Mijnheer de Voorzitter, mijne heren Rechters,
Wij concluderen lieden in de beide volgende zaken:
tegen
de Hoge Autoriteit der E.G.K.S. (Zaak 9-56)
tegen
de Hoge Autoriteit der E.G.K.S. (Zaak 10-56).
De beroepen zijn ingesteld door twee verschillende vennootschappen naar Italiaans handelsrecht; zij werden in de loop van het geding niet gevoegd.
Beide bestrijden zij een individuele beschikking van de Hoge Autoriteit. Beide beschikkingen strekken tot het vorderen en doen innen van een bepaald — naargelang van het geval verschillend — geldbedrag, hetwelk degenen tot wie de beschikking gericht is schuldig zijn als bijdrage aan het
De in de zaken 10-56 en 9-56 voorgedragen middelen en aangevoerde argumenten zijn van identieke aard. In laatstgenoemde zaak werd bovendien nog een middel opgeworpen, gegrond op het feit, dat de berekeningsgrondslag voor de bijdragen door het Fonds werd geschat; de eisende partij voert tegen deze schatting verschillende grieven aan.
Daar een gescheiden behandeling der aanvullende gronden, welke op bedoelde schatting betrekking hebben — en van het daarop berustende middel — gewenst voorkomt, stellen wij ons voor dit deel van de procesmaterie aan een afzonderlijke beschouwing te onderwerpen.
Voor het door ons gekozen schema spreekt voorts nog het feit, dat zowel de eisende partijen als de verwerende partij bij de mondelinge behandeling haar beweringen in feite gemeenschappelijk en onscheidbaar voor het Hof hebben voorgedragen.
Wij mogen er derhalve op wijzen, dat — behoudens uitdrukkelijke verklaring van het tegendeel — onze conclusies voor beide processen gelden.
De rechtsvorm der eisende Vennootschappen, de regeling derwettige vertegenwoordiging, de volmachten van de
Beide Vennootschappen zijn ondernemingen in de zin van artikel 80 van het Verdrag. Zij kunnen derhalve bij het Hof beroep instellen en zijn daartoe op regelmatige wijze vertegenwoordigd.
Ten aanzien van het verloop der beide processen mogen wij verwijzen naar het rapport van de Rechter-Rapporteur. De procesvoering beantwoordde aan de desbetreffende voorschriften van het Hof; ook op dit punt bestaat geen aanleiding tot bedenking.
Wij kunnen mitsdien overgaan tot de behandeling der proces materie en tot een onderzoek der voorgedragen middelen.
De bestreden beschikkingen zijn individuele invorderingsbeschikkingen. De beroepen steunen op drie middelen: schending van wezenlijke vormvoorschriften,
Bij nadere beschouwing blijkt deze schijnbaar eenvoudige indeling evenwel niet voldoende. Immers, de individuele vaststelling der bijdragen berust op algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit en op besluiten van het Fonds en van het Gemeenschappelijk Bureau. De ter ondersteuning van ieder middel opgeworpen grieven hebben nu eens rechtstreeks betrekking op de individuele beschikkingen, dan weer op de handelingen van de Brusselse instellingen en de door haar ter uitvoering van de algemene beschikkingen der Hoge Autoriteit genomen besluiten nopens de prijsverevening voor de aankopen van schroot zowel binnen als buiten de Gemeenschap. Volgens de Hoge Autoriteit keren enkele grieven zich zelfs tegen de algemene beschikkingen der Hoge Autoriteit, waarbij het vereveningsstelsel wordt geregeld, reden waarom de Hoge Autoriteit aanvoert, dat de beroepstermijn is verstreken en bepaalde middelen mitsdien niet ontvankelijk zijn.
Het komt derhalve noodzakelijk voor de juridische constructie van het vereveningsstelsel voor schroot en in het bijzonder dé grondslagen, waarop een individuele beschikking als die welke thans wordt bestreden, nader uiteen te zetten. Daaruit blijkt dan in welke volgorde het onderzoek rechtens de middelen en gronden dient plaats te vinden.
Reeds voor het in werking treden van de gemeenschappelijke markt werd de noodzaak van een prijsverevening voor schroot vastgesteld (zie considerans van Beschikking No. 2-53,
In het tijdvak van
Bij haar Beschikking No. 33-53 de dato
Aan deze goedkeuring waren met name de volgende voorwaarden en lasten verbonden:
de Statuten van het Bureau en het Fonds dienen onverwijld in elk van de deelnemende Staten in het daartoe gebruikelijke publikatieblad openbaar te worden gemaakt;
de Hoge Autoriteit wordt in kennis gesteld van de besluiten van het Bureau en het Fonds;
een waarnemer van de Hoge Autoriteit neemt aan alle zittingen deel;
het beheer en de boekhouding van het Fonds worden door de Hoge Autoriteit gecontroleerd;
ten slotte: alle in artikel 3 van de Statuten van het Fonds voorziene besluiten dienen na voorafgaande goedkeuring van de Hoge Autoriteit te worden gepubliceerd.
Wat de laatste bepaling betreft, zij nog opgemerkt, dat in de Duitse vertaling in artikel 2, 4e lid, van Beschikking No. 33-53 de woorden
de réaliser, suivant les modalités ci-dessous, la péréquation des prix de ferrailles importées des pays tiers avec les prix des ferrailles en provenance des territoires de la communauté. Les modalités de la péréquation, tant en ce qui concerne le montant des cotisations prévues au profit des tonnages importés que l'assiette et le taux du prélèvement destinés à alimenter la caisse, feront l'objet de
Uit deze tekst van de Statuten blijkt welke elementen der prijsegalisatie door het Bestuur van het Fonds zullen worden geregeld.
Daar de eerste vrijwillige regeling onvoldoende was gebleken, stelde de Hoge Autoriteit vervolgens ex artikel 53, sub
De uitvoering (Frans:
Volgens artikel 4 brengt het Fonds het bedrag van de te storten bijdragen en de betalingstermijnen ter kennis van de ondernemingen; het is tot inning dezer bijdragen bevoegd. Bij wanbetaling wendt het Fonds zich tot de Hoge Autoriteit
In tegenstelling tot Beschikking No. 33-53 is de controlebevoegdheid van de Hoge Autoriteit ten aanzien van het beheer en de boekhouding niet meer uitdrukkelijk voorzien. Ook de publikatie der statutenwijzigingen en van de besluiten van het Fonds wordt door de Hoge Autoriteit in deze Beschikking niet meer voorgeschreven. Daar het Fonds en het Bureau evenwel — gelijk reeds gezegd — privaatrechtelijke vennootschappen zijn, vindt men de de wijzigingen in de Statuten onder het hoofd
De verplichte prijsverevening werd met ingang van
en wel bij Beschikking No. 10-56 (
door Beschikking No. 24-56 (
en ten slotte door Beschikking No. 31-56 (
De twee belangrijkste wijzigingen in de nieuwe — vanaf
In Beschikking No. 26-55
Uit de bijdragen moeten nu dus behalve de prijsverevening voor ingevoerd schroot ook de aankoop der beschikbare hoeveelheden en de premie op bezuinigingen worden gefinancierd, zij het, dat voor de gemeenschappelijke invoer in de regel een beroep zal moeten worden gedaan op de normale kredietmiddelen. Doch de verplichting tot betaling dezer bijdrage rust voortaan op alle schrootverbruikende ondernemingen der Gemeenschap en niet alleen op die welke bij het Fonds of het Bureau zijn aangesloten.
De considerans van Beschikking No. 14-55 legt de nadruk op de verantwoordelijkheid der Hoge Autoriteit:
De waarnemer van de Hoge Autoriteit wordt nu haar
Uit deze juridische constructie kunnen de volgende grondslagen worden afgeleid, die de logische fasen zijn in de gedachtengang, welke uiteindelijk tot de individuele beschikking leidt, waarbij de omvang der bijdrage voor een bepaalde onderneming wordt vastgesteld:
Aan deze Beschikkingen valt rechtstreeks niets te ontlenen met betrekking tot de berekening en de hoogte van de door een individuele onderneming te betalen bijdrage. Volgens artikel 3, 2e lid, van bedoelde Beschikkingen worden de percentages van de bijdragen en de perioden van afrekening veeleer door het Fonds vastgesteld.
Hieromtrent dient te worden opgemerkt, dat in de hier aangeduide periode de Hoge Autoriteit éénmaal gebruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid, bij het uitblijven van eenstemmigheid in de Raden van Fonds en Bureau, zelf een beslissing te nemen; het betreft hier Beschikking No. 9-56
De hoogte der bijdrage wordt gevonden door vermenigvuldiging van deze hoeveelheid met het percentage der bijdragen.
De door de eisende partijen voorgedragen grieven kunnen aan de hand van deze drie
worden twee grieven opgeworpen:
met name de vaststelling van het percentage der bijdragen:
wordt het volgende aangevoerd:
de willekeurige schatting van de aan de bijdrageplicht onderworpen schrootaankopen zonder voldoende grondslag rechtens.
Alvorens nader in te gaan op de vraag, of deze grieven ontvankelijk en gegrond zijn, dient eerst de ontvankelijkheid der beroepen in het algemeen te worden onderzocht.
De Hoge Autoriteit heeft geantwoord, dat de eisende partijen in hun brieven aan de Hoge Autoriteit respectievelijk van
Uit een onderzoek van de tekst van beide brieven en van de eerdere brieven van de Hoge Autoriteit aan de eisende partijen blijkt allereerst, dat niet een bepaald verschuldigd bedrag werd genoemd en dat de eisende partijen de
Indien wij de overige — tegen de algemene beschikkingen alsmede tegen de besluiten van het Fonds gerichte — grieven bezien, dan blijkt, dat deze in min of meer vaste vorm reeds in de brieven der eisende partijen van april 1956 voorkomen, dan wel daarin als zodanig zijn aangeduid. De gevolgen van de prijsverevening worden veroordeeld, terwijl tevens wordt verzocht de vaststelling van de berekeningsgrondslag voor het percentage der bijdragen en met name die van de beide gemiddelde prijzen opnieuw aan een onderzoek te onderwerpen; in het algemeen worden voorts de gebrekkige wijze waarop de ondernemingen worden voorgelicht en het ontbreken van de voor een beoordeling noodzakelijke cijfers gewraakt.
Onder deze omstandigheden kan een aanbod om de — niet in getallen aangeduide — schuld in termijnen te voldoen slechts worden verstaan in die zin, dat de grondslag van de prijsverevening als zodanig niet wordt betwijfeld en in beginsel het bestaan van een verplichting wordt erkend. Hunnerzijds betogen de eisende partijen, dat zij in het onzekere verkeren ten aanzien van alle factoren welke voor de hoogte harer bijdrage van belang zijn.
Wij komen derhalve tot de conclusie, dat de brieven der eisende partijen, respectievelijk van
Volgens artikel 33, 2e alinea, van het Verdrag staat aan de ondernemingen beroep open tegen de haar individueel betreffende beschikkingen en kunnen zij daartegen alle middelen van beroep voordragen. De hier bedoelde grieven zijn derhalve zonder meer ontvankelijk; de verwerende partij draagt op dit punt dan ook geen excepties voor.
De tegen de algemene Beschikkingen No. 22-54, No. 14-55 en de verlengingsbeschikking No. 10-56 voorgedragen middelen van beroep acht de Hoge Autoriteit niet ontvankelijk wegens het verstreken zijn van de beroepstermijn; deze niet-ontvankelijkheid zou voorts nog volgen uit de regel, dat ondernemingen tegen algemene beschikkingen slechts een te haren opzichte begane
Aldus wordt een vraag opgeworpen, welke van grote betekenis is voor de rechtsbescherming der ondernemingen, welke vraag in de zaak 15-57 van de
Kan een onderneming of een vereniging bij bestrijding van een individuele beschikking, welke uit kracht van een algemene beschikking op haar wordt toegepast, ook een beroep doen op de gebrekkigheid van de toegepaste algemene beschikking en zulks ten eerste niettegenstaande de termijn, welke voor het instellen van een beroep tot nietigverklaring tegen deze algemene beschikking is voorzien, is verstreken en ten tweede kunnen zij zich hiertoe bedienen van alle vier middelen van beroep?
Artikel 36, 3e alinea, van het Verdrag geeft op deze vraag een uitdrukkelijk antwoord voor het geval, dat de bestreden individuele beschikking de vaststelling inhoudt van geldstraffen en dwangsommen. Een zodanige individuele beschikking steunt op de tenlastelegging, dat degene tot wie zij is gericht, een algemene beschikking niet heeft opgevolgd: deze
Is deze regeling van artikel 36, 3e alinea, van het Verdrag een bijzondere regeling voor de vaststelling van geldstraffen en dwangsommen, of gaat het hier om een belangrijke — en daarom in het Verdrag bijzonderlijk voorziene — toepassing van een algemeen rechtsbeginsel? Het komt ons voor, dat er deugdelijke gronden zijn voor de opvatting dat het hier een uitzondering betreft, welke eng dient te worden geïnterpreteerd. Toelating van de
Artikel 156 van het Verdrag der Europese Gemeenschap voor Atoomenergie bevat een gelijke bepaling.
Met betrekking tot dit bijzondere vraagstuk komen wij derhalve tot dezelfde slotsom als mijn geachte ambtgenoot mr. Lagrange in zijn gisteren genomen conclusies. Tot mijn genoegen stel ik vast, dat wij volkomen onafhankelijk van elkander tot dezelfde conclusie zijn gekomen.
Voor zover de eisende partijen de onregelmatigheid van algemene beschikkingen inroepen, welke aan de bestreden individuele beschikkingen — waarin de omvang der bijdrage wordt vastgesteld — ten grondslag liggen, is dus hun bewering ontvankelijk zonder dat de beperkingen toepassing vinden, welke zouden gelden, indien de eisende partijen de algemene beschikkingen rechtstreeks met een beroep tot nietigverklaring zouden hebben bestreden.
Gezien bovenstaande conclusie rijzen er nu geen moeilijkheden meer voor de beantwoording van de vraag van de ontvankelijkheid der grieven, gericht tegen de hierboven omschreven
Terecht hebben de eisende partijen betoogd, dat bestrijding van deze besluiten niet uitdrukkelijk is voorzien en dat hun derhalve de bevoegdheid toekomt deze besluiten te wraken, wanneer zij bij de individuele beschikking van de Hoge Autoriteit op haar worden toegepast. In haar repliek heeft de Hoge Autoriteit haar aanvankelijk voorgedragen exceptie, als zouden de besluiten van het
In dit verband kan de vraag onbesproken blijven, of de besluiten van het Fonds — in het bijzonder de vaststelling van de percentages der bijdragen — reeds als een element van de individuele beschikking kunnen worden bestreden, dan wel of deze besluiten veeleer als algemene beschikkingen in de zin van het Verdrag dienen te worden beschouwd. Immers, in beide gevallen is de op dit punt voorgedragen bewering ontvankelijk.
Uit het bovenstaande volgt, dat alle middelen van beroep ontvankelijk zijn, ongeacht tegen welke
Wij gaan thans over tot het onderzoek der afzonderlijke middelen van beroep. Terwijl voor de beantwoording van de vraag, op welke grondslagen de individuele beschikkingen tot vaststelling der bijdrage worden genomen, van de algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit moet worden uitgegaan, schijnt ons hier de tegenovergestelde volgorde dienstig in die zin, dat eerst worden onderzocht de grieven, welke rechtstreeks tegen de bestreden individuele beschikkingen werden opgeworpen.
In elk der bestreden beschikkingen wordt bepaald, dat de eisende partijen over een bepaald tijdvak aan het Egalisatiefonds voor Ingevoerd Schroot een op een bepaalde wijze berekend bedrag moeten betalen. Als juridische grondslag worden de algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit aangevoerd; ten aanzien van de feiten wordt vastgesteld, dat de eisende partijen de op grond van laatstgenoemde beschikkingen verschuldigde bedragen niet hebben voldaan.
Het Hof heeft zich reeds verscheidene malen beziggehouden met de omvang van de motiveringsplicht, waaraan de Hoge Autoriteit krachtens artikel 15 van het Verdrag bij het nemen harer beschikkingen gebonden is. In Uw vonnissen heeft U beslist, dat de motivering van een beschikking der Hoge Autoriteit niet alleen de toegepaste rechtsvoorschriften moet vermelden, doch ook die essentialia van haar feitelijke bevindingen, welke het nemen van de desbetreffende maatregelen wettigen; wij mogen in dit verband verwijzen naar Uw vonnissen in de zaken 6-54 en 2-56.
In onze conclusies in laatstgenoemde zaken hebben wij het doel der motiveringsplicht omschreven in dier voege, dat de betrokkenen — en in het geval van een proces ook het Hof — in kennis moeten worden gesteld van de toegepaste bepalingen en de concrete situaties, waarop deze werden toegepast.
In het onderhavige geding gaat het om executoire beschikkingen nopens geldelijke verplichtingen. De motivering van zodanige beschikkingen dient voor alles een duidelijk inzicht te geven in de berekening en de samenstelling van het in de beschikking genoemde bedrag. De juridische constructie der prijsvereveningsregeling, welke hierboven reeds werd uiteengezet, brengt mede, dat behalve van de bepalingen van het Verdrag en de toegepaste algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit tevens wordt uitgegaan van de besluiten van het Fonds met betrekking tot de vaststelling der percentages der bijdragen en de tijdvakken van afrekening, welke aan de berekening van de bijdragen gedurende de desbetreffende periode ten grondslag liggen en ten slotte moet de bij de betrokken onderneming aanwezige, aan de bijdrageplicht onderworpen, hoeveelheid schroot worden vastgesteld. Deze punten vormen feiten en grondslagen, welke voor de totstandkoming van een zodanige beschikking tot vaststelling der bijdrage wezenlijk zijn.
Het behoeft niet uitvoerig te worden betoogd, dat de motivering der bestreden beschikkingen bedoelde, als wezenlijk gekenmerkte, elementen niet bevat. De motivering verwijst zelfs niet naar de desbetreffende van het Fonds afkomstige besluiten, vaststellingen of aanmaningen tot betaling. Het Fonds wordt slechts als betalingsadres aangewezen.
De Hoge Autoriteit heeft dan ook toegegeven, dat zij geen eigen volledige motiveringen heeft gegeven; Zij heeft het standpunt ingenomen, dat zodanige motiveringen niet vereist waren, daar zij haar taak aan een
Hiermede is de vraag naar de verhouding tussen de Hoge Autoriteit en het Vereveningsfonds voor Ingevoerd Schroot aan de orde gesteld. Zij behoeft evenwel met betrekking tot de omvang der motiveringsplicht slechts in zoverre te worden beantwoord als nodig is om vast te stellen, of het Fonds een eigen verantwoordelijkheid heeft voor de bepaling van de door elke onderneming afzonderlijk te betalen bijdrage, zodat de Hoge Autoriteit in haar beschikking slechts gehouden is een executoriale titel in de zin van artikel 92 van het Verdrag te verstrekken.
Uitgangspunt voor het antwoord op deze vraag is het Verdrag. De prïjsverevening berust op artikel 53, sub
De Hoge Autoriteit kan door de algemene Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 geenszins een nieuwe — in het Verdrag niet voorziene — soort van beschikkingen in het leven roepen, welke zonder motivering zouden kunnen worden gegeven. Artikel 14 van het Verdrag schrijft limitatief de vormen voor, waaraan de Hoge Autoriteit, als overheid optredende, gebonden is. Voor alle vormen — beschikking, aanbeveling en advies — geldt krachtens artikel 15 de motiveringsplicht. Artikel 4, 2e lid, van de Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 bepaalt, dat het Fonds de Hoge Autoriteit verzoekt
Alvorens dit hoofdstuk af te sluiten dient nog gewezen te worden op de aan het onderhavige geval eigen bijzonderheden.
Zelfs volgens de zojuist verworpen opvatting van de Hoge Autoriteit ware in de Beschikking tenminste een verwijzing noodzakelijk geweest naar een, van het Fonds uitgaande, aanmaning tot betaling luidende tot een gelijk bedrag als in de Beschikking genoemd. Deze verwijzing heeft niet plaatsgehad, terwijl een zodanige aanmaning van het Fonds ook niet is overgelegd. Bij de stukken bevinden zich slechts enkele afzonderlijke en voorlopige aanmaningen over kortere perioden; eerst tijdens de instructie heeft de Hoge Autoriteit aangegeven, hoe de in haar beschikkingen gevorderde totaalbedragen waren samengesteld. Uit de verschillen van deze gegevens met de afzonderlijke aanmaningen blijkt van onduidelijkheden en zelfs van tegenspraak. Eerst bij de mondelinge behandeling heeft de Hoge Autoriteit de klaarblijkelijke verschillen in de cijfers verklaard met de bewering, dat aan de hoofdsom een nog niet gespecificeerd bedrag aan rente was toegevoegd. Onder deze omstandigheden komt het dan ook begrijpelijk voor, dat de eisende partijen in hun antwoorden van april 1956 een beroep doen op de
Wij komen derhalve tot de conclusie, dat de bestreden beschikkingen niet voldoende met redenen zijn omkleed, dat het ontbreken van een motivering, welke de Hoge Autoriteit krachtens eigen verantwoordelijkheid had dienen te geven, op een miskenning berust van de verhouding tussen haar en het Fonds en dat hierdoor mitsdien wezenlijke vormvoorschriften zijn geschonden.
Voor het eerst in de repliek hebben de eisende partijen het middel
De Hoge Autoriteit meent, dat deze grief tardief is voorgedragen en derhalve niet kan worden ontvangen. Volgens artikel 22 van het Reglement van het Hof moet reeds het verzoekschrift een korte weergave der middelen bevatten. Het verzoekschrift bevat inderdaad het middel van
Wij menen derhalve, dat aan de formele eis van het tijdig voordragen is voldaan en dat het hier niet betreft een nieuw zelfstandig voor het eerst in de repliek opgeworpen middel.
Bovendien was de Hoge Autoriteit verplicht de eisende partijen vóór het geven van een bij voorraad uitvoerbare beschikking in de gelegenheid te stellen zich te verantwoorden. Wanneer het Fonds de Hoge Autoriteit verzoekt in te grijpen, dan moet zij het haar voorgelegde geval in ieder opzicht onderzoeken, ten einde met volledige kennis van zaken zich te kunnen beraden over de vraag; of zij aan dit verzoek van het Fonds gevolg zal geven en, zo ja, in welke vorm zij moet ingrijpen.
Weliswaar heeft de Hoge Autoriteit bij brief van
De opvatting kan worden verdedigd, dat deze aanmaning in eerste aanleg voldoende was en dat de Hoge Autoriteit mocht afwachten, welk standpunt de eisende partijen zouden innemen. Dan rijst evenwel de vraag, of, gezien het eerste antwoord van de eisende partijen — het betreft hier juist de brieven van
Hieruit blijkt, dat weliswaar deze grief feitelijk gegrond is, doch dat zij in hoofdzaak samenvalt met het middel, dat de bestreden beschikkingen onvoldoende zouden zijn gemotiveerd; aan de onderhavige grief komt derhalve geen zelfstandige betekenis toe.
Gelijk wij in onze inleiding hebben opgemerkt, wordt in de zaak 9-56 tegen de individuele Beschikking van
Op verschillende gronden wraakt de eisende partij hier de vaststelling van haar schrootaankopen binnen het gebied van de Gemeenschap, dat wil zeggen van de hoeveelheden welke aan de bijdrageplicht zijn onderworpen en waarop het voor de bijdragen geldende percentage werd toegepast ten einde vast te stellen, welk bedrag de eisende partij verschuldigd was.
Zij stelt, dat zij weliswaar geen maandelijkse mededelingen heeft gedaan van de gedurende dat berekeningstijdvak binnen de Gemeenschap aangekochte hoeveelheden schroot, doch dat zodanige berichten ook nimmer van haar werden verlangd. Nu zij toch voor de bijdrage werd aangeslagen, moet zij wel vermoeden, dat de vaststelling van de betreffende hoeveelheid aan de bijdrageplicht onderworpen schroot door het Fonds bij schatting is geschied.
Zij betoogt verder, dat iedere rechtsgrond ontbreekt voor ambtshalve schatting door het Fonds, terwijl evenmin is bepaald, dat ter vaststelling van een berekeningsgrondslag tot schatting mag worden overgegaan.
De Hoge Autoriteit heeft zich aanvankelijk verdedigd met het argument, dat het verplichte prijsvereveningsstelsel noodzakelijkerwijs de bevoegdheid medebrengt tot schatting van die berekeningsgrondslagen ten aanzien waarvan geen opgave werd gedaan, alsmede de bevoegdheid tot het opleggen van een aanslag op basis van de geschatte berekeningsgrondslagen; immers, anders zouden alle bijdrageplichtige ondernemingen zich aan haar betalingsverplichting kunnen onttrekken door de maandelijkse opgaven achterwege te laten.
Tijdens de instructie heeft de Hoge Autoriteit — en wel in antwoord op een concrete vraag van het Hof in zijn Beschikking van
De eisende partij heeft daarop de technische en rekenkundige elementen van de schattingsprocedure als willekeurig bestreden en wel op grond van de omstandigheid, dat onbegrijpelijkerwijs en zonder enige motivering de in aanmerking genomen hoeveelheden gekocht schroot nu eens op
De bewering van de eisende partij, als zou nimmer van kaar opgave harer schrootaankopen geëist zijn, wordt in ieder geval weerlegd met de produktie van twee brieven, respectievelijk van
Deze feiten zijn evenwel irrelevant voor de beoordeling van de rechtmatigheid dezer aanmaningen cn voor dc later door het Fonds gedane schatting.
Veeleer dient voor een schatting een aan het Verdrag ontleende rechtsgrondslag aanwezig te zijn.
Volgens artikel 53, sub
Terecht heeft de eisende partij bij de mondelinge behandeling op het voorbeeld van de algemene heffing gewezen. Volgens artikel 50 van het Verdrag stelt de Hoge Autoriteit bij algemene beschikking de regelen vast voor de aanslag en de inning. In de desbetreffende Beschikkingen Nos. 2-52, artikel 4, en 3-52, artikel 5, heeft de Hoge Autoriteit bepaald, dat de ondernemingen van de Gemeenschap volgens een omschreven schema een maandelijkse opgave van hun produktie moeten doen. Eerst bij een latere beschikking, Beschikking No. 31-55 van
Ten aanzien van de prijsverevening voor schroot vinden wij in de Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 van de Hoge Autoriteit geen uitspraak, welke voor de ondernemingen een plicht tot het doen van opgave creëert; dientengevolge zijn ook sancties ter zake van de schending van die plicht evenmin voorzien als een schattingsprocedure. Het is van belang op te merken, dat daarentegen in Beschikking No. 2-57 — welke met ingang van
Voor het in casu van belang zijnde tijdvak moet volgens de opvatting van dc Hoge Autoriteit de rechtsgrondslag gevonden worden in de gelijkluidende besluiten van het Bureau en het Fonds dc dato
Zodoende rijst dc vraag, of dc Hoge Autoriteit een van overheidswege gegeven aanwijzing — welke zij krachtens het Verdrag bij een algemene met redenen omklede en in het Publikatieblad openbaar gemaakte beschikking kon nemen — mocht overlaten aan een besluit van een door haar met de uitvoering der prijsverevening belaste vereniging van ondernemingen; anders gezegd: kan de Hoge Autoriteit bepaalde bestuurlijke bevoegdheden aan privaatrechtelijke verenigingen delegeren?
In het nationaal sociaal-economisch recht komt het veelvuldig voor, dat de overheid bestuurlijke bevoegdheden aan organisaties van ondernemingen delegeert, waarbij de Staat zich een recht van toezicht cn controle voorbehoudt. Een zodanige delegatie kan door zeer verschillende motieven zijn ingegeven, zoals het streven om een rechtstreekse staatsverantwoordelijkheid te vermijden, dan wel dc overweging dat een bijzondere vakkennis en speciale instellingen noodzakelijk zijn, waarover het staatsbestuur zelf in onvoldoende mate beschikt; een motief kan ook zijn, dat decentralisatie gewenst wordt geacht. De Staat kan zodanige semi-overheidslichamen of -instellingen met het oog op verschillende doeleinden creëren, in het bijzonder om te komen tot een geleide economie of om aan een zwakke markt steun te geven.
Bijzondere aandacht vragen daarbij de organisaties met externe beschikkingsbevoegdheid en met gedwongen lidmaatschap. De grenzen en voorwaarden van de constitutionele toelaatbaarheid worden verschillend beoordeeld, terwijl ook ten aanzien van de politieke doelmatigheid de meningen uiteenlopen. Wij behoeven evenwel op deze nationale rechtsfiguren niet nader in te gaan. Wij volstaan er dan ook mede twee punten te vermelden, die ons in de moderne rechtsstaat als voorwaarden voor de delegatie van bestuursbevoegdheden van overheidswege aan privaatrechtelijke organisaties algemeen erkend schijnen te zijn: deze delegatie moet geschieden bij de wet en haar inhoud moet nauwkeurig omschreven zijn, terwijl voorts niet slechts een voldoende controle van staatswege, doch vóór alles ook een volledige rechtsbescherming tegen de handelingen van zodanige organisaties gewaarborgd moet zijn; de rechtsbescherming kan verwezenlijkt worden door te bepalen, dat de maatregelen van zulke organisaties met die van de overheidsorganen worden gelijkgesteld, zodat zij overeenkomstig de algemene regelen van het bestuursrecht kunnen worden bestreden.
Naar het ons voorkomt, moet van genoemde beide punten eveneens worden uitgegaan v oor ons Gemeenschapsrecht; immers, in het Verdrag is de vraag niet uitdrukkelijk geregeld. Wij zeiden reeds, dat uit de tekst van artikel 53, sub
Uit de toepassing van bovenstaande overwegingen op het hier onderzochte geval — de bepaling dat bij niet-nakoming van de verplichting tot het doen van opgaven ambtshalve een aanslag kan worden opgelegd, hetgeen veronderstelt, dat bedoelde verplichting verbindend is voorgeschreven — blijkt het volgende.
Artikel 3 van dc Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 bepaalt slechts, dat bij de berekening der bijdragen de door de afzonderlijke ondernemingen betrokken hoeveelheden aankoopschroot als grondslag worden genomen. Hoe deze hoeveelheid wordt vastgesteld wordt niet gezegd. Wellicht heeft het Fonds via de regionale bureaus bepaalde opgaven ontvangen; verder heeft het Fonds in zijn aanmaningen onder het opschrift:
Wij geloven daarom niet, dat het mogelijk is deze besluiten — welke niet met redenen zijn omkleed en slechts ter kennis van de ondernemingen werden gebracht als deel ener opmerking over betalingsvoorwaarden, voorkomende op bepaalde rekeningen — met de beschikkingen van de Hoge Autoriteit gelijk te stellen; van de verplichting tot het doen van opgave is ons zelfs geen tekst bekend.
Zodanige bepalingen, die voor alle schrootverbruikende ondernemingen der Gemeenschap verbindend zijn, zulks ongeacht de vraag of zij leden van het Bureau of van het Fonds waren en of zij aan de prijsverevening wensten deel te nemen, behoren echter krachtens het Verdrag in de vorm van algemene beschikkingen te worden uitgevaardigd. De opvatting van de eisende partij, dat artikel 3 van de Beschikkingen van de Hoge Autoriteit ten gevolge van bedoelde besluiten een wijziging zou hebben ondergaan, vermogen wij evenwel niet te volgen; het betreft hier veeleer een aanvulling. Wèl kan de eisende partij worden toegegeven, dat deze aanvulling van wezenlijke betekenis is voor de wijze van heffing en dat deze door de Hoge Autoriteit zelf behoorde te worden aangebracht, gelijk zij dit ook bij de algemene heffing heeft gedaan. Het argument van de Hoge Autoriteit, dat de regeling van een verplichte prijsverevening noodzakelijkerwijs ook een schatting moest voorzien, bewijst slechts, dat de algemene beschikking in zoverre onvolledig was..
Wij komen derhalve tot de conclusie, dat de door het Fonds uitgevoerde schatting rechtens niet gefundeerd is.
Gezien de bovenstaande overwegingen behoeft de feitelijke uitvoering der schatting nog slechts kortelijks en volledigheidshalve te worden behandeld.
De wijze waarop de schatting plaatsvond, blijkt bij het ontbreken ener motivering niet duidelijk te zijn en niet vatbaar voor onderzoek. Zo werd in het proces de juistheid van de rekenkundige verminderingen op het geschatte schrootverbruik — in verhouding tot het cijfer van de staalproduktie — betwijfeld; deze verminderingen werden echter noch verklaard, noch gerechtvaardigd. Indien men bij een schatting ervan uit moet gaan, dat zij naar haar aard tot bepaalde fouten aanleiding geeft, zo behoort niettemin een regelmatige toepassing van zakelijke, hetzij algemene of bijzondere criteria te worden verlangd. De niet opgehelderde belangrijke afwijkingen, waarvan zoëven sprake was, vestigen het vermoeden van een niet regelmatige toepassing. Dit vermoeden werd niet weerlegd, zodat eveneens fouten in de feitelijke schattingsprocedure moeten worden aangenomen. Daar de bijdrageplichtige in de schattingsprocedure geen mindere rechten heeft dan in de rekenkundig nauwkeurige vaststellingsprocedure aan de hand van gedane opgaven, kan krachtens dit vermoeden tot het bestaan van een gebrek worden besloten bij de vaststelling krachtens schatting.
In de zaak 9-56 moest bij de toetsing van de rechtsgrondslag voor de ambtshalve gedane schatting reeds op de algemene basisbesluiten van het Fonds en het Bureau worden teruggegrepen.
Wij komen thans tot de verdere grieven, welke in
De voorschriften voor deze werkzaamheden van het Fonds moeten allereerst in de algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit worden gevonden, die het prijsegalisatiestelsel in het leven heeft geroepen en het Fonds met de uitvoering daarvan onder haar verantwoordelijkheid heeft belast. De Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 bepalen in artikel 3, 2e lid, uitsluitend, dat het Fonds zowel het percentage van de bijdragen als de perioden van afrekening vaststelt. Slechts wordt de mogelijkheid voorbehouden, dat de vertegenwoordiger van de Hoge Autoriteit de besluiten aan de goedkeuring van de Hoge Autoriteit onderwerpt. Voor het overige kunnen aan de beschikkingen slechts algemene uitgangspunten worden ontleend: de totale opbrengst van de heffing moet de prijsegalisatie mogelijk maken; de hoeveelheden in te voeren schroot, de maximuminvoerprijs en de egalisatieprijs worden op voorstel van het Bureau door het Fonds vastgesteld; het Fonds moet op de hoogte zijn van de totale hoeveelheid beschikbaar schroot in de Gemeenschap, welke aan de bijdrageplicht is onderworpen.
De beschikkingen bevatten geen bepalingen ten aanzien van de wijze, waarop deze factoren worden vastgesteld, evenmin bevatten zij enige aanduiding, of het besluit nopens de vaststelling van het percentage der bijdragen moet worden gemotiveerd en openbaar gemaakt.
In dit verband herinneren wij eraan, dat in artikel 2, 4e lid, van Beschikking No. 33-53 op grond van artikel 53, sub a, van het Verdrag met betrekking tot de vrijwillige prijsegalisatie de vaststelling van het percentage der bijdragen als een
Aldus rijst opnieuw de vraag, of de Hoge Autoriteit op deze wijze bij algemene beschikking de vaststelling van het percentage der bijdragen aan het Fonds mocht delegeren. Ten einde deze vraag te kunnen beoordelen, is het nuttig de betekenis van dit percentage voor de regeling der prijsegalisatie nader te onderzoeken.
De Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 werden gemotiveerd met de overweging, dat het ingevoerde en daarmede gelijkgestelde schroot ter beschikking moet komen van de verbruikers van de gemeenschappelijke markt tegen prijzen, welke vergelijkbaar zijn met die, welke voor schroot binnen de Gemeenschap gelden. Volgens de in bet proces verstrekte gegevens evenwel is bet Fonds van de gedachte uitgegaan, dat een volledige aanpassing moest worden nagestreefd; hierdoor werd met name verklaard, waarom een definitieve vaststelling eerst achteraf en na afwikkeling van de invoercontracten zou kunnen volgen. Zelfs vinden wij nog elementen, die een volledige aanpassing nog te boven gaan: de zogenaamde
Sedert
Dat zodanige economische overwegingen en waarderingen voor de vaststelling van het percentage der bijdrage noodzakelijk waren, blijkt bijzonder duidelijk uit twee beschikkingen, welke bij wijze van uitzondering door de Hoge Autoriteit zelf werden gegeven.
Bij gebrek aan eenstemmigheid tussen het Bureau en het Fonds moest de Hoge Autoriteit namelijk ingevolge artikel 9, 2e lid, van de Beschikkingen Nos. 22-54 en 14-55 zelf een beschikking geven. Dit geval heeft zich voorgedaan en de Hoge Autoriteit heeft weliswaar niet bij beschikking het percentage der bijdragen zelf geregeld, doch wel een factor voor de egalisatieprijs, die op zijn beurt een wezenlijk element van dat percentage vormt. Het betreft hier de Beschikkingen No. 9-56
overwegende, dat de vereveningsprijs voor de maanden november en december 1955 alsmede januari 1956 dient te worden vastgesteld op grond van een juiste beoordeling van de omstandigheden, welke gedurende de betrokken maanden op de gemeenschappelijke markt voor schroot zijn waargenomen …
Uit deze feiten en omstandigheden dient naar onze mening te worden geconcludeerd, dat de vaststelling van het percentage der bijdragen niet slechts een technische hulpbezigheid en berekeningen vroeg (bijv. de vaststelling van de hoeveelheid gemeenschapsschroot welke aan de bijdrageplicht is onderworpen), doch dat daarenboven waarderingen en overwegingen van economische aard noodzakelijk zijn.
Hieruit blijkt dat de vaststelling van meergenoemd percentage voor de gehele regeling een beslissing van doorslaggevende betekenis vormde.
De algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit laten deze beslissing van doorslaggevende betekenis, binnen de aangeduide grenzen, geheel aan het Fonds over, waarbij het Bureau bevoegd is voor enkele afzonderlijke factoren voorstellen te doen. Getoetst aan de tekst van de algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit zijn de grieven van de eisende partijen derhalve niet gegrond; immers, de Hoge Autoriteit heeft generlei voorschriften gegeven (en aanzien van de wijze van vaststelling, openbaarmaking en de motivering. Het Hof dient derhalve bij zijn onderzoek op het Verdrag zelf terug te grijpen en de vraag te beantwoorden, of de Hoge Autoriteit krachtens het Verdrag bevoegd was bij algemene beschikking cn op de wijze waarop dit is geschied, de vaststelling van het percentage der bijdragen aan het Fonds te delegeren.
Wij hebben de beginselen voor de beantwoording dezer vraag reeds uiteengezet, toen gesproken werd over de rechtsgrondslag voor andere algemene besluiten der Brusselse instellingen, namelijk de besluiten nopens de schatting van ambtswege. Daarbij was het van beslissende betekenis te weten, of de door bet Verdrag gewaarborgde rechtsbescherming ook bij de delegatie bestaat.
Voor de ondernemingen vormden de voorlopige aanmaningen de enige bron voor het v oorlopige percentage der bijdragen. Bovendien bevinden zich bij de stukken circulaires van het regionale bureau voor Italië,
De wijze, waarop de besluiten nopens de vaststelling der afzonderlijke percentages der bijdragen, welke besluiten niet met redenen zijn omkleed, bekend werden gemaakt, beantwoordt niet aan de eisen, welke volgens het Verdrag aan de openbaarmakingen de motivering van algemene beschikkingen van de Hoge Autoriteit moeten worden gesteld. Deze besluiten van het Fonds kunnen derhalve naar hun betekenis rechtens niet gelijkwaardig geacht worden aan de beschikkingen van de Hoge Autoriteit. Gezien de beslissende betekenis, welke de vaststelling van het percentage der bijdragen voor de gehele vereveningsregeling bezit, dienen echter dezelfde waarborgen van rechtsbescherming verlangd te worden, die het Verdrag voor beschikkingen van de Hoge Autoriteit voorschrijft. Volgens artikel 48, alinea 3, van het Verdrag mocht de Hoge Autoriteit een beroep doen op de verenigingen van producenten om de nodige inlichtingen te verzamelen en om de uitvoering der aan haar — de Hoge Autoriteit — opgedragen taken te verlichten; zij mocht deze taken harerzijds evenwel niet toevertrouwen aan het initiatief, de verantwoordelijkheid en de besluiten van een vereniging. Het schijnt, dat de Beschikkingen van de Hoge Autoriteit Nos. 22-54 en 14-55 niet voldoende rekening houden met het principiële onderscheid tussen een vereveningsregeling, welke bij een vrijwillige overeenkomst van verscheidene ondernemingen tot stand kwam — en die derhalve ook slechts tussen deze ondernemingen werkt en uitsluitend een goedkeuring van de Hoge Autoriteit behoeft — en een regeling van prijsegalisatie, welke door de Hoge Autoriteit met gebruikmaking van baar bestuurlijke bevoegdheid zelf in het leven is geroepen en die voor alle ondernemingen der Gemeenschap verbindend is, een regeling dus gelijk zij in de bestreden beschikkingen is neergelegd.
Om deze redenen vormen de hesluiten van het Fonds nopens de vaststelling van het percentage der bijdrage — waarnaar in de hes treden individuele beschikkingen van de Hoge Autoriteit zelfs niet wordt verwezen — voor deze beschikkingen geen voldoende rechtsgrondslag.
Deze zienswijze brengt mede, dat niet in het bijzonder op de afzonderlijke grieven behoeft te worden ingegaan. Niettemin willen wij dit volledigheidshalve nog in het kort doen; daarbij zal dan blijken, dat deze grieven in wezen schendingen betreffen van wezenlijke waarborgen, ten behoeve der rechtsbescherming gegeven. Van deze schendingen bleek reeds in het tot dusver gevoerde betoog; hierdoor wordt het mede begrijpelijk, dat de grieven der eisende partijen bezwaarlijk gedetailleerd konden worden gemotiveerd.
In de eerste plaats beroepen de eisende partijen zich op een gebrekkige motivering en wraken zij met name de omstandigheid, dat de wezenlijke elementen voor de vaststelling van het percentage der bijdrage niet werden openbaar gemaakt.
Deze grief is gegrond. Indien de Hoge Autoriteit zelf bedoeld percentage had vastgesteld, zo ware zij krachtens artikel 15 van het Verdrag gehouden geweest haar Beschikking te motiveren en in het Publikatieblad der Gemeenschap openbaar te maken, hetgeen zij met Beschikking No. 9-56 dan ook heeft gedaan.
Ten tweede keren de eisende partijen zich tegen het feit, dat de vaststelling aanvankelijk slechts een voorlopig karakter droeg en dat de definitieve vaststelling slechts met grote vertraging volgde; in het algemeen zouden de ondernemingen onvoldoende geïnformeerd zijn geweest en zouden zij de verzochte inlichtingen niet ontvangen hebben. Hiertoe behoort ook de grief, dat de hoogte van de aanvullende heffing voor de toekenning van de premie op schrootbcsparingen niet steeds los van het algemene percentage der bijdrage werd vastgesteld.
Deze grieven betreffen eensdeels mede de schending van wezenlijke vormvoorschriften, anderdeels berusten zij op het feit, dat de vaststelling door middel van besluiten van het Fonds plaatsvond.
Daargelaten kan worden de vraag, of wellicht — gelijk wij reeds hebben aangeduid — een voorafgaande en definitieve vaststelling van het percentage mogelijk was; de Hoge Autoriteit zal. deze vraag naar eigen verantwoordelijkheid moeten onderzoeken. In ieder geval ligt de opvatting voor de hand, dat de ondernemingen in staat moesten zijn de hun opgelegde belastingen aan de hand van de gepubliceerde beschikkingen nauwkeurig en zo vroeg mogelijk te berekenen. Eveneens is het alleszins denkbaar, dat de openbaarmaking der gemiddelde prijzen voor het economisch beleid der ondernemingen van gewicht kan zijn; immers, deze openbaarmaking behoort tot de motivering der besluiten, waarbij het percentage der bijdrage wordt vastgesteld. Eveneens behoort de motivering aan te duiden welk deel van de bijdrage voor de prijsverevening en welk deel voor de toekenning der premie op schrootbesparing nodig is.
Ten derde beweren de eisende partijen, dat twee factoren v'oor de vaststelling van het percentage onjuist werden v astgesteld, daar de gemiddelde prijs voor uit de Gemeenschap afkomstig schroot te laag en de gemiddelde prijs voor ingevoerd schroot evenwel te hoog Avcrd genomen.
Deze bewering is tegenstrijdig, daar de eisende partijen elders betogen, dat deze factoren — gelijk zij in feite aan de afzonderlijke aanslagen ten grondslag werden gelegd — niet bekend werden gemaakt. Uit de besluiten van het Fonds en uit de geproduceerde bewijsstukken blijkt van deze factoren — welke deel van de motivering hadden moeten uitmaken — evenmin. De in een bepaald geval medegedeelde egalisatieprijs is niet dezelfde als de gemiddelde prijs voor de Gemeenschap. Laatstbedoelde prijzen verschillen wederom van de prijs voor het Italiaanse schroot, zodat aan de door de eisende partijen overgelegde rekeningen geen voldoende bewijskracht kan worden toegekend.
De motivering ener beschikking dient van zodanige aard te zijn, dat zij het onderzoek van het Hof mogelijk maakt. Ontbreekt een voldoende motivering, dan leidt deze schending van wezenlijke vormvoorschriften tot gebrekkigheid der beschikking.
Derhalve behoeft in het onderhavige proces niet te worden vastgesteld, van welke gemiddelde prijzen het Fonds bij de bepaling der afzonderlijke bijdragen in feite is uitgegaan en of de — op vermoedens gegronde — bewering der eisende partijen juist is, dat deze prijzen niet aan de werkelijkheid beantwoorden. Veel meer zal het na terugwijzing der zaak de taak der Hoge Autoriteit zijn deze grondslagen onder haar eigen verantwoordelijkheid vast te stellen en in de beschikking te vermelden.
Derhalve blijkt, dat de bestreden individuele beschikkingen ook in zoverre met het Verdrag strijdig zijn, als zij berusten op de percentages der bijdragen, gelijk die in de besluiten van het Fonds zijn vastgesteld. Immers, de delegatie van de bevoegdheid tot het doen van bedoelde vaststelling aan het Fonds — welke delegatie in de algemene beschikkingen der Hoge Autoriteit' is voorzien — is geschied met veronachtzaming van wezenlijke, in het Verdrag neergelegde, waarborgen ten behoeve der rechtsbescherming; met name ontbreken een voldoende motivering en een behoorlijke openbaarmaking dezer besluiten, hetgeen — gezien haar betekenis voor de vereveningsregeling en gelet op het feit dat deze laatste verplichte toepassing vond op alle schrootverbruikende ondernemingen der Gemeenschap — niet achterwege had mogen blijven.
Wij komen ten slotte tot de grieven, welke zich tegen de derde
De eisende partijen werpen bovendien nog twee andere grieven op:
De eisende partijen betogen, dat de Raad van Ministers aan zijn goedkeuring van Beschikking No. 14-55 zes aanbevelingen verbond. Volgens de eisende partij in de zaak 9-56 werd geen dezer aanbevelingen verwerkelijkt, terwijl de eisende partij in de zaak 10-56 meent, dat aan drie dezer aanbevelingen niet werd voldaan. De uiteenzettingen der eisende partijen met betrekking tot dit punt werden zeer algemeen gehouden en leiden tot de volgende twee stellingen:
Dit argument werd reeds besproken.
Ook deze tweede bewering raakt niet de rechtmatigheid van Beschikking No. 14-55 op het ogenblik dat deze werd gegeven, doch zij brengt de eis tot uitdrukking, dat de Hoge Autoriteit bij het vaststellen van bedoeld percentage had moeten ingrijpen.
Met betrekking tot dit punt werd reeds gezegd, dat de Hoge Autoriteit het percentage bij een eigen beschikking had behoren vast te stellen. Het schijnt niet uitgesloten, dat de Hoge Autoriteit in dit geval het percentage boven een bepaalde grens niet meer zou hebben verhoogd en liever een aanpassing van de in de Gemeenschap geldende prijzen op de koop toe genomen had; de reeds geciteerde motivering van Beschikking No. 9-56 schijnt hiervoor een aanknopingspunt te bieden; immers, daarin wordt de nadruk gelegd op de noodzaak de vereveningsheffing zo laag mogelijk te houden en het evenwicht der prijzen slechts binnen redelijke grenzen te handhaven. Weliswaar had het percentage, toen de Hoge Autoriteit deze Beschikking No. 9-56 nam, reeds een hoogte van 9 E.B.U.-eenheden bereikt, doch — gelijk reeds gezegd — de Hoge Autoriteit heeft het percentage niet zelf vastgesteld, doch slechts een element van de egalisatieprijs. Uitgaande van de opvatting, dat de Hoge Autoriteit het percentage zelf van tevoren had moeten vaststellen, kan de vraag niet worden gesteld, of zij op een bepaald tijdstip had behoren in te grijpen. Derhalve kan worden volstaan met vast te stellen, dat op de zakelijke inhoud van deze procesbewering reeds acht werd geslagen en dat zij niet ten gevolge kan hebben, dat Beschikking No. 14-55 vanaf een zeker, door de eisende partijen niet nader aangeduid tijdstip, als strijdig met het Verdrag zou moeten worden beschouwd.
De eisende partijen beroepen zich er ten slotte op, dat de beschikkingen tot verlenging der vroegere beschikkingen in strijd met het Verdrag zouden zijn. Daar de bestreden individuele beschikkingen betrekking hebben op de periode tot
De eisende partijen menen, dat de onwettigheid gelegen is in het feit, dat de Hoge Autoriteit Beschikking No. 14-55 zonder meer heeft verlengd, hoewel zij in de considerans van Beschikking No. 10-56 zelf stelt, dat de geldende regeling een herziening behoefde. Voor de verlenging werd als motief aangevoerd, dat een nieuwe regeling nog niet kon worden uitgewerkt.
In zodanig geval zou er van schending van het Verdrag sprake kunnen zijn, indien de beschikking welke herziening behoefde, terstond en zonder dat daarvoor een andere regeling in de plaats trad, had kunnen worden opgeheven, of indien de Hoge Autoriteit onverwijld — zij het onder voorbehoud van een latere en verdergaande herziening — tot bepaalde wijzigingen had kunnen overgaan. De eisende partijen hebben dit niet uitdrukkelijk gesteld. Uit hun beweringen kan worden afgeleid, dat zij voor alles een maximumgrens voor het percentage of een verlaging daarvan noodzakelijk achtten.
Deze grief staat derhalve in nauwe samenhang met de zojuist onderzochte grief, volgens welke de Hoge Autoriteit had moeten ingrijpen, toen bepaalde gevolgen van de prijsverevening bleken en met name toen het percentage der bijdrage een bepaalde hoogte had bereikt. Dat de beschikking houdende de verlenging met het Verdrag in strijd zou zijn, kan hieruit evenwel niet worden afgeleid.
Wij hebben derhalve de eer in beide zaken als volgt te concluderen:
tot nietigverklaring van de Beschikking van de Hoge Autoriteit de dato
tot veroordeling van de verwerende partij in de proceskosten overeenkomstig artikel 60, lid 1, van het Reglement van het Hof van Justitie en
tot terugwijzing van de zaak naar de Hoge Autoriteit, zulks overeenkomstig artikel 34 van het Verdrag;
tot nietigverklaring van de Beschikking van de Hoge Autoriteit de dato
tot veroordeling van de verwerende partij in de proceskosten overeenkomstig artikel 60, lid 1, van het Reglement Yan het Hof van Justitie en
tot terugwijzing van de zaak naar de Hoge Autoriteit, zulks overeenkomstig artikel 34 van het Verdrag.