<TI><P><HT TYPE="BOLD">Το νομικό πλαίσιο</HT></P></TI>3Το άρθρο 13, παράγραφος 1, του Udlændingeloven (νόμου περί αλλοδαπών), όπως κωδικοποιήθηκε με τον lovbekendtgørelse nr. 1061 (κωδικοποίηση αριθ. 1061), της 18ης Αυγούστου 2010 (στο εξής: νόμος περί αλλοδαπών), όριζε τα εξής:Κάθε αλλοδαπός υπήκοος υποχρεούται να διαθέτει άδεια εργασίας προκειμένου να αναλάβει έμμισθη ή άμισθη θέση εργασίας, να απασχοληθεί ως ελεύθερος επαγγελματίας ή να παράσχει υπηρεσίες εξ επαχθούς ή μη αιτίας στη Δανία. Άδεια εργασίας απαιτείται επίσης για την εργασία επί δανικού πλοίου ή αεροσκάφους το οποίο, στο πλαίσιο της συνήθους ή μη εκμεταλλεύσεώς του, ελλιμενίζεται ή σταθμεύει τακτικά σε δανικούς λιμένες ή αερολιμένες. Οι σχετικές εξαιρέσεις απαριθμούνται στο άρθρο 14.[…]
4Κατά το άρθρο 59, παράγραφοι 4 και 5, του νόμου περί αλλοδαπών:4.Όποιος προσλαμβάνει αλλοδαπό υπήκοο χωρίς την απαιτούμενη άδεια εργασίας ή κατά παράβαση των προβλεπομένων όρων για τη χορήγηση άδειας εργασίας, τιμωρείται με πρόστιμο ή με ποινή στερητική της ελευθερίας μέχρι δύο έτη.5.Το γεγονός ότι η παράβαση τελέστηκε εκ προθέσεως ή λόγω βαρείας αμέλειας, ότι αποκτήθηκε ή έγινε απόπειρα να αποκτηθεί οικονομικό όφελος μέσω της παραβάσεως για τον αυτουργό ή για τρίτους, ή το γεγονός ότι ο αλλοδαπός υπήκοος δεν έχει δικαίωμα παραμονής στη Δανία, θεωρούνται επιβαρυντικές περιστάσεις κατά την επιμέτρηση της ποινής δυνάμει της παραγράφου 4.
5Από το άρθρο 61 του ως άνω νόμου συνάγεται ότι μπορεί να καταλογιστεί ποινική ευθύνη και σε νομικά πρόσωπα, ήτοι, μεταξύ άλλων, και σε εταιρία.6Το άρθρο 33, σημείο 4, της bekendtgørelse nr. 270 om udlændinges adgang her til landet (κανονιστικής πράξεως 270 περί της εισόδου αλλοδαπών στην εθνική επικράτεια), της 22ας Μαρτίου 2010, όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης (στο εξής: κανονιστική πράξη περί αλλοδαπών), όριζε τα εξής:Απαλλάσσονται από την υποχρέωση κατοχής άδειας εργασίας οι ακόλουθοι αλλοδαποί υπήκοοι:
[…]
- 4)Προσωπικό που εργάζεται σε δανικά φορτηγά πλοία διεθνών μεταφορών που πραγματοποιούν, σε δανικούς λιμένες, μέχρι 25 ελλιμενισμούς ετησίως, οι οποίοι υπολογίζονται συνεχόμενα από το προηγούμενο έτος, ανεξάρτητα από το ημερολογιακό έτος, εφόσον για την εργασία αυτή απαιτείται άδεια εργασίας δυνάμει του άρθρου 13, παράγραφος 1, δεύτερη περίοδος, του νόμου περί αλλοδαπών.
[…]
7Το άρθρο 103 του Søloven (νόμου περί ναυτιλίας), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της κύριας δίκης (στο εξής: νόμος περί ναυτιλίας), ορίζει τα εξής:1.Οι συμπλοιοκτήτες ορίζουν τον διαχειριστή του ανήκοντος σε αυτούς πλοίου.2.Ως διαχειριστής μπορεί να οριστεί κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ανώνυμη εταιρία ή εταιρία περιορισμένης ευθύνης εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 1, παράγραφοι 2 και 3, αντιστοίχως.
8Κατά το άρθρο 104 του νόμου περί ναυτιλίας:Ο διαχειριστής δύναται, υπό την ιδιότητά του αυτή, να συνάπτει με τρίτα μέρη οποιαδήποτε νόμιμη δικαιοπραξία είθισται να συνάπτουν οι ναυτιλιακές εταιρίες. Ως εκ τούτου, ο διαχειριστής δύναται να διορίζει, να απολύει τον πλοίαρχο και να του δίνει εντολές, να συνάπτει τις συνήθεις ασφαλιστικές συμβάσεις και να εισπράττει τις απαιτήσεις της ναυτιλιακής εταιρίας. Ο διαχειριστής δεν δύναται να πωλεί ή να ενεχυριάζει τα πλοία ή να ναυλώνει τα πλοία για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο του ενός έτους, χωρίς ειδική πληρεξουσιότητα.
Για τους λόγους αυτούς, το Δικαστήριο (τέταρτο τμήμα) αποφαίνεται:Το άρθρο 49 ΣΛΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 79, παράγραφος 5, ΣΛΕΕ δεν αντιτίθεται σε ρύθμιση κράτους μέλους η οποία προβλέπει ότι υπήκοοι τρίτων χωρών που είναι μέλη του πληρώματος πλοίου το οποίο φέρει τη σημαία του εν λόγω κράτους μέλους και ανήκει, άμεσα ή έμμεσα, σε εταιρία εδρεύουσα σε άλλο κράτος μέλος πρέπει να διαθέτουν άδεια εργασίας στο πρώτο κράτος μέλος, εκτός εάν το εν λόγω πλοίο δεν έχει πραγματοποιήσει, κατά τη διάρκεια ενός έτους, περισσότερους από 25 ελλιμενισμούς στο δεύτερο κράτος μέλος.