Overwegende dat de vennootschap Albatros zich bij overeenkomst van 9 maart 1959 heeft verbonden om aan de vennootschap Sopeco jaarlijks een hoeveelheid van 6.000 ton benzine te leveren, welke naar Frankrijk moest worden ingevoerd; dat Sopeco op 28 april daaropvolgende Albatros heeft bericht dat zij van de bevoegde Franse instanties de vereiste invoervergunning niet had kunnen verkrijgen en dat zij de overeenkomst derhalve niet kon nakomen; dat zij bij verdere berichten van 20 mei en 29 november nader heeft verklaard dat bedoelde weigering steunde op de Franse wet van 30 maart 1928 (inzake de invoer van aardolie), welke wet naar haar mening in strijd was met de bepalingen van het Verdrag tot oprichting van de E.E.G. en derhalve door dit Verdrag als afgeschaft moest worden beschouwd; dat Albatros, na Sopeco voor de Rechtbank te Rome te hebben gedaagd ter zake van de niet-nakoming van bedoelde overeenkomst, op grond van voormelde feiten heeft geconcludeerd tot verwerping van het door Sopeco gevoerde verweer, inhoudende een beroep op overmacht; dat Albatros heeft betwist dat de in strijd met het E.E.G.-Verdrag door de Franse overheid gegeven beschikking een voor Sopeco bevrijdend feit zou opleveren en heeft gevorderd dat zij tot nakoming van de overeenkomst zou worden veroordeeld dan wel dat de overeenkomst ontbonden zou worden verklaard; dat Albatros voor beide gevallen vergoeding der geleden schade eiste; dat Sopeco heeft gevorderd dat de overeenkomst zou worden nietigverklaard wegens wezenlijke rechtsdwaling, althans dat de Rechtbank zou verstaan dat haar verbintenis wegens overmacht teniet is gegaan en subsidiair, dat de aanspraak van Albatros feitelijk ongegrond zou worden geoordeeld;

Overwegende dat partijen voor de Civiele Kamer van de Rechtbank te Rome schorsing van het geding hebben verzocht met bepaling dat de stukken in handen zouden worden gesteld van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen voor zover zichi n het geding vragen nopens de uitlegging van het E.E.G.-Verdrag voordeden; dat voornoemde Rechtbank van oordeel is dat de volgende vragen een prejudiciële beslissing behoeven :

dat de Rechtbank te Rome bij beschikking van 18 januari 1964, welke eerst op 19 mei 1964 ter Griffie van het Hof werd ontvangen en geregistreerd, heeft bepaald dat de stukken aan het Hof zouden worden toegezonden en dat het geding zou worden geschorst tot op de dag van de prejudiciële uitspraak;

dat partijen in het hoofdgeding, de Regeringen van het Koninkrijk België, de Franse Republiek en het Koninkrijk der Nederlanden, alsmede de Commissie van de E.E.G. overeenkomstig artikel 20 van het Statuut van het Hof hun opmerkingen hebben ingezonden;

Overwegende dat de Regering van het Koninkrijk der Nederlanden stelt dat de bepalingen van de artikelen 30 tot en met 37 van het E.E.G.-Verdrag één geheel vormen welks fondamentele doel de afschaffing is van de kwantitatieve beperkingen tussen de Lid-Staten; dat deze artikelen geen scherpe scheiding maken tussen (1) kwantitatieve invoerbeperkingen, (2) maatregelen van gelijke werking, (3) maatregelen van staatshandel; dat deze drie categoriëen van maatregelen niet door eigen, onderling verschillende en elkaar wederzijds uitsluitende regels worden beheerst; dat er derhalve geen aanleiding bestaat de vraag te onderzoeken tot welke der bovenbedoelde typen de Franse regeling voor de invoer van aardolie behoort; dat deze regeling in ieder geval onverenigbaar is met het E.E.G.-Verdrag voor zover de ter uitvoering van die regeling getroffen maatregelen

Overwegende dat Albatros concludeert dat het Hof zich zal uitspreken

dat, volgens Albatros, artikel 3O e.v., hoewel de geleidelijke afschaffing der contingenten voorschrijvende, niettemin de onmiddellijke opheffing voorzien van iedere andere beperkende maatregel, zoals de toekenning van bijzondere invoervergunningen aan een beperkte kring van bepaalde personen; dat de artikelen 31 en 32, waarbij aan de Lid-Staten concreet en ondubbelzinnige verplichtingen worden opgelegd, van onmiddellijke werking zijn; dat de door de Franse Regering sedert 1 januari 1959 genomen maatregelen evenmin in overeenstemming zijn met artikel 33; dat artikel 37 — indien het in casu al van toepassing zou zijn — zich niet tegen gelijktijdige toepassing der voorafgaande bepalingen verzet;

Overwegende dat de Commissie van de E.E.G. heeft geconcludeerd :

Overwegende dat de Franse Regering allereerst opmerkt dat de door de Rechtbank te Rome gestelde vragen blijkens haar formulering niet binnen het kader van artikel 177 vallen, nu deze bepaling het Hof slechts toestaat zin en strekking van een verdragsbepaling te preciseren, doch niet om uit deze interpretatie concrete rechtsgevolgen af te leiden en in het bijzonder niet om te besluiten tot de afschaffing of de handhaving van enige nationale wettelijke regeling; dat de tweede vraag niet ter zake dienende is daar het wetsbesluit van 24 september 1958 ziet op de nationale ruwe aardolie en de Franse overheid zich op dit besluit niet tegenover Sopeco heeft beroepen; dat hetzelfde geldt voor de laatste vraag, daar het in artikel 37 van het Verdrag neergelegde beginsel van progressiviteit uiteraard van geen enkele invloed kon zijn op een begin 1959 ontstaan geschil; dat voorts de aan het Hof voorgelegde vragen iedere betekenis missen voor de berechting van het voor de Rechtbank te Rome aanhangige geding, daar het niet aan de Italiaanse rechter staat uitspraak te doen over de wettigheid van een handeling van de Franse overheid; dat derhalve het verzoek tot interpretatie door genoemde rechtbank op grond van artikel 177 gedaan, niet kan worden ontvangen;

Overwegende dat de Franse Regering ten principale opmerkt dat bij de wet van 30 maart 1928 een gedelegeerd monopolie in de zin van het gemeenschapsrecht werd ingesteld, gelijk zou blijken uit de wordingsgeschiedenis van artikel 37 van het Verdrag en de aanbeveling welke de Commissie op 24 juli 1963 tot de Franse republiek heeft gericht; dat derhalve op de eerste drie vragen ontkennend moet worden geantwoord, daar artikel 37 bijzondere bepalingen bevat welke naar haar aard aan die van de artikelen 30, 31, 32 en 35 derogeren en dat daarop derhalve geen acht mag worden geslagen met betrekking tot de regeling vervat in de wet van 1928, behoudens voor zover artikel 37 zelf naar die artikelen verwijst; dat ook de laatste vraag, als zijnde niet ter zake dienend, ontkennend moet worden beantwoord;

Overwegende dat de Belgische Regering, na gewezen te hebben op het gevaar van een exclusieve toepassing van artikel 37 op het Franse stelsel, betoogt dat de toepassing van genoemd artikel niet mag worden losgemaakt van die van de overige bepalingen van het Verdrag en in het bijzonder van die van hoofdstuk 2; dat met name zou moeten worden gelet op: a) de algemene stand-still-verplichting, bedoeld in artikel 31 en andermaal tot uitdrukking gebracht in artikel 37; b) de geleidelijke aanpassing voorzien in artikel 33 en artikel 37, paragraaf 3, daar de geleidelijke afschaffing van de ten tijde der inwerkingtreding van het Verdrag bestaande beperkingen reeds begin 1959 moest aanvangen zulks niet alleen ten aanzien van de uit de Lid-Staten afkomstige ruwe aardolie, doch eveneens met betrekking tot alle uit die landen afkomstige geraffineerde produkten, alsmede de produkten afkomstig uit derde landen welke tot het vrije verkeer in de Gemeenschap waren toegelaten;

Overwegende dat Sopeco stelt dat het door de Rechtbank te Rome in de eerste vraag gebezigde woord afschaffing niet in zijn gewone zin moet worden verstaan, doch dat het hier gaat om de vraag of artikel 30 tengevolge heeft dat in de betrekking tussen de Lid-Staten of hun onderdanen een nationale wet, welke kwantitatieve beperkingen inhoudt of maatregelen van gelijke werking als die welke thans uit de Franse wetgeving voortvloeien, niet-toepasselijk is geworden, in die zin dat daarop geen beroep kan worden gedaan; dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord, daar artikel 30 in het algemeen — en tenzij uitdrukkelijk anders is bepaald — de kwantitatieve invoerbeperkingen verbiedt zonder voor de toepassing van dit verbod enige termijn toe te staan; dat de tweede vraag bevestigend moet worden beantwoord, daar bij de artikelen 1 en 2 van het wetsbesluit van 24 september 1958 wordt bepaald dat nieuwe ondernemingen tot de invoer van aardolieproducten eerst kunnen worden toegelaten nadat de vergunningen met de langste looptijd vervallen zijn, waardoor — in strijd met het in de artikelen 31 en 32 van het Verdrag neergelegde stand-still-beginsel — de invoer naar Frankrijk van aardolieprodukten werd beperkt; dat voorts geenszins is gebleken dat het normatieve stelsel, gelijk dit uit het geheel van de bepalingen der Franse wetgeving voortvloeit, door artikel 37 van het Verdrag wordt beheerst; dat in ieder geval artikel 37 moet worden geïnterpreteerd in die zin dat het monopolies of soortgelijke lichamen na het einde van de overgangsperiode slechts laat voortbestaan voor zover zij geen belemmeringen vormen voor de economische vervlechting der zes Lid-Staten, daar zodanige belemmeringen reeds terstond onder de krachtens het eerste lid van artikel 37 verplichte geleidelijke opheffing vielen en aan het einde van de overgangsperiode verdwenen moesten zijn;

Overwegende dat het geding het normale verloop heeft gevolgd; dat de Advocaat-Generaal ter terechtzitting van 2 december 1964 conclusie heeft genomen;