20.Όσον αφορά την απόρριψη εκ μέρους του Πρωτοδικείου του αιτήματος αποζημιώσεως που διατύπωσαν οι εταίροι και οι διαχειριστές της Blackspur, οι αναιρεσείο-ντες παρατηρούν, καταρχάς, óu το Πρωτοδικείο αντελήφθη εσφαλμένως τα αιτήματα τους, καθόσον, στη σκέψη 51 της αποφάσεως, αναφέρεται ότι οι ασφάλειες που είχαν συνομολογήσει τους υποχρέωναν να προβούν σε εισφορές σε κεφάλαιο στην Blackspur. Στην πραγματικότητα, οι διαχειριστές υποχρεώθηκαν να εξοφλήσουν τα χρέη της Blackspur.Δεύτερον, το Πρωτοδικείο κακώς άντλησε από τη νομολογία της αποφάσεως Dumortier frères κ.λπ. κατά ΣυμβουλίουΑπόφαση του Δικαστηρίου της 4ης Οκτωβρίου 1979, 64/76 και. 113/76, 167/78 και 239/78, 27/79, 28/79 και 45/79 (Συλλογή τόμος 1979/11, σ. 515, σκέψη 21).
νομικό κανόνα σύμφωνα με τον οποίο κάθε απώλεια που προκαλείται από τη θέση υπό αναγκαστική διαχείριση συνιστά έμμεση και απομακρυσμένη ζημία, για την οποία, κατά συνέπεια, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ευθύνεται η Κοινότητα.
Τρίτον, το Πρωτοδικείο διαπίστωσε την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων όσον αφορά την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς των κοινοτικών οργάνων και της ζημίας που επικαλούνται οι εταίροι και διαχειριστές της Blackspur, στο μέτρο που, υποπίπτοντας σε νομική πλάνη, αρνήθηκε να δεχθεί ως αποδεικτικό στοιχείο τη μαρτυρική κατάθεση του ανεξάρτητου οικονομικού συμβούλου της Blackspur, η δήλωση του οποίου περιλαμβανόταν στο παράρτημα 26 του υπομνήματος απαντήσεως.
<TI><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Η αίτηση αναιρέσεως της Blackspur</TXT></NP></TI>23.Θα αναλύσω πρώτα τους λόγους ακυρώσεως που αφορούν την αιτιολογία της αποφάσεως του Πρωτοδικείου η οποία περιέχεται στις σκέψεις 47 και 48. Πράγματι, αν πρόκειται για αιτιολογία η οποία, αυτή καθαυτήν, είναι ικανή — εφόσον δεν πάσχει ελαττώματα δυνάμενα να ελεγχθούν από το Δικαστήριο υπό την έννοια των άρθρων 168 Α της Συνθήκης και 51 του Οργανισμού ΕΚ του Δικαστηρίου — να θεμελιώσει τα συμπεράσματα του Πρωτοδικείου, οι λόγοι αναιρέσεως που προβάλλονται όσον αφορά άλλες σκέψεις της αποφάσεως, επί των οποίων, εν πάση περιπτώσει, επιφυλάσσομαι να επανέλθω, καθίστανται αλυσιτελείς. Εξάλλου, οι ίδιοι οι αναιρεσείοντες αναγνωρίζουν, όπως ήδη υπενθύμισα, ότι τα άλλα ελαττώματα από τα οποία φέρεται ότι πάσχει η αιτιολογία δεν ασκούν καμία επιρροή στην ανασύνθεση των πραγματικών περιστατικών, όπως αυτή διατυπώθηκε από το Πρωτοδικείο στο μέρος της αποφάσεως που μας ενδιαφέρει εν προκειμένω.24.Βάσει των αριθμητικών στοιχείων που προσκόμισαν οι ενάγοντες, το Πρωτοδικείο συνήγαγε ότι, κατά την περίοδο από τον Ιούλιο του 1988 έως τον Αύγουστο του 1989, η Blackspur μπόρεσε να βρει εναλλακτικές πηγές εφοδιασμού σε σχέση με τις ψήκτρες στις οποίες είχε επιβληθεί δασμός, σε σημείο ώστε επώλησε υποκατάστατα προϊόντα συνολικής αξίας 580503 UK£. Ο αριθμός αυτός, ο οποίος δεν μπορεί να αμφισβητηθεί διότι προέρχεται από τα στοιχεία που προσκόμισαν οι ενάγοντες απαντώντας στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου, δικαίως θεωρήθηκε σημαντικός από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δεδομένου ότι, όπως αναφέρεται στη σκέψη 45, η μόνη παρτίδα ψηκτρών που εισήχθη από την Κίνα ήταν αξίας 40948,38 UK£, συμπεριλαμβανομένων του δασμού και του ΦΠΑ. Η αξία αυτή, έστω και αν προσαυξηθεί κατά το ποσοστό περιθωρίου κέρδους 40 %, το οποίο οι αναιρεσείοντες αναφέρουν ότι εφαρμόζουν στα εν λόγω προϊόντα, εμφανίζεται, εν πάση περιπτώσει, μόλις υψηλότερο του ενός δεκάτου της αξίας των ψηκτρών που πωλήθηκαν κατά το οικονομικό έτος 1988-1989.Το συμπέρασμα του Πρωτοδικείου ότι η Blackspur διέθετε άλλες πηγές εφοδιασμού, οι οποίες της επέτρεψαν να πωλεί και άλλες ψήκτρες πλην των κινεζικών, φαίνεται, ως εκ τούτου, να ευσταθεί. Το ίδιο μπορεί να λεχθεί και όσον αφορά το συμπέρασμα του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου σχετικά με την ύπαρξη αντιφάσεως μεταξύ αυτού του πραγματικού δεδομένου και της απόψεως των εναγόντων ότι η επιβολή του δασμού (η οποία χρονολογείται από τον Οκτώβριο του 1988) ανάγκασε τη Blackspur να εγκαταλείψει την αγορά των πωλήσεων ψηκτρών σε χαμηλή τιμή. Η πραγματοποίηση πωλήσεων ψηκτρών κατά την περίοδο που ακολούθησε την επιβολή του δασμού, και τούτο χάρη σε μη κινεζικές πηγές εφοδιασμού, δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει το Πρωτοδικείο στο συμπέρασμα ότι δεν αποδεικνυόταν επαρκώς η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της επιβολής του δασμού και της παύσεως των πωλήσεων ψηκτρών κατά την περίοδο από τον Νοέμβριο του 1989 έως τον Αύγουστο του 1990.
25.Ούτε μπορεί να αμφισβητηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η ορθότητα της διαπιστώσεως αυτής, καθόσον αυτή στηρίζεται σε εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων που προκύπτουν από τη δικογραφία. Είναι γνωστό ότι, στο πλαίσιο του κοινοτικού συστήματος, ο αναιρετικός δικαστικός έλεγχος περιορίζεται στα νομικά ζητήματα, ενώ στο Πρωτοδικείο και μόνον εναπόκειται η διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών και η εκτίμηση τους. Η μόνη εξαίρεση — περίπτωση η οποία εξάλλου δεν συντρέχει εν προκειμένω — είναι να προκύπτει η ανακρίβεια του περιεχομένου των διαπιστώσεων του Πρωτοδικείου από τα στοιχεία της δικογραφίας που του υποβλήθηκεΒλ. απόφαση του Δικαστηρίου της 1ης Ιουνίου 1994, C-136/92 Ρ, Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ. (Συλλογή 1994, σ. I-1981, σκέψη 49). Εξάλλου, θεωρώ ενδεικτική της περιοριστικής τάσεως της νομολογίας του Δικαστηρίου όσον αφορά τις προϋποθέσεις παραδεκτού των αιτήσεων αναιρέσεως το γεγονός ότι και αυτή ακόμα η παραχώρηση στον έλεγχο του ανωτάτου δικαστηρίου αναφέρθηκε στα πλαίσια ενός obiter dictum και ότι, στη συνέχεια και εξ όσων γνωρίζω, ουδέποτε εφαρμόστηκε, αν εξαιρεθεί η υπενθύμιση αρχής που περιέχεται στη διάταξη της 14ης Οκτωβρίου 1996, C-268/96 P(R), SCK και FNK κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. I-4971).
.26.Οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Πρωτοδικείο ότι δεν έλαβε υπόψη του τις εξηγήσεις που παρέσχε συναφώς ο R. Cohen, ένας εκ των εναγόντων, και ότι δεν διέταξε αποδείξεις. Όσον αφορά την πρώτη πτυχή της αιτιάσεως, αρκεί η παρατήρηση ότι οι δηλώσεις του R. Cohen δεν προσθέτουν τίποτα στα πραγματικά περιστατικά που διαπίστωσε το Πρωτοδικείο βάσει των εγγράφων, δηλαδή ότι, ακόμα και μετά την επιβολή του δασμού, η Blackspur κατόρθωσε να βρει στην αγορά σημαντικές ποσότητες ψηκτρών μη υποκειμένων στον δασμό. Όσον αφορά το αίτημα της διεξαγωγής αποδείξεων, το αίτημα αυτό διατυπώθηκε, κατ' επιεική κρίση, με το σημείο 13 του δικογράφου της αγωγής, όπου εζητείτο η λήψη μέτρων διερευνήσεως των σχετικών πραγματικών περιστατικών, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις παρά μόνον ότι θα έπρεπε να δοθεί συνέχεια στην αίτηση διεξαγωγής αποδείξεων σε περίπτωση αμφισβητήσεως των πραγματικών περιστατικών. Την έλλειψη αποδείξεων ως προς την ύπαρξη του αιτιώδους συνδέσμου επικαλέστηκαν πράγματι η Επιτροπή και το Συμβούλιο με τα αντίστοιχα υπομνήματα αντικρούσεωςΒλ. το σημείο 16 του υπομνήματος αντικρούσεως της Επιτροπής και το σημείο 18 του υπομνήματος αντικρούσεως του Συμβουλίου.
, χωρίς η αντίρρηση αυτή να προκαλέσει την υποβολή πιο συγκεκριμένου αιτήματος εκ μέρους των εναγόντων για τη διεξαγωγή αποδείξεων.Γενικώς, η κοινοτική δικονομία διέπεται ανέκαθεν, όσον αφορά την κατανομή του βάρους της αποδείξεως, από την αρχή σύμφωνα με την οποία εναπόκειται στον διάδικο που επικαλείται ορισμένα πραγματικά περιστατικά να προσδιορίσει και να προσκομίσει τα αποδεικτικά εκείνα στοιχεία βάσει των οποίων μπορεί να πεισθεί ο κοινοτικός δικαστής για το υποστατό αυτών των περιστατικώνΠρόκειται για έναν κανόνα της κοινοτικής δικονομίας η ύπαρξη του οποίου γίνεται ομοφώνως δεκτή από τη θεωρία: βλ., μεταξύ πολλών άλλων, Vandcrsandcn, Barav: Contentieux communautaire, Βρυξέλλες, 1977, σ. 50- Brcalcy: The Burden οf Proof before the European Court, στο European Law Review 1985, o. 250· Lasok: The European Court of Justice. Practice and Procedure, 2η έκδοση, Λονδίνο, 1994, σ. 362. Στη νομολογία, βλ. τις αποφάσεις του Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 1977, 44/76, Milch-, Felt-und Eier-Konlor (Συλλογή τόμος 1977, σ. 127, σκέψη 16), και της 30ής Μαίου 1984, 346/82, Favre κατά Επιτροπής (Συλλογή 1984, σ. 2269, σκέψεις 31 και 32).
. Ο κανόνας αυτός ανταποκρίνεται, εξάλλου, σε μια θεμελιώδη αρχή η οποία γίνεται γενικώς δεκτή, με την επιφύλαξη ορισμένων παραλλαγών, από το σύνολο των εννόμων τάξεων των κρατών μελών. Στην περίπτωση που μας απασχολεί εν προκειμένω, κατά της επιχειρηματολογίας της Επιτροπής και του Συμβουλίου, οι ενάγοντες όχι μόνον δεν επικαλέστηκαν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία τα οποία εκ πρώτης όψεως να δικαιολογούν τη διεξαγωγή αποδείξεων από το ΠρωτοδικείοΒλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 28ης Απριλίου 1966, 51/65, 1LFO κατά Ανωτάτης Αρχής της ΕΚ ΑΧ (Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 2599).
και δεν προσδιόρισαν τους μάρτυρες, τα πραγματικά περιστατικά και τους λόγους για τους οποίους εζητείτο η ακρόαση τουςΒλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 11ης Ιουλίου 1968, 35/67, Van Eick κατά Επιτροπής (Συλλογή τόμος 1965-1968, σ. 777), όπου τα στοιχεία που αναφέρονται στο κείμενο θεωρούνται ως η έκφραση θεμελιωδών αρχών από τις οποίες εμπνέεται το δικονομικό δίκαιο- κατά συνέπεια, καίτοι η υπόθεση εκείνη αφορούσε διοικητική διαδικασία ενώπιον πειθαρχικού συμβουλίου, ο διατυπωθείς κανόνας μπορεί να ισχύσει κατ' αναλογίαν και στις δίκες ενώπιον του κοινοτικού δικαστή: βλ. υπό το πνεύμα αυτό Vandcrsandcn, Barav, όπ. π., σ. 55· Lasok, όπ. π., σ. 371.
, αλλά δεν μπορεί να λεχθεί ούτε ότι διατύπωσαν επαρκώς σαφές και συγκεκριμένο αίτημα περί διεξαγωγής αποδείξεων ώστε να αναγκάσουν το Πρωτοδικείο να αιτιολογήσει ρητώς την απόφαση του περί αποδοχής ή απορρίψεως του αιτήματος αυτού. Συνεπώς, δεν μπορεί να υποστηριχθεί, ως προς το σημείο αυτό, ότι η απόφαση πάσχει από νομικό σφάλμα.
27.Όσον αφορά τις αιτιάσεις που διατυπώνουν οι αναιρεσείοντες σχετικά με τη σκέψη 48 της αποφάσεως του Πρωτοδικείου, παρατηρώ ότι η συλλογιστική που αναπτύσσουν δεν αποτελεί παρά συνέπεια των όσων παρατήρησε το Πρωτοδικείο με τις προηγούμενες σκέψεις, και ειδικότερα με τη σκέψη 47, πράγμα το οποίο καθίσταται σαφές από την πρώτη φράση της επίμαχης σκέψεως. Το Πρωτοδικείο, εφόσον απέδειξε κατά τρόπο αναμφισβήτητο τη συνέχιση της πραγματοποιήσεως σημαντικών πωλήσεων ψηκτρών (ακόμα και μη προερχομένων από την Κίνα) μετά την επιβολή του δασμού, καθώς και την αύξηση του συνολικού κύκλου εργασιών κατά την περίοδο 1989-1990 παρά την παύση των πωλήσεων ψηκτρών, έκρινε ότι δεν αποδεικνυόταν η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της παύσεως των πωλήσεων κινεζικών ψηκτρών και του τόσο κακού οικονομικού αποτελέσματος το οποίο οδήγησε τους τραπεζίτες να ζητήσουν τη θέση της εταιρίας υπό αναγκαστική διαχείριση.Ως προς το σημείο αυτό, οι αναιρεσείοντες ζητούν, σε τελευταία ανάλυση, να ελεγχθεί η εκ μέρους του Πρωτοδικείου εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων. Κατά συνέπεια, αυτός ο λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος, καθόσον η εξουσία εκτιμήσεως των αποδεικτικών στοιχείων από τον πρωτοβάθμιο δικαστή δεν υπόκειται σε έλεγχοΒλ. την προμνησθείσα στην υποσημείωση 16 απόφαση Επιτροπή κατά Brazzelli Lualdi κ.λπ, σκέψη 66, και τη διάταξη της 17ης Σεπτεμβρίου 1996, C-19/95P, San Marco κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ. I-4435, σκέψη 40), σύμφωνα με την οποία το Πρωτοδικείο είναι το μόνο αρμόδιο να εκτιμήσει την αξία που πρέπει να προσδοθεί στα στοιχεία που του έχουν υποβληθεί.
. Ο μόνος περιορισμός που έχει δεχθεί μέχρι τώρα το Δικαστήριο για τον κανόνα αυτό αφορά την περίπτωση παραποιήσεως των αποδεικτικών στοιχείωνΒλ. την απόφαση του Δικαστηρίου της 2ας Μαρτίου 1994, C-53/92 Ρ, Hilti κατά Επιτροπής (Συλλογή 1994, σ. I-667, σκέψη 42).
, ελάττωμα το οποίο δεν θεωρώ ότι μπορεί να εντοπιστεί στην επιχειρηματολογία του Πρωτοδικείου. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί σοβαρά ότι το γεγονός ότι η απόφαση του Πρωτοδικείου δεν περιέχει αναφορές στο παράρτημα 1 του δικογράφου της αγωγής συνιστά νομικό σφάλμα κατά την εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων, εντός των ορίων που προβλέπει η νομολογία του Δικαστηρίου. Ασφαλώς, ο πρωτοβάθμιος δικαστής δεν υποχρεούται να αιτιολογεί ειδικά τον απρόσφορο χαρακτήρα κάθε προσκομιζομένου εγγράφου, ειδικότερα δε όταν το συγκεκριμένο έγγραφο όχι μόνον δεν έχει την αυστηρή μορφή που επιβάλλεται σε τέτοιες περιστάσεις αλλά συνιστά απλώς έναν πίνακα των υποθετικών προβλέψεων πωλήσεων, που έχει, επιπλέον, συνταχθεί εκ των υστέρων και βάσει μη προσδιοριζόμενων στοιχείωνΤο παράρτημα 1 του δικογράφου της αγωγής δεν αποτελεί παρά μελλοντική προβολή υποθετικών οικονομικών αποτελεσμάτων, η οποία καταρτίστηκε από το γραφείο ορκωτών λογιστών Stoy Hayward τον Οκτώβριο του 1992 και απευθυνόταν στους δικηγόρους της Blackspur. Η πρόβλεψη αφορά την περίοδο από τον Σεπτέμβριο του 1989 έως τον Αύγουστο του 1990.
, δεδομένου ότι ουδέποτε προσκομίστηκε το αρχικό εμπορικό πρόγραμμαΓενικώς, τα αποδεικτικά στοιχεία που υπέβαλαν ol ενάγοντες στην εκτίμηση του Πρωτοδικείου προέρχονται, εν όλω ή εν μέρει, άμεσα ή έμμεσα, από τη Blackspur ή από τους διαχειριστές της. Χωρίς να είναι απαραίτητο να αιτιολογήσω τον μη πρόσφορο χαρακτήρα των αποδεικτικών αυτών στοιχείων, θα περιοριστώ να υπενθυμίσω αυτό που παρατήρησε ο γενικός εισαγγελέας Μ. Darmon με τις προτάσεις του της 12ης Απριλίου 1989 στις συνεκδικασΟείσες υποθέσεις 193/87 και 194/87, Maurisscn και Union Syndicale κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου (απόφαση της 11ης Μαΐου 1989, Συλλογή 1989, ο. 1045): Πρέπει να αποκλείεται από κάθε δικαστική εξέταση κάθε έγγραφο δυνάμενο να αποδείξει τους ισχυρισμούς ενός διαδίκου, το οποίο έχει εκδοθεί από τον ίδιο (σημείο 65 των προτάσεων).
.
28.Ούτε μπορεί να υποστηριχθεί ότι η έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων καλήφθηκε με την προσκόμιση, διά τηλεαντιγράφου της 14ης Απριλίου 1997, της εκθέσεως του συνδίκου καθώς και επιστολής του με την οποία εξηγούσε τα καθήκοντα του. Πράγματι, χωρίς να είναι ανάγκη να αναλυθεί το περιεχόμενο του, το έγγραφο αυτό, όπως υποστήριξαν τα αναιρεσίβλητα όργανα κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, πρέπει να κριθεί απαράδεκτο λόγω του ότι προσκομίστηκε εκπροθέσμως, οπότε δεν είναι δυνατόν να αποτελέσει αντικείμενο εκτιμήσεως. Υπενθυμίζω ότι το άρθρο 118 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου ορίζει ότι το άρθρο 42, παράγραφος 2, εφαρμόζεται στην ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία που έχει ως αντικείμενο αναίρεση κατά αποφάσεως του Πρωτοδικείου, ενώ δεν παραπέμπει στην παράγραφο 1 της διατάξεως αυτής, αποκλείοντας έτσι σιωπηρώς, στο επίπεδο της αναιρετικής διαδικασίας, τη δυνατότητα των διαδίκων να προτείνουν νέα αποδεικτικά μέσα, έστω και αν αιτιολογήσουν την καθυστερημένη πρόταση τους. Αυτό, εξάλλου, συνάδει προς τον ιδιαίτερο ρόλο που διαδραματίζει το Δικαστήριο στο πλαίσιο της αναιρετικής διαδικασίας, στην οποία τα πραγματικά περιστατικά και, ως εκ τούτου, τα προς απόδειξη και εκτίμηση τους μέσα πρέπει ήδη να απορρέουν από την ανάλυση στην οποία έχει προβεί το Πρωτοδικείο, χωρίς να επιτρέπεται στο Δικαστήριο να διατάξει περαιτέρω αποδείξεις, ακόμα και όταν θεωρεί ότι η ανάλυση αυτή πάσχει ενδεχομένως από παράβαση των κανόνων δικαίου, δεδομένου ότι η λύση που επιβάλλεται στην περίπτωση αυτή συνίσταται στην αναίρεση της αποφάσεως και την αναπομπή της υποθέσεως στο Πρωτοδικείο.Προσθέτω ότι, στην υπό κρίση υπόθεση, δεν υφίσταται ούτε καν επαρκής αιτιολόγηση της καθυστερημένης προσκομίσεως του εγγράφου, καθόσον δεν αρκεί προς τούτο η παρατήρηση ότι η Επιτροπή και το Συμβούλιο επικαλέστηκαν την ύπαρξη του με το υπόμνημα απαντήσεως τους ενώπιον του Δικαστηρίου, καθόσον πρόκειται, εν πάση περιπτώσει, για έγγραφο το οποίο τεκμαίρεται ότι ήταν στη διάθεση των αναι-ρεσειόντων, ή τουλάχιστον του συνδίκου, ήδη από τις πρώτες φάσεις της διαδικασίας θέσεως της Blackspur υπό αναγκαστική διαχείριση, δεδομένου ότι φέρει χρονολογία του Νοεμβρίου του 1990. Οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται κανένα απολύτως στοιχείο ικανό να ανατρέψει το τεκμήριο αυτό.
29.Η απόρριψη, ως αβασίμων και απαραδέκτων, των λόγων αναιρέσεως που προβάλλονται όσον αφορά την αιτιολογία την οποία εκθέτει το Πρωτοδικείο μετά τη σκέψη 47 πρέπει, σύμφωνα με την παρατήρηση των ιδίων των αναιρεσειόντων, να οδηγήσει στην απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως, στο μέτρο που οι λόγοι αυτοί σκοπούν στον έλεγχο μιας αιτιολογίας που παρατίθεται ως εκ περισσού και είναι, κατά συνέπεια, αλυσιτελείςΒλ. διάταξη του Δικαστηρίου της 25ης Μαρτίου 1996, C-137/95P, SPO κ.λπ. κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, σ.Ι-1611, οκέψεις 47 έως 49).
. Πα λόγους πληρότητας, θα εξετάσω και αυτούς τους λόγους αναιρέσεως που προβάλλονται κατά της αποφάσεως του Πρωτοδικείου.30.Ένας πρώτος λόγος αναιρέσεως συνίσταται στον ισχυρισμό ότι εσφαλμένως αποδόθηκαν στους αναιρεσείοντες δύο δηλώσεις στις οποίες οι ίδιοι δεν προέβησαν. Όσον αφορά την πρώτη, σύμφωνα με την οποία ο κύκλος εργασιών της Blackspur αφορούσε κατά το ήμισυ την πώληση κινεζικών ψηκτρών, η δήλωση αυτή δεν άσκησε καμία επιρροή. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο, θεωρώντας ότι ο ισχυρισμός αυτός δεν είχε αποδειχθεί, ανέπτυξε στη συνέχεια τη συλλογιστική του βάσει όσων προέκυπταν από τη δικογραφία, δηλαδή του ότι η πώληση κινεζικών ψηκτρών δεν αντιπροσώπευε, πριν από την επιβολή του δασμού, το ήμισυ του κύκλου εργασιών της Blackspur, υιοθετώντας έτσι τις δηλώσεις στις οποίες πράγματι προέβησαν οι ενάγοντες.Όσον αφορά τη δεύτερη δήλωση που φέρεται ότι παρατίθεται εσφαλμένως και σύμφωνα με την οποιά η ζημία ύψους 586000 UK£ έπρεπε να αποδοθεί στη θέση της Blackspur υπό εκκαθάριση, διατυπώνεται πράγματι έτσι στη σκέψη 41 της αποφάσεως. Εν πάση περιπτώσει, το Πρωτοδικείο δείχνει να αντελήφθη πλήρως τα επιχειρήματα των εναγόντων, καθόσον, στο τέλος της σκέψεως 48, παραθέτει την άποψη των εναγόντων ως ακολούθως: (...) η υπαγωγή της Blackspur υπό εκκαθάριση οφείλεται στα κακά οικονομικά αποτελέσματα που προκάλεσε η παύση των πωλήσεων ψηκτρών καταγωγής Κίνας, η οποία τη στέρησε κερδών υπολογιζομένων από τους ενάγοντες σε 586000 UK£, κατόπιν της επιβολής δασμού αντιντάμπινγκ επί των ψηκτρών αυτών. Συνεπώς, το Πρωτοδικείο αντελήφθη την άποψη των εναγόντων, όπως ol ίδιοι την είχαν εκθέσει: η οικονομική ζημία αποτέλεσε αιτία της θέσεως της εταιρίας υπό εκκαθάριση και όχι συνέπειά της.
Κατά συνέπεια, αυτός ο λόγος αναιρέσεως αποδεικνύεται αβάσιμος στο σύνολό του και πρέπει να απορριφθεί.
31.Όσον αφορά τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, δεν φαίνεται ότι, στην πραγματικότητα, το Πρωτοδικείο ζήτησε από τους ενάγοντες να προσκομίσουν τους ισολογισμούς. Εν πάση περιπτώσει, όπως με έμφαση αναγνώρισαν οι ίδιοι οι αναιρεσείο-ντες, το γεγονός ότι το Πρωτοδικείο τους προσάπτει ότι δεν προσκόμισαν μη ζητηθέντα έγγραφα δεν άσκησε καμία επιρροή στην εκτίμηση στην οποία προέβη. Συγκεκριμένα, το Πρωτοδικείο (σκέψη 44) προσδίδει στα έγγραφα που προσκομίστηκαν και, ειδικότερα, σε έγγραφο συντεταγμένο από γραφείο ορκωτών λογιστών και σχετικό με τα οικονομικά αποτελέσματα της Blackspur την αξία ισολογισμού. Όσον αφορά τον ισχυρισμό των αναιρεσειόντων στο σημείο 42 της αιτήσεως αναιρέσεως ότι αυτό το χωρίο της αποφάσεως είναι απολύτως άσχετο με τη συλλογιστική του Πρωτοδικείου, ο ισχυρισμός αυτός επιβάλλει ορισμένες παρατηρήσεις, δεδομένου ότι και μόνο το γεγονός ότι το χωρίο αυτό περιελήφθη στην απόφαση συνεπάγεται ότι του προσδόθηκε μια κάποια σημασία. Ο ισχυρισμός αυτός, πάντως, δύσκολα γίνεται κατανοητός και, επιπλέον, επιβεβαιώνει το επουσιώδες του σφάλματος του Πρωτοδικείου.32.Οι ανοαρεσείοντες στηρίζουν έναν λόγο αναιρέσεως στο ότι, στη σκέψη 44 της αποφάσεως, το Πρωτοδικείο δεν αναφέρεται καθόλου στο παράρτημα 1 του δικογράφου της προσφυγής και στο παράρτημα 26 του υπομνήματος απαντήσεως, γεγονός από το οποίο φαίνεται ότι το Πρωτοδικείο στηρίχθηκε αποκλειστικά στο έγγραφο του γραφείου Stoy Hayward, το οποίο προσκόμισαν οι ενάγοντες προκειμένου να απαντήσουν στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου σχετικά με τον κύκλο εργασιών. Όπως, όμως, ήδη ανέφερα, εναπόκειται στο Πρωτοδικείο να εκτιμήσει τα αποδεικτικά στοιχεία, η δε εκτίμηση του δεν υπόκειται στον έλεγχο του Δικαστηρίου.Ούτε μπορεί να υποστηριχθεί, στην υπό κρίση περίπτωση, ότι το Πρωτοδικείο παραποίησε αποδεικτικά στοιχεία συνάγοντας από αυτά κάτι το οποίο προφανώς δεν εννοούν. Συγκεκριμένα, το έγγραφο το οποίο εξετάστηκε από το Πρωτοδικείο φαίνεται να αποτελεί την πληρέστερη και πλέον κατανοητή πηγή των αριθμητικών στοιχείων που αφορούν την οικονομική κατάσταση της Blackspur, ιδίως όσον αφορά την επίπτωση της εξελίξεως των πωλήσεων ψηκτρών επί του συνολικού κύκλου εργασιών της εταιρίας, επίπτωση η οποία δικαίως κρίθηκε καθοριστική στο πλαίσιο της εξετάσεως της υπάρξεως αιτιώδους συνδέσμου. Εξάλλου, ήδη ανέφερα ότι εκφεύγει του ελέγχου του Δικαστηρίου το γεγονός ότι δεν ελήφθη υπόψη έγγραφο συνιστάμενο σε προβλέψεις υποθετικών πωλήσεως, καταρτισθέντος εκ των υστέρων και βάσει στοιχείων τα οποία δεν διευκρινίζονται, όπως το παράρτημα 1 του δικογράφου της αγωγής. Όσον αφορά το παράρτημα 26 του υπομνήματος απαντήσεως, αυτό συνίσταται σε ορισμένες δηλώσεις ενός οικονομικού συμβούλου, ο οποίος, στηριζόμενος ιδίως σε πληροφορίες που έλαβε από έναν από τους αναιρεσείοντεςΠαραπέμπω σε όσα ήδη αναφέρθηκαν στην υποσημείωση 24.
, αποκαλύπτει ότι η κύρια αιτία της θέσεως της Blackspur υπό αναγκαστική διαχείριση έγκειται στο γεγονός ότι δεν της ήταν πλέον δυνατόν να εισάγει και να μεταπωλεί ψήκτρες προλεύσεως Κίνας. Συνεπώς, δικαιολογείται το ότι το έγγραφο αυτό δεν μνημονεύεται στην επιχειρηματολογία του Πρωτοδικείου.
Ούτε μπορεί να λεχθεί ότι υπήρξε παραποίηση των αποδεικτικών στοιχείων που περιλαμβάνονται στο έγγραφο του γραφείου Stoy Hayward, το οποίο εξετάστηκε από το Πρωτοδικείο, για τον απλό λόγο ότι το έγγραφο αυτό καταρτίστηκε από τους αναιρεσείοντες προς απάντηση στην ερώτηση του Πρωτοδικείου σχετικά με τον κύκλο εργασιών και όχι προκειμένου να εξηγηθεί η ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου. Θα περιοριστώ να παρατηρήσω επί του σημείου αυτού ότι τα προσκομιζόμενα έγγραφα ισχύουν και πρέπει να εκτιμώνται με βάση τις πληροφορίες που περιέχουν και όχι με βάση τις προθέσεις των συντακτών τους. Το Πρωτοδικείο έλαβε, ακριβώς, υπόψη του τα αντικειμενικά αριθμητικά στοιχεία που περιέχονται στο έγγραφο αυτό (και ειδικότερα τον κύκλο εργασιών και το ποσοστό των πωλήσεων ψηκτρών στον εν λόγω κύκλο εργασιών), το γεγονός δε ότι από τα στοιχεία αυτά άντλησε επιχειρήματα υπέρ της μη υπάρξεως (ή μη αποδείξεως της υπάρξεως) αιτιώδους συνδέσμου δεν αποτελεί παραποίηση των αποδεικτικών στοιχείωνΕξάλλου, ol ίδιοι οι αναιρεσείοντες, στην υποσημείωση 14 της αιτήσεως αναιρέσεως, αναγνωρίζουν ότι το προσκομι-σΟέν έγγραφο δεν περιείχε μόνο ποσοτικά στοιχεία σχετικά με τον κύκλο εργασιών, αλλά και πληροφορίες σχετικά με την αιτία των οικονομικών αποτελεσμάτων.
.