<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>T-640/16</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62016TJ0640</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2018:700">EU:T:2018:700</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>13</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>13</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Wyrok z dnia <DATE ISO="20181018">18.10.2018 r.</DATE> – sprawa T‑640/16</HT></P><P><HT TYPE="SC">GEA Group/Komisja</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Sądu</HT> (piąta izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20181018">18 października 2018 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: angielski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Konkurencja</KEYWORD><KEYWORD>Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki</KEYWORD><KEYWORD>Stabilizatory termiczne</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE</KEYWORD><KEYWORD>Decyzja zmieniająca decyzję pierwotną</KEYWORD><KEYWORD>Skarga o stwierdzenie nieważności</KEYWORD><KEYWORD>Interes prawny</KEYWORD><KEYWORD>Dopuszczalność</KEYWORD><KEYWORD>Grzywny</KEYWORD><KEYWORD>Pułap wynoszący 10%</KEYWORD><KEYWORD>Grupa spółek</KEYWORD><KEYWORD>Równość traktowania</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie T‑640/16</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">GEA Group AG</HT>, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów I. du Monta i C. Wagnera,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Komisji Europejskiej</HT>, reprezentowanej przez P. Rossiego, A. Biolana i V. Bottkę, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFU żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 3920 final z dnia <DATE ISO="20160629">29 czerwca 2016 r.</DATE>, zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20091111">11 listopada 2009 r.</DATE> dotyczącą postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne),</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>SĄD (piąta izba),</P><P>w składzie: D. Gratsias, prezes, I. Labucka (sprawozdawca) i I. Ulloa Rubio, sędziowie,</P><P>sekretarz: N. Schall, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20180201">1 lutego 2018 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><?PAGE NO="2"?><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Okoliczności powstania sporu</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1</NO.P><TXT>Skarżąca, GEA Group AG, powstała w wyniku połączenia w 2005 r. spółki Metallgesellschaft AG (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>spółką MG<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) i innej spółki. Spółka MG była spółką holdingową posiadającą przed 2000 r., bezpośrednio lub za pośrednictwem spółek zależnych, spółkę Chemson Gesellschaft für Polymer-Additive mbH (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>spółką OCG<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) i spółkę Polymer-Additive Produktions- und Vertriebs GmbH (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>spółką OCA<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE> spółka MG zbyła spółkę OCG, która została przemianowana na Aachener Chemische Werke Gesellschaft für glastechnische Produkte und Verfahren mbH (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>spółką ACW<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3</NO.P><TXT>Działalność spółki OCA, po jej rozwiązaniu w maju 2000 r., została przejęta przez spółkę noszącą od dnia <DATE ISO="20000830">30 sierpnia 2000 r.</DATE> nazwę Chemson Polymer-Additive AG (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>spółką CPA<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>), nienależącą już wówczas do grupy, której skarżąca była spółką holdingową.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa T‑45/10</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4</NO.P><TXT>W decyzji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20091111">11 listopada 2009 r.</DATE> dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne) (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>decyzją z 2009 r.<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>) Komisja uznała, że pewna liczba przedsiębiorstw naruszyła art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), uczestnicząc w dwojakiego rodzaju porozumieniach i antykonkurencyjnych uzgodnionych praktykach obejmujących terytorium EOG i odnoszących się z jednej strony do sektora stabilizatorów cynowych, a z drugiej strony do sektora epoksydowanego oleju sojowego i estrów (zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>sektorem ESBO/estrów<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5</NO.P><TXT>W art. 1 ust. 2 lit. k) w decyzji z 2009 r. zostało stwierdzone, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za naruszenia popełnione na rynku sektora ESBO/estrów od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6</NO.P><TXT>Jej odpowiedzialność, jako następcy spółki MG, została stwierdzona w odniesieniu do całego czasu trwania naruszenia, z tytułu przestępstw popełnionych przez spółkę OCG w okresie od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE> oraz przez spółkę OCA od dnia <DATE ISO="19970313">13 marca 1997 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7</NO.P><TXT>Ponadto jako następca spółki OCG, spółka ACW została ukarana, po pierwsze, za naruszenie popełnione przez spółkę OCG przez cały okres naruszenia, to znaczy od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE>, i – po drugie – za naruszenie popełnione przez spółkę OCA od dnia <DATE ISO="19990930">30 września 1999 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE>, kiedy udziały tej ostatniej należały w 100% do OCG.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8</NO.P><TXT>Jako następca spółki OCA, spółka CPA została ukarana, po pierwsze, za naruszenie popełnione przez spółkę OCA od dnia <DATE ISO="19970313">13 marca 1997 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE>, i – po drugie – za naruszenie popełnione przez spółkę OCG od dnia <DATE ISO="19950930">30 września 1995 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="19990930">30 września 1999 r.</DATE>, kiedy udziały tej ostatniej należały w 100% do OCA. Zgodnie z art. 2 akapit drugi decyzji z 2009 r.:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Za naruszeni[a] w [sektorze ESBO/estrów] nakłada się następujące grzywny:</P><P>[…]</P><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>31)</NO.P><TXT>[skarżąca], [spółka ACW] i [spółka CPA] odpowiadają solidarnie na kwotę <FT TYPE="NUMBER">1913971</FT> [EUR];</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3"?><ITEM><NP><NO.P>32)</NO.P><TXT>[skarżąca] i [spółka ACW] odpowiadają solidarnie na kwotę <FT TYPE="NUMBER">1432229</FT> [EUR];</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>[…]<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</P></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20100128">28 stycznia 2010 r.</DATE> skarżąca wniosła skargę przeciwko decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑45/10</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:507">EU:T:2015:507</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Sąd oddalił skargę wniesioną przez skarżącą.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Sprawa T‑189/10</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20091215">15 grudnia 2009 r.</DATE> spółka ACW zwróciła uwagę Komisji Europejskiej na fakt, że grzywna nałożona na nią w decyzji z 2009 r. przekroczyła dopuszczalny pułap 10% jej obrotu (zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>pułapem 10%<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>), na mocy art. 23 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia <DATE ISO="20021216">16 grudnia 2002 r.</DATE> w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 [WE] (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="001" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 1, s. 1</REF.DOC.OJ> – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 2, s. 205).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12</NO.P><TXT>Jako że grzywna nałożona na spółkę ACW przekroczyła pułap 10%, Komisja wydała w dniu <DATE ISO="20100208">8 lutego 2010 r.</DATE> decyzję C(2010) 727 final, zmieniającą decyzję [z 2009 r.] (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>decyzją z 2010 r.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13</NO.P><TXT>W decyzji z 2010 r. Komisja uznała, że grzywna, która została nałożona na spółkę ACW solidarnie, po pierwsze, ze skarżącą i spółką CPA, a po drugie, ze skarżącą, przekroczyła pułap 10%, wobec czego należy zmienić decyzję z 2009 r. (zob. motyw 2 decyzji z 2010 r.)</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14</NO.P><TXT>Komisja uściśliła też, że kwota grzywny nałożonej na skarżącą i na spółkę CPA pozostaje niezmieniona, natomiast kwota grzywny nałożonej na spółkę ACW musi zostać zmniejszona, i że decyzja z 2010 r. nie ma żadnego wpływu na pozostałych adresatów decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15</NO.P><TXT>Artykuł 1 decyzji z 2010 r. zmienił art. 2 akapit drugi decyzji z 2009 r. w sposób następujący:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Artykuł 2 [pkt] 31 otrzymuje brzmienie:</P><P><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>31.a</NO.P><TXT>[[skarżąca], [spółka ACW] i [spółka CPA] odpowiadają [solidarnie] na kwotę <FT TYPE="NUMBER">1086129</FT> EUR;</TXT></NP><NP><NO.P>31.b</NO.P><TXT>[skarżąca] i [spółka CPA] odpowiadają [solidarnie] na kwotę <FT TYPE="NUMBER">827842</FT> [EUR]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00AB" ID="QE0012"/>.</TXT></NP></P><P>Artykuł 2 [pkt] 32 otrzymuje brzmienie:</P><P><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>32)</NO.P><TXT>[skarżąca] odpowiada na kwotę <FT TYPE="NUMBER">1432229</FT> [EUR]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00AB" ID="QE0013"/><QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</TXT></NP></P></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20100420">20 kwietnia 2010 r.</DATE> skarżąca wniosła skargę przeciwko decyzji z 2010 r. i wniosła do Sądu, tytułem żądania ewentualnego, o zmianę kwoty grzywny, która została na nią nałożona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17</NO.P><TXT>Wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:504">EU:T:2015:504</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), Sąd stwierdził nieważność decyzji z 2010 r. w zakresie dotyczącym skarżącej. Sąd orzekł, iż wydając decyzję z 2010 r. bez uprzedniego wysłuchania skarżącej, Komisja naruszyła jej prawo do obrony.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Zaskarżona decyzja</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20160205">5 lutego 2016 r.</DATE> Komisja poinformowała skarżącą o zamiarze wydania nowej decyzji i wezwała spółkę ACW, spółkę CPA oraz skarżącą do przedstawienia uwag na piśmie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19</NO.P><TXT>Skarżąca przedstawiła swoje uwagi na piśmie w dniu <DATE ISO="20160324">24 marca 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20160502">2 maja 2016 r.</DATE> Komisja odpowiedziała na uwagi skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160629">29 czerwca 2016 r.</DATE> Komisja wydała decyzję C(2016) 3920 final, zmieniającą decyzję z 2009 r. (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>zaskarżoną decyzją<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22</NO.P><TXT>Artykuł 1 zaskarżonej decyzji stanowi dosłowne powtórzenie art. 1 decyzji z 2010 r. przytoczonego w pkt 15 powyżej, który zmienił brzmienie art. 2 akapit drugi decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23</NO.P><TXT>Artykuł 2 zaskarżonej decyzji określa termin wymagalności grzywien na dzień <DATE ISO="20100510">10 maja 2010 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Przebieg postępowania i żądania stron</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24</NO.P><TXT>Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20160908">8 września 2016 r.</DATE> skarżąca wniosła skargę w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25</NO.P><TXT>W załączniku do skargi (zwanym dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>załącznikiem A.9<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>) skarżąca przedstawiła uwagi Komisji z dnia <DATE ISO="20130318">18 marca 2013 r.</DATE> stanowiące odpowiedź na pytanie Sądu dotyczące ewentualnego połączenia spraw T‑45/10 i T‑189/10 w postępowaniach dotyczących tych dwóch spraw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160922">22 września 2016 r.</DATE> prezes Sądu przyjął środek organizacji postępowania, aby zapytać skarżącą, czy Komisja wyraziła zgodę na przedstawienie załącznika A.9.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20160927">27 września 2016 r.</DATE> skarżąca poinformowała Sąd, że nie zwróciła się do Komisji o zgodę na przedstawienie załącznika A.9.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20160928">28 września 2016 r.</DATE> prezes piątej izby Sądu postanowił nie usuwać z akt sprawy załącznika A.9 do skargi, ponieważ, po pierwsze, wspomniany dokument pochodzi z wcześniejszego postępowania w sprawie T‑189/10 między tymi samymi stronami, po drugie, sprawa T‑640/16 jest powiązana ze sprawami T‑45/10 i T‑189/10, gdyż decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie stanowi następstwo stwierdzenia nieważności decyzji z 2010 r. w sprawie T‑189/10 i po trzecie, załącznik A.9 dotyczył odpowiedzi Komisji na środek organizacji postępowania zastosowany przez Sąd w sprawach T‑45/10 i T‑189/10.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29</NO.P><TXT>Wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania zadane przez Sąd zostały wysłuchane na rozprawie w dniu <DATE ISO="20180201">1 lutego 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30</NO.P><TXT>Skarżąca wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>tytułem żądania głównego –stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty grzywny i ustalenie nowego terminu zapłaty grzywny i rozpoczęcia biegu odsetek za zwłokę, przypadającego po wydaniu zaskarżonej decyzji;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Sądu o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>tytułem żądania głównego – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej;</P></ITEM><ITEM><P>ewentualnie – oddalenie skargi jako bezzasadnej;</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie skarżącej kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Co do prawa</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32</NO.P><TXT>W swojej skardze skarżąca wnosi do Sądu, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zaś tytułem ewentualnym – o obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33</NO.P><TXT>W odpowiedzi na skargę Komisja twierdzi, że skarga jest niedopuszczalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34</NO.P><TXT>Jako że skarżąca wnosi, tytułem żądania głównego, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, to jedynie w razie oddalenia tego żądania należałoby zbadać żądanie skarżącej zmierzające do obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny, podniesione tytułem ewentualnym.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35</NO.P><TXT>Zdaniem Komisji skarżąca nie ma żadnego interesu w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36</NO.P><TXT>Po pierwsze, Komisja podkreśla, że w zaskarżonej decyzji nie stwierdziła żadnego nowego naruszenia, za które skarżąca byłaby odpowiedzialna, i że nie zmieniła kwoty grzywny nałożonej na nią w decyzji z 2009 r., która to decyzja stała się ostateczna w stosunku do skarżącej w następstwie wydania wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑45/10</NO.CASE>, niepublikowanego, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:507">EU:T:2015:507</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37</NO.P><TXT>Wobec tego, zdaniem Komisji, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie może przynieść skarżącej żadnej korzyści, ponieważ jest ona zobowiązana, w każdym przypadku, do zapłaty grzywny należnej na mocy decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38</NO.P><TXT>Komisja dodaje, że inna sytuacja zachodziłaby, w świetle wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6 października 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Corporación Empresarial de Materiales de Construcción/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑250/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:749">EU:T:2015:749</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) jedynie wtedy, gdyby skarżąca mogła zakwestionować, oprócz grzywny, swój udział w naruszeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39</NO.P><TXT>Po drugie, grzywna nałożona na spółkę ACW i na spółkę CPA solidarnie ze skarżącą nie może zostać zmieniona, ponieważ wynika ona z decyzji z 2010 r., która również stała się ostateczna w odniesieniu do spółki ACW i do spółki CPA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40</NO.P><TXT>Komisja podkreśla, że skarżąca nie może wymagać od spółki ACW i od spółki CPA, aby poniosły odpowiedzialność większą lub inną niż określona w decyzji z 2010 r., aby pokryć pozostałe do zapłaty kwoty należne na mocy decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41</NO.P><TXT>Skarżąca ze swej strony podnosi, że jako adresat zaskarżonej decyzji ma legitymację procesową.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42</NO.P><TXT>Dodaje ona, że ma interes prawny, ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji zmusi Komisję do zwrotu grzywny zapłaconej przez skarżącą w dniu <DATE ISO="20160722">22 lipca 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43</NO.P><TXT>Co się tyczy argumentów przedstawionych przez Komisję co do niedopuszczalności skargi, skarżąca uważa, że rozumowanie to jest błędne. Po pierwsze, opiera się ono na założeniu, że decyzja z 2009 r. stanowi podstawę prawną dla wyegzekwowania grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44</NO.P><TXT>Tymczasem wydanie przez Komisję zaskarżonej decyzji można, zdaniem skarżącej, wyjaśnić jedynie tym, że wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:504">EU:T:2015:504</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) została stwierdzona nieważność decyzji z 2010 r., która <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>zastąpiła<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/> decyzję z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45</NO.P><TXT>W związku z tym Komisja musiała wydać nową decyzję co do meritum w stosunku do skarżącej, aby mieć podstawę prawną do nałożenia na nią grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46</NO.P><TXT>Żadne odniesienie do decyzji z 2009 r. nie może więc mieć wpływu na dopuszczalność skargi.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47</NO.P><TXT>Po drugie, skarżąca twierdzi, że nawet przy założeniu, iż niedopuszczalność skargi zostałaby stwierdzona, musiałaby ona zostać stwierdzona również w sprawie T‑189/10, ponieważ Sąd był zobowiązany do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi. Wobec braku takiego stwierdzenia nie można uznać, że niniejsza skarga jest niedopuszczalna.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48</NO.P><TXT>Po trzecie, skarżąca podnosi, że ma interes w tym, by Sąd wypowiedział się w przedmiocie części normatywnej decyzji z 2009 r., w brzmieniu zastąpionym decyzją z 2010 r. i powtórzonym w zaskarżonej decyzji, ponieważ w sprawie T‑45/10 Sąd nie był w stanie wypowiedzieć się w przedmiocie określenia łącznych i solidarnych obowiązków spółek, wymienionych w części normatywnej decyzji z 2009 r., zwłaszcza po stwierdzeniu nieważności decyzji z 2010 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49</NO.P><TXT>Po czwarte, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z jednej strony zobowiązałoby Komisję do określenia na nowo łącznych i solidarnych obowiązków skarżącej w celu zapewnienia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>lepszego<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> rozłożenia grzywny, a z drugiej strony mogłoby stanowić podstawę do wniesienia do Sądu skargi o odszkodowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50</NO.P><TXT>Po piąte, skarżąca podkreśla, że celem skargi nie jest zakwestionowanie jedynie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>nowego rozłożenia odpowiedzialności<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, lecz również nałożenia grzywien w stosunku do niej, a także postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji i ustalenia daty płatności tych grzywien.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51</NO.P><TXT>W tym względzie należy na wstępie wskazać, że Komisja nie podważa, dla celów oceny dopuszczalności skargi, okoliczności, że skarżąca ma legitymację procesową, co nie mogłoby w żadnym wypadku podlegać dyskusji, ponieważ jest ona adresatem zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52</NO.P><TXT>Natomiast Komisja powołuje się na brak interesu prawnego skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy skarżący ma interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu, który to interes istnieje, o ile stwierdzenie nieważności tego aktu może, ze względu na swoje skutki, przynieść korzyść stronie, która wniosła tę skargę (zob. wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20000713">13 lipca 2000 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Richard</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑174/99 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2000:412">EU:C:2000:412</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090910">10 września 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Akzo Nobel i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑97/08 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:536">EU:C:2009:536</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20040928">28 września 2004 r.</DATE>, <NAME.CASE>MCI/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑310/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2004:275">EU:T:2004:275</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie, w celu oceny, czy skarżąca ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. skarżąca została zobowiązana do zapłaty, po pierwsze, grzywny w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1913971</FT> EUR, solidarnie ze spółką ACW i ze spółką CPA, oraz, po drugie, grzywny w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1432229</FT> EUR solidarnie ze spółką ACW.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55</NO.P><TXT>Grzywny te miały na celu nałożenie sankcji za naruszenia, w którym uczestniczyły, po pierwsze, przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa konkurencji Unii Europejskiej, w skład którego wchodziły skarżąca oraz spółki ACW i CPA, od dnia <DATE ISO="19950930">30 września 1995 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE>, i po drugie, przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa konkurencji Unii, w skład którego wchodziły skarżąca i spółka ACW, od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="19950929">29 września 1995 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56</NO.P><TXT>Zatem ze względu na solidarny charakter obowiązku zapłaty grzywny, która została tam określona, Komisja miała prawo wymagać od skarżącej, na podstawie art. 2 pkt 31 decyzji z 2009 r., płatności grzywny w kwocie <FT TYPE="NUMBER">1913971</FT> EUR, i – na podstawie art. 2 pkt 32 tej samej decyzji, płatności kwoty <FT TYPE="NUMBER">1432229</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57</NO.P><TXT>Nałożenie grzywny podlegającej solidarnej zapłacie oznacza bowiem, że Komisja może żądać od każdego współdłużnika zapłaty całej należnej kwoty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58</NO.P><TXT>Decyzja z 2010 r. nie zmieniła zakresu tego obowiązku w odniesieniu do skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59</NO.P><TXT>W decyzji z 2010 r. Komisja zamierzała bowiem jedynie skorygować błąd dotyczący zastosowania pułapu 10% do spółki ACW, do której to korekty była zobowiązana na podstawie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60</NO.P><TXT>W tym celu decyzją z 2010 r. Komisja zastosowała pułap 10% do całkowitej wysokości grzywny nałożonej na spółkę ACW i następnie obniżyła ją do kwoty <FT TYPE="NUMBER">1086129</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61</NO.P><TXT>Aby dokonać tego obniżenia, Komisja przypisała całość tej kwoty do grzywny nałożonej solidarnie na spółkę ACW z tytułu naruszenia, w którym uczestniczyły skarżąca oraz spółka ACW i spółka CPA, od dnia <DATE ISO="19950930">30 września 1995 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20000517">17 maja 2000 r.</DATE>, podczas gdy pozostała część grzywny, mianowicie <FT TYPE="NUMBER">827842</FT> EUR, została nałożona solidarnie jedynie na skarżącą i spółkę CPA [art. 2 pkt 31 lit. a) i b) decyzji z 2009 r., zmienionej decyzją z 2010 r.].</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62</NO.P><TXT>Ponadto Komisja nałożyła jedynie na skarżącą grzywnę w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1432229</FT> EUR z tytułu naruszenia, w którym uczestniczyła ona i spółka ACW, za okres od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="19950929">29 września 1995 r.</DATE>, ponieważ całkowita kwota podlegająca spłacie przez spółkę ACW, po zastosowaniu pułapu 10%, jest już pokryta przez pierwszą grzywnę [art. 2 pkt 32 decyzji z 2009 r., zmienionej decyzją z 2010 r.).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63</NO.P><TXT>W konsekwencji skarżąca jest w każdym razie zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji kwot dokładnie identycznych z tymi, które pierwotnie zostały na nią nałożone w decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64</NO.P><TXT>Decyzja z 2010 r. zmieniła natomiast określenie stosunków zewnętrznych dotyczących solidarności między skarżącą spółką ACW i spółką CPA w odniesieniu do zapłaty kwoty każdej z tych grzywien. Po pierwsze, co się tyczy pierwszej z tych grzywien, spółka ACW i spółka CPA są już współdłużnikami solidarnymi skarżącej tylko do wysokości <FT TYPE="NUMBER">1086129</FT> EUR i jedynie spółka CPA jest dłużnikiem solidarnym skarżącej w odniesieniu do pozostałej kwoty, mianowicie <FT TYPE="NUMBER">827842</FT> EUR. Po drugie, w odniesieniu do drugiej grzywny, skarżąca stała się jedynym dłużnikiem kwoty podlegającej spłacie z tego tytułu w wysokości <FT TYPE="NUMBER">1432229</FT> EUR.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65</NO.P><TXT>Ponadto należy przypomnieć, że skarżąca wniosła następnie skargę przeciwko decyzji z 2009 r., zarejestrowaną pod numerem T‑45/10, i skargę przeciwko decyzji z 2010 r., zarejestrowaną pod numerem T‑189/10. W dwóch odrębnych wyrokach ogłoszonych tego samego dnia Sąd, po pierwsze, oddalił pierwszą skargę, a po drugie, stwierdził nieważność decyzji z 2010 r., uwzględniając zarzut dotyczący naruszenia prawa skarżącej do obrony.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66</NO.P><TXT>Jednak, choć jak twierdzi Komisja, oddalenie przez Sąd wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑45/10</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:507">EU:T:2015:507</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) skargi wniesionej przez skarżącą spowodowało, wobec nieodwołania się od tego wyroku, że ostateczne stały się ustalenia Komisji dotyczące odpowiedzialności skarżącej z uwagi na jej przynależność w okresie naruszenia do tego samego przedsiębiorstwa w rozumieniu prawa konkurencji Unii, w skład którego wchodziły spółka ACW, spółka CPA i ona sama, nie stało się tak, jeśli chodzi o określenie solidarnego charakteru grzywien podlegających spłacie przez te przedsiębiorstwa na podstawie art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. Ta ostatnia część decyzji z 2009 r. została bowiem zmieniona decyzją z 2010 r. po wniesieniu przez skarżącą skargi w sprawie T‑45/10.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67</NO.P><TXT>Prawdą jest, że przez swoją moc wsteczną stwierdzenie nieważności decyzji z 2010 r. orzeczone w sprawie T‑189/10 doprowadziło do przywrócenia stanu poprzedniego, a zatem spowodowało ponowne obowiązywanie art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. w brzmieniu pierwotnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68</NO.P><TXT>Jednakże w następstwie tego stwierdzenia nieważności Komisja wydała zaskarżoną decyzję, której część normatywna, dokładnie identyczna z częścią normatywną decyzji z 2010 r. ponownie zmieniła art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69</NO.P><TXT>W tym względzie, wbrew twierdzeniom Komisji, chociaż spółka ACW i spółka CPA nie są stronami skargi wniesionej przez skarżącą przeciwko decyzji z 2010 r., to jednak stwierdzenie nieważności decyzji z 2010 r. wywarło wpływ na sytuację prawną każdej z nich, podobnie jak na sytuację prawną skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70</NO.P><TXT>Po pierwsze, należy bowiem przypomnieć, że wyroki dotyczące stwierdzenia nieważności mają w prawie Unii bezwzględną powagę rzeczy osądzonej (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19990914">14 września 1999 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/AssiDomän Kraft Products i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑310/97 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1999:407">EU:C:1999:407</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0054">54</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71</NO.P><TXT>Po drugie, sytuacja prawna spółki ACW i spółki CPA w odniesieniu do uchylonych przepisów jest związana z sytuacją skarżącej, ponieważ przedmiotem tych przepisów jest ustalenie kwoty grzywien, jakie mają zostać na nie nałożone z tytułu naruszeń, za które są odpowiedzialne solidarnie, a także zewnętrznego stosunku solidarności pomiędzy tymi spółkami w odniesieniu do wspomnianych grzywien (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140410">10 kwietnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja i in./Siemens Österreich i in.</NAME.CASE>, od <NO.CASE>C‑231/11 P do C‑233/11 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:256">EU:C:2014:256</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72</NO.P><TXT>Artykuł 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r., zmienionej decyzją z 2010 r. zmienił sytuację prawną skarżącej, spółki ACW i spółki CPA, dokonując podziału kwoty grzywien innego niż dokonany przez te przepisy w ich brzmieniu pierwotnym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73</NO.P><TXT>To samo dotyczy części normatywnej zaskarżonej decyzji, która zmieniła brzmienie art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r., na identyczne jak w decyzji z 2010 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74</NO.P><TXT>Ponadto w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:504">EU:T:2015:504</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) Sąd wypowiedział się jedynie w przedmiocie naruszenia prawa skarżącej do obrony, nie zaś zgodności z prawem co do istoty decyzji z 2010 r.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75</NO.P><TXT>W związku z tym, choć art. 1 tej decyzji oraz art. 1 zaskarżonej decyzji zawierają identyczne przepisy, niniejsza skarga może doprowadzić do podziału kwoty grzywien przewidzianych przez te przepisy korzystniejszego dla skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76</NO.P><TXT>Ponadto zaskarżona decyzja różni się od decyzji z 2010 r. wprowadzeniem art. 2 dotyczącego określenia rozpoczęcia biegu odsetek za zwłokę, których stwierdzenie nieważności samo w sobie może przynieść skarżącej korzyść.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77</NO.P><TXT>Wobec tego skarżąca ma interes w żądaniu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i wobec tego żądania skargi zmierzające do tego celu są dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="9"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Istota sprawy</HT></HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78</NO.P><TXT>Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79</NO.P><TXT>Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przepisów regulujących przedawnienie. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 266 TFUE i prawa do obrony. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1/2003. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady równego traktowania, a zarzut piąty – przekroczenia uprawnień i braku uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzut czwarty.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu czwartego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81</NO.P><TXT>W ramach zarzutu czwartego skargi skarżąca zarzuca Komisji, że naruszyła zasadę równego traktowania, i to z dwóch powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82</NO.P><TXT>Po pierwsze, skarżąca przypomina, że w decyzji z 2009 r. znajduje się ona ze spółką ACW w takiej samej sytuacji co do czasu trwania naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83</NO.P><TXT>Podnosi ona jednak, że zastosowanie pułapu 10% na korzyść spółki ACW zwalnia tę ostatnią z odpowiedzialności za czas trwania naruszenia od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="19950929">29 września 1995 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84</NO.P><TXT>Wobec tego Komisja powinna była objąć skarżącą możliwością skorzystania z obniżenia kwoty grzywny po zastosowaniu pułapu 10% w odniesieniu do spółki ACW, chyba że skarżąca miała odpowiadać sama za ten czas trwania naruszenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85</NO.P><TXT>Skarżąca dodaje, że podział kwoty grzywny, który wynika z zaskarżonej decyzji, może wpłynąć w sposób dla niej niekorzystny na ostateczny podział kwoty grzywny przed sądami krajowymi, ponieważ nie jest ona w stanie wnieść powództwa regresywnego w odniesieniu do właściwej kwoty grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86</NO.P><TXT>Po drugie, skarżąca podkreśla, że straciła współdłużnika solidarnego, ponieważ Komisja zmniejszyła o 100% udział spółki ACW w grzywnie, do której zapłaty skarżąca jest zobowiązana solidarnie z tą spółką, podczas gdy tylko 43% zmniejszyła udział spółki ACW w grzywnie, do zapłaty której skarżąca była zobowiązana solidarnie z tą spółką i ze spółką CPA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87</NO.P><TXT>Wybór ten jest zdaniem skarżącej korzystny dla spółki CPA, zważywszy, że nie przypada na nią większa część kwoty grzywny, w przeciwieństwie do skarżącej, na którą zostaje nałożone większe obciążenie, jako na współdłużnika solidarnego, ale również jako wyłącznego dłużnika.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88</NO.P><TXT>Skarżąca podnosi, że Komisja powinna była zastosować pułap 10% w sposób proporcjonalny do kwoty obu grzywien, mianowicie tej, która została nałożona na nią solidarnie ze spółką ACW i ze spółką CPA, i tej, która została nałożona na nią solidarnie ze spółką ACW.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89</NO.P><TXT>Wprawdzie taki podział nie był możliwy ze względu na to, że decyzja z 2010 r. stała się ostateczna w odniesieniu do spółki ACW i do spółki CPA, niemniej jednak Komisja powinna była obniżyć kwotę grzywny nałożonej na skarżącą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90</NO.P><TXT>W tym względzie skarżąca wyjaśnia, że podział ten nie dotyczy stosunku solidarności między współdłużnikami, lecz stosunków między nimi i Komisją.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91</NO.P><TXT>Przede wszystkim Komisja w odpowiedzi podnosi, że rozumowanie skarżącej opiera się na błędnym założeniu, zgodnie z którym spółka ACW została zwolniona z odpowiedzialności za czas trwania naruszenia od dnia <DATE ISO="19910911">11 września 1991 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="19950929">29 września 1995 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92</NO.P><TXT>Komisja podkreśla, iż w zaskarżonej decyzji określiła maksymalną kwotę grzywny, do której zapłaty każda spółka wchodząca w skład tego samego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE mogła być solidarnie zobowiązana. Dodaje ona, że ta maksymalna kwota nie stanowi odrębnej grzywny i nie odpowiada danemu czasowi trwania uczestnictwa w naruszeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93</NO.P><TXT>Przypomina również, że naruszenie zostało popełnione przez przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 101 TFUE. Ponadto grzywna nałożona na każdą ze spółek tworzących jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 101 TFUE nie odzwierciedla udziału tych spółek w naruszeniu, lecz jedynie maksymalną kwotę, jaka może być, w danym przypadku, wymagana za udział przedsiębiorstwa, w rozumieniu art. 101 TFUE, w naruszeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94</NO.P><TXT>Ponadto wyjaśnia ona, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty grzywny indywidualnej, lecz jest jedynym podmiotem zobowiązanym wobec Komisji do zapłaty grzywny nałożonej nań pierwotnie solidarnie ze spółką ACW, ze względu na ograniczenie odpowiedzialności solidarnej tej ostatniej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95</NO.P><TXT>Następnie Komisja podnosi, że skarżąca nie wykazała, w jaki sposób podział kwoty grzywny mógł być korzystniejszy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96</NO.P><TXT>Wreszcie Komisja proponuje skarżącej wniesienie pozwu do właściwych sądów krajowych, jeżeli uważa, że grzywna, w stosunkach wewnętrznych między współdłużnikami solidarnymi, obciąża ją w sposób nieproporcjonalny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że zasada równego traktowania, która wymaga, aby sytuacje porównywalne nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób jednakowy, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione, stanowi ogólną zasadę prawa Unii, zapisaną w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140711">11 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Sasol i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑541/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2014:628">EU:T:2014:628</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0181">181</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie skarżąca podnosi dwa wypadki nierównego traktowania. Pierwszy dotyczy odmiennego traktowania jej sytuacji i sytuacji spółki ACW, zaś drugi dotyczy odmiennego traktowania jej sytuacji i sytuacji spółki CPA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99</NO.P><TXT>Co się tyczy, w pierwszej kolejności, odmiennego traktowania w stosunku do spółki ACW, skarżąca podnosi, że powinna była, podobnie jak spółka ACW, skorzystać ze zwolnienia z odpowiedzialności z tytułu zastosowania w odniesieniu do spółki ACW pułapu 10%.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100</NO.P><TXT>Należy jednak podkreślić, że zastosowanie do spółki ACW pułapu 10% w żaden sposób nie zwalnia jej z odpowiedzialności za udział w naruszeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101</NO.P><TXT>Jedynie część grzywny, którą była ona zobowiązana zapłacić solidarnie między innymi ze skarżącą, została bowiem zmniejszona.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102</NO.P><TXT>Co więcej, grzywna nałożona na każdą ze spółek tworzących jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 101 TFUE nie odzwierciedla udziału owych spółek w naruszeniu, lecz jedynie maksymalną kwotę kary, jaka może być w danym wypadku wymagana przez Komisję za udział przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 101 TFUE w naruszeniu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103</NO.P><TXT>Tym samym żadne nierówne traktowanie nie może zostać stwierdzone w odniesieniu do skarżącej i spółki ACW.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104</NO.P><TXT>Co się tyczy, w drugiej kolejności, odmiennego traktowania w stosunku do spółki CPA, skarżąca podnosi, że zmiana stosunków solidarności między spółką CPA, spółką ACW i skarżącą została dokonana wyłącznie na korzyść spółki CPA, ponieważ na skarżącą jako jedyną przypada część grzywny podlegającej solidarnej zapłacie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105</NO.P><TXT>Zdaniem skarżącej Komisja mogła bowiem odmiennie podzielić między dłużników solidarnych zmniejszenie części grzywny, do której zapłaty spółka ACW była pierwotnie zobowiązana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106</NO.P><TXT>W tym względzie, jako że równe traktowanie musi być zweryfikowane z uwzględnieniem nie tylko grzywny nałożonej solidarnie na spółki ACW, CPA i na skarżącą, ale także grzywny nałożonej solidarnie na spółkę ACW i na skarżącą, należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku Komisja nie przestrzegała obowiązków wynikających z zasady równego traktowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107</NO.P><TXT>Po pierwsze, skarżąca i spółka CPA znajdują się w istocie w sytuacji porównywalnej, ponieważ obie są spółkami zobowiązanymi solidarnie ze spółką ACW do zapłaty grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108</NO.P><TXT>Po drugie, Komisja z pewnością mogła inaczej określić część grzywny, za której zapłatę spółka ACW i skarżąca odpowiadają solidarnie, w celu ograniczenia części grzywny, do której zapłaty ta ostatnia mogła być zobowiązana sama.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109</NO.P><TXT>Byłoby tak w szczególności, gdyby Komisja podzieliła obniżenie kwoty grzywny nałożonej na spółkę ACW w sposób proporcjonalny w obu wspomnianych stosunkach solidarności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110</NO.P><TXT>W takiej sytuacji z jednej strony łączna kwota grzywien, do których zapłaty spółka ACW mogła być zobowiązana względem Komisji, nie przekroczyłaby 10% jej obrotu, a z drugiej strony obniżenie to zostałoby równo podzielone na grzywnę nałożoną solidarnie na spółkę ACW i na skarżącą oraz na grzywnę nałożoną solidarnie na skarżącą, na spółkę ACW i na spółkę CPA.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111</NO.P><TXT>Zatem poprzez uwzględnienie obniżenia kwoty grzywny dokonanego na korzyść spółki ACW wyłącznie w kwocie grzywny solidarnie nałożonej na skarżącą, na spółkę CPA i na spółkę ACW, Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112</NO.P><TXT>Zarzut czwarty powinien zatem zostać uwzględniony.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113</NO.P><TXT>Chociaż ten zarzut może pociągnąć za sobą stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, należy, w interesie prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, zbadać zarzut piąty, który dotyczy art. 2 zaskarżonej decyzji, jest opary na przekroczeniu uprawnień, a także na braku uzasadnienia i odnosi się do daty wymagalności wspomnianych grzywien.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zarzutu piątego</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114</NO.P><TXT>W ramach zarzutu piątego, złożonego z dwóch części, skarżąca podnosi, że art. 2 zaskarżonej decyzji, który określa termin wymagalności grzywien na dzień <DATE ISO="20100510">10 maja 2010 r.</DATE>, jest obarczony przekroczeniem uprawnień i brakiem uzasadnienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115</NO.P><TXT>Po pierwsze, według skarżącej, obowiązek uiszczenia grzywien do dnia <DATE ISO="20100510">10 maja 2010 r.</DATE> jest niezgodny z prawem, ponieważ w tym dniu nie istniała żadna podstawa prawna na poparcie takiego obowiązku i w każdym razie skarżąca absolutnie nie jest w stanie dotrzymać takiego terminu z mocą wsteczną. Po drugie, skarżąca podnosi, że decyzja jest sprzeczna z jej wcześniejszą praktyką i że uzasadnienie przedstawione przez Komisję nie jest spójne.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116</NO.P><TXT>Ze swej strony Komisja nie zgadza się z tą argumentacją. Oprócz tego, że zaskarżona decyzja jest wystarczająco uzasadniona, Komisja twierdzi w istocie, że skarżąca była zobowiązana do uiszczenia grzywny od chwili wydania decyzji z 2009 r. i że ustalenie terminu wymagalności grzywien trzy miesiące po wydaniu decyzji z 2010 r. zostało dokonane na korzyść skarżącej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117</NO.P><TXT>Co się tyczy części pierwszej rozpatrywanego zarzutu, dotyczącej w istocie przekroczenia uprawnień ze względu na brak podstawy do ustalenia terminu wymagalności grzywien na dzień <DATE ISO="20100510">10 maja 2010 r.</DATE>, to należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uprawnienia Komisji obejmują możliwość wyznaczenia daty wymagalności grzywny i daty rozpoczęcia biegu odsetek za zwłokę, ustalenia stawki tych odsetek i ustanowienia warunków wykonania decyzji poprzez zażądanie w stosownym wypadku ustanowienia gwarancji bankowej pokrywającej wysokość kwoty głównej oraz odsetek od nałożonej grzywny, ponieważ w braku takich uprawnień korzyści, jakie przedsiębiorstwa mogłyby uzyskać z opóźnionej zapłaty grzywny powodowałyby osłabienie sankcji nałożonych przez Komisję w ramach powierzonego jej zadania, jakim jest zapewnienie stosowania reguł konkurencji (zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150429">29 kwietnia 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Total i Elf Acquitaine/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑470/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:241">EU:T:2015:241</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0109">109</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118</NO.P><TXT>Po drugie, postanowienia art. 299 TFUE, zgodnie z którymi akty w szczególności Komisji nakładające zobowiązania pieniężne stanowią tytuł egzekucyjny, stosuje się do decyzji tej instytucji o nałożeniu grzywny (zob. podobnie postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20120312">12 marca 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Universal/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>T‑42/11</NO.CASE>, niepublikowane, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2012:122">EU:T:2012:122</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z motywem 23 zaskarżonej decyzji, po pierwsze, Komisja uważa, że decyzja z 2009 r., utrzymana w mocy wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑45/10</NO.CASE>, niepublikowanym, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:507">EU:T:2015:507</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), pozostaje podstawą grzywny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120</NO.P><TXT>Po drugie, Komisja wyjaśnia, że w piśmie notyfikującym decyzję z 2010 r. grzywna podlegała zapłacie w terminie trzech miesięcy od dnia wydania tej decyzji. Komisja uważa zatem, w sposób dorozumiany, że w zaskarżonej decyzji należało ustalić taki termin daty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121</NO.P><TXT>Po trzecie, Komisja podnosi, że choć skarżąca przedstawiła gwarancje bankowe do czasu stwierdzenia nieważności decyzji z 2010 r., po tej dacie nie zastąpiła ich nowymi gwarancjami lub tymczasowym uiszczeniem grzywny. Na tej podstawie Komisja uważa, że odsetki za opóźnienie są należne od skarżącej od dnia, od którego grzywny nie były już objęte żadną gwarancją, czyli od dnia <DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, w którym nastąpiło ogłoszenie wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:504">EU:T:2015:504</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, z jednej strony, należy zauważyć, że decyzja z 2010 r. zastąpiła postanowienia art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. i ustaliła kwotę grzywien, za które skarżąca, spółka CPA i spółka ACW były odpowiedzialne solidarnie, nowymi postanowieniami zmieniającymi łączną kwotę grzywny należnej od spółki ACW i stosunki solidarności między trzema spółkami.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123</NO.P><TXT>Innymi słowy, w dniu wejścia w życie decyzji z 2010 r. i jej notyfikacji, postanowienia art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. w pierwotnym brzmieniu nie miały już zastosowania i nie mogły służyć jako podstawa do określenia daty wymagalności wspomnianych grzywien. Jedynie data otrzymania notyfikacji decyzji z 2010 r., która stanowiła odtąd podstawę prawną obowiązku zapłaty grzywien, mogła służyć za moment rozpoczęcia biegu takiego terminu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124</NO.P><TXT>Z drugiej strony nieważność decyzji z 2010 r. w zakresie, w jakim dotyczyła skarżącej, została stwierdzona przez Sąd w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150715">15 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>GEA Group/Komisja</NAME.CASE> (<NO.CASE>T‑189/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:504">EU:T:2015:504</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), w związku z czym, jak w istocie podnosi skarżąca, decyzja ta nie może stanowić podstawy prawnej ani do zobowiązania skarżącej do zapłaty wspomnianych grzywien, ani do określenia terminu ich wymagalności.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125</NO.P><TXT>Prawdą jest, jak zostało to wskazane w pkt 67 powyżej, że to stwierdzenie nieważności doprowadziło do przywrócenia pierwotnego brzmienia art. 2 pkt 31 i 32 decyzji z 2009 r. Jednakże to brzmienie zostało ponownie zastąpione brzmieniem wynikającym z art. 1 zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126</NO.P><TXT>W rezultacie należy stwierdzić, że obowiązek zapłaty grzywien wynika wyłącznie z art. 1 zaskarżonej decyzji i że termin wymagalności tych grzywien mógł być określony dopiero od dnia otrzymania notyfikacji tej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że część pierwsza zarzutu piątego jest zasadna, bez konieczności badania części drugiej, i że z tego względu należy stwierdzić nieważność art. 2 zaskarżonej decyzji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128</NO.P><TXT>Z całości powyższych rozważań wynika, że – bez potrzeby badania pozostałych zarzutów skargi – należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości. Ponieważ żądania dotyczące zmiany zaskarżonej decyzji zostały przedstawione jedynie posiłkowo, nie ma potrzeby ich badania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów</P><P>SĄD (piąta izba)</P><P>orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 3920 z dnia <DATE ISO="20160629">29 czerwca 2016 r.</DATE> zmieniającej decyzję Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia <DATE ISO="20091111">11 listopada 2009 r.</DATE> dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 – Stabilizatory termiczne).</HT></TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.</HT></TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><SIGNATORY><P>Gratsias</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Labucka</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ulloa Rubio</P></SIGNATORY><P>Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu <DATE ISO="20181018">18 października 2018 r.</DATE></P><SIGNATORY><P>Podpisy</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>