 1995 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="258" PAGE.FIRST="3" DATE.PUB="1995">Dz.U. L 258, s. 3</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>rozporządzeniem nr 2100/94<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>), wspólnotowy system ochrony odmian roślin obejmuje odmiany, które są odrębne, wyrównane, trwałe i nowe.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 7 rozporządzenia nr 2100/94 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Odmianę uważa się za odrębną, jeżeli odróżnia się wyraźnie przejawianymi właściwościami wynikającymi ze szczególnego genotypu lub kombinacji genotypów każdej innej odmiany, powszechnie znanej w dniu złożenia wniosku […].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA><P>Inną odmianę uważa się w szczególności za powszechnie znaną, jeżeli w dniu złożenia wniosku […]:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>była ona przedmiotem prawa do ochrony odmian roślin lub wpisano ją do urzędowego rejestru odmian roślin we Wspólnocie lub jakimkolwiek państwie lub w międzynarodowej organizacji o odpowiednich kompetencjach;</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="I-3249"?><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>zgłoszono wniosek o przyznanie w stosunku do niej prawa do ochrony odmian roślin lub o wpisanie jej do urzędowego rejestru odmian, o ile w międzyczasie doszło do przyznania prawa lub do wpisania do rejestru.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>Przepisy wykonawcze […] mogą wyszczególnić przykłady innych przypadków, w których uważa się odmianę za powszechnie znaną.<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 2100/94 CPVO bada, czy odmiana może być przedmiotem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, czy odmiana jest nowa oraz to, czy wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku. Urząd bada także, czy proponowana nazwa odmiany spełnia odpowiednie warunki. W tym celu może on skorzystać z pomocy innych organów. Pierwszego wnioskodawcę uważa się za uprawnionego do ochrony odmian roślin na poziomie Wspólnoty.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 55 tego rozporządzenia, w przypadku, gdy CPVO nie stwierdzi żadnych przeszkód w przyznaniu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, uczyni on przygotowania do związanego ze zgodnością z wymaganymi warunkami badania technicznego, przeprowadzanego w co najmniej w jednym z państw członkowskich przez właściwy urząd lub urzędy (zwane dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>urzędami badającymi<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>), którym Rada Administracyjna powierzyła odpowiedzialność za techniczne badanie odmian należących do danego gatunku.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 61 i 62 tego rozporządzenia, jeśli CPVO uzna, że wyniki badania w przedmiocie wniosku umożliwiają wydanie decyzji oraz nie stwierdzi żadnych przeszkód w rozumieniu art. 59 i 61 tego samego rozporządzenia, przyznaje wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin. Wniosek o przyznanie prawa do ochrony jest natomiast odrzucany, jeśli wyniki tego badania nie są wystarczające do wydania decyzji.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3250"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 67 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 stanowi, że odwołanie wniesione od decyzji CPVO odrzucającej wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony ma skutek zawieszający. Jednak CPVO może zarządzić wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli uzna, że okoliczności tego wymagają.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 70 ust. 2 tego samego rozporządzenia:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Jeżeli decyzja nie została zmieniona w ciągu miesiąca od otrzymaniu uzasadnienia odwołania, [CPVO] postępuje następująco w odniesieniu do odwołania:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>rozstrzyga, czy podejmie działanie na podstawie drugiego zdania ust. 2 art. 67,</P><P>i</P></ITEM><ITEM><P>przekazuje [bezzwłocznie] odwołanie Izbie Odwoławczej.<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/></P></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Z art. 71–73 rozporządzenia wynika, że Izba Odwoławcza wydaje decyzję w sprawie wniesionego do niej odwołania albo podejmując czynności, które należą do kompetencji CPVO albo przekazując sprawę właściwej służbie CPVO celem dalszego działania w tej sprawie. Wydana przez Izbę Odwoławczą decyzja w przedmiocie odwołania może zostać zaskarżona przed Trybunałem Sprawiedliwości. Skargę można oprzeć na następujących podstawach: braku kompetencji, naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, naruszeniu traktatu, rozporządzenia nr 2100/94 lub jakiejkolwiek<?PAGE NO="I-3251"?> zasady prawnej związanej z ich stosowaniem lub zarzucie nadużycia władzy. Trybunał Sprawiedliwości może zarówno stwierdzić nieważność decyzji wydanej przez Izbę Odwoławczą, jak i ją zmienić.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 75 tego rozporządzenia, dotyczący uzasadnienia decyzji i prawa do bycia wysłuchanym, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Decyzje [CPVO] zawierają uzasadnienie. Muszą one opierać się na motywach oraz dowodach, co do których strony postępowania miały możliwość ustosunkowania się ustnie lub na piśmie.<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 76 tego rozporządzenia CPVO może badać stan faktyczny z urzędu w zakresie, w jakim podlega on badaniu na podstawie art. 54 i 55 tego samego rozporządzenia. CPVO nie uwzględnia stanu faktycznego, na który nie powołano się, ani dowodów, które nie zostały przedstawione w wyznaczonym przezeń terminie.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 88 tego rozporządzenia reguluje kwestię jawności.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Z art. 15 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1239/95 z dnia <DATE ISO="19950531">31 maja 1995 r.</DATE> ustanawiającego zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem [Ochrony] Odmian Roślin (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="121" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="1995">Dz.U. L 121, s. 37</REF.DOC.OJ>) wynika, że CPVO, nakładając na jeden z urzędów badających odpowiedzialność za przeprowadzenie badania technicznego, zawiera z tym urzędem<?PAGE NO="I-3252"?> pisemne porozumienie. Zawarcie tego pisemnego porozumienia skutkuje tym, że czynności wykonywane przez członków personelu urzędu badającego zgodnie z tym porozumieniem mają dla osób trzecich charakter czynności CPVO.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95 w przypadku, gdy CPVO uważa za konieczne wysłuchanie stron postępowania, świadków lub biegłych albo przeprowadzenie inspekcji, wydaje on odpowiednią decyzję, w której wskazuje zaplanowany przezeń środek dowodowy, odpowiednie fakty, które mają zostać dowiedzione, oraz dzień, godzinę i miejsce przeprowadzenia tego dowodu. Jeżeli przeprowadzenia przesłuchania świadków lub biegłych żąda strona postępowania, CPVO określa w swej decyzji określa termin, w którym ta strona postępowania podać temu urzędowi nazwy, nazwiska i adresy świadków i biegłych, których strona postępowania chce poddać przesłuchaniu.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 62 ust. 1 tego rozporządzenia CPVO może uzależnić przeprowadzenie dowodu od złożenia przez żądającą tego stronę odpowiedniego zabezpieczenia.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 63 ust. 2 tego rozporządzenia protokół z przesłuchania świadka, biegłego lub strony postępowania odczytuje się mu lub przedstawia, aby mógł się z nim zapoznać. W protokole tym zaznacza się, że dopełniono tej formalności i że strona, która złożyła zeznanie, zgadza się z treścią protokołu lub podnosi co do niego zastrzeżenia.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20010607">7 czerwca 2001 r.</DATE> wnoszący odwołanie R. Schräder złożył w CPVO wniosek o przyznanie mu wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dotyczący<?PAGE NO="I-3253"?> odmiany rośliny SUMCOL 01, należącej do gatunku Plectranthus ornatus. Odmiana ta pochodzi ze skrzyżowania rośliny należącej do tego gatunku z rośliną należącą do gatunku Plectranthus ssp., pochodzącej z Ameryki Południowej.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20010701">1 lipca 2001 r.</DATE> CPVO powierzył Bundessortenamtowi (niemieckiemu federalnemu urzędowi do spraw odmian roślin) dokonanie badania technicznego zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>W pierwszym roku procedury badawczej konkurenci R. Schrädera sprzeciwili się przyznaniu mu prawa do ochrony twierdząc, że zgłoszona odmiana nie jest nowa, lecz stanowi dziko rosnącą odmianę pochodzącą z Republiki Południowej Afryki i sprzedawaną od lat zarówno w tym kraju, jak i w Niemczech.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Po przeprowadzeniu w Niemczech pierwszego porównania między zgłoszoną odmianą a odmianą referencyjną Bundessortenamt nawiązał kontakt z E. van Jaarsveldem, współpracującym z ogrodem botanicznym Kirstenbosch (Republika Południowej Afryki), prosząc go o dostarczenie sadzonek lub nasion gatunków Plectranthus comosus lub Plectranthus ornatus.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Po wymianie pism z dnia <DATE ISO="20020325">25 marca</DATE> i <DATE ISO="20021016">16 października 2002 r.</DATE> Bundessortenamt w dniu <DATE ISO="20021212">12 grudnia 2002 r.</DATE> otrzymał sadzonki wysłane przez E. van Jaarsvelda i przedstawione przez niego jako pochodzące z jego prywatnego ogrodu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3254"?><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Rośliny te były uprawiane i badane w ciągu 2003 r. W efekcie tego okazało się, że zgłoszona odmiana różni się jedynie w minimalnym stopniu od roślin uzyskanych z sadzonek przysłanych przez E. van Jaarsvelda. Zgodnie z pismem H. Heine z dnia <DATE ISO="20030819">19 sierpnia 2003 r.</DATE> różnice były na pewno <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>istotne<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>, lecz ledwo widoczne.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20030807">7 sierpnia 2003 r.</DATE> CPVO poinformował R. Schrädera, że zdaniem Bundessortenamtu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>nie stwierdzono wystarczającej odrębności roślin w stosunku do roślin badanych w ogrodzie botanicznym Kirstenbosch<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>. Bezsporne pomiędzy stronami było jednak to, że rośliny te pochodziły w istocie z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda. Pismo to stwierdzało ponadto, że zdaniem H. Heine wnoszący odwołanie nie był w stanie wskazać swojej odmiany SUMCOL 01 podczas inspekcji na terenie upraw eksperymentalnych Bundessortenamtu.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>We wrześniu 2003 r. R. Schräder przedstawił swoje uwagi dotyczące wyników badania technicznego. Opierając się, po pierwsze, na wynikach swojej podróży badawczej do Republiki Południowej Afryki odbytej w dniach <DATE ISO="20030829">29 sierpnia</DATE> – <DATE ISO="20030901">1 września 2003 r.</DATE>, i, po drugie, na wynikach swej wizyty w ogrodzie botanicznym w Meise (Belgia) w dniu <DATE ISO="20030915">15 września 2003 r.</DATE>, oświadczył, że jest przekonany, iż rośliny pochodzące z ogrodu E. van Jaarsvelda, użyte do celów porównawczych, nie należą do odmiany referencyjnej, lecz właśnie do odmiany SUMCOL 01. Ponadto wyraził on wątpliwość co do powszechnej znajomości odmiany referencyjnej.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Sprawozdanie końcowe Bundessortenamtu z dnia <DATE ISO="20031209">9 grudnia 2003 r.</DATE>, sporządzone zgodnie z normami Międzynarodowej konwencji o ochronie nowych odmian roślin (UPOI), zostało przesłane wnoszącemu odwołanie, aby mógł on zająć stanowisko w jego przedmiocie, w piśmie CPVO w dnia <DATE ISO="20031215">15 grudnia 2003 r.</DATE> Sprawozdanie to zawierało wniosek o braku odrębnego charakteru zgłoszonej odmiany SUMCOL 01 w stosunku do odmiany referencyjnej Plectranthus ornatus z Republiki Południowej Afryki, dostarczonej przez E. van Jaarsvelda.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3255"?><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Wnoszący odwołanie przedstawił swoje ostatnie uwagi w przedmiocie tego sprawozdania w dniu <DATE ISO="20040203">3 lutego 2004 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Decyzją R 446 z dnia <DATE ISO="20040419">19 kwietnia 2004 r.</DATE> (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>decyzją o odrzuceniu<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>) CPVO odrzucił wniosek R. Schrädera o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony ze względu na brak odrębnego charakteru odmiany SUMCOL 01 w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 2100/94.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20040611">11 czerwca 2004 r.</DATE> R. Schräder wniósł odwołanie od decyzji o odrzuceniu do Izby Odwoławczej CPVO. Jednocześnie wniósł on o umożliwienie mu wglądu w akta postępowania. Wniosek ten został uwzględniony w całości w dniu <DATE ISO="20040825">25 sierpnia 2004 r.</DATE>, to jest na pięć dni przed upływem przysługującego R. Schräderowi czteromiesięcznego terminu na wniesienie uzasadnienia odwołania, przewidzianego w art. 69 rozporządzenia nr 2100/94. Ralf Schräder przedstawił to uzasadnienie w dniu <DATE ISO="20040830">30 sierpnia 2004 r.</DATE></TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Decyzja o odrzuceniu nie była przedmiotem rewizji wstępnej, o której mowa w art. 70 rozporządzenia nr 2100/94, w przewidzianym w tym przepisie terminie miesiąca od otrzymania uzasadnienia odwołania. Pismem z dnia <DATE ISO="20040930">30 września 2004 r.</DATE> CPVO poinformował jednak wnoszącego odwołanie o podjętej w tym samym dniu decyzji o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>odroczeniu swej decyzji<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/> w tym przedmiocie o dwa tygodnie z uwagi na zamiar przeprowadzenia nowego, koniecznego w jego przekonaniu, dochodzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Wskutek ponownej wymiany pism z E. van Jaarsveldem w dniach <DATE ISO="20041008">8</DATE> i <DATE ISO="20041015">15 października 2004 r.</DATE> i po konsultacji z południowoafrykańskim ministerstwem rolnictwa CPVO w dniu <DATE ISO="20041110">10 listopada 2004 r.</DATE> postanowił, że nie zmieni swej decyzji o odrzuceniu i przekazał odwołanie Izbie Odwoławczej.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>W swej udzielonej w dniu <DATE ISO="20050908">8 września 2005 r.</DATE> pisemnej odpowiedzi na zadane przez Izbę Odwoławczą pytanie i powołując się na e-mail H. Heine z dnia <DATE ISO="20050620">20 czerwca 2005 r.</DATE>,<?PAGE NO="I-3256"?> w którym wyjaśniała ona, że Bundessortenamt <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>nie [mógł] odróżnić roślin objętych zgłoszeniem od roślin z Republiki Południowej Afryki, na podstawie czego można oczywiście argumentować, że wszystkie te rośliny pochodzą od roślin objętych zgłoszeniem<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> CPVO przyznał, że zmiana klimatu i miejsca mogły wywołać pewne reakcje u roślin, a zatem nie można całkowicie wykluczyć, jak to wyjaśnił Bundessortenamt, iż odmiany wykazujące tak minimalne różnice jak zgłoszona odmiana i odmiana referencyjna stanowią w istocie tę samą odmianę.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Strony zostały wysłuchane przez Izbę Odwoławczą na rozprawie w dniu <DATE ISO="20050930">30 września 2005 r.</DATE> Z protokołu rozprawy wynika, że H. Heine brała w niej udział jako przedstawiciel CPVO. Oświadczyła ona między innymi, że spośród sześciu sadzonek wysłanych przez E. van Jaarsvelda tylko cztery przetrwały transport. W celu wykluczenia możliwości, że przyczyną różnic pomiędzy odmianą zgłoszoną a odmianą referencyjną były czynniki środowiskowe, pozyskano nowe sadzonki, które wykorzystano jako odmianę referencyjną. Ponieważ były to sadzonki drugiej generacji, stwierdzone różnice należy jej zdaniem przypisać czynnikom genotypowym.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Z protokołu rozprawy wynika również, że po zamknięciu rozprawy Izba Odwoławcza nie była całkowicie przekonana o powszechnej znajomości odmiany referencyjnej. Nie kwestionując wiarygodności i wiedzy technicznej E. van Jaarsvelda, Izba Odwoławcza oceniła, że niektóre z jego stwierdzeń w tym przedmiocie nie były w wystarczający sposób uzasadnione, i uznała za niezbędne dokonanie oględzin na miejscu w Republice Południowej Afryki przez jednego ze swych członków, w ramach stosowania środków dowodowych wymienionych w art. 78 rozporządzenia nr 2100/94.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20051227">27 grudnia 2005 r.</DATE> Izba Odwoławcza dopuściła omawiany środek dowodowy w drodze postanowienia. Uzależniła przeprowadzenie go od warunku, że wnoszący odwołanie zapłaci zaliczkę na pokrycie jego kosztów w wysokości <FT TYPE="NUMBER">6000</FT> EUR, zgodnie z art. 62 rozporządzenia Komisji nr 1239/95.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3257"?><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>W piśmie z dnia <DATE ISO="20060106">6 stycznia 2006 r.</DATE> wnoszący odwołanie podniósł, że nie był zobowiązany do przedstawiania dowodów ani nie wnosił o przeprowadzenie dopuszczonego środka dowodowego. Podkreślił, że to do CPVO należy ustalenie odrębnego charakteru w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 2100/94. Dlatego też, jego zdaniem, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>podróż rozpoznawcza<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/> do Republiki Południowej Afryki byłaby możliwa tylko na podstawie art. 76 rozporządzenia nr 2100/94, a z tego tytułu nie musiałby on płacić zaliczki na koszty.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>W drodze spornej decyzji Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie od decyzji o odrzuceniu. Uznała ona w istocie, że odmiana SUMCOL 01 nie odróżnia się wyraźnie od odmiany referencyjnej, powszechnie znanej w chwili złożenia wniosku, w niniejszym przypadku od odmiany P. ornatus Südafrika, której egzemplarz został dostarczony przez E. van Jaarsvelda. Izba ta nie wydała ponadto postanowienia o dopuszczeniu środka dowodowego, ponieważ <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>doszła w końcu do przekonania, że odmiana użyta w celach porównawczych była odmianą referencyjną, a nie odmianą SUMCOL 01 oraz, że odmiana referencyjna była powszechnie znana w chwili złożenia wniosku.<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/></TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Skarga wniesiona do Sądu i zaskarżony wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20060718">18 lipca 2006 r.</DATE> R. Schräder wniósł do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, którą oparł na ośmiu zarzutach.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Pierwszy zarzut, który dzieli się na trzy części, oparty jest na naruszeniu przepisu art. 62 w związku z art. 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2100/94. Zarzuty drugi i czwarty oparte zostały odpowiednio na naruszeniu art. 76 i art. 75 tego rozporządzenia oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>ogólnego zakazu, obowiązującego w państwie prawa, podejmowania decyzji<?PAGE NO="I-3258"?> z zaskoczenia<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>. Zarzuty czwarty i piąty oparte zostały odpowiednio na naruszeniu art. 60 ust. 1 i art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95. Zarzuty od szóstego do ósmego oparte zostały odpowiednio na naruszeniu art. 88, art. 70 ust. 2 oraz art. 67 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2100/94.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Po określeniu zakresu kontroli, jaką jest uprawniony przeprowadzić, Sąd zbadał zgodność z prawem oceny merytorycznej dokonanej przez Izbę Odwoławczą na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 62 rozporządzenia nr 2100/94. W odniesieniu do kwestii tego, czy roślina pochodząca z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda była rośliną należącą do odmiany SUMCOL 01, Sąd w pkt 87 zaskarżonego wyroku doszedł do wniosku, że odmiana zgłoszona i pochodząca z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda stanowią dwie różne odmiany. Ponadto w pkt 92 tego wyroku, po stwierdzeniu, że wnoszący odwołanie nie podał konkretnych argumentów ani szczególnych dowodów przemawiających za podważeniem dokonanego utożsamienia odmiany referencyjnej pochodzącej z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda z południowoafrykańską odmianą gatunku Plectranthus, Sąd uznał, że Izba Odwoławcza miała pełne prawo dojść do wniosku, po pierwsze, iż odmiana referencyjna jest powszechnie znana, oraz, po drugie, że twierdzenia E. van Jaarsvelda znajdują potwierdzenie u południowoafrykańskich władz oraz w kilku publikacjach naukowych.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Ponadto, w odniesieniu do podniesionej przez wnoszącego odwołanie argumentacji opartej na naruszeniu art. 62 rozporządzenia nr 2100/94 ze względu na to, że odmiana SUMCOL 01 różni się znacznie od odmiany referencyjnej, Sąd w pkt 104 zaskarżonego wyroku stwierdził wewnętrzną sprzeczność tej argumentacji oraz uznał, że opiera się ona na błędnej przesłance.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Następnie oddalił on pierwszy z podniesionych zarzutów.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3259"?><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>W odniesieniu do zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 76 rozporządzenia nr 2100/94, Sąd w pkt 127 zaskarżonego wyroku uznał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Izba Odwoławcza mogła prawidłowo wywieść z posiadanych dowodów, iż odmiany SUMCOL 01 nie można wyraźnie odróżnić od odmiany referencyjnej powszechnie znanej w chwili złożenia wniosku<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> oraz, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>zatem w żaden sposób nie była [ona] zobowiązana do przystąpienia do nowego badania technicznego<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 75 rozporządzenia nr 2100/94, został oddalony ze względu na to, że choć Izba Odwoławcza może dopuścić środek dowodowy z urzędu, może ona również go z urzędu wycofać, ponieważ rozstrzygające znaczenie ma tu kwestia, czy uczestnicy postępowania mieli możliwość zajęcia stanowiska w przedmiocie przestawionego przez tą Izbę uzasadnienia i przemawiających za nim dowodów.</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>W odniesieniu do zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95 i dotyczącego warunków, na jakich H. Heine wzięła udział w toczącym się przed Izbą Odwoławczą postępowaniu, Sąd w pkt 130 zaskarżonego wyroku stwierdził, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>H. Heine stawiła się na [rozprawie przed Izbą Odwoławczą] w charakterze przedstawiciela CPVO, a nie świadka lub biegłego.<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/></TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Badając zarzut piąty, oparty na naruszeniu art. 62 rozporządzenia nr 1239/95 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie mogła zgodnie z prawem żądać od R. Schrädera zaliczki na pokrycie kosztów przeprowadzenia środka dowodowego, Sąd w pkt 116 zaskarżonego wyroku doszedł do wniosku, iż zarzut ten wydaje się być uzasadniony w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia dotyczącego środka dowodowego z dnia <DATE ISO="20051227">27 grudnia 2005 r.</DATE> W następnym punkcie zaskarżonego wyroku Sąd oddalił jednak ten zarzut jako bezskuteczny w ramach wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3260"?><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>W odniesieniu do zarzutu szóstego, opartego na naruszeniu art. 88 rozporządzenia nr 2100/94 ze względu na to, że R. Schräder nie miał możliwości zapoznania się z aktami sprawy, Sąd w pkt 134 zaskarżonego wyroku podniósł, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>[wnoszącemu odwołanie] przekazano całość akt i że umożliwiono mu skuteczne przedstawienie swego stanowiska<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na naruszeniu art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, dotyczącego terminów wydania rozstrzygnięcia przez CPVO, które to naruszenie wyrządziło, zdaniem wnoszącego odwołanie, poważny uszczerbek jego prawom, Sąd w pkt 142 i 143 zaskarżonego wyroku stwierdził, co następuje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>142</NO.P><TXT>. Chociaż termin przewidziany w art. 70 rozporządzenia nr 2100/94 został przekroczony o miesiąc i dziesięć dni, Sąd uznaje, że opóźnienie to było uzasadnione szczególnymi okolicznościami sprawy, a w szczególności koniecznością zwrócenia się do osób zamieszkujących w odległym kraju.</TXT></NP><NP><NO.P>143</NO.P><TXT>W każdym razie przekroczenie tego terminu nie może uzasadniać stwierdzenia nieważności [spornej] decyzji, lecz co najwyżej przyznanie odszkodowania, w razie gdyby okazało się, że skarżący poniósł z tego powodu jakąkolwiek szkodę.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>W odniesieniu do zarzutu ósmego opartego na naruszeniu art. 67 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2100/94 i dotyczącego warunków wykreślenia wniosku o przyznanie prawa do ochrony z rejestru CPVO, Sąd w pkt 148 zaskarżonego wyroku rozstrzygnął:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>W tym zakresie należy stwierdzić, że nawet przy założeniu, iż wniosek o przyznanie prawa został wykreślony z rejestru CPVO niezwłocznie po wydaniu decyzji<?PAGE NO="I-3261"?> o odrzuceniu z naruszeniem art. 67 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2100/94, zgodnie z którym odwołanie od takiej decyzji ma skutek zawieszający, ta niezgodność z prawem nie miałaby związku z samą decyzją o odrzuceniu, a przez to nie mogłaby wpłynąć na jej ważność ani też w konsekwencji na ważność [spornej] decyzji.<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Sąd oddalił zatem skargę.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Ralf Schräder wnosi do Trybunału, tytułem żądania głównego, o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności spornej decyzji; tytułem ewentualnym wnosi on o odesłanie sprawy do Sądu, a także, w każdym razie, wnosi on o obciążenie CPVO całością kosztów poniesionych w trakcie postępowania przed Sądem i Trybunałem.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>CPVO wnosi o oddalenie odwołanie i obciążenie wnoszącego go kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie odwołania</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Odwołanie swe R. Schräder opiera na dwóch zarzutach, z których pierwszy, dzielący się na sześć części, dotyczy wad proceduralnych, a drugi, dzielący się na pięć części, dotyczy naruszenia prawa wspólnotowego.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3262"?><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>CPVO wnosi przede wszystkim o stwierdzenie niedopuszczalności odwołania ze względu na to, że dotyczy ono jedynie okoliczności faktycznych i dowodów; tytułem ewentualnym urząd ten wnosi o oddalenie obu zarzutów, i, co za tym idzie, odwołania.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu pierwszego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Zarzut ten dzieli się na sześć części.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie części pierwszej i drugiej, opartych na naruszeniu art. 7 rozporządzenia nr 2100/94</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Argumentacja uczestników postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>W dwóch pierwszych częściach zarzutu pierwszego R. Schräder kwestionuje w istocie poczynione przez Sąd ustalenia w przedmiocie tego, czy roślina pochodząca z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda, wykorzystana jako odmiana referencyjna i zgłoszona odmiana SUMCOL 01 stanowią naprawdę jedną odmianę.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>W pierwszej części tego zarzutu R. Schräder podważa dokonane przez Sąd w pkt 76, 79 i 131 zaskarżonego wyroku ustalenia dotyczące złożonych przez H. Heine oświadczeń w przedmiocie tego, czy zgłoszona odmiana SUMCOL 01 i odmiana referencyjna E. van Jaarsvelda są identyczne.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3263"?><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>W tym względzie twierdzi on w pierwszej kolejności, że Sąd w ww. pkt 131 błędnie uznał, że R. Schräder nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie swego twierdzenia, zgodnie z którym oświadczenia H. Heine zostały w decyzji o odrzuceniu przytoczone w sposób niekompletny.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>W drugiej kolejności R. Schräder podnosi, że protokół z rozprawy przed Izbą Odwoławczą z dnia <DATE ISO="20050930">30 września 2005 r.</DATE>, o którym mowa w pkt 79 zaskarżonego wyroku, nie może stanowić rozstrzygającego dowodu w przedmiocie oświadczeń stron złożonych na rozprawie, ponieważ protokół ten został sporządzony z naruszeniem art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 1239/95.</TXT></NP><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności, zdaniem R. Schrädera Sąd błędnie w tym pkt 79 oparł się na dowodach, które nie znajdowały się w aktach sprawy, wypaczając w ten sposób materiał dowodowy. Ponadto, jeśli chodzi o e-mail H. Heine z dnia <DATE ISO="20050620">20 czerwca 2005 r.</DATE>, oparł on swe ustalenia na jedynie na spekulacjach.</TXT></NP><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>W części drugiej tego zarzutu, opartego na błędach proceduralnych związanych z dokonanymi w pkt 36, 71, 73, 74, 79 i 131 zaskarżonego wyroku ustaleniami Sądu, zgodnie z którymi odmiana referencyjna i zgłoszona odmiana nie są w rzeczywistości identyczne, R. Schräder kwestionuje w istocie wyciągnięty przez Sąd wniosek, zgodnie z którym rośliny wysłane przez E. van Jaarsvelda nie należą do odmiany SUMCOL 01.</TXT></NP><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>W tym względzie zainteresowany podnosi, że Sąd dwukrotnie naruszył prawo.</TXT></NP><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>Pierwsze naruszenie ma zdaniem R. Schrädera polegać na tym, że Sąd ustanowił nadmierne wymagania odnośnie do jego argumentacji i w ten sposób dopuścił się<?PAGE NO="I-3264"?> naruszenia zasad regulujących postępowanie dowodowe. W szczególności, biorąc pod uwagę, że od chwili badania roślin minęło już sporo czasu, nie miał on możliwości przedstawienia dowodów przeciwko twierdzeniom H. Heine przedstawionym na rozprawie przed Izbą Odwoławczą. Ponadto R. Schräder zwraca uwagę, iż Sąd orzekł w pkt 130 zaskarżonego wyroku, że H. Heine złożyła swoje oświadczenia w charakterze strony postępowania, a nie świadka lub biegłego. Z uwagi na to, że R. Schräder zakwestionował te oświadczenia, Izba Odwoławcza i Sąd nie były uprawnione do przyznania pierwszeństwa twierdzeniom CPVO bez przyjęcia wniosków dowodowych, które zgłosił. Odrzucając w sposób ogólny wnioski dowodowe R. Schrädera, Sąd dopuścił się naruszenia jego prawa do bycia wysłuchanym.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Zdaniem R. Schrädera drugie naruszenie prawa przez Sąd ma polegać na wypaczeniu przezeń faktów i dowodów. Twierdzi on, że wyciągając w pkt 74 zaskarżonego wyroku kwestionowany przezeń wniosek, zgodnie z którym jego argumentacja nie była wystarczająco konkretna, Sąd dopuścił się wypaczenia faktów i dowodów. W szczególności Sąd miał zignorować okoliczność, że R. Schräder ustosunkował się na rozprawie przed Izbą Odwoławczą do kwestii gatunków porównywanych w ciągu 2003 r., a w swoich uwagach na piśmie z dnia <DATE ISO="20051014">14 października 2005 r.</DATE> – do konkretnych różnic pomiędzy porównywanymi gatunkami. Wreszcie Sąd nie uwzględnił złożonego w pkt 43 skargi wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych popierającego jego twierdzenie, zgodnie z którym różnice te można by wytłumaczyć rozmnożeniem odmiany referencyjnej przez Bundessortenamt.</TXT></NP><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>W odniesieniu do pierwszej części zarzutu CPVO podnosi przede wszystkim, że z przedstawionego przez H. Heine sprawozdania z dnia <DATE ISO="20031212">12 grudnia 2003 r.</DATE> wynika, iż między dwoma rozpatrywanymi odmianami istnieją trzy minimalne różnice. Podważenie i ocena takiego twierdzenia nie należy do właściwości Trybunału, lecz może być tylko zadaniem biegłych.</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Urząd ten zauważa następnie, że R. Schräder nigdy nie zakwestionował tego sprawozdania. Opinia H. Heine została oparta na podstawach naukowych, podczas gdy nie ma wątpliwości co do tego, że e-mail z dnia <DATE ISO="20050620">20 czerwca 2005 r.</DATE> miał charakter spekulacyjny i nie miał charakteru ostatecznego stwierdzenia.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3265"?><NP><NO.P>66</NO.P><TXT>Wreszcie, CPVO podnosi, że za wiarygodnością H. Heine przemawia potwierdzone doświadczenie Bundessortenamtu w dziedzinie homologacji i ochrony odmian roślin.</TXT></NP><NP><NO.P>67</NO.P><TXT>W odniesieniu do drugiej części zarzutu CPVO podnosi w istocie, że Sąd może sprawować jedynie ograniczoną kontrolę ustaleń dotyczących różnic istniejących pomiędzy dwoma rozpatrywanymi roślinami oraz ich pochodzenia. Dodaje on, że Sąd nie był zobowiązany do skorzystania z opinii biegłego.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Ocena Trybunału</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>68</NO.P><TXT>Ze względu na to, że dwie pierwsze części zarzutu dotyczą naruszenia art. 7 rozporządzenia nr 2100/94, należy rozpatrzyć je łącznie.</TXT></NP><NP><NO.P>69</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 225 ust. 1 WE oraz art. 58 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości odwołanie należy ograniczyć do kwestii prawnych. Dlatego też jedynie Sąd uprawniony jest do wskazywania istotnych okoliczności faktycznych i dokonywania ich oceny, a także do dokonywania oceny dowodów. Ocena tych faktów i dowodów nie stanowi, z wyjątkiem wypadków ich przeinaczenia, kwestii prawnej poddanej, jako taka, kontroli Trybunału w ramach postępowania odwoławczego (zob. wyroki z dnia <DATE ISO="20020919">19 września 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-104/00 P" PAGE.ECR="I-7561" YEAR="2002">C-104/00 P DKV przeciwko OHIM, Rec. s. I-7561</REF.DOC.ECR>, pkt 22, oraz z dnia <DATE ISO="20060112">12 stycznia 2006 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-173/04 P" PAGE.ECR="I-551" YEAR="2006">C-173/04 P Deutsche SiSi-Werke przeciwko OHIM, Zb. Orz. s. I-551</REF.DOC.ECR>, pkt 35).</TXT></NP><NP><NO.P>70</NO.P><TXT>Należy podnieść, że Sąd oddalił jako bezzasadną argumentację R. Schrädera, zgodnie z którą CPVO i Izba Odwoławcza błędnie uznały, iż odmiana SUMCOL 01 nie ma odrębnego charakteru w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 2100/94.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3266"?><NP><NO.P>71</NO.P><TXT>W pkt 73 zaskarżonego wyroku Sąd stwierdził, że dowody przywołane przez R. Schrädera nie są wystarczające, aby stwierdzić, iż Bundessortenamt, a następnie CPVO oraz Izba Odwoławcza popełnili oczywisty błąd w ocenie, który mógłby doprowadzić do stwierdzenia nieważności spornej decyzji</TXT></NP><NP><NO.P>72</NO.P><TXT>Ralf Schräder podważa to stwierdzenie w zakresie, w jakim, po pierwsze, Sąd w pkt 74 zaskarżonego wyroku uznał, iż przedstawione przezeń dowody dotyczące wpływu wywieranego przez czynniki środowiskowe nie wystarczają, aby obalić wyciągnięty przez Bundessortenamt wniosek przeciwny i, po drugie, Sąd w pkt 77–79 tego wyroku nie przyjął argumentów podniesionych przez R. Schrädera w przedmiocie oświadczeń złożonych przez H. Heine na rozprawie przed Izbą Odwoławczą i w skierowanym przez nią do CPVO e-mailu.</TXT></NP><NP><NO.P>73</NO.P><TXT>Dążąc zasadniczo do wykazania, iż Sąd nie mógł racjonalnie uznać, że okoliczności, o których mowa powyżej, nie wystarczają do obalenia wniosku sformułowanego przez Bundessortenamt, a potwierdzonego przez Izbę Odwoławczą, R. Schräder – choć formalnie podnosi on zarzut naruszenia prawa – w rzeczywistości usiłuje zakwestionować ocenę stanu faktycznego dokonaną przez Sąd w tym aspekcie, a w szczególności – moc dowodową, którą ten ostatni przyznał odpowiednim faktom.</TXT></NP><NP><NO.P>74</NO.P><TXT>Części pierwsza i druga zarzutu pierwszego są zatem w tym względzie niedopuszczalne.</TXT></NP><NP><NO.P>75</NO.P><TXT>Jeśli chodzi o argumenty oparte na tym, że, dokonując oceny argumentacji opartej na oświadczeniach H. Heine i ewentualnym wpływie czynników środowiskowych na różnice między odmianami referencyjną i zgłoszoną, Sąd wypaczył fakty i dowody, przypomnieć należy, iż wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności<?PAGE NO="I-3267"?> uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach Walor dowodowy materiału zgromadzonego w sprawie podlega jego swobodnej ocenie, która z kolei nie podlega kontroli Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania, z wyjątkiem wypadków przeinaczania dowodów przedstawionych Sądowi lub wówczas, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika istotna nieścisłość ustaleń Sądu (wyrok z dnia <DATE ISO="20080911">11 września 2008 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-75/05 P+C-80/05 P" PAGE.ECR="I-6619" YEAR="2008">C-75/05 P i C-80/05 P Niemcy i in. przeciwko Kronofrance, Zb.Orz. s. I-6619</REF.DOC.ECR>, pkt 78 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><NP><NO.P>76</NO.P><TXT>Okoliczności faktyczne, na które strony nie powołały się przed instancjami CPVO, nie mogą już zostać przedstawione na etapie skargi wniesionej do Sądu. Do tego sądu należy zatem zbadanie zgodności z prawem decyzji podjętej przez Izbę Odwoławczą poprzez przeprowadzenie kontroli zastosowania prawa Unii Europejskiej przez tę izbę, zwłaszcza w świetle okoliczności faktycznych, jakie zostały tej izbie przedstawione; Sąd nie może natomiast przeprowadzić takiej kontroli uwzględniając nowe okoliczności faktyczne, na które się przed nim powołano (zob. analogicznie wyrok z dnia <DATE ISO="20070313">13 marca 2007 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-29/05 P" PAGE.ECR="I-2213" YEAR="2007">C-29/05 P OHIM przeciwko Kaul, Zb.Orz. s. I-2213</REF.DOC.ECR>, pkt 54).</TXT></NP><NP><NO.P>77</NO.P><TXT>Ponadto przypomnieć należy, że Sąd, którego zadaniem jest jedynie wydanie rozstrzygnięcia w granicach określonych przez art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnej kontroli mającej na celu ustalenie, czy odmiana SUMCOL 01 ma odrębny charakter w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 2100/94, lecz może on, biorąc pod uwagę złożoność, z naukowego i technicznego punktu widzenia, tego warunku, którego spełnienie powinno zostać skontrolowane w ramach badania technicznego, którego to badania przeprowadzenie CPVO powinien zlecić odpowiednim organom krajowym, zgodnie z art. 55 rozporządzenia nr 2100/94, ograniczyć się do kontroli oczywistego błędu w ocenie.</TXT></NP><NP><NO.P>78</NO.P><TXT>Sąd mógł zatem słusznie uznać, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy był wystarczający, aby umożliwić Izbie Odwoławczej wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji o odrzuceniu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3268"?><NP><NO.P>79</NO.P><TXT>Jak ponadto podniósł rzecznik generalny w pkt 45 swej opinii, Sąd w pkt 74 zaskarżonego wyroku ograniczył się do wskazania, iż przedstawione przez R. Schrädera wyjaśnienia, zeznania i opinie biegłych nie wystarczyły, aby obalić wniosek wyciągnięty przez Bundessortenamt.</TXT></NP><NP><NO.P>80</NO.P><TXT>Wydając takie rozstrzygnięcie Sąd nie dopuścił się żadnego naruszenia prawa.</TXT></NP><NP><NO.P>81</NO.P><TXT>W odniesieniu do oceny dotyczącej oświadczeń H. Heine, Sąd w pkt 79 zaskarżonego wyroku uznał, że nie należy nadawać szczególnej wagi oświadczeniu złożonemu przez nią w e-mailu z dnia <DATE ISO="20050620">20 czerwca 2005 r.</DATE>, stwierdzając jednocześnie, iż H. Heine nie podtrzymała tego oświadczenia na rozprawie przed Izbą Odwoławcza.</TXT></NP><NP><NO.P>82</NO.P><TXT>W tym względzie podnieść należy, że Sąd, określając suwerennie moc dowodową, jaką przypisać należy temu oświadczeniu, nie naruszył zasad regulujących postępowanie dowodowe oraz rozkład ciężaru dowodu.</TXT></NP><NP><NO.P>83</NO.P><TXT>Ponadto, zakładając nawet, jak twierdzi R. Schräder, że wykazano, iż protokół z tej rozprawy nie został udostępniony stronom do zatwierdzenia, z naruszeniem art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 1239/95, uznać należy, że dokonane przez Sąd w pkt 79 zaskarżonego wyroku ustalenia stanowią wyraz jego suwerennej oceny i nie mogą zostać zakwestionowane na etapie postępowania odwoławczego.</TXT></NP><NP><NO.P>84</NO.P><TXT>Do Sądu należało bowiem ustalenie, czy oświadczenia H. Heine zostały w spornej decyzji przytoczone w sposób niekompletny. Uznając zatem w pkt 131 zaskarżonego wyroku, że nie miało to miejsca, Sąd w żaden sposób nie wypaczył okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3269"?><NP><NO.P>85</NO.P><TXT>Ponadto ta nieprawidłowość, przy założeniu, że zostanie ona wykazana, jest pozbawiona znaczenia dla treści oświadczenia H. Heine w postaci, która została uwzględniona przez Sąd w dokonanym w pkt 79 zaskarżonego wyroku ustaleniu w przedmiocie protokołu z rozprawy.</TXT></NP><NP><NO.P>86</NO.P><TXT>Części pierwszą i drugą badanego zarzutu należy zatem w całości oddalić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie części trzeciej, czwartej i piątej, opartych na naruszeniach prawa popełnionych w ramach oceny mocy dowodowej oświadczenia E. van Jaarsvelda</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Argumentacja uczestników postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>87</NO.P><TXT>W tych trzech częściach pierwszego zarzutu R. Schräder podważa w istocie rozumowanie Sądu, który w pkt 81 zaskarżonego wyroku potwierdził stanowisko Izby Odwoławczej, zgodnie z którym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>na podstawie doświadczenia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>można by wykluczyć<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/>, że rośliny odmiany SUMCOL 01 mogły dostać się do prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>88</NO.P><TXT>W tym względzie R. Schräder twierdzi w trzeciej części zarzutu, że ustalenia dokonane przez Sąd w pkt 82 zaskarżonego wyroku są błędne w zakresie, w jakim wykazał on, począwszy od dnia <DATE ISO="20030819">19 sierpnia 2003 r.</DATE>, że rośliny należące do tej odmiany mogą zostać nabyte w drodze sprzedaży wysyłkowej w Niemczech i że w Afryce Południowej odmiana ta nie jest dostępna w handlu artykułami ogrodniczymi, lecz jedynie w ogrodzie E. van Jaarsvelda. Ralf Schräder twierdzi ponadto, że Sąd wypaczył dostarczone przezeń dowody w zakresie, w jakim dokonana przez ten sąd ocena<?PAGE NO="I-3270"?> potwierdza stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym odmiana referencyjna jest ogólnie dostępna w szkółkach ogrodniczych w Afryce Południowej.</TXT></NP><NP><NO.P>89</NO.P><TXT>W czwartej części zarzutu R. Schräder, podważając dokonaną przez Sąd w pkt 84, 93 i 95 zaskarżonego wyroku ocenę wiarygodności i bezstronności E. van Jaarsvelda, podnosi, że sąd ten nie uwzględnił przedstawionych przezeń dowodów dotyczących przyczyn, dla których E. van Jaarsveld miałby nie dopuszczać do objęcia odmiany SUMCOL 01 wspólnotowym systemem ochrony odmian roślin.</TXT></NP><NP><NO.P>90</NO.P><TXT>W czwartej części zarzutu podnosi on, że w pkt 85 zaskarżonego wyroku Sąd naruszył prawo nie uwzględniając podniesionych przezeń argumentów przeciwko wiarygodności E. van Jaarsvelda i prawdopodobnego charakteru składanych przez tego ostatniego oświadczeń.</TXT></NP><NP><NO.P>91</NO.P><TXT>CPVO twierdzi natomiast, że R. Schräder kwestionuje jedynie ustalenia faktycznie, które nie podlegają kontroli Trybunału. Ponadto argument, że E. van Jaarsveld stanowi dlań konkurencję, został podniesiony przez R. Schrädera po raz pierwszy na etapie odwołania, co narusza art. 42 regulaminu Trybunału.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Ocena Trybunału</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>92</NO.P><TXT>Części trzecią, czwartą i piątą zarzutu pierwszego, dotyczące dokonanej przez Sąd oceny faktu znajdowania się rośliny SUMCOL 01 w prywatnym ogrodzie E. van Jaarsvelda w Afryce Południowej, należy zbadać łącznie.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3271"?><NP><NO.P>93</NO.P><TXT>W tym względzie Sąd w pkt 86 zaskarżonego wyroku rozstrzygnął, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>argumentacja [R. Schrädera] mająca na celu podważenie twierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym na podstawie doświadczenia <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>można by wykluczyć<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00AB" ID="QE0026"/>, że rośliny odmiany SUMCOL 01 mogły dostać się do prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda, jest w każdym razie nieskuteczna<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>94</NO.P><TXT>Udzielenie takiej odpowiedzi na tą część podniesionego zarzutu nie stanowi w żaden sposób naruszenia prawa.</TXT></NP><NP><NO.P>95</NO.P><TXT>Jak bowiem mógł to stwierdzić Sąd, nawet przy założeniu, że możliwe było wykazanie, iż w ogrodzie E. van Jaarsvelda w Afryce Południowej znajdowała się odmiana SUMCOL 01, okoliczność ta pozostaje bez wpływu na ustalenia o charakterze naukowym, zgodnie z którymi między tą ostatnią odmianą a rośliną pochodzącą z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda i wykorzystaną jako odmiana referencyjna, istniały różnice; ustalenia te stanowią podstawę kwestionowanej spornej decyzji.</TXT></NP><NP><NO.P>96</NO.P><TXT>Części trzecią, czwartą i piątą badanego zarzutu należy zatem odrzucić jako nieistotne dla sprawy.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie szóstej części zarzutu, opartej na tym, że stwierdzono, iż odmiana referencyjna może zostać uznana za powszechnie znaną</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Argumentacja uczestników postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>97</NO.P><TXT>W szóstej części niniejszego zarzutu R. Schräder kwestionuje w istocie dokonane przez Sąd w pkt 68, 80, 90, 91 i 96 zaskarżonego wyroku ustalenia dotyczące powszechnej znajomości roślin z prywatnego ogrodu E. van Jaarsvelda w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3272"?><NP><NO.P>98</NO.P><TXT>W tym względzie podnosi on, że Sąd dopuścił się szeregu naruszeń prawa.</TXT></NP><NP><NO.P>99</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności R. Schräder twierdzi, iż Sąd naruszył prawo i wypaczył materiał dowodowy błędnie zakładając, że Izba Odwoławcza, CPVO oraz Bundessortenamt utożsamiły odmianę referencyjną E. van Jaarsvelda z <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>odmianą<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> opisaną przez południowoafrykańskiego botanika L. E. W. Codda.</TXT></NP><NP><NO.P>100</NO.P><TXT>W drugiej kolejności zaskarżony wyrok jest wewnętrznie sprzeczny w zakresie, w jakim w jego pkt 80 i 96 mowa jest o tym, że L. E. W. Codd opisał <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>gatunek<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/> Plectranthus ornatus, natomiast w pkt 91 tego wyroku mowa jest o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>odmianie<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> Plectranthus ornatus.</TXT></NP><NP><NO.P>101</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności Sąd rozszerzył przedmiot sporu, choć stwierdził w pkt 68 zaskarżonego wyroku, iż CPVO nie mógł się powołać się przed nim po raz pierwszy na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>odmianę<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> opisaną przez L. E. W. Codda z uwagi na to, że odmiana ta nie została uwzględniona przez Izbę Odwoławczą.</TXT></NP><NP><NO.P>102</NO.P><TXT>Zdaniem CPVO tej części zarzutu brak jest ścisłości i należy ją, zgodnie z art. 112 regulaminu Trybunału, odrzucić.</TXT></NP><NP><NO.P>103</NO.P><TXT>Urząd ten podnosi jednak, że odmianę referencyjną uznać należy za powszechnie znaną, skoro R. Schräder potwierdza, iż handlowano nią w Afryce Południowej już<?PAGE NO="I-3273"?> w dniu złożenia przezeń wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony, że rośliny E. van Jaarsvelda pochodziły od jego przyjaciela, że Sąd słusznie sprawdził, czy to <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>odmiana<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, a nie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>gatunek<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, była powszechnie znana oraz że R. Schräder nie udowodnił, iż sentencja decyzji o odrzuceniu byłaby inna, jeśli Sąd nie uwzględniłby literatury naukowej.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Ocena Trybunału</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>104</NO.P><TXT>Celem trzech podniesionych na poparcie tej części zarzutu pierwszego argumentów jest podważenie wyciągniętego przez Sąd w pkt 92 zaskarżonego wyroku wniosku, zgodnie z którym odmiana referencyjna była powszechnie znana.</TXT></NP><NP><NO.P>105</NO.P><TXT>W tym względzie należy w pierwszej kolejności podnieść, że, wbrew temu, co twierdzi R. Schräder, Sąd w pkt 91 zaskarżonego wyroku stwierdził, iż Izba Odwoławcza nie utożsamiła odmiany referencyjnej przedstawionej przez E. van Jaarsvelda z odmianą opisaną przez L. E. W. Codda, lecz iż Izba ta jedynie utożsamiła tą odmianę referencyjną z odmianą znaną w Afryce Południowej i należącą do gatunku Plectranthus ornatus. W ten sposób Sąd oddalał argumentację R. Schrädera, zgodnie z którą roślina wysłana przez E. van Jaarsvelda była wyizolowanym egzemplarzem rosnącym w jego ogrodzie.</TXT></NP><NP><NO.P>106</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, w odniesieniu do sprzeczności istniejącej pomiędzy pkt 80, 81 i 91 zaskarżonego wyroku z racji rzekomego pomylenia pojęć <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>odmiana<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> i <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>gatunek<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/>, stwierdzić należy, że z tych punktów zaskarżonego wyroku nie wynika, iż Sąd nie uwzględnił w należyty sposób istniejącej różnicy między tymi pojęciami. W pkt 80 tego wyroku Sąd potwierdził bowiem, że Plectranthus ornatus jest gatunkiem, do którego należy wiele odmian, a w pkt 91 tego wyroku powołał się na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>południowoafrykańską odmianę gatunku Plectranthus ornatus<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3274"?><NP><NO.P>107</NO.P><TXT>Nie można wyciągnąć żadnego innego wniosku dotyczącego zachodzenia wewnętrznej sprzeczności z samego tylko faktu, że, jak twierdzi R. Schräder, Sąd błędnie zasugerował, iż L. E. W. Codd opisywał w swych publikacjach odmianę Plectranthus ornatus, a nie odpowiadający jej gatunek. Jak bowiem podniósł rzecznik generalny w pkt 67 swej opinii, gatunek – ze względu na sam charakter tego pojęcia – istnieje tylko w różnych odmianach, które obejmuje, i z tej przyczyny nie jest łatwe oderwanie szczegółowego opisu gatunku rośliny od odmian, które wchodzą w jego skład.</TXT></NP><NP><NO.P>108</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności, opierający się na błędnym zrozumieniu pkt 91 zaskarżonego wyroku argument dotyczący rozszerzenia przedmiotu postępowania należy oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP><NP><NO.P>109</NO.P><TXT>Należy zatem oddalić część szóstą badanego zarzutu.</TXT></NP><NP><NO.P>110</NO.P><TXT>Wobec powyższego pierwszy zarzut należy oddalić w całości.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu drugiego</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>111</NO.P><TXT>Zarzut drugi dzieli się na pięć części.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3275"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie części pierwszej, drugiej i trzeciej, opartych na sprzecznościach, błędach i naruszeniu prawa wspólnotowego w zakresie dotyczącym uwzględnienia publikacji naukowych w celu ustalenia powszechnej znajomości odmiany referencyjnej</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Argumentacja uczestników postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>112</NO.P><TXT>W pierwszej części niniejszego zarzutu R. Schräder twierdzi w istocie, po pierwsze, że w pkt 66, 80 i 96–100 zaskarżonego wyroku Sąd zaprzeczył sam sobie uznając, iż gatunek botaniczny Plectranthus ornatus może obejmować <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>najbardziej zróżnicowane odmiany<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> i przyznając ostatecznie, że znajdujące się w publikacjach opisy odpowiadają opisowi botanicznego <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>gatunku<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>. Dokument UPOV TG/1/3 z dnia <DATE ISO="20020419">19 kwietnia 2002 r.</DATE> wprowadza bowiem rozróżnienie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>odmiana<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> jedynie w celu dokonania oceny jej powszechnej znajomości.</TXT></NP><NP><NO.P>113</NO.P><TXT>Z drugiej strony, biorąc pod uwagę określony w pkt 66 zaskarżonego wyroku zakres kontroli Sądu, nie był on zobowiązany do sprawdzania, czy rozpatrywany gatunek był już znany, opierając się na szczegółowym opisie.</TXT></NP><NP><NO.P>114</NO.P><TXT>CPVO podnosi, że ta część pierwsza zarzutu drugiego stanowi jedynie powtórzenie części szóstej zarzutu pierwszego.</TXT></NP><NP><NO.P>115</NO.P><TXT>W części drugiej zarzutu drugiego R. Schräder podnosi, że dokonane zarówno przez CPVO i jego Izbę Odwoławczą, jak i Sąd badanie stanu faktycznego było w oczywisty<?PAGE NO="I-3276"?> sposób niekompletne ze względu na to, iż nie dokonano porównania pomiędzy przejawianymi właściwościami opisanymi w publikacji L. E. W. Codda i tymi właściwościami zgłoszonej odmiany.</TXT></NP><NP><NO.P>116</NO.P><TXT>CPVO podnosi, że zakwestionowanie wyników badania stanu faktycznego przeprowadzonego przez ten urząd lub jego Izbę Odwoławcza na etapie postępowania odwoławczego nie jest już możliwe.</TXT></NP><NP><NO.P>117</NO.P><TXT>W części trzeciej tego zarzutu R. Schräder podnosi, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 w zasadzie zabrania powoływania się, dla celów oceny odrębnego charakteru zgłoszonej odmiany, na znajdujący się w publikacji szczegółowy opis tej odmiany. Ponadto Międzynarodowa konwencja o ochronie nowych odmian roślin (konwencja UPOV) z dnia <DATE ISO="19611202">2 grudnia 1961 r.</DATE>, w swej zmienionej wersji z dnia <DATE ISO="19910319">19 marca 1991 r.</DATE>, której to konwencji Wspólnota Europejska jest stroną, nie wymaga już przykładu szczegółowego opisu danego gatunku, aby w ten sposób uzasadnić jego powszechną znajomość, choć wymóg taki był wyraźnie wspomniany w wersji tej konwencji zmienionej w dniu <DATE ISO="19781023">23 października 1978 r.</DATE> Zatem ani Izba Odwoławcza, ani Sąd nie mogli oprzeć się na opisie znajdującym się w publikacji L. E. W. Codda.</TXT></NP><NP><NO.P>118</NO.P><TXT>Ponadto dokonana przez Sąd wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 jest zdaniem R. Schrädera sprzeczna z mającym zastosowanie w dziedzinie ochrony odmian roślin ustawodawstwem niemieckim, nie uwzględnia szczególnych cech chronionego przedmiotu, który jest żywą istotą, i jest sprzeczna z doktryną.</TXT></NP><NP><NO.P>119</NO.P><TXT>CPVO wskazuje, że w ramach badania powszechnej znajomości zgłoszonej odmiany wszystkie rodzaje dowodów są dopuszczalne, a rozporządzenie nr 2100/94 nie ustanawia żadnego odstępstwa w tym zakresie.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-3277"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Ocena Trybunału</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>120</NO.P><TXT>W częściach pierwszej, drugiej i trzeciej zarzutu drugiego R. Schräder kwestionuje w istocie uznanie przez Sąd, że, w celu uzasadnienia powszechnej znajomości danej odmiany w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94, można uwzględnić znajdujący się w publikacji naukowej szczegółowy opis tej odmiany.</TXT></NP><NP><NO.P>121</NO.P><TXT>W tym względzie stwierdzić należy, że w pkt 96 zaskarżonego wyroku Sąd, aby potwierdzić twierdzenia E. van Jaarsvelda, powołał się tytułem uzupełnienia na literaturę naukową. W pkt 97 i 98 tego wyroku Sąd podniósł, że, zgodnie z wytycznymi UPOV, a w szczególności zgodnie z pkt 5.2.2.1 zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>Powszechna znajomość<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> dokumentu nr TG/1/3 wydanego przez UPOV w dniu <DATE ISO="20020419">19 kwietnia 2002 r.</DATE> <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>publikacja szczegółowego opisu została wymieniona między innymi jako element, który należy uwzględnić przy ustalaniu powszechnej znajomości<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>. W pkt 99 tego wyroku Sąd ten przyznał, że element ten może także zostać uwzględniony na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 a w pkt 100 tego samego wyroku rozstrzygnął on, że Izba Odwoławcza, ustalając powszechnej znajomości odmiany referencyjnej, miała prawo wziąć po uwagę szczegółowe opisy znajdujące się w dziełach L. E. W. Codda.</TXT></NP><NP><NO.P>122</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunał oddala w całości jako bezskuteczne, zarzuty skierowane przeciwko uzupełniającym punktom uzasadnienia orzeczenia Sądu, ponieważ nie mogą one prowadzić do stwierdzenia nieważności tego aktu prawnego (wyrok z dnia <DATE ISO="20021107">7 listopada 2002 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-184/01 P" PAGE.ECR="I-10173" YEAR="2002">C-184/01 P Hirschfeldt przeciwko EEA, Rec. s. I-10173</REF.DOC.ECR>, pkt 48).</TXT></NP><NP><NO.P>123</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku stwierdzić należy, że zawarte w pkt 96–100 zaskarżonego wyroku Sądu uzasadnienie ma charakter uzupełniający w stosunku do uzasadnienia przedstawionego w pkt 89–95 tego wyroku.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3278"?><NP><NO.P>124</NO.P><TXT>Wynika z tego, że części pierwsza, druga i trzecia zarzutu drugiego są bezskuteczne, a zatem należy je oddalić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie części czwartej, opartej na naruszeniu prawa przez Sąd ze względu na nieuwzględnienie przezeń argumentów R. Schrädera dotyczących naruszenia art. 62 rozporządzenia nr 2100/94</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Argumentacja uczestników postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>125</NO.P><TXT>Ralf Schräder twierdzi, że Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając jego argumentacji opartej na naruszeniu art. 62 rozporządzenia nr 2100/94. Twierdzi on, iż sąd ten mylnie uznał w pkt 104 zaskarżonego wyroku, że sformułowana przez niego teza, o której mowa w pkt 103 tego wyroku, zgodnie z którą odmiana SUMCOL 01 powinna była zostać uznana przez CPVO za wyraźnie odrębną, pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego tezą, zgodne z którą zgłoszona odmiana i odmiana referencyjna to jedna i ta sama odmiana. Zarzucana sprzeczność nie zachodzi z uwagi na to, że jeśli rośliny przysłane przez E. van Jaarsvelda należały do odmiany SUMCOL 01, nie ma <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>odmiany referencyjnej<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> służącej ustaleniu odrębności.</TXT></NP><NP><NO.P>126</NO.P><TXT>CPVO wnosi o oddalenie tej części zarzutu drugiego.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-3279"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Ocena Trybunału</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>127</NO.P><TXT>Przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd odrzucił już w pkt 87 zaskarżonego wyroku przesłankę, na której opiera się argumentacja R. Schrädera i zgodnie z którą odmiany referencyjna i zgłoszona stanowią jedną i tą samą roślinę.</TXT></NP><NP><NO.P>128</NO.P><TXT>Zakładając nawet, że w pkt 104 zaskarżonego wyroku Sąd błędnie stwierdził wewnętrzną sprzeczność zajmowanego przez R. Schrädera stanowiska, choć ten ostatni podniósł, opierając się na art. 62 rozporządzenia nr 2100/94, zarzut tytułem ewentualnym, należy jednak stwierdzić, że Sąd oddalił ten sam zarzut w pkt 106 zaskarżonego wyroku, czego R. Schräder nie zakwestionował.</TXT></NP><NP><NO.P>129</NO.P><TXT>Należy zatem oddalić część czwartą zarzutu drugiego.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie części piątej, opartej na naruszeniu prawa w ocenie charakteru uczestnictwa H. Heine w rozprawie</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Argumentacja uczestników postępowania</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>130</NO.P><TXT>Ralf Schräder twierdzi, że badając w pkt 129–132 zaskarżonego wyroku warunki, na jakich H. Heine uczestniczyła w ustnym etapie postępowania przed Izbą Odwoławczą, Sąd naruszył art. 60 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1239/95.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3280"?><NP><NO.P>131</NO.P><TXT>W tym względzie wyjaśnia on przede wszystkim, że Sąd pominął fakt, iż decyzja o dopuszczeniu środka dowodowego jest konieczna do przesłuchania strony postępowania, po drugie, że Sąd błędnie wskazał, iż H. Heine jest pełnomocnikiem CPVO, podczas gdy była ona pracownikiem Bundessortenamtu oraz, po trzecie, że ani CPVO, ani jego Izba Odwoławcza nie wykazały, iż spełnione zostały warunki zgodnego z prawem reprezentowania tego urzędu przez H. Heine.</TXT></NP><NP><NO.P>132</NO.P><TXT>CPVO podnosi, że sposób, w jaki powoływał on poszczególne osoby do udziału w postępowaniu ustnym z dnia <DATE ISO="20050530">30 maja 2005 r.</DATE>, był zgodny z prawem. Do wyłącznych uprawnień prezesa CPVO należy podjęcie decyzji o składzie delegacji urzędu, a zatem – o udziale H. Heine, która uczestniczyła w przygotowaniu decyzji o odrzuceniu.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Ocena Trybunału</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>133</NO.P><TXT>Stwierdzić należy, że w pkt 130 zaskarżonego wyroku Sąd uznał, iż z protokołu rozprawy przed Izbą Odwoławczą wynika, że H. Heine wystąpiła przed nią jako pełnomocnik CPVO, a nie jako świadek czy biegły.</TXT></NP><NP><NO.P>134</NO.P><TXT>Skoro zatem należy uznać H. Heine za pełnomocnika CPVO, nie można skutecznie powoływać się na warunki ustanowione w art. 60 ust. 1 oraz art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95.</TXT></NP><NP><NO.P>135</NO.P><TXT>Zgodnie bowiem z art. 68 rozporządzenia nr 2100/94, skoro CPVO jest stroną postępowania odwoławczego, a H. Heine jest jej pełnomocnikiem, to Sąd nie naruszył<?PAGE NO="I-3281"?> art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 1239/95 orzekając, w pkt 130 zaskarżonego wyroku, że jej udział w rozprawie nie wymaga wydania decyzji o dopuszczeniu środka dowodowego w rozumieniu ww. przepisu.</TXT></NP><NP><NO.P>136</NO.P><TXT>Sąd ponadto słusznie podniósł, że, na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 1239/95, czynności dokonane przez H. Heine zgodnie z warunkami porozumienia zawartego pomiędzy CPVO a Bundessortenamtem i dotyczące badania technicznego mają dla osób trzecich charakter czynności CPVO.</TXT></NP><NP><NO.P>137</NO.P><TXT>Wynika z tego, że należy oddalić część piątą badanego zarzutu.</TXT></NP><NP><NO.P>138</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że należy oddalić zarzut drugi w całości.</TXT></NP><NP><NO.P>139</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że odwołanie należy oddalić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>140</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ CPVO wniósł o obciążenie R. Schrädera kosztami postępowania, a ten ostatni przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami postępowania.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-3282"?><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:</INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Odwołanie zostaje oddalone.</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ralf Schräder zostaje obciążony kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>