(1)

W rozporządzeniu (UE) nr 1380/2013 wprowadzono obowiązek wyładunku wszystkich połowów gatunków podlegających limitom połowowym, a w Morzu Śródziemnym również połowów określonych gatunków podlegających minimalnym rozmiarom („obowiązek wyładunku”). Artykuł 15 ust. 1 powyższego rozporządzenia obejmuje działalność połowową w wodach Unii lub przez unijne statki rybackie poza wodami Unii w wodach nieznajdujących się pod zwierzchnictwem lub jurysdykcją państw trzecich.

(2)

Obowiązek wyładunku stosuje się najpóźniej od dnia 1 stycznia 2015 r. do połowów małych i dużych gatunków pelagicznych, połowów do celów przemysłowych i połowów łososia w Morzu Bałtyckim

(3)

Unia jest stroną licznych regionalnych organizacji ds. rybołówstwa („RFMO”) i w związku z tym środki ustanowione przez określone RFMO są dla niej wiążące.

(4)

W niektórych środkach RFMO wprowadzono obowiązek dokonywania odrzutów niektórych połowów, które zasadniczo są objęte obowiązkiem wyładunku, przez statki rybackie prowadzące połowy objęte kompetencjami tych RFMO.

(5)

Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 uprawnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych do celów wprowadzenia zobowiązań międzynarodowych do prawa Unii, w tym, w szczególności, odstępstw od obowiązku wyładunku.

(6)

Dlatego też, aby zapewnić przestrzeganie przez Unię jej międzynarodowych zobowiązań i zagwarantować rybakom pewność prawa, konieczne jest wyjaśnienie sytuacji, w których obowiązek wyładunku nie ma zastosowania.

(7)

Zgodnie z zaleceniem 11-01 Międzynarodowej Komisji ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego („ICCAT”) dotyczącym wieloletniego programu ochrony opastuna i tuńczyka żółtopłetwego oraz gospodarowania ich zasobami, niektóre statki rybackie nie powinny być uprawnione do poławiania, zatrzymywania na burcie, dokonywania przeładunku, transportu, przenoszenia, przetwarzania ani wyładunku opastuna na Oceanie Atlantyckim.

(8)

W zaleceniu ICCAT 13-07 ustanowiono obowiązek dokonywania w określonych sytuacjach odrzutów w odniesieniu do statków i tonarów poławiających tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Oceanie Atlantyckim. W szczególności w ust. 29 wymienionego zalecenia stwierdza się, że należy dokonywać odrzutów tuńczyka błękitnopłetwego poniżej minimalnej masy referencyjnej lub minimalnej wielkości referencyjnej. Wspomniana minimalna wielkość jest obecnie określona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 302/2009 (2). Powyższy obowiązek dokonywania odrzutów dotyczy wszystkich połowów tuńczyka błękitnopłetwego we wschodnim Oceanie Atlantyckim, w tym połowów rekreacyjnych i sportowych.

(9)

Ponadto w ust. 31 zalecenia ICCAT 13-07 ustanowiono obowiązek dokonywania odrzutów tuńczyka błękitnopłetwego o masie od 8 do 30 kg lub o długości ogonowej od 75 do 115 cm, złowionego przez statki i tonary aktywnie poławiające ten gatunek, jako połów przypadkowy, którego ilość przekracza 5 % całkowitego połowu tuńczyka błękitnopłetwego.

(10)

Kategoria wagowa dotycząca przypadkowych połowów tuńczyka błękitnopłetwego ustanowiona w art. 9 ust. 12 rozporządzenia (WE) nr 302/2009 różni się od kategorii wagowej ustanowionej w ust. 31 zalecenia ICCAT 13-07, które zostało przyjęte po wejściu w życie powyższego rozporządzenia. Do czasu przeprowadzenia przeglądu rozporządzenia (WE) nr 302/2009 ust. 31 wspomnianego zalecenia ICCAT należy wdrożyć do prawa Unii niniejszym rozporządzeniem.

(11)

W ust. 32 zalecenia ICCAT 13-07 stwierdza się, że statki niedokonujące aktywnych połowów tuńczyka błękitnopłetwego nie są upoważnione do zatrzymywania tuńczyka błękitnopłetwego, którego ilość przekracza 5 % ich całkowitego połowu, wyrażonego wagowo lub w liczbie sztuk.

(12)

W ust. 34 i 41 zalecenia ICCAT 13-07 wprowadzono obowiązek uwalniania żywego tuńczyka błękitnopłetwego złowionego w ramach połowów rekreacyjnych lub sportowych.

(13)

W zaleceniu 13-02 ICCAT dotyczącym ochrony włócznika północnoatlantyckiego ustanowiono obowiązek dokonywania odrzutów w niektórych sytuacjach w odniesieniu do statków poławiających włócznika w północnym Oceanie Atlantyckim. W szczególności w ust. 9 stwierdza się, że należy dokonywać odrzutów włócznika, którego masa lub wielkość jest mniejsza od minimalnej masy referencyjnej lub od minimalnej wielkości referencyjnej. Wspomniana minimalna wielkość jest obecnie określona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 520/2007 (3).

(14)

Ponadto w tym samym ust. zalecenia 13-02 ustanowiono obowiązek dokonywania odrzutów okazów włócznika o masie w relacji pełnej mniejszej niż 25 kg lub o długości ogonowej mierzonej od końca dolnej szczęki poniżej 125 cm, złowionych jako połów przypadkowy, którego ilość przekracza 15 % całkowitego połowu włócznika przez dany statek wyrażonego w liczbie sztuk na wyładunek.

(15)

Aby zapewnić spójność między zaleceniami ICCAT 11-01, 13-07, 13-02 a prawem Unii, obowiązek wyładunku nie powinien mieć zastosowania do statków unijnych biorących udział w połowach objętych tymi zaleceniami.

(16)

W art. 5, art. 6 ust. 3 oraz w załączniku I.A środków ochrony i egzekwowania przyjętych przez Organizację Rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku („NAFO”) wprowadzono obowiązek dokonywania odrzutów wszelkich połowów gromadnika, które przekraczają ustalone kwoty lub dozwolony odsetek przyłowu. Obecnie całkowity dopuszczalny połów (TAC) gromadnika określony w załączniku I.A wynosi zero. Ponadto zgodnie z zasadami NAFO przyłów gromadnika w innych połowach objętych obowiązkiem wyładunku jest również, pod pewnymi warunkami, objęty obowiązkiem odrzutów.

(17)

Aby zapewnić spójność między środkami ochrony i egzekwowania NAFO a prawem Unii, obowiązek wyładunku nie powinien mieć zastosowania do połowów objętych tymi środkami.

(18)

W świetle ram czasowych ustanowionych w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1380/2013 niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie natychmiast po jego opublikowaniu,