<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2005NLA.0400275301.case.xml"><NO.CASE>C-6/03</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62003J0006</NO.CELEX><NO.SEQ>0007.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>2777</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>2800</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>24</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ARREST VAN <DATE ISO="20050414">14. 4. 2005</DATE> — ZAAK C-6/03</LEFT><RIGHT>DEPONIEZWECKVERBAND EITERKÖPFE</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Arrest van het Hof</HT> (Eerste kamer)</P><P><DATE ISO="20050414">14 april 2005</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Prutestaal: Puits.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>In zaak C-6/03,</P><P>betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Verwaltungsgericht Koblenz (Duitsland) bij beslissing van <DATE ISO="20021204">4 december 2002</DATE>, ingekomen bij het Hof op <DATE ISO="20030108">8 januari 2003</DATE>, in de procedure</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Deponiezwekverband Eiterköpfe</P></PLAINTIFS><AGAINST>tegen</AGAINST><DEFENDANTS><P>Land Rheinland-Pfalz,</P></DEFENDANTS></PARTIES><P>wijst</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>HET HOF VAN JUSTITIE (Eerste kamer),</P><P>samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), M. Ilešič en E. Levits, rechters,</P><?PAGE NO="I-2778"?><P>advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer,</P><P>griffier: K. Sztranc, administrateur,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>gezien de stukken en na de terechtzitting op <DATE ISO="20040915">15 september 2004</DATE>,</VISA></GR.VISA><GR.CONSID><CONSID><P>gelet op de opmerkingen van:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>het Deponiezweckverband Eiterköpfe, vertegenwoordigd door W. Klett, G. Moesta en A. Oexle, Rechtsanwälte,</P></ITEM><ITEM><P>het Land Rheinland-Pfalz, vertegenwoordigd door P. Delorme als gemachtigde, bijgestaan door D. Seilner, Rechtsanwalt,</P></ITEM><ITEM><P>de Duitse regering, vertegenwoordigd door W.-D. Plessing, M. Lumma en A. Tiemann als gemachtigden,</P></ITEM><ITEM><P>de Nederlandse regering, vertegenwoordigd door H. G. Sevenster als gemachtigde,</P></ITEM><ITEM><P>de Oostenrijkse regering, vertegenwoordigd door E. Riedl en M. Hauer als gemachtigden,</P></ITEM><?PAGE NO="I-2779"?><ITEM><P>de Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door U. Wölker en M. Konstantinidis als gemachtigden,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>gehoord de conclusie van de advocaatgeneraal ter terechtzitting van <DATE ISO="20041130">30 november 2004</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL><P>het navolgende</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Arrest</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 5 van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van <DATE ISO="19990426">26 april 1999</DATE> betreffende het storten van afvalstoffen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="182" DATE.PUB="1999" PAGE.FIRST="1">PB L 182, blz. 1</REF.DOC.OJ>; hierna: <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>richtlijn<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>), alsmede van artikel 176 EG en het evenredigheidsbeginsel.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen de vereniging Deponiezweckverband Eiterköpfe (hierna: <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Deponiezweckverband<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>) en het Land Rheinland-Pfalz inzake een vergunning om een stortplaats te exploiteren.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2780"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Het rechtskader</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Het gemeenschapsrecht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>In het kader van het milieubeleid van de Gemeenschap bepaalt artikel 176 EG:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>De beschermende maatregelen die worden vastgesteld uit hoofde van artikel 175, beletten niet dat een lidstaat verdergaande beschermingsmaatregelen handhaaft en treft. Zulke maatregelen moeten verenigbaar zijn met dit Verdrag. Zij worden ter kennis van de Commissie gebracht.<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>De richtlijn is vastgesteld op basis van artikel 130 S, lid 1, van het EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 175, lid 1, EG).</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Artikel 1, lid 1, van de richtlijn luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>Teneinde te voldoen aan de voorschriften van richtlijn 75/442/EEG, inzonderheid de artikelen 3 en 4, heeft deze richtlijn ten doel middels strenge operationele en technische voorschriften inzake afvalstoffen en stortplaatsen te voorzien in maatregelen, procedures en richtsnoeren om negatieve gevolgen van het storten van afvalstoffen voor het milieu, in het bijzonder de verontreiniging van<?PAGE NO="I-2781"?> oppervlaktewater, grondwater, bodem en lucht, en voor het wereldwijde milieu, ook door het broeikaseffect, alsmede elk risico dat daar tijdens de gehele levensduur van de stortplaats uit voortvloeit voor de volksgezondheid, te voorkomen of zoveel mogelijk te verminderen.<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Volgens artikel 2, sub a, van de richtlijn wordt onder <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>afvalstoffen<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/> verstaan alle stoffen en voorwerpen die vallen onder richtlijn 75/442/EEG van de Raad van <DATE ISO="19750715">15 juli 1975</DATE> betreffende afvalstoffen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="194" DATE.PUB="1975" PAGE.FIRST="39">PB L 194, biz. 39</REF.DOC.OJ>). Deze laatste richtlijn definieert in artikel 1, sub a, ervan <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>afvalstoffen<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/> als <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>elke stof of elk voorwerp waarvan de houder zich ontdoet of zich moet ontdoen krachtens de geldende nationale bepalingen<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Artikel 2 sub b, van de richtlijn definieert <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>stedelijk afval<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/> als <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>huishoudelijk afval, alsmede andere afvalstoffen die gezien hun aard of samenstelling met huishoudelijk afval kunnen worden gelijkgesteld [...]<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Volgens artikel 2, sub m, van de richtlijn worden onder <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>biologisch afbreekbare afvalstoffen<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> verstaan <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>afvalstoffen die aëroob of anaëroob kunnen worden afgebroken, zoals voedsel- en tuinafval, en papier en karton [...]<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Artikel 3, lid 1, van de richtlijn luidt als volgt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>De lidstaten passen deze richtlijn toe op elke stortplaats als omschreven in artikel 2, onder g<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/>.</P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-2782"?><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Artikel 5, leden 1 en 2, van de richtlijn bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>1.</NO.P><TXT>De lidstaten ontwikkelen uiterlijk twee jaar na de in artikel 18, lid 1, bedoelde datum een nationale strategie voor de vermindering van de naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbare afvalstoffen en stellen de Commissie van die strategie in kennis. De strategie dient maatregelen te omvatten ter verwezenlijking van de in lid 2 vermelde doelstellingen door middel van met name hergebruik, compostering, productie van biogas of terugwinning van materialenenergie. [...]</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>De strategie dient het volgende te garanderen:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>uiterlijk vijf jaar na de in artikel 18, lid 1, bedoelde datum wordt het naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbaar stedelijk afval verminderd tot 75 gewichtsprocent van de totale hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval, geproduceerd in 1995 of in het laatste jaar voor 1995 waarvoor gestandaardiseerde Eurostat-gegevens beschikbaar zijn;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>uiterlijk acht jaar na de in artikel 18, lid 1, bedoelde datum wordt het naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbaar stedelijk afval verminderd tot 50 gewichtsprocent van de totale hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval, geproduceerd in 1995 of in het laatste jaar voor 1995 waarvoor gestandaardiseerde Eurostat-gegevens beschikbaar zijn;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>uiterlijk vijftien jaar na de in artikel 18, lid 1, bedoelde datum wordt het naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbaar stedelijk afval verminderd<?PAGE NO="I-2783"?> tot 35 gewichtsprocent van de totale hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval, geproduceerd in 1995 of in het laatste jaar voor 1995 waarvoor gestandaardiseerde Eurostat-gegevens beschikbaar zijn.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[...]<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/></P></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Artikel 6, sub a, van de richtlijn preciseert:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>De lidstaten treffen maatregelen om ervoor te zorgen dat:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>alleen behandelde afvalstoffen worden gestort. Deze bepaling behoeft niet van toepassing te zijn op inerte afvalstoffen waarvan de behandeling technisch niet realiseerbaar is of op andere afvalstoffen waarvoor een dergelijke behandeling niet tot de verwezenlijking van de in artikel 1 vermelde doelstellingen van de richtlijn bijdraagt door vermindering van de hoeveelheid afvalstoffen of de gevaren voor de volksgezondheid dan wel het milieu.<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>De in artikel 18, lid 1, van de richtlijn bepaalde datum waarnaar artikel 5 van de richtlijn verwijst, is <DATE ISO="20010716">16 juli 2001</DATE>. Het is de datum waarop de lidstaten uiterlijk zijn gehouden de richtlijn in hun nationale recht om te zetten.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2784"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Het nationale recht</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>De Verordnung über die umweltverträgliche Ablagerung von Siedlungsabfällen (verordening inzake het milieuvriendelijk storten van stedelijk afval) van <DATE ISO="20010220">20 februari 2001</DATE> (BGBl. 2001 I, blz. 305; hierna: <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>Verordnung van 2001<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/>) is vastgesteld met het oog op de omzetting van de richtlijn in Duits recht.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>§ 2, punt 1, van de Verordnung van 2001 definieert <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>stedelijk afval<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/> als <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>huishoudelijk afval, alsmede andere afvalstoffen die gezien hun aard of samenstelling met huishoudelijk afval kunnen worden gelijkgesteld<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>§ 2, punt 2, van de Verordnung van 2001 definieert <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>afval dat als stedelijk afval kan worden gestort<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/> als <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="201E"/>afval dat, wegens de aard of de samenstelling ervan, kan worden verwijderd met of als stedelijk afval, onder meer afvalslib afkomstig van stations voor de zuivering van stedelijk afvalwater of afvalwater van een vergelijkbaar lage vervuilingsgraad, rioolslib, afval van waterzuiveringsstations, slib afkomstig van waterzuivering, bouwafval en afval dat specifiek van productie afkomstig is [...]<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="201D"/></TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>§ 3, lid 3, van de Verordnung van 2001 bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201E"/>Stedelijk afval en afval in de zin van § 2, punt 2, met uitzondering van mechanischbiologisch behandeld afval, mag alleen worden gestort indien het voldoet aan de overeenkomstige indelingscriteria van bijlage 1 voor de stortplaatsklassen I of II.<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-2785"?><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>§ 4, lid 1, van de Verordnung van 2001 bepaalt:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="201E"/>Mechanisch-biologisch behandeld afval mag alleen worden gestort indien</P><P>[...]</P><P>het afval aan de indelingscriteria van bijlage 2 [...] voldoet.<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="201D"/></P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Bijlage 1 bij de Verordnung van 2001 bepaalt dat bij de indeling van afval over de stortplaatsen de volgende indelingswaarden moeten worden geëerbiedigd:</TXT><P><TBL NO.SEQ="001" COLS="4"><CORPUS><ROW TYPE="HEADER"><CELL COL="1" TYPE="HEADER">Nr.</CELL><CELL COL="2" TYPE="HEADER">Parameters</CELL><CELL COL="3" TYPE="HEADER" COLSPAN="2">Indelingswaarden</CELL></ROW><ROW TYPE="HEADER"><CELL COL="1" TYPE="HEADER"><IE/></CELL><CELL COL="2" TYPE="HEADER"><IE/></CELL><CELL COL="3" TYPE="HEADER">Stortplaalsklasse I</CELL><CELL COL="4" TYPE="HEADER">Storlplaals-klasse II</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">2</CELL><CELL COL="2">organisch gedeelte van de droge rest van de oorspronkelijke substantie</CELL><CELL COL="3"><IE/></CELL><CELL COL="4"><IE/></CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">2.01</CELL><CELL COL="2">bepaald aan de hand van het gloeiverlies</CELL><CELL COL="3">3 massaprocent</CELL><CELL COL="4">&lt; 5 massaprocent</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">2.02</CELL><CELL COL="2">bepaald aan de hand van de TOK (totale hoeveelheid organische koolstof)</CELL><CELL COL="3">&lt; 1 massaprocent</CELL><CELL COL="4">&lt; 3 massaprocent</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">4</CELL><CELL COL="2">eluaatcriteria</CELL><CELL COL="3"><IE/></CELL><CELL COL="4"><IE/></CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">4.03</CELL><CELL COL="2">TOK</CELL><CELL COL="3">&lt; 20 mg/l</CELL><CELL COL="4">&lt; 100 mg/l</CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></NP><?PAGE NO="I-2786"?><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Bijlage 2 bij de Verordnung van 2001 bepaalt dat bij de indeling van mechanischbiologisch voorbehandeld afval over de stortplaatsen de volgende indelingswaarden moeten worden geëerbiedigd:</TXT><P><TBL NO.SEQ="002" COLS="3"><CORPUS><ROW TYPE="HEADER"><CELL COL="1" TYPE="HEADER">Nr.</CELL><CELL COL="2" TYPE="HEADER">Parameters</CELL><CELL COL="3" TYPE="HEADER">Indelingswaarden</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">2</CELL><CELL COL="2">organisch gedeelte van de droge rest van de oorspronkelijke substantie, bepaald aan de hand van de TOK</CELL><CELL COL="3">&lt; 18 massaprocent</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">4</CELL><CELL COL="2">eluaatcriteria</CELL><CELL COL="3"><IE/></CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">4.03</CELL><CELL COL="2">TOK</CELL><CELL COL="3">&lt; 250 mg/l</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1" ROWSPAN="2">5</CELL><CELL COL="2">biologische afbreekbaarheid van de droge rest van de oorspronkelijke substantie bepaald aan de hand van de ademingsactiviteit van de daarin aanwezige micro-organismen (AT<HT TYPE="SUB">4</HT>)</CELL><CELL COL="3">&lt; 5 mg/g</CELL></ROW><ROW><CELL COL="2">of aan de hand van het gasvormingspercentage bij de fermentatietest (GB<HT TYPE="SUB">21</HT>)</CELL><CELL COL="3">&lt; 20 l/kg</CELL></ROW></CORPUS></TBL></P></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>De Verordnung van 2001 is op <DATE ISO="20010501">1 mei 2001</DATE> in werking getreden. Bij wijze van overgangsregeling bepaalt § 6 van deze Verordnung dat het storten van afval dat niet aan deze criteria voldoet, onder bepaalde voorwaarden kan worden toegestaan tot <DATE ISO="20050531">31 mei 2005</DATE>, en dat het opslaan van afval dat aan deze criteria voldoet, op oude stortplaatsen die niet aan deze voorwaarden voldoen, kan worden toegestaan tot <DATE ISO="20090715">15 juli 2009</DATE>.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Het hoofdgeding en de prejudiciële vragen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Verzoekster in het hoofdgeding, het Deponiezweckverband, is een samenwerkingsverband tussen de Landkreise (bestuurlijke regio's) Mayen-Koblenz en Cochem-Zell en de stad Koblenz, dat de centrale stortplaats Eiterköpfe exploiteert. Dit<?PAGE NO="I-2787"?> samenwerkingsverband tracht van het Land Rheinland-Pfalz, verweerder in het hoofdgeding, een vergunning te verkrijgen om ook na <DATE ISO="20050531">31 mei 2005</DATE> en uiterlijk tot en met <DATE ISO="20131231">31 december 2013</DATE> twee zones van de stortplaats te mogen vullen met afval dat alleen mechanisch voorbehandeld is. Het Land Rheinland-Pfalz betoogt dat de nationale regeling dit niet toestaat.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Het Verwaltungsgericht Koblenz, waarbij het geding aanhangig is gemaakt, twijfelt eraan of deze nationale regeling verenigbaar is met artikel 5, leden 1 en 2, van de richtlijn, en met het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel. Het heeft derhalve de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="201E"/>1)</NO.P><TXT>Moet artikel 5, lid 1, van de richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen en de communautaire richtsnoeren voor een strategie voor vermindering van de naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbare afvalstoffen aldus worden begrepen dat in het kader van artikel 176 EG een nationale bepaling ter uitvoering van deze richtsnoeren kan afwijken van de in artikel 5, lid 2, van de richtlijn genoemde maatregelen, te weten vermindering van het naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbaar stedelijk afval tot een bepaald gewichtsprocent van de totale hoeveelheid biologisch afbreekbaar stedelijk afval in een bepaald kalenderjaar, door een strengere maatregel uit te vaardigen volgens welke stedelijk afval en afval dat als stedelijk afval kan worden verwijderd, alleen kan worden gestort wanneer is voldaan aan het indelingscriterium <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="201E"/>organisch gedeelte van de droge rest van de oorspronkelijke substantie<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="201D"/> (bepaald aan de hand van het gloeiverlies of aan de hand van de TOK)?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>Zo ja, moeten de communautaire richtsnoeren van artikel 5, lid 2, van de richtlijn aldus worden uitgelegd, dat een nationale regeling, gelet op het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel, voldoet aan de aldaar gestelde eisen, te weten:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>75 gewichtsprocent per <DATE ISO="20060716">16 juli 2006</DATE></P></ITEM><?PAGE NO="I-2788"?><ITEM><P>50 gewichtsprocent per <DATE ISO="20090716">16 juli 2009</DATE> en</P></ITEM><ITEM><P>35 gewichtsprocent per <DATE ISO="20160716">16 juli 2016</DATE>,</P></ITEM></LIST></P><P>wanneer zij bepaalt dat voor stedelijk afval en afval dat als stedelijk afval kan worden verwijderd, per <DATE ISO="20050601">1 juni 2005</DATE> het organisch gedeelte van de droge rest van de oorspronkelijke substantie bepaald aan de hand van het gloeiverlies &lt; 5 massaprocent en bepaald aan de hand van de TOK &lt; 3 massaprocent moet bedragen en mechanisch-biologisch behandelde afvalstoffen per <DATE ISO="20010301">1 maart 2001</DATE> op oude stortplaatsen uiterlijk tot en met <DATE ISO="20090715">15 juli 2009</DATE>, en bij wijze van uitzondering ook langer, alleen mogen worden gestort wanneer het organisch gedeelte van de droge rest van de oorspronkelijke substantie bepaald aan de hand van de TOK &lt; 18 massaprocent bedraagt, de biologische afbreekbaarheid van de droge rest van de oorspronkelijke substantie bepaald aan de hand van de ademingsactiviteit [van de daarin aanwezige micro-organismen] (AT<HT TYPE="SUB">4</HT>) &lt; 5 mg/g of aan de hand van het gasvormingspercentage bij fermentaţie (GB<HT TYPE="SUB">21</HT>) &lt; 20 l/kg bedraagt?</P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>Verleent het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel bij de beoordeling van de gevolgen van het storten van thermisch of mechanischbiologisch voorbehandeld afval bovenop niet-behandeld afval een ruime of enge beoordelingsvrijheid? Mag op basis van het evenredigheidsbeginsel het gevaar dat voortvloeit uit afval dat alleen mechanisch voorbehandeld is, worden gecompenseerd door andere veiligheidsmaatregelen?<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="201D"/></TXT></NP></ITEM></LIST></TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2789"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Het verzoek tot heropening van de mondelinge behandeling</P></TI></TITLE><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Bij akte, neergelegd ter griffie van het Hof op <DATE ISO="20041227">27 december 2004</DATE> en aangevuld bij schrijven van <DATE ISO="20050216">16 februari 2005</DATE>, heeft Deponiezweckverband verzocht, de mondelinge behandeling te heropenen om rekening te houden met bepaalde deskundigenverslagen.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Volgens punt 62 van de conclusie van de advocaatgeneraal <QUOT.START ID="QS0024" REF.END="QE0024" CODE="201E"/>zijn de gegevens die nodig zijn om tot een weloverwogen oordeel te komen niet verstrekt<QUOT.END ID="QE0024" REF.START="QS0024" CODE="201D"/>, en volgens voetnoot 35 bij deze conclusie <QUOT.START ID="QS0025" REF.END="QE0025" CODE="201E"/>ontbreken in het dossier technische rapporten [...]<QUOT.END ID="QE0025" REF.START="QS0025" CODE="201D"/>. Het Deponiezweckverband wijst er echter op dat het dossier betreffende de nationale procedure vijf deskundigenverslagen bevat waarin juist de door de advocaatgeneraal bedoelde informatie wordt verstrekt. Heropening van de mondelinge behandeling zou aangewezen zijn om hem in staal te stellen hiermee rekening te houden.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Volgens artikel 61 van het Reglement voor de procesvoering kan het Hof ambtshalve, op voorstel van de advocaatgeneraal of op verzoek van partijen de heropening van de mondelinge behandeling bevelen, indien het van oordeel is dat het onvoldoende is ingelicht of dat de zaak moet worden beslecht op basis van een argument waarover tussen partijen geen discussie heeft plaatsgevonden (zie arresten van <DATE ISO="20020219">19 februari 2002</DATE>, Wouters e.a., <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-309/99" YEAR="2002" PAGE.ECR="I-1577">C-309/99, Jurispr. blz. I-1577, punt 42</REF.DOC.ECR>, en <DATE ISO="20041214">14 december 2004</DATE>, Arnold André, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-434/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-11825">C-434/02, Jurispr. blz. I-11825, punt 27</REF.DOC.ECR>). In casu is het Hof, de advocaatgeneraal gehoord, evenwel van oordeel dat het over alle gegevens beschikt die nodig zijn om de in de onderhavige zaak gestelde vragen te kunnen beantwoorden, en dat over al deze gegevens ten overstaan van hem tussen partijen een discussie heeft plaatsgevonden.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2790"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Beantwoording van de prejudiciële vragen</P></TI></TITLE><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>De vragen 1 en 2 a moeten gezamenlijk worden behandeld voorzover zij betrekking hebben op de uitlegging van de richtlijn gelezen tegen de achtergrond van artikel 176 EG. De vragen 2 a en 2 b moeten eveneens gezamenlijk worden behandeld voorzover zij betrekking hebben op het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Opmerking vooraf</P></TI></TITLE><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Allereerst zij eraan herinnerd dat de gemeenschapsregeling op milieugebied geen volledige harmonisatie tot doel heeft. Artikel 174 EG noemt weliswaar bepaalde gemeenschapsdoelstellingen die moeten worden bereikt, maar artikel 176 EG biedt de lidstaten de mogelijkheid om verdergaande beschermingsmaatregelen te treffen (arrest van <DATE ISO="20000622">22 juni 2000</DATE>, Fornasar e.a., <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-318/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="I-4785">C-318/98, Jurispr. blz. I-4785, punt 46</REF.DOC.ECR>). Artikel 176 EG stelt aan dergelijke maatregelen alleen de voorwaarden dat zij verenigbaar zijn met het Verdrag en aan de Commissie ter kennis worden gebracht.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Volgens artikel 174, lid 2, EG, streeft de Gemeenschap in haar milieubeleid naar een hoog niveau van bescherming, rekening houdend met de uiteenlopende situaties in de verschillende regio's van de Gemeenschap. Haar beleid berust op het voorzorgsbeginsel en het beginsel van preventief handelen, het beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan de bron dienen te worden bestreden, en het beginsel dat de vervuiler betaalt.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>De richtlijn is vastgesteld op basis van artikel 130 S, lid 1, van het EG-Verdrag (thans artikel 175, lid 1, EG) en beoogt derhalve de verwezenlijking van de in artikel 174 EG genoemde doelstellingen.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2791"?><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Uit de negende overweging van de considerans en uit artikel 1, lid 1, van de richtlijn blijkt dat zij erop is gericht de doelen van richtlijn 75/442 na te streven en te preciseren door te voorzien in maatregelen om negatieve gevolgen van het storten van afvalstoffen voor het milieu te voorkomen of zoveel mogelijk te verminderen.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Volgens artikel 5, lid 1, van de richtlijn moeten de lidstaten een nationale strategie ontwikkelen voor de vermindering van de hoeveelheid naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbare afvalstoffen. Ingevolge deze zelfde bepaling dient deze nationale strategie maatregelen te omvatten ter verwezenlijking van de in artikel 5, lid 2, van de richtlijn vermelde doelstellingen. Volgens deze laatste bepaling moet deze strategie garanderen dat het naar stortplaatsen over te brengen afval vóór bepaalde data met bepaalde percentages wordt verminderd. Uit de bewoordingen en de opzet van deze bepalingen blijkt duidelijk dat zij een door de lidstaten te bereiken minimumvermindering vastleggen en niet eraan in de weg slaan dat de lidstaten strengere maatregelen treffen.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Hieruit volgt dat artikel 176 EG en de richtlijn de lidstaten de mogelijkheid bieden om verdergaande beschermingsmaatregelen te nemen die de in de richtlijn vastgestelde minima overschrijden [zie in die zin, met betrekking tot richtlijn 91/689/EEG van de Raad van <DATE ISO="19911212">12 december 1991</DATE> betreffende gevaarlijke afvalstoffen (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="377" DATE.PUB="1991" PAGE.FIRST="20">PB L 377, biz. 20</REF.DOC.OJ>), arrest Fornasar e.a., reeds aangehaald, punt 46].</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>De eerste vraag</P></TI></TITLE><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in wezen te vernemen of artikel 5, leden 1 en 2, van de richtlijn, gelezen legen de achtergrond van artikel 176<?PAGE NO="I-2792"?> EG, in de weg staat aan nationale maatregelen die strengere eisen stellen dan de richtlijn betreffende het storten van afvalstoffen. De vraag heeft betrekking op vier typen eisen die in de nationale regeling worden gesteld. Zij dienen achtereenvolgens te worden onderzocht.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Ten eerste bepaalt artikel 5, lid 2, van de richtlijn dat uiterlijk in 2016 het naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbaar stedelijk afval geleidelijk moet zijn verminderd tot 35 gewichtsprocent van de totale hoeveelheid van dergelijk afval, geproduceerd in 1995. In vergelijking hiermee bepaalt de Verordnung van 2001, met name in de §§ 3, lid 3, en 4, lid 1, en de bijlagen 1 en 2 ervan, lagere percentages voor de resterende organische stof in het naar stortplaatsen over te brengen afval.</TXT></NP><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>De Verordnung van 2001 hanteert ter bepaling van de grenswaarden die zij stelt, als criteria met name het gloeiverlies en de totale hoeveelheid organische koolstof (TOK), terwijl artikel 5, lid 2, van de richtlijn als criterium het gewichtspercentage hanteert.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Dienaangaande zij opgemerkt dat het hanteren van een meetmethode zoals de TOK of het gloeiverlies geen doel is op zich, zoals de in artikel 5, lid 2, van de richtlijn genoemde doelen, maar gewoon een middel om dergelijke doelen te verwezenlijken.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Aangezien de lidstaten vrij zijn in de keuze van de middelen om de doelen van artikel 5, lid 2, van de richtlijn te bereiken, zijn meetcriteria als die welke in de Verordnung van 2001 worden genoemd in overeenstemming met de richtlijn.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2793"?><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Wat de drempelwaarden betreft die voor de resterende organische stof in het naar stortplaatsen over te brengen afval zijn vastgesteld, is het duidelijk dat een nationale maatregel als aan de orde in het hoofdgeding hetzelfde doel nastreeft als de richtlijn, met name de vermindering van water- en luchtvervuiling door vermindering van het naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbare afval.</TXT></NP><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Om deze drempels te halen vereist de Verordnung van 2001 dat het biologisch afbreekbare afval, voordat het wordt gestort, een behandeling ondergaat. In het geval van een mechanisch-biologische behandeling van de afvalstoffen kan het gaan om vermalen, sorteren, composteren en fermenteren. Andere afvalstoffen ondergaan een thermische behandeling, in casu verbranding.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Al deze vormen van behandeling zijn in overeenstemming met de richtlijn. Artikel 6, sub a, ervan verplicht de lidstaten tot het treffen van maatregelen om ervoor te zorgen dat alleen behandelde afvalstoffen worden gestort. De behandeling wordt in artikel 2, sub h, van de richtlijn gedefinieerd als <QUOT.START ID="QS0026" REF.END="QE0026" CODE="201E"/>de fysische, thermische, chemische of biologische processen, met inbegrip van het sorteren, die de eigenschappen van de afvalstoffen zodanig veranderen dat het volume of de gevaarlijke eigenschappen worden gereduceerd, de behandeling wordt vergemakkelijkt of de nuttige toepassing wordt bevorderd<QUOT.END ID="QE0026" REF.START="QS0026" CODE="201D"/>. Hieruit blijkt in het bijzonder dal de richtlijn voorziet in de thermische behandeling van afvalstoffen om het gevaarlijke karakter van die stoffen te verminderen.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Uit het voorgaande volgt dat de drempels en de criteria die voorkomen in een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, in dezelfde lijn milieubescherming nastreven als de richtlijn. Voorzover een dergelijke regeling strengere eisen stelt dan de richtlijn, vormt zij een verdergaande beschermingsmaatregel in de zin van artikel 176 EG.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Ten tweede bepaalt artikel 5, lid 2, van de richtlijn dat de lidstaten de bedoelde hoeveelheden afval verminderen in drie fasen, die uiterlijk in 2006, 2009 en 2016 aflopen. De Verordnung van 2001 stelt kortere termijnen, te weten uiterlijk <DATE ISO="20050531">31 mei 2005</DATE>.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2794"?><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Het gebruik van de uitdrukking <QUOT.START ID="QS0027" REF.END="QE0027" CODE="201E"/>uiterlijk<QUOT.END ID="QE0027" REF.START="QS0027" CODE="201D"/> in artikel 5, lid 2, en in artikel 18 van de richtlijn geeft aan dat de lidstaten, indien zij dat nodig achten, de vrijheid hebben om kortere termijnen te stellen (zie in die zin, met betrekking tot de uitdrukking <QUOT.START ID="QS0028" REF.END="QE0028" CODE="201E"/>ten minste<QUOT.END ID="QE0028" REF.START="QS0028" CODE="201D"/>, arrest van <DATE ISO="19930622">22 juin 1993</DATE>, Gallaher e.a., <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-11/92" YEAR="1993" PAGE.ECR="I-3545">C-11/92, Jurispr. blz. I-3545, punt 20</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Indien een lidstaat in dit verband opteert voor de vaststelling van kortere termijnen dan die van de richtlijn, gaat het om een verdergaande beschermingsmaatregel in de zin van artikel 176 EG.</TXT></NP><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Ten derde heeft artikel 5, leden 1 en 2, van de richtlijn alleen betrekking op biologisch afbreekbaar afval. De Verordnung van 2001 heeft niet alleen betrekking op biologisch afbreekbaar afval, maar ook op niet-biologisch afbreekbare organische afvalstoffen.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Hoewel artikel 5 van de richtlijn specifiek betrekking heeft op een strategie voor de vermindering van de naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbare afvalstoffen, is het overduidelijk dat de richtlijn in haar geheel betrekking heeft op afval in de ruime zin van het woord, zoals gedefinieerd in artikel 2, sub a, ervan.</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Enerzijds voorziet de richtlijn in artikel 1, lid 1, ervan in strikte technische en operationele eisen voor afvalstoffen en stortplaatsen, zonder beperking naar type afvalstof of stortplaats. Anderzijds bepaalt artikel 3, lid 1, van deze richtlijn dat de lidstaten deze richtlijn toepassen op elke stortplaats, welk begrip in artikel 2, sub g, wordt omschreven als <QUOT.START ID="QS0029" REF.END="QE0029" CODE="201E"/>een afvalverwijderingsterrein voor het storten van afvalstoffen [...]<QUOT.END ID="QE0029" REF.START="QS0029" CODE="201D"/> zonder enige beperking naar de soort afvalstoffen waarop deze bepaling doelt.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2795"?><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>In dit verband preciseert bijlage II, punt 2, zesde alinea, bij de richtlijn dat de criteria inzake aanvaarding van afvalstoffen op een stortplaats beperkingen betreffende de hoeveelheid organisch materiaal in de afvalstoffen kunnen bevatten.</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Hieruit volgt dat een nationale maatregel als genoemd in punt 45 van het onderhavige arrest die voor het storten niet alleen beperkingen betreffende de biologisch afbreekbare stoffen, maar beperkingen betreffende alle organische stoffen stelt, dezelfde doelen nastreeft als de richtlijn. Voorzover een dergelijke maatregel betrekking heeft op een groter gamma aan stoffen dan artikel 5 van de richtlijn, gaat het om een verdergaande beschermingsmaatregel in de zin van artikel 176 EG.</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Ten vierde heeft artikel 5, lid 2, van de richtlijn betrekking op stedelijk afval. De Verordnung van 2001 heeft niet alleen betrekking op stedelijk afval, maar tevens, volgens de bewoordingen van de §§ 2, punt 2, en 3, lid 3, ervan op afval dat kan worden verwijderd als stedelijk afval, met name waterzuiveringsslib, bouwafval en productieafval.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Hoewel artikel 5, lid 2, van de richtlijn alleen betrekking heeft op stedelijk afval, ziet de in lid 1 van dit artikel genoemde nationale strategie ter vermindering van naar stortplaatsen over te brengen biologisch afbreekbaar afval, op alle afval in de zin van artikel 2, sub a, van deze richtlijn. Tevens geldt de bij artikel 6, sub a, van de richtlijn aan de lidstaten opgelegde verplichting, maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat alleen behandelde afvalstoffen worden gestort, evenzeer voor stedelijk als voor niet-stedelijk afval. Bovendien blijkt uit artikel 1, lid 1, van de richtlijn dat deze in haar geheel beschouwd ten doel heeft, het naar stortplaatsen over te brengen afval te verminderen, zonder onderscheid tussen stedelijk en ander afval.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2796"?><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Hieruit volgt dat een nationale maatregel als aan de orde in het hoofdgeding, waarmee wordt gestreefd naar vermindering van het naar stortplaatsen over te brengen afval en die van toepassing is op ander dan stedelijk afval, verenigbaar is met de richtlijn en een verdergaande beschermingsmaatregel in de zin van artikel 176 EG vormt.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Uit het voorgaande volgt dat voor elk van de vier onderzochte gevallen de voorgenomen nationale maatregel in overeenstemming is met de richtlijn, gelezen tegen de achtergrond van artikel 176 EG.</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>De verwijzende rechter vraagt bovendien of dergelijke maatregelen, in onderling verband bezien, als strijdig met de richtlijn kunnen worden beschouwd.</TXT></NP><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Aangezien elk van de vier voorgenomen nationale maatregelen, afzonderlijk bezien, in overeenstemming is met het gemeenschapsrecht, bestaat geen aanleiding om deze, in onderling verband bezien, als strijdig met het gemeenschapsrecht te beschouwen. Dit geldt tevens indien de door de nationale maatregel gestelde maximumwaarden voor het storten van biologisch afbreekbaar afval zo laag zijn dat vóór storting een mechanisch-biologische behandeling of verbranding van dergelijk afval nodig is om aan die waarden te voldoen.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Derhalve dient op de eerste vraag te worden geantwoord dat artikel 5, leden 1 en 2, van de richtlijn niet in de weg staat aan een nationale maatregel die</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>voor het storten van biologisch afbreekbaar afval lagere maximumwaarden stelt dan de richtlijn, zelfs indien deze maximumwaarden zo laag zijn dat vóór storting een mechanisch-biologische behandeling of verbranding van dergelijk afval nodig is om aan die waarden te voldoen,</P></ITEM><?PAGE NO="I-2797"?><ITEM><P>voor het verminderen van de hoeveelheid naar stortplaatsen over te brengen afval kortere termijnen stelt clan de richtlijn,</P></ITEM><ITEM><P>niet alleen op biologisch afbreekbaar afval, maar tevens op niet-biologisch afbreekbare organische stoffen van toepassing is, en</P></ITEM><ITEM><P>niet alleen op stedelijk afval, maar tevens op afval dat als stedelijk afval kan worden verwijderd, van toepassing is.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>De tweede vraag</P></TI></TITLE><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Met zijn tweede vraag wenst de verwijzende rechter in wezen van het Hof te vernemen of nationale maatregelen als aan de orde in het hoofdgeding verenigbaar zijn met het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>In het kader van het gemeenschappelijk milieubeleid is — voorzover een nationale maatregel dezelfde doelstellingen nastreeft als een richtlijn — het stellen van strengere eisen dan de in de richtlijn neergelegde minimumeisen, in artikel 176 EG voorzien en op grond van dit artikel toegestaan.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2798"?><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>De lidstaten zijn op grond van artikel 176 EG bevoegd verdergaande beschermingsmaatregelen te handhaven of te treffen, mits deze verenigbaar zijn met het Verdrag en ter kennis van de Commissie worden gebracht.</TXT></NP><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Zoals uit het antwoord op de eerste vraag volgt, zijn nationale maatregelen zoals die waarover de verwijzende rechter het Hof vragen stelt, verdergaande beschermingsmaatregelen in de zin van artikel 176 EG.</TXT></NP><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>Uit de opzet van artikel 176 EG volgt dat de lidstaten, door strengere maatregelen te treffen, nog steeds een bevoegdheid uitoefenen die door het gemeenschapsrecht wordt geregeld, aangezien deze maatregelen in elk geval verenigbaar met het Verdrag moeten zijn. Niettemin is het bepalen van de omvang van de te bereiken bescherming aan de lidstaten overgelaten.</TXT></NP><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>In dit verband vereist het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel — voorzover het erom gaat te waarborgen dat de in de richtlijn genoemde minimumeisen in acht worden genomen — dat de nationale maatregelen geschikt en noodzakelijk zijn voor het bereiken van de nagestreefde doelen.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Voorzover geen andere bepalingen van het Verdrag in het geding zijn, is dit beginsel daarentegen niet van toepassing op krachtens artikel 176 EG getroffen verdergaande nationale beschermingsmaatregelen die strengere eisen stellen dan de in de richtlijn genoemde minimumeisen.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2799"?><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>Bijgevolg dient op de tweede vraag te worden geantwoord dat het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel niet van toepassing is op krachtens artikel 176 EG getroffen verdergaande nationale beschermingsmaatregelen die strengere eisen stellen dan de in een communautaire milieurichtlijn genoemde minimumeisen, voorzover geen andere bepalingen van het Verdrag in het geding zijn.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Kosten</P></TI></TITLE><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de nationale rechterlijke instantie over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Hof gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Het Hof van Justitie (Eerste kamer) verklaart voor recht:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artikel 5, leden 1 en 2, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van <DATE ISO="19990426">26 april 1999</DATE> betreffende het storten van afvalstoffen, staat níet in de weg aan een nationale regeling die</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>voor het storten van biologisch afbreekbaar afval lagere maximumwaarden stelt dan de richtlijn, zelfs indien deze maximumwaarden zo<?PAGE NO="I-2800"?> laag zijn dat vóór storting een mechanisch-biologische behandeling of verbranding van dergelijk afval nodig is om aan die waarden te voldoen,</P></ITEM><ITEM><P>voor het verminderen van de hoeveelheid naar stortplaatsen over te brengen afval kortere termijnen stelt dan de richtlijn,</P></ITEM><ITEM><P>niet alleen op biologisch afbreekbaar afval, maar tevens op niet biologisch afbreekbare organische stoffen van toepassing is, en</P></ITEM><ITEM><P>niet alleen op stedelijk afval, maar tevens op afval dat als stedelijk afval kan worden verwijderd, van toepassing is.</P></ITEM></LIST></P></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Het gemeenschapsrechtelijke evenredigheidsbeginsel is niet van toepassing op krachtens artikel 176 EG getroffen verdergaande nationale beschermingsmaatregelen die strengere eisen stellen dan de in een communautaire milieurichtlijn genoemde minimumeisen, voorzover geen andere bepalingen van het Verdrag in het geding zijn.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>ondertekeningen</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>