<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-147/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CJ0147</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:935">EU:C:2020:935</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>10</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>10</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20201118">18.11.2020 r.</DATE> – Sprawa C‑147/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok trybunału</HT> (piąta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20201118">18 listopada 2020 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="STAR" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Własność intelektualna</KEYWORD><KEYWORD>Prawa pokrewne</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 92/100/EWG</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 8 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2006/115/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 8 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Publiczne odtwarzanie utworu audiowizualnego zawierającego fonogram lub zwielokrotnienie fonogramu</KEYWORD><KEYWORD>Jednorazowe godziwe wynagrodzenie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C‑147/19</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20190213">13 lutego 2019 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20190220">20 lutego 2019 r.</DATE>, w postępowaniu:</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación SA</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI),</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Artistas Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE),</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (piąta izba),</P><P>w składzie: E. Regan, prezes izby, M. Ilešič (sprawozdawca), E. Juhász, C. Lycourgos i I. Jarukaitis, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: E. Tanchev,</P><P>sekretarz: C. Strömholm, administratorka,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20200130">30 stycznia 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi, które przedstawili:</P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>w imieniu Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación SA – C. Aguilar Fernández, L.J. Vidal Calvo i M. González Gordon, abogados,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) – J.J. Marín López, abogado,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Artistas e Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE) – A. López Sánchez, abogado,</P></ITEM><?PAGE NO="2"?><ITEM><P>w imieniu rządu hiszpańskiego – początkowo A. Rubio González, następnie S. Jiménez García, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Europejskiej – É. Gippini Fournier i J. Samnadda, w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20200716">16 lipca 2020 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia <DATE ISO="19921119">19 listopada 1992 r.</DATE> w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="346" PAGE.FIRST="61" DATE.PUB="1992">Dz.U. 1992, L 346, s. 61</REF.DOC.OJ>) oraz art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="376" PAGE.FIRST="28" DATE.PUB="2006">Dz.U. 2006, L 376, s. 28</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między Atresmedia Corporación de Medios de Comunicación SA, przedsiębiorstwem będącym właścicielem kilku kanałów telewizyjnych (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>Atresmedią<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>), a Asociación de Gestión de Derechos Intelectuales (AGEDI) oraz Artistas Intérpretes o Ejecutantes, Sociedad de Gestión de España (AIE), organizacjami zarządzającymi, odpowiednio, prawami własności intelektualnej producentów fonogramów oraz prawami własności intelektualnej wykonawców, dotyczącego zapłaty przez Atresmedię jednorazowego godziwego wynagrodzenia z tytułu odtwarzania za pośrednictwem użytkowanych przez nią kanałów telewizyjnych utworów audiowizualnych zawierających fonogramy.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo międzynarodowe</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Konwencja wiedeńska o prawie traktatów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 31 ust. 2 lit. a) Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia <DATE ISO="19690523">23 maja 1969 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, vol. 1155, s. 331), głosi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Dla celów interpretacji traktatu kontekst obejmuje, oprócz tekstu, łącznie z jego wstępem i załącznikami:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>każde porozumienie dotyczące traktatu osiągnięte między wszystkimi stronami w związku z zawarciem traktatu;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Konwencja rzymska</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>Unia Europejska nie jest stroną międzynarodowej Konwencji o ochronie wykonawców, producentów fonogramów oraz organizacji nadawczych sporządzonej w Rzymie w dniu <DATE ISO="19611026">26 października 1961 r.</DATE> (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>konwencją rzymską<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>). Stronami tej konwencji są natomiast jej wszystkie państwa członkowskie, z wyjątkiem Republiki Malty.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>Artykuł 3 wspomnianej konwencji stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>W rozumieniu niniejszej konwencji poniższe terminy oznaczają:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> – wyłącznie dźwiękowe utrwalenie dźwięków danego wykonania lub innych dźwięków;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>e)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>zwielokrotnienie<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00AB" ID="QE0006"/> – wykonanie jednego lub więcej egzemplarzy utrwalenia;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">WPPT</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="19961220">20 grudnia 1996 r.</DATE> Światowa Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) przyjęła traktat WIPO o prawie autorskim oraz traktat WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>WPPT<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>). Oba te traktaty zostały zatwierdzone w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2000/278/WE z dnia <DATE ISO="20000316">16 marca 2000 r.</DATE> w sprawie zatwierdzenia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Traktatu WIPO o prawach autorskich oraz Traktatu WIPO o artystycznych wykonaniach i fonogramach (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="089" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2000">Dz.U. 2000, L 89, s. 6</REF.DOC.OJ>) i w odniesieniu do Unii weszły w życie w dniu <DATE ISO="20100314">14 marca 2010 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 2 lit. b) WPPT stanowi:</TXT><P><ALINEA><P>„Do celów niniejszego traktatu:</P><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="00AB" ID="QE0008"/> oznacza utrwalenie dźwięków artystycznego wykonania lub innych dźwięków lub reprezentacji dźwięków, w inny sposób niż w formie utrwalenia włączonego do utworu kinematograficznego lub audiowizualnego;</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Konferencja dyplomatyczna o niektórych aspektach prawa autorskiego i praw pokrewnych z dnia <DATE ISO="19961220">20 grudnia 1996 r.</DATE> przyjęła uzgodnioną deklarację dotyczącą art. 2 ust. b) WPPT, w myśl której:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Przyjmuje się, że definicja fonogramu zawarta w art. 2 lit. b) nie oznacza, iż prawa do fonogramu zostają w jakikolwiek sposób naruszone wskutek włączenia fonogramu do utworu kinematograficznego lub audiowizualnego<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo Unii</HT></HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 92/100</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Motywy siódmy i dziesiąty dyrektywy 92/100 głosiły:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>w celu umożliwienia wykonywania działalności twórcom i wykonawcom konieczne są dla nich stosowne dochody stanowiące podstawę dla dalszej pracy twórczej i artystycznej, a inwestycje konieczne w szczególności w przypadku producentów fonogramów i filmów są szczególnie wysokie<?PAGE NO="4"?> i ryzykowne; możliwość zapewnienia tego rodzaju dochodów oraz zwrócenia się tego typu inwestycji może być efektywnie zagwarantowana jedynie poprzez stosowną ochronę prawną każdego zainteresowanego właściciela praw;</P><P>[…]</P><P>zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich powinno odbywać się w taki sposób, aby nie stały one w sprzeczności z umowami międzynarodowymi, na których oparte są w wielu państwach członkowskich prawa autorskie i prawa pokrewne<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Artykuł 8 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>Nadawanie i odtwarzanie publiczne<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, stanowił w ust. 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Państwa członkowskie ustanawiają prawo w celu zapewnienia wypłaty jednorazowego godziwego wynagrodzenia płatnego przez użytkownika, jeżeli fonogram odtworzony do celów handlowych lub powielenie [zwielokrotnienie] takiego fonogramu zostanie użyte do nadania przez środki bezprzewodowe lub w jakikolwiek sposób odtworzone publicznie, oraz zapewnia jego podział między wykonawców i producentów fonogramów. W braku porozumienia w tej sprawie między wykonawcami i producentami fonogramów państwo członkowskie może określić warunki podziału wynagrodzenia<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>Dyrektywa Rady 92/100 została skodyfikowana i uchylona dyrektywą 2006/115.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2001/29/WE</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Artykuł 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010522">22 maja 2001 r.</DATE> w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="167" PAGE.FIRST="10" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, L 167, s. 10</REF.DOC.OJ>; sprostowania: <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="216" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 216, s. 24</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="263" PAGE.FIRST="15" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 263, s. 15</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="033" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 33, s. 9</REF.DOC.OJ>), zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>Prawo do zwielokrotniania utworu<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>Państwa członkowskie przewidują wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania bezpośredniego lub pośredniego, tymczasowego lub stałego zwielokrotniania utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>dla autorów – w odniesieniu do ich utworów;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>dla artystów wykonawców – w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>dla producentów fonogramów – w odniesieniu do ich fonogramów;</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2006/115</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>Motywy 5 i 7 dyrektywy 2006/115 głoszą:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>(5)</NO.P><TXT>W celu umożliwienia wykonywania działalności twórcom i wykonawcom konieczne są dla nich stosowne dochody stanowiące podstawę dla dalszej pracy twórczej i artystycznej, a inwestycje konieczne w szczególności w przypadku producentów fonogramów i filmów są szczególnie wysokie i ryzykowne. Możliwość zapewnienia tego rodzaju dochodów oraz zwrócenia się tego typu inwestycji może być efektywnie zagwarantowana jedynie poprzez stosowną ochronę prawną każdego zainteresowanego właściciela praw.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><?PAGE NO="5"?><CONSID><NP><NO.P>(7)</NO.P><TXT>Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich powinno odbywać się w taki sposób, aby nie stały one w sprzeczności z umowami międzynarodowymi, na których oparte są w wielu państwach członkowskich prawa autorskie i prawa pokrewne<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Brzmienie art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 powiela brzmienie art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Prawo hiszpańskie</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Artykuł 108 ust. 4 Real Decreto Legislativo 1/1996, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de Propiedad Intelectual, regulalariando, aclarando y armonizando las disposiciones legales vigentes sobre la materia (królewskiego dekretu ustawodawczego 1/1996 zatwierdzającego tekst jednolity ustawy – prawo własności intelektualnej, który ustanawia, doprecyzowuje i harmonizuje przepisy ustawowe regulujące tę dziedzinę) z dnia <DATE ISO="19960412">12 kwietnia 1996 r.</DATE> (BOE nr 97 z dnia <DATE ISO="19960422">22 kwietnia 1996 r.</DATE>, s. 14369) w brzmieniu obowiązującym w sporze rozpatrywanym w postępowaniu głównym (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>LPI<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>), stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Użytkownicy fonogramu opublikowanego w celach handlowych lub zwielokrotnienia tego fonogramu wykorzystywanego w celu jakiegokolwiek odtworzenia publicznego są zobowiązani do zapłaty jednorazowego godziwego wynagrodzenia wykonawcom i producentom fonogramów, między których dzieli się to wynagrodzenie. W razie braku pomiędzy nimi umowy w przedmiocie podziału wynagrodzenia będzie on dokonywany w częściach równych […]<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Artykuł 114 ust. 1 LPI przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>Przez <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="00AB" ID="QE0019"/> rozumie się każde wyłącznie dźwiękowe utrwalenie wykonania utworu lub innych dźwięków<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Artykuł 116 ust. 2 LPI, ujęty w tytule regulującym prawa producentów fonogramów, powiela brzmienie art. 108 ust. 4 tego aktu.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie główne i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100729">29 lipca 2010 r.</DATE> AGEDI i AIE wytoczyły przed Juzgado de lo Mercantil núm. 4 Bis de Madrid (sądem gospodarczym 4 Bis w Madrycie, Hiszpania) powództwo przeciwko Atresmedii o zasądzenie od tej spółki odszkodowania za publiczne odtwarzanie fonogramów opublikowanych w celach handlowych lub zwielokrotnień tych fonogramów, które miały miejsce w okresie od dnia <DATE ISO="20030601">1 czerwca 2003 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20091231">31 grudnia 2009 r.</DATE> za pośrednictwem użytkowanych przez Atresmedię kanałów telewizyjnych oraz za nieautoryzowane zwielokrotnienia fonogramów dokonane na użytek tych publicznych odtworzeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Juzgado de lo Mercantil de Madrid (sąd gospodarczy w Madrycie) oddalił to powództwo jako bezzasadne, wobec czego AGEDI i AIE wniosły apelację od wyroku tego sądu do Audiencia Provincial de Madrid (sądu okręgowego w Madrycie, Hiszpania), który uchylił wyrok i uwzględnił w całości ich żądania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Atresmedia wniosła skargę kasacyjną od wyroku Audiencia Provincial de Madrid (sądu okręgowego w Madrycie) do sądu odsyłającego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>Sąd odsyłający wyjaśnia, że skarga dotyczy wyłącznie kwestii, czy publiczne odtwarzanie utworów audiowizualnych dokonane przez Atresmedię za pośrednictwem użytkowanych przez nią kanałów telewizyjnych daje podstawę do jednorazowego godziwego wynagrodzenia, uregulowanego w prawie hiszpańskim w art. 108 ust. 4 i art. 116 ust. 2 LPI, który w prawie Unii odpowiada art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115. Wspomniany sąd wskazuje w szczególności, że<?PAGE NO="6"?> musi ustalić, czy z chwilą włączenia opublikowanego w celach handlowych fonogramu lub zwielokrotnienia takiego fonogramu do nagrania audiowizualnego zawierającego utrwalenie utworu audiowizualnego lub też <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>zsynchronizowania<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> z takim nagraniem zainteresowanym wykonawcom oraz producentom fonogramów przysługuje prawo do takiego jednolitego godziwego wynagrodzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Sąd ten dodaje, że ponieważ AGEDI i AIE żądają od Atresmedii odszkodowania z tytułu publicznego odtwarzania utworów audiowizualnych w okresie od dnia <DATE ISO="20030601">1 czerwca 2003 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20091231">31 grudnia 2009 r.</DATE>, zastosowanie rationae temporis do sporu rozpatrywanym w postępowaniu głównym mają zarówno dyrektywa 92/100, jak i dyrektywa 2006/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Tribunal Supremo (sąd najwyższy, Hiszpania) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>1)</NO.P><TXT>Czy pojęcie <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>zwielokrotnienia fonogramu opublikowanego w celach handlowych<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00AB" ID="QE0022"/> zawarte w art. 8 ust. 2 dyrektyw 92/100 […] i 2006/115 […] obejmuje zwielokrotnienie opublikowanego w celach handlowych fonogramu w nagraniu audiowizualnym zawierającym utrwalenie utworu audiowizualnego?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia na pytanie wcześniejsze odpowiedzi twierdzącej: czy do zapłaty jednorazowego godziwego wynagrodzenia przewidzianego w art. 8 ust. 2 tych dyrektyw jest zobowiązany podmiot będący nadawcą telewizyjnym, który wykorzystuje w celu jakiegokolwiek publicznego odtwarzania nagranie audiowizualne zawierające utrwalenie utworu kinematograficznego lub audiowizualnego, w którym został zwielokrotniony fonogram opublikowany w celach handlowych?<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Na wstępie należy zauważyć, że w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym jest bezsporne, iż opublikowane w celach handlowych fonogramy lub zwielokrotnienia tych fonogramów zostały włączone do nagrań audiowizualnych zawierających utrwalenie utworów audiowizualnych, przy czym owe nagrania audiowizualne zostały następnie publicznie odtworzone za pośrednictwem kanałów telewizyjnych użytkowanych przez Atresmedię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>W tym względzie pytania sądu odsyłającego nie dotyczą zwielokrotniania takich fonogramów, do którego dochodziło w momencie ich włączenia do wspomnianych nagrań audiowizualnych. Sąd ten wyjaśnia bowiem, że owo włączenie nastąpiło za zgodą zainteresowanych podmiotów praw oraz w zamian za wynagrodzenie wypłacane tym podmiotom praw zgodnie z obowiązującymi umowami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W związku z tym wspomniany sąd zmierza do ustalenia, czy w przypadku późniejszego publicznego odtworzenia takich nagrań audiowizualnych zainteresowani wykonawcy i producenci fonogramów powinni otrzymać jednorazowe godziwe wynagrodzenie przewidziane w art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 i w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy stwierdzić, że poprzez swoje pytania, które należy rozpatrzyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku publicznego odtworzenia nagrania audiowizualnego zawierającego utrwalenie utworu audiowizualnego, do którego włączono fonogram lub zwielokrotnienie takiego fonogramu, użytkownik winien zapłacić jednorazowe godziwe wynagrodzenie, o którym mowa w tych przepisach.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 państwa członkowskie ustanawiają prawo do jednorazowego godziwego wynagrodzenia płatnego przez użytkownika, jeżeli fonogram opublikowany w celach handlowych lub powielony egzemplarz takiego fonogramu zostaną użyte do nadania przez środki bezprzewodowe lub w jakikolwiek sposób odtworzone publicznie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Jak Trybunał miał już okazję przypomnieć, wspomniane wynagrodzenie stanowi świadczenie wzajemne za wykorzystanie fonogramu komercyjnego w ramach takiego nadawania lub publicznego odtwarzania (zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030206">6 lutego 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>SENA</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑245/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:68">EU:C:2003:68</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050714">14 lipca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lagardère Active Broadcast</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑192/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:475">EU:C:2005:475</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Przepisy te przyznają zatem osobom, do których się odnoszą, prawo o charakterze kompensacyjnym, które powstaje w związku z nadaniem lub publicznym odtworzeniem wykonania utworu utrwalonego na opublikowanym w celach handlowych fonogramie lub na zwielokrotnieniu takiego fonogramu (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200908">8 września 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Recorded Artists Actors Performers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:677">EU:C:2020:677</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy ustalić, czy nagranie audiowizualne zawierające utrwalenie utworu audiowizualnego takiego jak ten, o którym mowa w pkt 27 niniejszego wyroku, należy uznać za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>zwielokrotnianie tego fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/> w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 lub art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ani dyrektywy 92/100 i 2006/115, ani inne dyrektywy Unii z zakresu prawa autorskiego nie definiują pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> ani nie zawierają wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich dla określenia zakresu tego pojęcia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem treści przepisu prawa Unii, który nie zawiera wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich, dla określenia jego znaczenia i zakresu należy zwykle nadać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, którą należy ustalić przy uwzględnieniu brzmienia danego przepisu, jego kontekstu, a w szczególności jego genezy i prawa międzynarodowego, a także celu uregulowania, którego przepis ten stanowi część (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200908">8 września 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Recorded Artists Actors Performers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:677">EU:C:2020:677</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że przepisy dyrektyw 92/100 i 2006/115 należy interpretować w świetle prawa międzynarodowego, a w szczególności – jak zostało wyraźnie przypomniane w motywie dziesiątym dyrektywy 92/100 i w motywie 7 dyrektywy 2006/115 – w świetle postanowień umów międzynarodowych, których wykonaniu służą te akty (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200908">8 września 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Recorded Artists Actors Performers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:677">EU:C:2020:677</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Tymczasem, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 36 opinii, z uzasadnienia wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu [COM(90) 586 wersja ostateczna], który poprzedzał przyjęcie dyrektywy 92/100, wynika, że w świetle okoliczności, iż użyte w tej dyrektywie pojęcia mają podstawowe znaczenie w dziedzinie prawa autorskiego i praw pokrewnych oraz że ich znaczenie zostało już w dużej mierze pośrednio zharmonizowane w umowach międzynarodowych, na użytek tej dyrektywy należy odnosić się do pojęć figurujących zwłaszcza w konwencji rzymskiej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Wprawdzie Unia nie jest stroną tej konwencji, w związku z czym jej postanowienia nie stanowią części jej porządku prawnego, niemniej jednak Trybunał miał już okazję przypomnieć, że konwencja rzymska wywiera w Unii skutki pośrednie (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>SCF</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:140">EU:C:2012:140</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Zgodnie z brzmieniem art. 3 lit. b) konwencji rzymskiej pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/> zostało zdefiniowane jako każde <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>wyłącznie dźwiękowe<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> utrwalenie dźwięków wykonania utworu lub innych dźwięków. Wynika stąd, że pojęcie to nie obejmuje utrwalania obrazów i dźwięków, ponieważ takie utrwalenie nie może zostać uznane za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>wyłącznie dźwiękowe<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Należy ponadto przypomnieć, że pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> zawarte w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115, który zastąpił bez zmian art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100, należy interpretować w zgodzie z równoważnym mu pojęciem zawartym w WPPT [zob. podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Phonographic Performance (Ireland)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑162/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:141">EU:C:2012:141</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0058">58</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200908">8 września 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Recorded Artists Actors Performers</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑265/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:677">EU:C:2020:677</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>], z uwagi na to, że postanowienia tego traktatu stanowią integralną część porządku prawnego Unii, a zatem mają w niej zastosowanie (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120315">15 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>SCF</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑135/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:140">EU:C:2012:140</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0039">39</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Tymczasem zgodnie z art. 2 lit. b) WPPT <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>fonogramem<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> jest <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>utrwalenie dźwięków artystycznego wykonania lub innych dźwięków lub reprezentacji dźwięków, w inny sposób niż w formie utrwalenia włączonego do utworu kinematograficznego lub audiowizualnego<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>W tym względzie z <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>Przewodnika po traktatach o prawie autorskim i prawach pokrewnych sporządzonych pod egidą WIPO<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, będącego dokumentem o charakterze interpretacyjnym opracowanym przez WIPO, który mimo braku mocy wiążącej jest pomocny w interpretacji WPPT [zob. analogicznie, w odniesieniu do Przewodnika po konwencji berneńskiej o ochronie dzieł literackich i artystycznych (akt paryski z dnia <DATE ISO="19710724">24 lipca 1971 r.</DATE>), w brzmieniu zmienionym w dniu <DATE ISO="19790928">28 września 1979 r.</DATE>, wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111004">4 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Football Association Premier League i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑403/08 i C‑429/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:631">EU:C:2011:631</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0201">201</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo], wynika, że WPPT zaktualizował definicję <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, o której mowa w art. 3 lit. b) konwencji rzymskiej, w szczególności w ten sposób, że „w przypadkach, w których utrwalenie audiowizualne nie ma statusu utworu, za <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00AB" ID="QE0034"/> uznaje się utrwalenie dźwięków wykonania lub innych dźwięków lub reprezentacji dźwięków zawartych w takim utrwaleniu audiowizualnym, na co zwrócił również uwagę rzecznik generalny w pkt 50 opinii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Należy zatem uznać, że zarówno brzmienie art. 2 lit. b) WPPT, jak i dokument, o którym mowa w poprzednim punkcie, wykluczają możliwość, by utrwalenie dźwięków zawarte w utworze kinematograficznym lub innym utworze audiowizualnym wchodziło w zakres pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/> w rozumieniu tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Prawdą jest, jak podkreślili AGEDI i AIE oraz rząd hiszpański, że w myśl uzgodnionej deklaracji dotyczącej art. 2 lit. b) WPPT przyjętej przez konferencję dyplomatyczną o niektórych aspektach prawa autorskiego i praw pokrewnych z dnia <DATE ISO="19961220">20 grudnia 1996 r.</DATE>, która zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. a) konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów stanowi istotny element wykładni tego przepisu, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>definicja fonogramu zawarta w art. 2 lit. b) nie oznacza, iż prawa do fonogramu zostają w jakikolwiek sposób naruszone wskutek włączenia fonogramu do utworu kinematograficznego lub audiowizualnego<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Ta uzgodniona deklaracja nie podważa jednak powyższych rozważań.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Z deklaracji tej można bowiem wywnioskować, że stając się częścią utworu kinematograficznego lub innego utworu audiowizualnego, włączony do takiego utworu fonogram traci status <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, przy czym okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na przysługujące z tytułu tego fonogramu prawa w wypadku jego wykorzystania bez związku z tym utworem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>Wykładnię tę potwierdza zresztą dokument, o którym mowa w pkt 40 niniejszego wyroku, z którego wynika, że w tej samej uzgodnionej deklaracji wyjaśniono, iż <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>wykorzystanie fonogramów w [utworze kinematograficznym lub innym utworze audiowizualnym] może mieć miejsce wyłącznie na podstawie<?PAGE NO="9"?> odpowiednich umów, należycie uwzględniających prawa producentów fonogramów przewidzianych w [WPPT]. W wypadku ponownego wykorzystania fonogramu w sposób niezależny od utworu audiowizualnego fonogramy zachowują status fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, po pierwsze, w pkt 25 niniejszego wyroku wskazano już, że włączenie fonogramów rozpatrywanych w postępowaniu głównym do utworów audiowizualnych nastąpiło za zgodą zainteresowanych podmiotów praw autorskich i w zamian za wynagrodzenie wypłacane tym ostatnim zgodnie z obowiązującymi umowami. Po drugie, nie ma informacji, aby doszło do ponownego wykorzystania tych fonogramów w sposób niezależny od utworu audiowizualnego, do którego zostały włączone.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy uznać, że nagranie audiowizualne zawierające utrwalenie utworu audiowizualnego nie może być uznane za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 lub art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, odnosząc się do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>zwielokrotnienia fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/> w rozumieniu tych przepisów, które nie zostało zdefiniowane we wspomnianych dyrektywach, które to akty zresztą nie zawierają wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich w celu określenia jego zakresu, należy zauważyć, że art. 3 lit. e) konwencji rzymskiej, który należy uwzględnić z powodów przedstawionych w pkt 34–36 niniejszego wyroku, definiuje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>zwielokrotnianie<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>wykonanie jednego lub więcej egzemplarzy utrwalenia<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Należy jednak stwierdzić, że jak w istocie wskazał rzecznik generalny w pkt 71 opinii, definicja ta obejmuje czynność zwielokrotnienia danego utrwalenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Owa czynność, która jest przedmiotem prawa o charakterze prewencyjnym, o którym mowa w art. 2 dyrektywy 2001/29, nie jest objęta przepisami zawartymi w art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115, które nie ustanawiają prawa o charakterze prewencyjnym, lecz prawo o charakterze kompensacyjnym, które, jak przypomniano w pkt 30 niniejszego wyroku, powstaje w związku z publicznym odtworzeniem wykonania utworu utrwalonego na fonogramie lub na jego zwielokrotnieniu, przy czym w kontekście wspomnianych przepisów owo zwielokrotnienie należy rozumieć jako egzemplarz fonogramu powstały wskutek zwielokrotnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>Tymczasem skoro z powodów wskazanych w pkt 34–41 niniejszego wyroku nagranie audiowizualne zawierające utrwalenie utworu audiowizualnego nie może zostać uznane za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 lub art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115, to z tych samych powodów takie zwielokrotnienie nie może stanowić egzemplarza tego fonogramu, a zatem nie może być objęte zakresem pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>zwielokrotnienia<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> fonogramu w rozumieniu tych przepisów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>W tych okolicznościach należy uznać, że nagranie audiowizualne zawierające utrwalenie utworu audiowizualnego nie może być uznane za <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>fonogram<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/> lub <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>zwielokrotnienie takiego fonogramu<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 lub art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Wynika z tego, że publiczne odtworzenie takiego nagrania nie uprawnia do otrzymania wynagrodzenia przewidzianego w tych przepisach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>Należy dodać, że taka wykładnia nie narusza celów dyrektywy 92/100 lub dyrektywy 2006/115, wskazanych, odpowiednio, w motywie siódmym dyrektywy 92/100 i w motywie 5 dyrektywy 2006/115, które mają zapewnić twórcom i wykonawcom podstaw dla dalszej pracy twórczej i artystycznej poprzez zapewnienie im zharmonizowanej ochrony prawnej, która gwarantuje możliwość uzyskania stosownych dochodów i zwrotu inwestycji, a tym samym pozwala osiągnąć odpowiednią równowagę między interesem wykonawców i producentów fonogramów polegającym na otrzymaniu wynagrodzenia<?PAGE NO="10"?> z tytułu nadawania określonego fonogramu a interesem osób trzecich w postaci możliwości nadawania tych fonogramów lub ich publicznego odtwarzania na rozsądnych warunkach (zob. podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20030206">6 lutego 2003 r.</DATE>, <NAME.CASE>SENA</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑245/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2003:68">EU:C:2003:68</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym cele te muszą być bowiem realizowane poprzez zawarcie, w związku z włączeniem fonogramów lub zwielokrotnień fonogramów do danych utworów audiowizualnych, odpowiednich umów między podmiotami praw do fonogramów a producentami takich utworów, przewidujących wynagrodzenie z tytułu praw pokrewnych do fonogramów w związku z takim włączeniem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>W świetle wszystkich powyższych rozważań na zadane pytania należy udzielić następującej odpowiedzi: art. 8 ust. 2 dyrektywy 92/100 i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku publicznego odtworzenia nagrania audiowizualnego zawierającego utrwalenie utworu audiowizualnego, do którego włączono fonogram lub zwielokrotnienie fonogramu, użytkownik nie musi płacić jednorazowego godziwego wynagrodzenia, o którym mowa w tych przepisach.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia <DATE ISO="19921119">19 listopada 1992 r.</DATE> w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20061212">12 grudnia 2006 r.</DATE> w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku publicznego odtworzenia nagrania audiowizualnego zawierającego utrwalenie utworu audiowizualnego, do którego włączono fonogram lub zwielokrotnienie fonogramu, użytkownik nie musi płacić jednorazowego godziwego wynagrodzenia, o którym mowa w tych przepisach.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>