Προσωρινό κείμενο

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ

MAJA BRKAN

της 3ης Ιουνίου 2026 (1)

Υπόθεση T‑383/25

Ηauptzollamt A

κατά

Segelbootwartung

[αίτηση του Bundesfinanzhof (Ομοσπονδιακού Φορολογικού Δικαστηρίου, Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]

« Προδικαστική παραπομπή – Τελωνειακή ένωση – Κανονισμός (ΕΕ) 952/2013 – Φόρος προστιθεμένης αξίας – Οδηγία 2006/112/ΕΚ – Σκάφος το οποίο εισήχθη στην Ένωση, χωρίς να προσκομισθεί στο τελωνείο, προκειμένου να υποβληθεί σε εργασίες συντήρησης και επισκευής – Επιβολή των δασμών και του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή »






 Εισαγωγή

1.        Υποχρεούται ιδιώτης, κάτοικος τρίτου κράτους, ο οποίος εισάγει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέσο μεταφοράς με σκοπό την επισκευή του, χωρίς να το προσκομίσει στο τελωνείο και χωρίς να το χρησιμοποιήσει ως μέσο μεταφοράς πριν από την επανεξαγωγή του, να καταβάλει φόρο προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) κατά την εισαγωγή, καθώς και εισαγωγικούς δασμούς; Τούτο είναι το ζήτημα που βρίσκεται στο επίκεντρο της υπό κρίση υπόθεσης.

2.        Επομένως, η υπό κρίση αίτηση προδικαστικής αποφάσεως, την οποία υπέβαλε το Bundesfinanzhof (Ομοσπονδιακό Φορολογικό Δικαστήριο, Γερμανία), αφορά την ερμηνεία της οδηγίας ΦΠΑ (2) και της τελωνειακής νομοθεσίας, ειδικότερα του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα (στο εξής: ΕΤΚ) (3).

 Το νομικό πλαίσιο

 Το δίκαιο της Ένωσης

3.        Στο πλαίσιο της υπό κρίση υπόθεσης κρίσιμες διατάξεις είναι, μεταξύ άλλων, το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, τα άρθρα 30, 70 και 71 της οδηγίας ΦΠΑ καθώς και το άρθρο 79, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, και τα άρθρα 211 και 256 του ΕΤΚ.

 Το εθνικό δίκαιο

4.        Το άρθρο 1 του Umsatzsteuergesetz (νόμου περί φόρου κύκλου εργασιών), όπως ίσχυε κατά τον χρόνο των πραγματικών περιστατικών της υπόθεσης της κύριας δίκης, ορίζει τα εξής:

«1.      Στον φόρο κύκλου εργασιών υπόκεινται οι ακόλουθες πράξεις:

[…]

4.      οι εισαγωγές αγαθών στο εθνικό έδαφος […]·

[…]».

5.        Το άρθρο 21 του νόμου περί φόρου κύκλου εργασιών προβλέπει τα εξής:

«[…]

2.      Οι κανόνες περί δασμών εφαρμόζονται κατ’ αναλογίαν στον φόρο κύκλου εργασιών κατά την εισαγωγή·

[…]».

 Η διαφορά της κύριας δίκης και τα προδικαστικά ερωτήματα

6.        Στις 28 Μαρτίου 2017 ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης, φυσικό πρόσωπο, κάτοικος Ελβετίας, εισήγαγε στη Γερμανία, με ρυμουλκούμενο όχημα επιβατικού αυτοκινήτου, σκάφος νηολογημένο στην Ελβετία διερχόμενος από το τελωνείο A, χωρίς να το εκτελωνίσει. Στο πλαίσιο οδικού ελέγχου, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης δήλωσε ότι μετέβαινε στην εγκατεστημένη στη Γερμανία εταιρία X για την πραγματοποίηση εργασιών συντήρησης και επισκευής στον εξωλέμβιο κινητήρα του σκάφους του. Ως εκ τούτου, το Hauptzollamt (κεντρικό τελωνείο, στο εξής: κεντρικό τελωνείο), το οποίο είναι το αναιρεσείον της κύριας δίκης, εξέδωσε πράξη βεβαίωσης εισαγωγικών δασμών και ΦΠΑ κατά την εισαγωγή.

7.        Αφού κατέβαλε τους εισαγωγικούς δασμούς, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης μετέφερε το σκάφος στην εταιρία X η οποία πραγματοποίησε τις εργασίες συντήρησης και επισκευής. Στις 18 Μαΐου 2017 το σκάφος επανεξήχθη στην Ελβετία χωρίς να χρησιμοποιηθεί για άλλους σκοπούς στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.

8.        Ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης άσκησε διοικητική ένσταση κατά της πράξης βεβαίωσης εισαγωγικών δασμών. Μετά την απόρριψη της διοικητικής ενστάσεως, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης άσκησε προσφυγή ενώπιον του Finanzgericht (φορολογικού δικαστηρίου, Γερμανία), το οποίο εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με τη γένεση οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, για τον λόγο ότι, έστω και αν υπήρξε παροχή υπηρεσιών σε σχέση με το σκάφος, επρόκειτο περί πράξεως διαφορετικής από την εισαγωγή, από απόψεως ΦΠΑ. Εν πάση περιπτώσει, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έκρινε ότι τόσο η τελωνειακή οφειλή όσο και η ενδεχόμενη οφειλή ΦΠΑ είχαν αποσβεστεί δυνάμει του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ.

9.        Το κεντρικό τελωνείο άσκησε αναίρεση (Revision) ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου.

10.      Το Bundesfinanzhof (Ομοσπονδιακό Φορολογικό Δικαστήριο) εκτιμά ότι η έκβαση της αιτήσεως αναιρέσεως της οποίας έχει επιληφθεί εξαρτάται από την ερμηνεία των διατάξεων της οδηγίας ΦΠΑ και της τελωνειακής νομοθεσίας. Ως εκ τούτου, αποφάσισε να αναστείλει την ενώπιόν του διαδικασία και να υποβάλει τα ακόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:

«1)      Εισέρχεται μεταφορικό μέσο στο κύκλωμα οικονομικών συναλλαγών της Ένωσης αν δεν χρησιμοποιείται ως μεταφορικό μέσο σε κράτος μέλος, αλλά παρέχονται υπηρεσίες επ’ αυτού (εν προκειμένω, εργασίες συντήρησης και επισκευής);

2)      Έχει το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του [ΕΤΚ] την έννοια ότι μη ενωσιακό εμπόρευμα χρησιμοποιείται κατά την εν λόγω διάταξη αν στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης πραγματοποιούνται επ’ αυτού αποκλειστικά και μόνον εργασίες συντήρησης ή επισκευής και το μη ενωσιακό εμπόρευμα στη συνέχεια επανεξάγεται;»

11.      Στο πλαίσιο της διαδικασίας, παρατηρήσεις υπέβαλαν η Ελληνική Κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης, η Επιτροπή και η Ελληνική Κυβέρνηση παρέστησαν στην επ’ ακροατηρίου συζήτηση της 25ης Μαρτίου 2025, κατά την οποία απάντησαν στις γραπτές και προφορικές ερωτήσεις του Γενικού Δικαστηρίου.

 Ανάλυση

 Προκαταρκτικές παρατηρήσεις

12.      Κατά πρώτον, δεδομένου ότι οι απαντήσεις στα προδικαστικά ερωτήματα εξαρτώνται από το αν η πραγματική κατάσταση της υπόθεσης της κύριας δίκης εμπίπτει σε οποιοδήποτε από τα ειδικά τελωνειακά καθεστώτα που προβλέπονται στο άρθρο 210 του ΕΤΚ, απαιτούνται ορισμένες διευκρινίσεις συναφώς.

13.      Από την απόφαση περί παραπομπής συνάγεται ότι το σκάφος προέλευσης Ελβετίας εισήχθη προσωρινώς, οδικώς, στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης για σκοπούς συντήρησης και επισκευής. Μετά τις σχετικές εργασίες, το σκάφος επανεξήχθη στην Ελβετία χωρίς να χρησιμοποιηθεί ως μέσο μεταφοράς στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.

14.      Στο μέτρο που ένα μη ενωσιακό μέσο μεταφοράς, εν προκειμένω το σκάφος, υποβλήθηκε στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης σε εργασίες συντήρησης και επισκευής πριν από την έξοδό του από το εν λόγω έδαφος, οι συγκεκριμένες πράξεις θα μπορούσαν, κατ’ αρχήν, να έχουν πραγματοποιηθεί υπό το καθεστώς προσωρινής εισαγωγής ή υπό το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή. Όπως επισήμανε, όμως, το αιτούν δικαστήριο, δεδομένου ότι το σκάφος δεν χρησιμοποιήθηκε ως μέσο μεταφοράς στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης, η εφαρμογή του καθεστώτος προσωρινής εισαγωγής αποκλείεται και, επομένως, οι επίμαχες πράξεις δεν μπορούν να έχουν τελεστεί βάσει του άρθρου 204, δεύτερο εδάφιο, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού για τη συμπλήρωση του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα (στο εξής: κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός περί ΕΤΚ (4)).

15.      Εν συνεχεία, όσον αφορά το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, δυνάμει του άρθρου 256, παράγραφος 1, του ΕΤΚ, το συγκεκριμένο ειδικό καθεστώς καθιστά δυνατή την πραγματοποίηση, στο έδαφος της Ένωσης, εργασιών τελειοποίησης –συμπεριλαμβανομένων επισκευών (5)– επί μη ενωσιακών εμπορευμάτων, χωρίς τα εν λόγω εμπορεύματα να υπόκεινται σε εισαγωγικούς δασμούς, λοιπές επιβαρύνσεις ή μέτρα εμπορικής πολιτικής. Για την υπαγωγή μη ενωσιακού εμπορεύματος στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, το άρθρο 211, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του ΕΤΚ απαιτεί τη χορήγηση άδειας από τις τελωνειακές αρχές.

16.      Στην υπό κρίση υπόθεση, το αιτούν δικαστήριο διευκρινίζει ότι ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης δεν διέθετε άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή κατά την έννοια του άρθρου 211, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, στοιχείο αʹ, του ΕΤΚ. Επομένως, πρέπει να θεωρηθεί ότι τα δύο υποβληθέντα από το αιτούν δικαστήριο προδικαστικά ερωτήματα εκκινούν από την παραδοχή ότι το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή δεν εφαρμόστηκε στην υπόθεση της κύριας δίκης και, επομένως, το σκάφος του ιδιώτη κατοίκου Ελβετίας δεν υπήχθη σε οποιοδήποτε ειδικό τελωνειακό καθεστώς κατά την εισαγωγή του στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.

17.      Τούτου λεχθέντος, είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι, από την προμνησθείσα στο σημείο 8 των παρουσών προτάσεων απόφαση του Finanzgericht (φορολογικού δικαστηρίου), η οποία περιλαμβάνεται στον εθνικό φάκελο της υπόθεσης, προκύπτει ότι το συγκεκριμένο πρωτοβάθμιο δικαστήριο έχει επιληφθεί άλλης προσφυγής που αφορά τον αναιρεσίβλητο της κύριας δίκης. Πρόκειται για υπόθεση η οποία αφορά την απόρριψη, από το κεντρικό τελωνείο, της αίτησης του αναιρεσιβλήτου της κύριας δίκης για τη χορήγηση αναδρομικής άδειας υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή για τις επίμαχες εργασίες που τελέστηκαν στη Γερμανία στο σκάφος του. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης διευκρίνισε ότι η συγκεκριμένη υπόθεση που αφορά την απόρριψη της αιτήσεώς του περί χορηγήσεως αναδρομικής άδειας εκκρεμεί επί του παρόντος επί του Finanzgericht (φορολογικού δικαστηρίου).

18.      Επ’ αυτού, επισημαίνεται ότι, δυνάμει του άρθρου 211, παράγραφος 2, του ΕΤΚ, οι τελωνειακές αρχές μπορούν να χορηγήσουν άδεια υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή με αναδρομική ισχύ. Υπογραμμίζεται εξαρχής ότι το αν ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης διαθέτει ή όχι αναδρομική άδεια υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή για τις επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης πράξεις είναι καθοριστικής σημασίας προκειμένου να εξακριβωθεί αν οι εργασίες συντήρησης και επισκευής που πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία στο σκάφος του αναιρεσιβλήτου της κύριας δίκης μπορούσαν ή όχι να θεωρηθούν ως πραγματοποιηθείσες υπό το καθεστώς της τελειοποίησης προς επανεξαγωγή. Σε περίπτωση καταφατικής απάντησης, με τις παρούσες προτάσεις εξετάζεται ειδικώς το ενδεχόμενο ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης να εξασφαλίσει τελικώς, στο πέρας της προμνησθείσας εθνικής ένδικης διαδικασίας, αναδρομική άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή για τις επίμαχες πράξεις.

19.      Κατά δεύτερον, από τη νομολογία προκύπτει ότι ο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και οι τελωνειακοί δασμοί κατά την εισαγωγή έχουν παρόμοια ουσιώδη χαρακτηριστικά, καθόσον γεννώνται λόγω της εισαγωγής στην Ένωση και της επακόλουθης ένταξης των εμπορευμάτων στο κύκλωμα οικονομικών συναλλαγών των κρατών μελών και ότι η παραλληλία αυτή επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι το άρθρο 71, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ επιτρέπει στα κράτη μέλη να συναρτούν τη γενεσιουργό αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή προς τη γενεσιουργό αιτία και το απαιτητό των δασμών (6). Εντούτοις, η ανωτέρω παραλληλία περιορίζεται από ορισμένες διαφοροποιήσεις που αφορούν το απαιτητό ή τον τόπο επιβολής του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και των εισαγωγικών δασμών. Συγκεκριμένα, όπως έχει επισημάνει η γενική εισαγγελέας J. Kokott (7), πέραν των περιπτώσεων στις οποίες ο τόπος γένεσης της τελωνειακής οφειλής και ο τόπος γένεσης της οφειλής ΦΠΑ μπορεί να διαφέρουν (8), σε ορισμένες περιπτώσεις, οφειλή ΦΠΑ κατά την εισαγωγή μπορεί να εξακολουθήσει να είναι απαιτητή έστω και αν η τελωνειακή οφειλή που αντιστοιχεί στην εν λόγω οφειλή ΦΠΑ έχει αποσβεστεί (9) και, αντιστρόφως, ο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή ενίοτε δεν είναι απαιτητός έστω και αν η αντίστοιχη τελωνειακή οφειλή δεν έχει αποσβεστεί (10).

20.      Επομένως, το αν οφειλή ΦΠΑ κατά την εισαγωγή είναι απαιτητή σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης δεν εξαρτάται οπωσδήποτε από την απάντηση στο ζήτημα του αν η τελωνειακή οφειλή που γεννάται δυνάμει του άρθρου 79, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του ΕΤΚ μπορεί να έχει αποσβεστεί κατ’ εφαρμογήν του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ίδιου κώδικα. Κατά συνέπεια, θα εξετάσω τα προδικαστικά ερωτήματα με τη σειρά με την οποία υποβλήθηκαν από το αιτούν δικαστήριο.

 Επί του πρώτου προδικαστικού ερωτήματος που αφορά το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή

21.      Μολονότι το πρώτο προδικαστικό ερώτημα που υπέβαλε το αιτούν δικαστήριο, σχετικά με το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, δεν παραπέμπει σε συγκεκριμένες διατάξεις της οδηγίας ΦΠΑ, εκτιμώ ότι, με αυτό, το αιτούν δικαστήριο ζητεί, κατ’ ουσίαν, από το Γενικό Δικαστήριο να διευκρινίσει αν τα άρθρα 30 και 70 και το άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ έχουν την έννοια ότι η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και το απαιτητό του ΦΠΑ ενεργοποιούνται με την εισαγωγή σε κράτος μέλος της Ένωσης, χωρίς υπαγωγή στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, μέσου μεταφοράς προέλευσης τρίτης χώρας με σκοπό να υποβληθεί σε εργασίες συντήρησης και επισκευής, τούτο δε μολονότι το μέσο μεταφοράς επανεξήχθη μεταγενέστερα και δεν χρησιμοποιήθηκε ως μέσο μεταφοράς ενόσω βρισκόταν υλικώς στο κράτος μέλος της Ένωσης.

22.      Κατά το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο δʹ, της οδηγίας ΦΠΑ, οι εισαγωγές περιλαμβάνονται στις φορολογητέες πράξεις που υπόκεινται στον ΦΠΑ. Από το γράμμα της διάταξης αυτής προκύπτει ότι, εν αντιθέσει προς τις παραδόσεις αγαθών, τις ενδοκοινοτικές αποκτήσεις αγαθών και τις παροχές υπηρεσιών εξ επαχθούς αιτίας, η εισαγωγή αγαθών μπορεί να συνιστά φορολογητέα πράξη ακόμη και όταν πραγματοποιείται από ιδιώτη, τούτο δε ανεξαρτήτως της ύπαρξης συναλλαγής ή της πραγματοποίησης της πράξης εξ επαχθούς ή εκ χαριστικής αιτίας (11). Το άρθρο 30, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ ορίζει ως «εισαγωγή αγαθών» την είσοδο στο εσωτερικό της Ένωσης αγαθού που δεν έχει τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία κατά την έννοια του άρθρου 29 ΣΛΕΕ. Επομένως, το άρθρο 30 της οδηγίας ΦΠΑ αφορά την εισαγωγή στην Ένωση αγαθών προέλευσης τρίτων χωρών για τα οποία οι διατυπώσεις εισαγωγής δεν έχουν διεκπεραιωθεί και οι δασμοί δεν έχουν εισπραχθεί.

23.      Κατά το άρθρο 70 της οδηγίας ΦΠΑ, το οποίο είναι επίσης κρίσιμο στην υπό κρίση υπόθεση, η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή επέρχεται και ο φόρος καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο πραγματοποίησης της εισαγωγής αγαθών. Εντούτοις, το άρθρο 71, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ προβλέπει, μεταξύ άλλων, στο πρώτο εδάφιο, ότι, εφόσον τα αγαθά υπάγονται από τον χρόνο της εισόδου τους στο εσωτερικό της Ένωσης σε ορισμένα ειδικά τελωνειακά καθεστώτα, η γενεσιουργός αιτία επέρχεται και ο φόρος καθίσταται απαιτητός μόνον κατά τον χρόνο κατά τον οποίον τα αγαθά εξέρχονται από το εν λόγω καθεστώς. Εντούτοις, το δεύτερο εδάφιο της ανωτέρω διάταξης αφορά την ειδική περίπτωση κατά την οποία, όσον αφορά τα εισαγόμενα αγαθά που υπόκεινται σε δασμούς, η γενεσιουργός αιτία επέρχεται και ο φόρος καθίσταται απαιτητός κατά τον χρόνο που επέρχεται η γενεσιουργός αιτία και καθίστανται απαιτητές οι εν λόγω επιβαρύνσεις (12).

24.      Επομένως, από το γράμμα των άρθρων 70 και 71 της οδηγίας ΦΠΑ προκύπτει ότι η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και το απαιτητό του ΦΠΑ επέρχονται όταν αγαθό προέλευσης τρίτης χώρας εισέρχεται υλικώς στο έδαφος της Ένωσης, εκτός εάν το αγαθό υπαχθεί, κατά την είσοδό του στο έδαφος της Ένωσης, σε οποιοδήποτε από τα ειδικά τελωνειακά καθεστώτα, όπως είναι το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή (13). Συγκεκριμένα, τα ειδικά τελωνειακά καθεστώτα βασίζονται στο πλάσμα δικαίου ότι τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας δεν βρίσκονται από νομικής απόψεως στην Ένωση μολονότι βρίσκονται υλικώς στο έδαφος της Ένωσης (14). Για τον λόγο αυτόν, όταν τέτοια αγαθά υπαχθούν σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, η γενεσιουργός αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή επέρχονται μόνον κατά τον χρόνο εξόδου των αγαθών από τα εν λόγω καθεστώτα.

25.      Ας εξετάσουμε το παράδειγμα ιδιώτη κατοίκου τρίτης χώρας ο οποίος εξασφάλισε από τις αρμόδιες τελωνειακές αρχές άδεια υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή με σκοπό την επισκευή, σε συνοριακό κράτος μέλος, αγαθού ιδιοκτησίας του το οποίο δεν προορίζεται για ειδική χρήση στην Ένωση. Εάν ο ιδιώτης του παραδείγματος υπήγαγε το εν λόγω αγαθό στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή κατά την εισαγωγή του στο έδαφος του κράτους μέλους, εάν στο πέρας των εργασιών επισκευής επανέφερε το αγαθό στον εκτός της Ένωσης τόπο κατοικίας του και εάν συμμορφώθηκε προς τις προϋποθέσεις εφαρμογής του εν λόγω καθεστώτος, οι οποίες προβλέπονται από την τελωνειακή νομοθεσία και την άδεια, η γενεσιουργός αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δεν ενεργοποιούνται και, επομένως, ο ΦΠΑ δεν οφείλεται.

26.      Εντούτοις, κατά την εφαρμογή των τελωνειακών καθεστώτων που προβλέπονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, μπορεί να διαπραχθούν παρατυπίες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, κατά τη νομολογία, στην τελωνειακή οφειλή μπορεί να προστεθεί και η υποχρέωση καταβολής ΦΠΑ εάν, βάσει της παράνομης συμπεριφοράς που προκάλεσε τη γένεση της τελωνειακής οφειλής αυτής, είναι δυνατόν να συναχθεί τεκμήριο ότι τα οικεία εμπορεύματα εισήλθαν στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης και μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο κατανάλωσης, με συνέπεια να στοιχειοθετείται η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ (15). Υπογραμμίζεται ότι το τεκμήριο αυτό είναι μαχητό (16). Ως εκ τούτου, η διάπραξη παρατυπιών κατά την εφαρμογή των ειδικών τελωνειακών καθεστώτων που προβλέπονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη γένεση οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή.

27.      Στην υπό κρίση υπόθεση, εν αντιθέσει προς το παράδειγμα που εκτέθηκε στο σημείο 25 των παρουσών προτάσεων, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης, κάτοικος Ελβετίας, εισήγαγε οδικώς το σκάφος του στο έδαφος της Γερμανίας χωρίς να το προσκομίσει στο τελωνείο. Στο μέτρο που ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης δεν διέθετε άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή για την πραγματοποίηση των εργασιών συντήρησης και επισκευής, το σκάφος του δεν υπήχθη στο καθεστώς αυτό όταν εισήλθε υλικώς στο έδαφος της Γερμανίας. Κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης προέβαλε το επιχείρημα ότι το σκάφος του δεν εντάχθηκε στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης με σκοπό να αποτελέσει αντικείμενο κατανάλωσης σε αυτό, καθότι επανεξήχθη στην Ελβετία και δεν χρησιμοποιήθηκε πραγματικά ως μέσο μεταφοράς στο έδαφος της Ένωσης. Ομοίως, κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, εν αντιθέσει προς τη θέση της Επιτροπής, ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης υποστήριξε ότι, λαμβανομένης υπόψη της νομολογίας σχετικά με τον τόπο γένεσης του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, το ζήτημα του αν η γενεσιουργός αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ ενεργοποιήθηκαν κατά την εισαγωγή του σκάφους στη Γερμανία δεν μπορεί να εξαρτάται από τη χορήγηση αναδρομικής άδειας υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή.

28.      Κατά τη γνώμη μου, η προσέγγιση που προτείνει ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Συγκεκριμένα, προκειμένου να εξακριβωθεί το υποστατό οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, ήτοι να εξακριβωθεί αν ο ΦΠΑ είναι απαιτητός στην Ένωση, προτείνω να εφαρμοστεί προσέγγιση η οποία λαμβάνει υπόψη τον συγκεκριμένο σκοπό του ΦΠΑ όταν αφορά τις εισαγωγές. Ειδικότερα, μολονότι η συγκεκριμένη περίπτωση του αναιρεσιβλήτου της κύριας δίκης θα μπορούσε να οδηγήσει στην εφαρμογή «εξατομικευμένης» ερμηνείας των διατάξεων της οδηγίας ΦΠΑ, ώστε να μην υποχρεούται να καταβάλει τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, η απάντηση στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα δεν μπορεί να περιοριστεί στην περίπτωση ιδιώτη διαμένοντος σε τρίτη χώρα ο οποίος εισάγει προσωρινά στην Ένωση ένα μέσο μεταφοράς. Για τον λόγο αυτόν, δεδομένου ότι η απάντηση του Γενικού Δικαστηρίου θα παραγάγει αποτελέσματα erga omnes –και θα μπορεί, επομένως, να εφαρμοστεί στην προσωρινή εισαγωγή στην Ένωση μέσων μεταφοράς ιδιοκτησίας νομικών προσώπων (17)–, οι διατάξεις της οδηγίας ΦΠΑ σχετικά με τη γενεσιουργό αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ θα πρέπει να ερμηνευθούν κατά τρόπο που να μη δημιουργεί συνθήκες ευνοϊκές για ενδεχόμενη κατάχρηση ή απάτη στον τομέα του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή.

29.      Υπογραμμίζεται ότι, μολονότι είναι αληθές ότι ο ΦΠΑ είναι φόρος κατανάλωσης, εντούτοις η υπαγωγή στον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή των αγαθών προέλευσης τρίτων χωρών δικαιολογείται από σκοπό εξωτερικής ουδετερότητας, ώστε να διασφαλίζεται ότι οι εγκατεστημένοι στην Ένωση υποκείμενοι στον φόρο που παρέχουν αγαθά σε πελάτες εντός της Ένωσης δεν υφίστανται ανταγωνιστικό μειονέκτημα σε σχέση με τους εκτός της Ένωσης εγκατεστημένους ανταγωνιστές τους (18). Επομένως, στόχος της είσπραξης του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή είναι η ευθυγράμμιση της φορολογικής επιβάρυνσης των αγαθών προέλευσης τρίτων χωρών στο επίπεδο ΦΠΑ που εφαρμόζεται στα αντίστοιχα αγαθά της Ένωσης (19).

30.      Για την επίτευξη του προμνησθέντος σκοπού αποφυγής των στρεβλώσεων του ανταγωνισμού που μπορούν να επέλθουν λόγω της εισαγωγής στην Ένωση αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας που δεν θα υπόκειται στον ΦΠΑ, ο νομοθέτης της Ένωσης καθόρισε στο άρθρο 70 της οδηγίας ΦΠΑ τον απλό και αυτομάτως εφαρμοζόμενο γενικό κανόνα, κατά τον οποίο η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή ενεργοποιούνται από το γεγονός και μόνον της υλικής εισαγωγής του αγαθού στο έδαφος της Ένωσης, τούτο δε έστω και αν η υλική εισαγωγή πραγματοποιείται από ιδιώτη για ιδιωτικούς σκοπούς ή χωρίς κερδοσκοπική πρόθεση. Κατ’ εξαίρεση από την ανωτέρω αρχή, το άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ προβλέπει ότι η γενεσιουργός αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δεν ενεργοποιούνται κατά την υλική εισαγωγή του αγαθού, εάν το αγαθό υπαχθεί σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα που μνημονεύονται στην εν λόγω διάταξη. Όσον αφορά τη συστηματική σχέση μεταξύ του άρθρου 70 και του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, ο γενικός εισαγγελέας M. Campos Sánchez-Bordona έχει παρατηρήσει ότι, σε περίπτωση υλικής εισαγωγής αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας στην Ένωση, τεκμαίρεται ότι το συγκεκριμένο αγαθό εισέρχεται στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης (ο γενικός κανόνας του άρθρου 70 της εν λόγω οδηγίας), τεκμήριο το οποίο μπορεί να ανατραπεί εάν το αγαθό υπαχθεί σε τελωνειακό καθεστώς (η εξαίρεση του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της ίδιας οδηγίας) (20).

31.      Τα προμνησθέντα τελωνειακά καθεστώτα και οι περιπτώσεις που μνημονεύονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ –διά παραπομπής στα άρθρα 156, 276 και 277 της ίδιας οδηγίας– συνεπάγονται την ολοκλήρωση ορισμένων τελωνειακών διατυπώσεων και την εφαρμογή τελωνειακής επιτήρησης (21), μέσω των οποίων οι τελωνειακές αρχές μπορούν να εξακριβώνουν ότι τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας δεν εισέρχονται στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης όταν βρίσκονται στο έδαφος της Ένωσης υποκείμενα σε οποιοδήποτε από τα εν λόγω καθεστώτα. Υπ’ αυτήν την έννοια, όσον αφορά το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, σκοπός της χορηγούμενης από τις τελωνειακές αρχές άδειας είναι να εξακριβώνεται η ταυτότητα των αγαθών προέλευσης τρίτης χώρας που πρέπει να υπαχθούν στο συγκεκριμένο καθεστώς (22), απόκειται δε στις τελωνειακές αρχές να καθορίσουν την προθεσμία εκκαθάρισης (23). Κατά την υλική εισαγωγή του αγαθού στο έδαφος της Ένωσης, η υπαγωγή του στο συγκεκριμένο καθεστώς παρέχει στις τελωνειακές αρχές τη δυνατότητα να γνωρίζουν την είσοδό του στην Ένωση προκειμένου να ασκήσουν τη σχετική τελωνειακή επιτήρηση (24). Προς τούτο, απόκειται, μεταξύ άλλων, στον κάτοχο της άδειας να τηρεί κατάλληλες λογιστικές καταχωρίσεις οι οποίες περιέχουν τις πληροφορίες και τα στοιχεία χάρη στα οποία οι τελωνειακές αρχές μπορούν να επιτηρούν την εφαρμογή του καθεστώτος, ειδικότερα όσον αφορά την εξακρίβωση της ταυτότητας του αγαθού που έχει υπαχθεί στο εν λόγω καθεστώς, τον τελωνειακό χαρακτήρα του και τη μεταφορά του (25). Εν συνεχεία, εάν το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή λήξει με την έξοδο εκτός της Ένωσης του αγαθού που υπήχθη στο εν λόγω καθεστώς, κατά την εκκαθάριση του καθεστώτος, οι τελωνειακές αρχές θα μπορούν, μεταξύ άλλων, να εξακριβώσουν ότι το αγαθό που επανεξήχθη αντιστοιχεί στο αγαθό που είχε εισαχθεί προσωρινά στο έδαφος της Ένωσης και ότι η διάρκεια της παρουσίας του αγαθού στην Ένωση και η μεταφορά του περιορίστηκαν στις αναγκαίες για την πραγματοποίηση των πράξεων για τις οποίες χορηγήθηκε η άδεια. Σε τέτοια περίπτωση, η γενεσιουργός αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δεν ενεργοποιούνται και δεν οφείλεται οποιοσδήποτε ΦΠΑ κατά την εισαγωγή.

32.      Επισημαίνεται ότι, έως τώρα, στη νομολογία σχετικά με το υποστατό οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, σημαντικό στοιχείο υπήρξε η υπαγωγή των αγαθών προέλευσης τρίτης χώρας σε τελωνειακό καθεστώς κατά την υλική εισαγωγή τους στην Ένωση. Τούτο συνέβη, μεταξύ άλλων, σε τρεις υποθέσεις οι οποίες αφορούσαν αγαθά που εισήχθησαν προσωρινά στην Ένωση και επανεξήχθησαν εκτός της Ένωσης. Η υπόθεση Eurogates Distribution (C‑226/14) αφορούσε λογιστικές παρατυπίες οι οποίες διαπράχθηκαν κατά την εφαρμογή του καθεστώτος τελωνειακής αποταμίευσης. Τούτου λεχθέντος, στο μέτρο που τα εμπορεύματα προέλευσης τρίτης χώρας καλύπτονταν από το συγκεκριμένο τελωνειακό καθεστώς έως την επανεξαγωγή τους εκτός της Ένωσης, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα σχετικά αγαθά δεν είχαν εισαχθεί (26). Στην υπόθεση DHL Hub Leipzig (C‑228/14), για τα εμπορεύματα προέλευσης τρίτης χώρας που υπήχθησαν στο καθεστώς εξωτερικής διαμετακόμισης, το Δικαστήριο έκρινε ότι η μη εκπλήρωση της υποχρέωσης περάτωσης του καθεστώτος, διά της προσκόμισης των εμπορευμάτων στο αρμόδιο τελωνείο, δεν είχε ως αποτέλεσμα τη γένεση οφειλής ΦΠΑ, διότι τα εμπορεύματα παρέμειναν υπό το καθεστώς εξωτερικής διαμετακόμισης έως την επανεξαγωγή τους (27). Στην υπόθεση Wallenborn (C‑571/15), το καθεστώς εξωτερικής διαμετακόμισης είχε παραβιαστεί λόγω αφαίρεσης της σφραγίδας ασφαλείας, η οποία είχε εντούτοις λάβει χώρα σε ελεύθερη ζώνη, διευκρινιζομένου ότι, κατά την παραμονή τους στην εν λόγω ζώνη, τα αγαθά δεν είχαν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία, ούτε καταναλωθεί, ούτε χρησιμοποιηθεί. Εν συνεχεία, τα αγαθά είχαν υπαχθεί αμέσως στο καθεστώς τελωνειακής αποταμίευσης και επανεξήχθησαν εκτός της Ένωσης. Υπό τις συνθήκες αυτές, το Δικαστήριο εκτίμησε ότι τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας δεν εισήλθαν στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης, όπερ απέκειτο στο εθνικό δικαστήριο να εξακριβώσει (28).

33.      Στην υπόθεση Latvijas Dzelzceļš (C‑154/16), η οποία αφορούσε αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας τα οποία δεν είχαν επανεξαχθεί εκτός της Ένωσης, το Δικαστήριο έκρινε ότι ο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δεν οφειλόταν για το μέρος του εμπορεύματος που υπήχθη στο καθεστώς της εξωτερικής κοινοτικής διαμετακόμισης το οποίο υπέστη ολική καταστροφή ή ανεπανόρθωτη απώλεια. Κατά το Δικαστήριο, εμπόρευμα το οποίο υπέστη ολική καταστροφή ή ανεπανόρθωτη απώλεια ενόσω τελούσε υπό το ανωτέρω καθεστώς δεν μπορεί να εισέλθει στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης και, επομένως, δεν μπορεί να εξέλθει του εν λόγω καθεστώτος (29).

34.      Αντιθέτως, στην υπόθεση Kauno teritorinė muitinė (C‑489/20), η οποία αφορούσε λαθραία τσιγάρα που εισήχθησαν παρανόμως στην Ένωση –ήτοι αγαθά που δεν υπήχθησαν σε τελωνειακό καθεστώς–, το Δικαστήριο έκρινε ότι, όταν τέτοια εμπορεύματα κατασχέθηκαν και δημεύθηκαν μετά την απομάκρυνσή τους από το πρώτο τελωνείο στο έδαφος της Ένωσης, η γενεσιουργός αιτία του ΦΠΑ έχει επέλθει. Ως εκ τούτου, συμφώνως προς το άρθρο 70 της οδηγίας ΦΠΑ, ο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή παραμένει απαιτητός, τούτο δε ακόμη και σε περίπτωση απόσβεσης της αντίστοιχης τελωνειακής οφειλής δυνάμει του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο εʹ, του ΕΤΚ (30). Από την ανωτέρω υπόθεση συνάγεται επίσης ότι, μολονότι ο ΦΠΑ είναι φόρος κατανάλωσης, τη γενεσιουργό αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δεν προκαλεί η πραγματική κατανάλωση εμπορεύματος εντός της Ένωσης, αλλά μάλλον η δυνητική κατανάλωση. Συγκεκριμένα, δεδομένου ότι τα επίμαχα εμπορεύματα κατασχέθηκαν και δημεύθηκαν από τους συνοριοφύλακες μετά την απομάκρυνσή τους από το πρώτο τελωνείο στο έδαφος της Ένωσης, θα μπορούσαν να έχουν καταναλωθεί εντός της Ένωσης πριν από τη δήμευσή τους.

35.      Επομένως, από τη νομολογία σχετικά με το υποστατό οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή θα μπορούσε να συναχθεί ότι η μη υπαγωγή αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας σε οποιοδήποτε από τα καθεστώτα που προβλέπονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ συνεπάγεται αυτομάτως την ένταξή του στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης, συμφώνως προς το άρθρο 70 της εν λόγω οδηγίας. Συγκεκριμένα, τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας τα οποία δεν υπάγονται σε τελωνειακό καθεστώς κατά την υλική εισαγωγή τους στην Ένωση μπορούν, ελλείψει τελωνειακής επιτήρησης, να καταναλωθούν ή να χρησιμοποιηθούν στην Ένωση. Επομένως, όταν τέτοια αγαθά βρίσκονται υλικώς εντός της Ένωσης, μπορούν να ανταγωνίζονται συγκρίσιμα αγαθά της Ένωσης, τούτο δε ακόμη και σε περίπτωση που επανεξαχθούν μεταγενέστερα εκτός της Ένωσης.

36.      Στην υπό κρίση υπόθεση, έστω και αν δεν χρησιμοποιήθηκε ως μέσο μεταφοράς, το σκάφος του αναιρεσιβλήτου της κύριας δίκης υποβλήθηκε σε εργασίες συντήρησης και επισκευής στη Γερμανία (31). Κατά το άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, όμως, ο ΦΠΑ δεν θα ήταν απαιτητός μόνον στην περίπτωση που το σκάφος είχε υπαχθεί στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, καθότι η υπαγωγή του σκάφους στο εν λόγω καθεστώς αναστολής θα είχε ως συνέπεια να τεκμαίρεται ότι το σκάφος δεν εισήλθε στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης. Επομένως, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι το σκάφος εισήλθε στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης, δεδομένου ότι, ελλείψει υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, μπορούσε να καταναλωθεί –ή μάλλον να χρησιμοποιηθεί, δεδομένου ότι δεν πρόκειται περί αναλώσιμου αγαθού– ενόσω βρισκόταν εντός της Ένωσης. Συγκεκριμένα, η μη υπαγωγή του σκάφους στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή συνεπάγεται ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί δυνητικώς από φυσικά ή νομικά πρόσωπα εγκατεστημένα στην Ένωση ενόσω βρισκόταν στην Ένωση.

37.      Ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης υποστηρίζει ότι η πρακτική αποτελεσματικότητα του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ περιορίζεται στην παροχή ασφάλειας δικαίου στα φυσικά και νομικά πρόσωπα που τηρούν τη συγκεκριμένη διάταξη όταν εισάγουν υλικώς αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας εντός της Ένωσης. Επομένως, κατά την ανωτέρω ερμηνεία, η ενεργοποίηση της γενεσιουργού αιτίας και του απαιτητού του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή μπορεί να αποκλειστεί, εάν προβληθεί η μη χρήση του αγαθού εντός της Ένωσης και η επανεξαγωγή του. Εάν, όμως, η ανωτέρω ερμηνεία γινόταν δεκτή, τα φυσικά και νομικά πρόσωπα δεν θα υποχρεούνταν πλέον να τηρούν την προμνησθείσα διάταξη, δεδομένου ότι θα αρκούσε να δηλώσουν κατά την έξοδο του αγαθού από την Ένωση ότι το αγαθό δεν χρησιμοποιήθηκε εντός της Ένωσης προκειμένου να αμφισβητήσουν το απαιτητό του ΦΠΑ.

38.      Λαμβανομένης υπόψη της σημασίας του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ για την επίτευξη του σκοπού της εξωτερικής ουδετερότητας που επιδιώκεται από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, εκτιμώ, όπως και η Ελληνική Κυβέρνηση και η Επιτροπή, ότι η πρακτική αποτελεσματικότητα της εν λόγω διάταξης πρέπει να διαφυλαχθεί στο ακέραιο. Συγκεκριμένα, σε αντίθετη περίπτωση, εάν η γενεσιουργός αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ μπορούσαν να μην ενεργοποιούνται μολονότι αγαθά προέλευσης τρίτων χωρών εισάγονται υλικώς στην Ένωση χωρίς να υπαχθούν σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα που προβλέπονται από την προμνησθείσα τελωνειακού χαρακτήρα διάταξη, φρονώ ότι η έλλειψη τελωνειακής επιτήρησης κατά τον χρόνο εισαγωγής του αγαθού ενέχει κινδύνους κατάχρησης και απάτης.

39.      Συναφώς, από πρόσφατη ειδική έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικά με την απάτη στον τομέα του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή προκύπτει, μεταξύ άλλων, ότι τα κενά στο κανονιστικό πλαίσιο ορισμένων απλουστευμένων διαδικασιών, ήτοι του «τελωνειακού καθεστώτος 42» και της μονοαπευθυντικής θυρίδας (IOSS) για τις εισαγωγές στο πλαίσιο του ειδικού καθεστώτος για τις εξ αποστάσεως πωλήσεις, ενέχουν σημαντικό κίνδυνο κατάχρησης και απειλούν την προστασία των οικονομικών συμφερόντων της Ένωσης (32). Είναι αληθές ότι στην εν λόγω ειδική έκθεση δεν εξετάζονται ειδικώς οι συνέπειες της μη τήρησης του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ στην ικανότητα των κρατών μελών να εισπράττουν καταλλήλως τα έσοδα από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και να εντοπίζουν ενδεχόμενη κατάχρηση ή απάτη στον τομέα αυτό. Εκτιμώ, εντούτοις, ότι ερμηνεία της ανωτέρω διάταξης η οποία θα καθιστούσε δυνατή τη μη ενεργοποίηση της γενεσιουργού αιτίας και του απαιτητού του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, χωρίς να εκπληρώνεται η υποχρέωση την οποία συνεπάγεται, θα δημιουργούσε κενό δυνάμενο να καταστήσει ευάλωτο το κανονιστικό πλαίσιο του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή. Τέτοιο κενό θα μπορούσε να οδηγήσει σε κατάχρηση ή απάτη και, επομένως, σε απώλεια εσόδων από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή. Συγκεκριμένα, οι τελωνειακές και φορολογικές αρχές δεν θα μπορούσαν να διασφαλίσουν την επιτήρηση των αγαθών προέλευσης τρίτης χώρας όταν αυτά βρίσκονται υλικώς εντός της Ένωσης. Ειδικότερα, όσον αφορά τα αγαθά που εισάγονται στην Ένωση και προορίζονται να επανεξαχθούν, οι τελωνειακές αρχές δεν θα είχαν τη δυνατότητα να διασφαλίσουν την πραγματική επανεξαγωγή, εάν δεν ενημερώνονται για την υλική εισαγωγή των αγαθών εντός της Ένωσης μέσω της υπαγωγής τους σε οποιοδήποτε ειδικό καθεστώς (33). Οι τελωνειακές αρχές δεν θα είχαν επίσης τη δυνατότητα να ελέγξουν αν το αγαθό πωλήθηκε εντός της Ένωσης ή με ποιον τρόπο χρησιμοποιήθηκε ενόσω βρισκόταν εντός της Ένωσης. Δεν μπορεί, όμως, να αποκλειστεί το ενδεχόμενο σκάφος προέλευσης τρίτης χώρας, το οποίο εισήχθη στην Ένωση οδικώς με σκοπό να υποβληθεί σε επισκευές, να πωληθεί στην Ένωση σε εταιρία εγκατεστημένη στην Ένωση προτού επανεξαχθεί σε τρίτη χώρα. Ομοίως, ελλείψει υπαγωγής του σκάφους στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή κατά τον χρόνο υλικής εισαγωγής του στην Ένωση, οι τελωνειακές και φορολογικές αρχές δεν είναι σε θέση να εξακριβώσουν τη διάρκεια υλικής παραμονής του σκάφος στην Ένωση ούτε αν η εν λόγω διάρκεια δικαιολογείται αποκλειστικά και μόνον λόγω της πραγματοποίησης επισκευών. Για παράδειγμα, οι επισκευές θα μπορούσαν να έχουν διάρκεια λιγοστών μόνον ημερών και το σκάφος θα μπορούσε να βρίσκεται εν συνεχεία στην Ένωση για πλείονες μήνες και να εκμισθώνεται για σκοπούς αναψυχής εντός της Ένωσης. Εξάλλου, σε περίπτωση που ο έλεγχος διενεργούνταν όχι κατά την είσοδο στην Ένωση αλλά κατά την έξοδο του σκάφους από την Ένωση, ελλείψει υπαγωγής του σκάφους στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή κατά την εισαγωγή του στην Ένωση, οι αρχές δεν θα μπορούσαν να διασφαλίσουν ότι το συγκεκριμένο σκάφος είναι το σκάφος που εισήχθη στην Ένωση. Είναι αληθές ότι τα προεκτεθέντα παραδείγματα κινδύνων κατάχρησης και απάτης δεν αντιστοιχούν στην επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης περίπτωση, δεδομένου ότι το σκάφος του αναιρεσιβλήτου της κύριας δίκης φαίνεται να υποβλήθηκε μόνον σε εργασίες συντήρησης και επισκευής και σε καμία άλλη χρήση, ως μέσο μεταφοράς, εντός της Ένωσης. Εντούτοις, όπως υπογραμμίστηκε στο σημείο 28 των παρουσών προτάσεων, φρονώ ότι μια «εξατομικευμένη» ερμηνεία, η οποία θα παράγει όμως αποτελέσματα erga omnes, είναι παρακινδυνευμένη, καθότι, προκειμένου να δοθεί απάντηση στην ιδιαίτερη περίπτωση της υπόθεσης της κύριας δίκης, θα μπορούσε να τεθεί υπό αμφισβήτηση η συστηματική σχέση μεταξύ του άρθρου 70 και του άρθρου 71, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ.

40.      Λαμβανομένων υπόψη των παρατηρήσεων που προεκτέθηκαν στα σημεία 29 έως 39 των παρουσών προτάσεων, φρονώ ότι, όταν πρέπει να εξακριβωθεί το υποστατό οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, προκειμένου να αποφευχθεί η ενεργοποίηση της γενεσιουργού αιτίας και του απαιτητού του ΦΠΑ δυνάμει του άρθρου 70 της οδηγίας ΦΠΑ, τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας πρέπει να υπάγονται υποχρεωτικώς σε οποιοδήποτε από τα καθεστώτα που προβλέπονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της εν λόγω οδηγίας.

41.      Εκτιμώ ότι η ανωτέρω προσέγγιση δεν αντιτίθεται στη νομολογιακή γραμμή σχετικά με τον τόπο γένεσης του ΦΠΑ την οποία επικαλέστηκε ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης.

42.      Συναφώς, μετά την υπόθεση Fedex (C‑26/18), όταν πρέπει να εξακριβωθεί ο τόπος γένεσης του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή, το Δικαστήριο εφαρμόζει επίσης μαχητό τεκμήριο ένταξης στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης. Η ένταξη στο εν λόγω κύκλωμα τεκμαίρεται ότι πραγματοποιείται στο κράτος μέλος στο οποίο αγαθό προέλευσης τρίτης χώρας εισάγεται κατά παράβαση της τελωνειακής νομοθεσίας. Το τεκμήριο αυτό μπορεί να ανατραπεί εάν αποδεικνύεται ότι τελικός προορισμός του αγαθού είναι άλλο κράτος μέλος στο έδαφος του οποίου καταναλώνεται (34). Στην υπόθεση Hauptzollamt Münster (Τόπος γενέσεως του ΦΠΑ, C‑7/20), η οποία αφορούσε χερσαίο μηχανοκίνητο όχημα το οποίο εισήχθη στην Ένωση κατά παράβαση της τελωνειακής νομοθεσίας και αφού διήλθε από το έδαφος πλειόνων κρατών μελών προτού αφιχθεί στο κράτος μέλος τελικού προορισμού του, το Δικαστήριο έκρινε ότι, προκειμένου να εξακριβωθεί το κράτος μέλος ένταξης στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης –με άλλα λόγια, προκειμένου να ανατραπεί το τεκμήριο–, πρέπει να ληφθεί υπόψη ο τόπος πραγματικής χρήσης του οχήματος (35). Στην υπόθεση Hauptzollamt Hamburg (Τόπος γενέσεως του ΦΠΑ – II), υπό παρόμοιες περιστάσεις, το Δικαστήριο διευκρίνισε ότι έπρεπε να ληφθεί υπόψη ο τόπος πραγματικής και μακροπρόθεσμης χρήσης του οχήματος καθώς και ότι ο τόπος κατοικίας του χρήστη μπορεί να είναι κρίσιμο στοιχείο (36). Επισημαίνεται ότι στις τρεις ανωτέρω υποθέσεις τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας δεν είχαν προσκομιστεί στο τελωνείο ούτε υπαχθεί σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα του άρθρου 61 της οδηγίας ΦΠΑ, τα οποία είναι πανομοιότυπα με τα τελωνειακά καθεστώτα που προβλέπονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της ίδιας οδηγίας.

43.      Είναι αληθές ότι, δυνάμει της νομολογίας σχετικά με την εξακρίβωση του τόπου γένεσης του ΦΠΑ, η οποία λαμβάνει υπόψη τον τόπο κατανάλωσης ή πραγματικής και μακροπρόθεσμης χρήσης αγαθών προέλευσης τρίτων χωρών, υπό συνθήκες όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης, θα μπορούσε να γίνει δεκτό ότι η επανεξαγωγή εκτός της Ένωσης του σκάφους προέλευσης Ελβετίας θα συνεπάγεται ότι το σκάφος δεν εισήλθε στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης διότι ανήκει σε πρόσωπο που κατοικεί σε τρίτη χώρα με αποτέλεσμα η χρήση του σκάφους εντός της Ένωσης να μην μπορεί να είναι μακροπρόθεσμη.

44.      Εντούτοις, κατά τη γνώμη μου, μολονότι ερείδονται αμφότερες σε τεκμήριο ένταξης στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης, πρέπει να γίνει διαφοροποίηση μεταξύ, αφενός, της νομολογιακής γραμμής σχετικά με το υποστατό οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και, αφετέρου, της νομολογιακής γραμμής σχετικά με την εξακρίβωση του τόπου γένεσης του ΦΠΑ. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Kauno teritorinė muitinė (C‑489/20), η οποία αφορούσε το αν ο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή ήταν ή όχι απαιτητός στην Ένωση –ήτοι το καθαυτό υποστατό του ΦΠΑ–, το Δικαστήριο προέκρινε προσέγγιση βασισμένη στη δυνητική κατανάλωση εντός της Ένωσης αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας (37). Η υπόθεση αυτή είναι, όμως, μεταγενέστερη των υποθέσεων σχετικά με τον τόπο γένεσης του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή στις οποίες προκρίθηκε προσέγγιση βασισμένη στο κράτος μέλος πραγματικής κατανάλωσης (υπόθεση Fedex, C‑26/18) ή στο κράτος μέλος πραγματικής χρήσης [υπόθεση Hauptzollamt Münster (Τόπος γενέσεως του ΦΠΑ), C‑7/20)].

45.      Φρονώ ότι η ανωτέρω διαφοροποίηση οφείλεται στο γεγονός ότι οι υποθέσεις με αντικείμενο τον τόπο γένεσης του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή αφορούν περιπτώσεις στις οποίες εμπλέκονται πλείονα κράτη μέλη και στις οποίες το υποστατό απαιτητού εντός της Ένωσης ΦΠΑ ουδόλως αμφισβητείται, καθότι τα αγαθά προέλευσης τρίτης χώρας καταναλώθηκαν πραγματικά ή χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά στο κράτος μέλος κατοικίας του χρήστη. Επομένως, δεν αμφισβητείται ότι τα αγαθά εισήλθαν πραγματικά στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης. Ως εκ τούτου, απομένει να εξακριβωθεί μόνον το αρμόδιο για την είσπραξη του ΦΠΑ κράτος μέλος. Προς τούτο, πρέπει να εφαρμοστεί η αρχή της φορολογικής εδαφικότητας που έχει εφαρμογή στον ΦΠΑ, κατά την οποία τα φορολογικά έσοδα από τον ΦΠΑ κατά την εισαγωγή ανήκουν στο κράτος μέλος στο οποίο πραγματοποιείται η τελική κατανάλωση ή η πραγματική και μακροπρόθεσμη χρήση των αγαθών προέλευσης τρίτης χώρας (38). Υπό τις συνθήκες αυτές, το γεγονός ότι τα εν λόγω αγαθά δεν υπήχθησαν, κατά την υλική εισαγωγή τους στην Ένωση, σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα που μνημονεύονται στο άρθρο 61 της οδηγίας ΦΠΑ δεν γεννά οποιοδήποτε ζήτημα.

46.      Αντιθέτως, σε περίπτωση η οποία περιορίζεται στο έδαφος ενός μόνον κράτους μέλους και χαρακτηρίζεται από την παράτυπη και προσωρινή εισαγωγή αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας, πρέπει να εξακριβωθεί το καθαυτό υποστατό οφειλής ΦΠΑ κατά την εισαγωγή απαιτητής στην Ένωση. Σε τέτοια περίπτωση, προκειμένου να διαφυλαχθεί στο ακέραιο η πρακτική αποτελεσματικότητα της συστηματικής σχέσης μεταξύ του άρθρου 70 και του άρθρου 71, παράγραφος 1, της οδηγίας ΦΠΑ, η οποία είναι αναγκαία για την επίτευξη του σκοπού της εξωτερικής ουδετερότητας του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και για την αποφυγή της κατάχρησης και της απάτης, όπως έκρινε το Δικαστήριο στην υπόθεση Kauno teritorinė muitinė (C‑489/20) που αφορούσε την παράτυπη εισαγωγή αγαθών προέλευσης τρίτης χώρας σε κράτος μέλος, εκτιμώ ότι η ένταξη στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης προϋποθέτει τη δυνητική κατανάλωση ή τη δυνητική χρήση αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας.

47.      Στην υπό κρίση υπόθεση, το σκάφος εισήχθη υλικώς οδικώς στο έδαφος της Ένωσης χωρίς να υπαχθεί σε οποιοδήποτε από τα καθεστώτα που προβλέπονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ. Ως εκ τούτου, όταν το σκάφος απομακρύνθηκε από το πρώτο τελωνείο εντός της Ένωσης, ελλείψει τελωνειακής επιτήρησης στο πλαίσιο του καθεστώτος τελειοποίησης προς εξαγωγή, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί δυνητικώς εντός της Ένωσης. Κατά συνέπεια, το σκάφος εισήλθε στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί εισαγωγή η οποία ενεργοποίησε τη γενεσιουργό αιτία και το απαιτητό του ΦΠΑ. Η οδηγία ΦΠΑ δεν περιέχει, όμως, άλλες διατάξεις, πέραν της προβλεπόμενης στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, βάσει των οποίων μπορεί να αμφισβητηθεί η ενεργοποίηση της γενεσιουργού αιτίας και του απαιτητού του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή. Συγκεκριμένα, καμία διάταξη της εν λόγω οδηγίας δεν προβλέπει ότι ο ΦΠΑ κατά την εισαγωγή δεν είναι πλέον απαιτητός στην Ένωση λόγω της επανεξαγωγής αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας το οποίο δεν χρησιμοποιήθηκε πραγματικά στο έδαφος της Ένωσης (39). Κατά συνέπεια, το γεγονός ότι μέσο μεταφοράς προέλευσης τρίτης χώρας το οποίο εισήχθη υλικώς εντός της Ένωσης επανεξήχθη χωρίς να χρησιμοποιηθεί πραγματικά στην Ένωση ως μέσο μεταφοράς δεν συνεπάγεται ότι η εισαγωγή του δεν πραγματοποιήθηκε ενόσω βρισκόταν υλικώς στο έδαφος της Ένωσης χωρίς να έχει υπαχθεί σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ.

48.      Ως εκ τούτου, όταν φυσικό ή νομικό πρόσωπο εισάγει υλικώς αγαθό προέλευσης τρίτης χώρας εντός της Ένωσης με σκοπό την επισκευή του, χωρίς να το υπαγάγει σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα που μνημονεύονται στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, όπως ορθώς υποστήριξε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, ο μόνος τρόπος ανατροπής του τεκμηρίου ένταξης στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης, το οποίο προκύπτει από το άρθρο 70 της εν λόγω οδηγίας, είναι η χορήγηση από τις αρμόδιες τελωνειακές αρχές άδειας τελειοποίησης προς επανεξαγωγή με αναδρομική ισχύ, συμφώνως προς τις προϋποθέσεις του άρθρου 211, παράγραφος 2, του ΕΤΚ. Συγκεκριμένα, η τήρηση των προϋποθέσεων της εν λόγω διάταξης παρέχει στις τελωνειακές αρχές τη δυνατότητα να εξακριβώσουν ότι το μέσο μεταφοράς προέλευσης τρίτης χώρας δεν χρησιμοποιήθηκε για άλλους σκοπούς πέραν των αναγκαίων για τη συντήρηση και την επισκευή του. Σε περίπτωση όπως η επίμαχη στην υπόθεση της κύριας δίκης, όπως επισήμανε η Επιτροπή κατά την επ’ ακροατηρίου συζήτηση, θα απόκειται στον αιτούντα την αναδρομική άδεια να προσκομίσει έγγραφα όπως τα πιστοποιητικά νηολόγησης ή κυριότητας του σκάφους, το τιμολόγιο για τις εργασίες συντήρησης και επισκευής και, ενδεχομένως, το ημερολόγιο του σκάφους. Εξάλλου, η διάρκεια της παρουσίας του σκάφους στην Ένωση μπορεί επίσης να συνιστά κρίσιμο στοιχείο το οποίο πρέπει να ληφθεί υπόψη για την έκδοση απόφασης χορήγησης της αναδρομικής άδειας. Συγκεκριμένα, εάν εκτιμήσουν ότι οι απαιτήσεις του καθεστώτος τελειοποίησης προς επανεξαγωγή μπορεί να πληρούνται υπό το πρίσμα των στοιχείων που υπέβαλε ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης, οι τελωνειακές αρχές μπορούν να χορηγήσουν άδεια με αναδρομική ισχύ. Λαμβανομένης υπόψη της αναδρομικής ισχύος της, η άδεια θα έχει ως αποτέλεσμα να πληρούται η απαίτηση του άρθρου 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ περί υπαγωγής αγαθού προέλευσης τρίτης χώρας σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα που μνημονεύονται στην εν λόγω διάταξη κατά την είσοδό του εντός της Ένωσης.

49.      Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω παρατηρήσεων, προτείνω στο Γενικό Δικαστήριο να απαντήσει στο πρώτο προδικαστικό ερώτημα ως εξής: τα άρθρα 30 και 70 και το άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ έχουν την έννοια ότι το γεγονός και μόνον της υλικής εισαγωγής σε κράτος μέλος της Ένωσης, χωρίς υπαγωγή στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, μέσου μεταφοράς προέλευσης τρίτης χώρας προκειμένου να υποβληθεί σε εργασίες συντήρησης και επισκευής, έστω και αν το μέσο μεταφοράς επανεξήχθη μεταγενέστερα χωρίς να χρησιμοποιηθεί ως μέσο μεταφοράς ενόσω βρισκόταν υλικώς στο εν λόγω κράτος μέλος, συνιστά εισαγωγή η οποία ενεργοποιεί τη γενεσιουργό αιτία του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή και το απαιτητό του ΦΠΑ, εκτός εάν οι αρμόδιες τελωνειακές αρχές χορηγήσουν στον ενδιαφερόμενο αναδρομική άδεια συμφώνως προς το άρθρο 211, παράγραφος 2, του ΕΤΚ.

 Επί του δευτέρου προδικαστικού ερωτήματος που αφορά την απόσβεση της τελωνειακής οφειλής

50.      Με το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα, το αιτούν δικαστήριο ζητεί κατ’ ουσίαν από το Γενικό Δικαστήριο να διευκρινίσει αν το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ έχει την έννοια ότι, όταν μέσο μεταφοράς εισήχθη προσωρινώς στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης χωρίς άδεια υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, οι εργασίες συντήρησης και επισκευής που πραγματοποιούνται στο συγκεκριμένο τελωνειακό έδαφος συνιστούν χρήση κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, έστω και αν το μέσο μεταφοράς δεν χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς μεταφοράς ενόσω βρισκόταν στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης.

51.      Το δεύτερο προδικαστικό ερώτημα του αιτούντος δικαστηρίου περιορίζεται στην έννοια της «χρήσης» κατά το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ, δεδομένου ότι δεν αμφισβητείται, ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου, ότι το σκάφος επανεξήχθη.

52.      Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι, στην υπόθεση Combinova (C‑476/19) (40), το Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ότι ο ΕΤΚ δεν περιέχει ορισμό της έννοιας της «χρήσης» κατά την προμνησθείσα διάταξη και είχε επισημάνει ότι ορισμένες αποκλίσεις μεταξύ των γλωσσικών αποδόσεων δικαιολογούσαν την εφαρμογή ερμηνείας βασισμένης στην όλη οικονομία και στον σκοπό της ρύθμισης (σκέψεις 29 και 30 της απόφασης). Κατά το Δικαστήριο, από το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με την αιτιολογική σκέψη 38 αυτού, προκύπτει ότι η εν λόγω διάταξη αφορά μόνον τη χρήση που γεννά, αυτή καθεαυτήν, τελωνειακή οφειλή (σκέψη 33 της ανωτέρω απόφασης). Επομένως, για τα εμπορεύματα που υπάγονται στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, το Δικαστήριο έκρινε ότι η χρήση των εμπορευμάτων πρέπει να νοηθεί υπό την έννοια ότι αφορά μόνον τη χρήση που βαίνει πέραν των εργασιών τελειοποίησης για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια από τις τελωνειακές αρχές (σκέψη 35 της ίδιας απόφασης). Συγκεκριμένα, κατά το Δικαστήριο, εάν η χρήση του εμπορεύματος περιελάμβανε και χρήση που είναι σύμφωνη με τις εργασίες τελειοποίησης για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια, η απόσβεση της τελωνειακής οφειλής που έχει γεννηθεί δυνάμει του άρθρου 79 του ΕΤΚ θα αποκλειόταν στο πλαίσιο του καθεστώτος τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, όπερ θα αντέβαινε στον σκοπό των διατάξεων αυτών (σκέψη 36 της εν λόγω απόφασης).

53.      Επομένως, κατ’ εφαρμογήν των αρχών που το Δικαστήριο διατύπωσε στην υπόθεση (C‑476/19), θα έπρεπε να γίνει δεκτό ότι, ελλείψει άδειας υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή για την πραγματοποίηση των εργασιών τελειοποίησης επί μη ενωσιακών εμπορευμάτων, κάθε χρήση του εμπορεύματος αυτού στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης, ανεξαρτήτως της φύσης της, βαίνει κατ’ ανάγκην πέραν των εργασιών τελειοποίησης για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια από τις τελωνειακές αρχές.

54.      Είναι αληθές ότι το άρθρο 220 του ΕΤΚ ορίζει ότι τα εμπορεύματα τα οποία έχουν υπαχθεί σε καθεστώς τελωνειακής αποταμίευσης ή τελειοποίησης ή βρίσκονται σε ελεύθερη ζώνη είναι δυνατό να υποβάλλονται σε συνήθεις εργασίες που αποσκοπούν στη διατήρησή τους, τη βελτίωση της εμφάνισης ή της εμπορικής ποιότητάς τους ή την προετοιμασία τους για διανομή ή πώληση (41). Κατά την ανωτέρω διάταξη, όταν μη ενωσιακό εμπόρευμα έχει υπαχθεί στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή προκειμένου να υποβληθεί σε εργασίες τελειοποίησης για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια από τις τελωνειακές αρχές, το συγκεκριμένο εμπόρευμα μπορεί επίσης να υποβληθεί σε συνήθεις εργασίες χωρίς να απαιτείται οι τελωνειακές αρχές να χορηγήσουν ρητώς άδεια για τις εν λόγω συνήθεις εργασίες (42). Υπογραμμίζεται, εντούτοις, ότι, όπως συνάγεται σαφώς από το γράμμα του άρθρου 220 του ΕΤΚ, οι συνήθεις εργασίες μπορούν να πραγματοποιούνται μόνον επί μη ενωσιακών εμπορευμάτων τα οποία έχουν υπαχθεί σε οποιοδήποτε από τα τελωνειακά καθεστώτα που μνημονεύονται στη διάταξη αυτή. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι τα μη ενωσιακά εμπορεύματα που δεν έχουν υπαχθεί σε οποιοδήποτε από τα προμνησθέντα καθεστώτα, στα οποία καταλέγεται το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, δεν μπορούν να υποβάλλονται σε συνήθεις εργασίες στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης. Ως εκ τούτου, ελλείψει άδειας υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, η πραγματοποίηση συνήθων εργασιών επί μη ενωσιακών εμπορευμάτων τα οποία δεν έχουν υπαχθεί στο εν λόγω καθεστώς συνιστά χρήση του εμπορεύματος κατά την έννοια του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ.

55.      Στην υπό κρίση υπόθεση, ελλείψει άδειας τελειοποίησης προς επανεξαγωγή και υπαγωγής του σκάφους στο συγκεκριμένο καθεστώς, κάθε πράξη που πραγματοποιείται στο σκάφος στη Γερμανία, περιλαμβανομένων των πράξεων που θα μπορούσαν να συνιστούν συνήθεις εργασίες, συνιστούν «χρήση» του σκάφους κατά την έννοια του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ.

56.      Η ανωτέρω ερμηνεία είναι σύμφωνη προς την αρχή κατά την οποία οι διατάξεις σχετικά με τους λόγους απόσβεσης της τελωνειακής οφειλής, όπως είναι η διάταξη του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ, πρέπει να ερμηνεύονται στενά, καθότι το άρθρο αυτό ανταποκρίνεται στην αναγκαιότητα προστασίας των ιδίων πόρων της Ένωσης (43). Επιπλέον, το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή καθιστά δυνατή την τελειοποίηση μη ενωσιακών εμπορευμάτων στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης χωρίς τα εμπορεύματα αυτά να υπόκεινται σε εισαγωγικούς δασμούς. Επομένως, το εν λόγω καθεστώς συνιστά εξαίρεση από την αρχή κατά την οποία τα προϊόντα που εισάγονται στην Ένωση υπόκεινται, κατά κανόνα, σε δασμούς. Ως εκ τούτου, οι διατάξεις σχετικά με το προμνησθέν τελωνειακό καθεστώς πρέπει επίσης να ερμηνεύονται στενά (44).

57.      Ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι η ανωτέρω ερμηνεία αντιβαίνει στην αιτιολογική σκέψη 38 του ΕΤΚ διότι καθιστά, κατ’ αυτόν, δυνατή τη θεραπεία τυπικών μόνον παραβάσεων. Είναι αληθές ότι από την αιτιολογική σκέψη 38 του ΕΤΚ προκύπτει ότι η καλή πίστη του ενδιαφερομένου πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε περιπτώσεις κατά τις οποίες γεννάται τελωνειακή οφειλή λόγω μη συμμόρφωσης προς την τελωνειακή νομοθεσία και ότι, επομένως, πρέπει να ελαχιστοποιούνται οι επιπτώσεις της αμέλειας εκ μέρους του οφειλέτη. Εντούτοις, από τη σκέψη 32 της απόφασης Combinova (C‑476/19) προκύπτει ότι το Δικαστήριο, κατά την ερμηνεία του άρθρου 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ, έλαβε υπόψη την αιτιολογική σκέψη 38 του ΕΤΚ, η οποία αναφέρει ότι η «χρήση», κατά την έννοια της διάταξης αυτής, αφορά χρήσεις που βαίνουν πέραν των εργασιών για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια από τις τελωνειακές αρχές. Συγκεκριμένα, το Δικαστήριο έκρινε ότι η αιτιολογική σκέψη 38 δεν μπορεί να συνεπάγεται ότι η έννοια της χρήσης πρέπει να ερμηνεύεται τόσο διασταλτικά ώστε να μπορεί να εξαλείψει την απαίτηση εξασφάλισης άδειας εκ μέρους των τελωνειακών αρχών για την υπαγωγή στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή.

58.      Επιπλέον, η έλλειψη άδειας υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή δεν μπορεί να εξομοιωθεί με παράβαση αμιγώς τυπικού χαρακτήρα, όπως η επίμαχη στην υπόθεση Combinova (C‑476/19) μη υποβολή εκκαθαριστικού λογαριασμού εντός της ταχθείσας προθεσμίας. Συγκεκριμένα, με την άδεια, οι τελωνειακές αρχές καθορίζουν τις προϋποθέσεις χρήσης του εν λόγω καθεστώτος. Επομένως, η έλλειψη άδειας υπαγωγής σε καθεστώς τελειοποίησης συνεπάγεται την αδυναμία επίκλησης τέτοιου καθεστώτος. Υπ’ αυτήν την έννοια, το Γενικό Δικαστήριο έκρινε πρόσφατα ότι, εάν εμπόρευμα έχει υπαχθεί στο καθεστώς τελειοποίησης σε τελωνείο που δεν ορίζεται στην άδεια υπαγωγής στο εν λόγω καθεστώς, ο κάτοχος της άδειας δεν μπορεί να τύχει της απαλλαγής από τους εισαγωγικούς δασμούς (45). Επιπλέον, θα ήταν οξύμωρο πρόσωπο το οποίο δεν διαθέτει άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή να μπορεί να πραγματοποιεί περισσότερες πράξεις τελειοποίησης από πρόσωπο το οποίο διαθέτει άδεια υπαγωγής στο εν λόγω καθεστώς, αλλά θα έπρεπε να περιοριστεί, λαμβανομένης υπόψη της ερμηνείας που προκρίθηκε στην υπόθεση Combinova (C‑476/19), στις εργασίες για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια από τις τελωνειακές αρχές. Τούτο θα είχε ως αποτέλεσμα το πρόσωπο που δεν διαθέτει άδεια να τυγχάνει ευνοϊκότερης μεταχείρισης από το πρόσωπο που διαθέτει άδεια.

59.      Υπενθυμίζεται ότι η έλλειψη άδειας κατά τον χρόνο εισαγωγής μη ενωσιακού εμπορεύματος στην Ένωση μπορεί να θεραπευθεί με τη χορήγηση, από τις τελωνειακές αρχές, άδειας με αναδρομική ισχύ δυνάμει του άρθρου 211, παράγραφος 2, του ΕΤΚ. Επομένως, υπό περιστάσεις όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης, εάν ο αναιρεσίβλητος της κύριας δίκης αποκτούσε άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή με αναδρομική ισχύ για τις εργασίες συντήρησης και επισκευής που πραγματοποιήθηκαν στο σκάφος στη Γερμανία, οι εν λόγω εργασίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν χρήση που δεν βαίνει πέραν των εργασιών για τις οποίες έχει χορηγηθεί άδεια από τις τελωνειακές αρχές. Εάν γινόταν δεκτή η θέση του αναιρεσιβλήτου της κύριας δίκης, ότι άδεια με αναδρομική ισχύ δεν είναι αναγκαία υπό περιστάσεις όπως οι επίμαχες στην υπόθεση της κύριας δίκης, θα μπορούσε να τεθεί το ζήτημα της πρακτικής αποτελεσματικότητας του άρθρου 211, παράγραφος 2, του ΕΤΚ.

60.      Λαμβανομένων υπόψη των ανωτέρω παρατηρήσεων, προτείνω στο Γενικό Δικαστήριο να απαντήσει στο δεύτερο προδικαστικό ερώτημα ως εξής: το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του ΕΤΚ έχει την έννοια ότι, όταν μέσο μεταφοράς εισήχθη προσωρινώς στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης χωρίς άδεια υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, οι εργασίες συντήρησης και επισκευής που πραγματοποιούνται στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης συνιστούν χρήση κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, έστω και αν το μέσο μεταφοράς δεν χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς μεταφοράς ενόσω βρισκόταν στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης, εκτός εάν οι εν λόγω εργασίες επιτραπούν με αναδρομική άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή την οποία οι τελωνειακές αρχές χορηγούν συμφώνως προς το άρθρο 211, παράγραφος 2, του ΕΤΚ.

 Πρόταση

61.      Λαμβανομένου υπόψη του συνόλου των προεκτεθέντων, προτείνω στο Γενικό Δικαστήριο να απαντήσει στα προδικαστικά ερωτήματα που υπέβαλε το Bundesfinanzhof (Ομοσπονδιακό Φορολογικό Δικαστήριο, Γερμανία) ως εξής:

1)      Τα άρθρα 30 και 70 και το άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας,

έχουν την έννοια ότι:

το γεγονός και μόνον της υλικής εισαγωγής σε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς υπαγωγή στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, μέσου μεταφοράς προέλευσης τρίτης χώρας προκειμένου να υποβληθεί σε εργασίες συντήρησης και επισκευής, έστω και αν το μέσο μεταφοράς επανεξήχθη μεταγενέστερα χωρίς να χρησιμοποιηθεί ως μέσο μεταφοράς ενόσω βρισκόταν υλικώς στο εν λόγω κράτος μέλος, συνιστά εισαγωγή η οποία ενεργοποιεί τη γενεσιουργό αιτία του φόρου προστιθέμενης αξίας (ΦΠΑ) κατά την εισαγωγή και το απαιτητό του ΦΠΑ, εκτός εάν οι αρμόδιες τελωνειακές αρχές χορηγήσουν στον ενδιαφερόμενο αναδρομική άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή συμφώνως προς το άρθρο 211, παράγραφος 2, του κανονισμού (ΕΕ) 952/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Οκτωβρίου 2013, για τη θέσπιση του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα.

2)      Το άρθρο 124, παράγραφος 1, στοιχείο ιαʹ, του κανονισμού 952/2013

έχει την έννοια ότι:

όταν μέσο μεταφοράς εισήχθη προσωρινώς στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης χωρίς άδεια υπαγωγής στο καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, οι εργασίες συντήρησης και επισκευής που πραγματοποιούνται στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης συνιστούν χρήση κατά την έννοια της ως άνω διάταξης, έστω και αν το μέσο μεταφοράς δεν χρησιμοποιήθηκε για σκοπούς μεταφοράς ενόσω βρισκόταν στο τελωνειακό έδαφος της Ένωσης, εκτός εάν οι εν λόγω εργασίες επιτραπούν με αναδρομική άδεια τελειοποίησης προς επανεξαγωγή την οποία οι τελωνειακές αρχές χορηγούν συμφώνως προς το άρθρο 211, παράγραφος 2, του εν λόγω κανονισμού.

Maja Brkan

Αναπτύχθηκαν σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις 3 Ιουνίου 2026.

(υπογραφές)


1      Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.


2      Οδηγία 2006/112/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Νοεμβρίου 2006, σχετικά με το κοινό σύστημα φόρου προστιθέμενης αξίας (ΕΕ 2006, L 347, σ. 1, στο εξής: οδηγία ΦΠΑ).


3      Κανονισμός (ΕΕ) 952/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Οκτωβρίου 2013, για τη θέσπιση του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ 2013, L 269, σ. 1).


4      Κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμός (ΕΕ) 2015/2446 της Επιτροπής, της 28ης Ιουλίου 2015, για τη συμπλήρωση του κανονισμού αριθ. 952/2013 (ΕΕ 2015, L 343, σ. 1).


5      Κατά το άρθρο 5, σημείο 37, στοιχείο δʹ, του ΕΤΚ, η επισκευή εμπορευμάτων περιλαμβάνεται στις εργασίες τελειοποίησης.


6      Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 28ης Φεβρουαρίου 1984, Einberger (294/82, EU:C:1984:81, σκέψη 18), και της 29ης Απριλίου 2010, Dansk Transport og Logistik (C‑230/08, EU:C:2010:231, σκέψεις 90 και 91). Πρβλ. επίσης αποφάσεις της 11ης Ιουλίου 2013, Harry Winston (C‑273/12, EU:C:2013:466, σκέψη 41), και της 29ης Ιανουαρίου 2026, Κελάδης I και Κελάδης II (C‑72/24 και C‑73/24, EU:C:2026:51, σκέψη 158).


7      Προτάσεις της γενικής εισαγγελέα J. Kokott στην υπόθεση Palmstråle (C‑125/24, EU:C:2025:162, σημείο 37).


8      Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 10ης Ιουλίου 2019, Federal Express Corporation Deutsche Niederlassung (C‑26/18, EU:C:2019:579, σκέψεις 48 έως 53).


9      Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 7ης Απριλίου 2022, Kauno teritorinė muitinė (C‑489/20, EU:C:2022:277, σκέψη 51).


10      Βλ., για παράδειγμα, απόφαση της 18ης Μαΐου 2017, Latvijas Dzelzceļš (C‑154/16, EU:C:2017:392, σκέψεις 65 και 72).


11      Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 5ης Μαΐου 1982, Schul Douane Expediteur (15/81, EU:C:1982:135, σκέψη 14), και της 9ης Φεβρουαρίου 2006, Επιτροπή κατά Ηνωμένου Βασιλείου (C‑305/03, EU:C:2006:90, σκέψη 33). Βλ. επίσης Nellen, F., van Doesum, A., Cornielje, S., και van Kesteren, H., Fundamentals of EU VAT Law, 3η έκδ., 2025, σ. 659.


12      Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 11ης Ιουλίου 2013, Harry Winston (C‑273/12, EU:C:2013:466, σκέψη 40).


13      Στο άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ μνημονεύονται ρητώς τα ειδικά τελωνειακά καθεστώτα προσωρινής εισαγωγής και εξωτερικής διαμετακόμισης. Γίνεται επίσης παραπομπή στα καθεστώτα που μνημονεύονται στο άρθρο 156, παράγραφος 1, στοιχεία βʹ και γʹ, της εν λόγω οδηγίας, ήτοι τις ελεύθερες ζώνες, την τελωνειακή αποταμίευση και το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή.


14      Berlin, D., Directive TVA 2006/112, commentaire article par article, Bruylant, 2η έκδ., 2025, σ. 395.


15      Βλ., μεταξύ άλλων, αποφάσεις της 2ας Ιουνίου 2016, Eurogate Distribution και DHL Hub Leipzig (C‑226/14 και C‑228/14, EU:C:2016:405, σκέψη 65), και της 1ης Ιουνίου 2017, Wallenborn Transports (C‑571/15, EU:C:2017:417, σκέψη 54).


16      Πρβλ. προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση Wallenborn Transports (C‑571/15, EU:C:2016:944, σημείο 69).


17      Πέραν των μέσων μεταφοράς που ανήκουν σε εταιρίες για τους σκοπούς των οικονομικών δραστηριοτήτων τους, υπάρχουν επίσης περιπτώσεις στις οποίες μέσα μεταφοράς μεγάλης αξίας, όπως θαλαμηγοί, πολυτελή αυτοκίνητα ή ακόμη επαγγελματικά αεροσκάφη, ανήκουν μεν σε εταιρίες, πλην όμως χρησιμοποιούνται για ιδιωτικούς σκοπούς από ιδιώτες.


18      Nellen, F., van Doesum, A., Cornielje, S., και van Kesteren, H., Fundamentals of EU VAT Law, όπ.π. υποσημείωση 11, σ. 658.


19      Kokott, J., Das Steuerrecht der Europäischen Union, C.H. Beck, 2018, σημείο 245.


20      Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα M. Campos Sánchez-Bordona στην υπόθεση Federal Express Corporation Deutsche Niederlassung (C‑26/18, EU:C:2019:146, σημείο 54, πρώτη περίπτωση).


21      Οι ιδιαίτερες περιπτώσεις στις οποίες παραπέμπει το άρθρο 71, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, της οδηγίας ΦΠΑ, ήτοι οι μνημονευόμενες στο άρθρο 156, παράγραφος 1, στοιχεία αʹ, δʹ και εʹ, της ίδιας οδηγίας, απαιτούν επίσης την υπαγωγή σε τελωνειακό καθεστώς που συνεπάγεται τελωνειακή επιτήρηση.


22      Άρθρο 256, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο, του ΕΤΚ.


23      Άρθρο 257 του ΕΤΚ.


24      Άρθρο 211, παράγραφος, 4 στοιχείο αʹ, του ΕΤΚ.


25      Άρθρο 214, παράγραφος 1, του ΕΤΚ.


26      Απόφαση της 2ας Ιουνίου 2016, Eurogate Distribution και DHL Hub Leipzig (C‑226/14 και C‑228/14, EU:C:2016:405, σκέψεις 62 έως 67 και 71).


27      Απόφαση της 2ας Ιουνίου 2016, Eurogate Distribution και DHL Hub Leipzig (C‑226/14 και C‑228/14, EU:C:2016:405, σκέψεις 75 έως 80).


28      Απόφαση της 1ης Ιουνίου 2017, Wallenborn Transports (C‑571/15, EU:C:2017:417, σκέψεις 32 και 33, 50 έως 57).


29      Απόφαση της 18ης Μαΐου 2017, Latvijas Dzelzceļš (C‑154/16, EU:C:2017:392, σκέψεις 70 και 71).


30      Απόφαση της 7ης Απριλίου 2022, Kauno teritorinė muitinė (C‑489/20, EU:C:2022:277, σκέψεις 49 έως 51).


31      Στη νομική θεωρία, η παροχή υπηρεσιών που υπόκειται στον ΦΠΑ θεωρείται ενίοτε ως κρίσιμο στοιχείο για να εξακριβωθεί αν ένα αγαθό εισήλθε στο οικονομικό κύκλωμα της Ένωσης. Πρβλ. Bender, T., «§ 21 UStG», Offerhaus/Söhn/Lange, Umsatzsteuer Kommentar, Otto Schmidt, 2026, σημείο 303.


32      Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, Ειδική έκθεση αριθ. 8/2025, με τίτλο «Απάτη στον τομέα του φόρου προστιθέμενης αξίας στις εισαγωγές – Τα οικονομικά συμφέροντα της ΕΕ δεν προστατεύονται επαρκώς στο πλαίσιο των απλουστευμένων τελωνειακών διαδικασιών εισαγωγής», σημεία 20 έως 30 και 103.


33      Είναι αληθές ότι, στο πλαίσιο της προσωρινής εισαγωγής, δυνάμει της εφαρμογής του άρθρου 136, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, σε συνδυασμό με το άρθρο 139, παράγραφος 1, και το άρθρο 141 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού περί ΕΤΚ και το άρθρο 218 του εκτελεστικού κανονισμού (ΕΕ) 2015/2447 της Επιτροπής, της 24ης Νοεμβρίου 2015, για τη θέσπιση λεπτομερών κανόνων εφαρμογής ορισμένων διατάξεων του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 952/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για τη θέσπιση του ενωσιακού τελωνειακού κώδικα (ΕΕ 2015, L 343, σ. 558), τα μέσα μεταφοράς μπορούν να υπαχθούν εμμέσως στο καθεστώς αυτό χωρίς να απαιτείται ρητή προσκόμιση στο τελωνείο. Επομένως, οι τελωνειακές και φορολογικές αρχές δεν γνωρίζουν κατ’ ανάγκην όλα τα μέσα μεταφοράς προέλευσης τρίτης χώρας τα οποία εισέρχονται στην Ένωση και εξέρχονται από αυτήν. Η δυνατότητα αυτή η οποία προβλέφθηκε από τον νομοθέτη της Ένωσης δικαιολογείται από λόγους πρακτικής φύσεως, δεδομένου ότι δεν θα ήταν δυνατό να απαιτηθεί από όλα τα χερσαία μηχανοκίνητα οχήματα προέλευσης τρίτης χώρας να προβαίνουν σε ρητή διασάφηση, με σκοπό την υπαγωγή στο καθεστώς προσωρινής εισαγωγής, κατά την είσοδό τους στην Ένωση. Αντιθέτως, όταν ο σκοπός για τον οποίο ένα μέσο μεταφοράς εισάγεται στην Ένωση δεν είναι πρόδηλος, φρονώ ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάγεται έμμεσα στο καθεστώς προσωρινής εισαγωγής δυνάμει του άρθρου 141 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού περί ΕΤΚ (πρβλ. Henke, R., Renkhoff, N., «Artikel 250», UZK, Zollkodex der Union, 9η έκδ., C.H. Beck, 2025, σημείο 68). Ως εκ τούτου, όταν ένα μέσο μεταφοράς δεν χρησιμοποιείται ως τέτοιο κατά τη διέλευσή του από τελωνείο (για παράδειγμα, σκάφος το οποίο μεταφέρεται με ρυμουλκούμενο προσδεδεμένο σε αυτοκίνητο), δεδομένου ότι ο λόγος της εισαγωγής του στο έδαφος της Ένωσης δεν είναι κατ’ ανάγκην η χρήση κατά την έννοια του άρθρου 212, παράγραφος 3, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού περί ΕΤΚ, το συγκεκριμένο μέσο μεταφοράς θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να προσκομίζεται ρητώς στο τελωνείο, τουλάχιστον μέσω προφορικής διασάφησης δυνάμει του άρθρου 136, παράγραφος 1, στοιχείο αʹ, του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού περί ΕΤΚ, προκειμένου να υπαχθεί στο κατάλληλο τελωνειακό καθεστώς και να διασφαλιστεί η τελωνειακή επιτήρησή του.


34      Απόφαση της 10ης Ιουλίου 2019, Federal Express Corporation Deutsche Niederlassung (C‑26/18, EU:C:2019:579, σκέψεις 44 έως 53).


35      Απόφαση της 3ης Μαρτίου 2021, Hauptzollamt Münster (Τόπος γενέσεως του ΦΠΑ) (C‑7/20, EU:C:2021:161, σκέψη 35).


36      Απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2022, Hauptzollamt Hamburg (Τόπος γενέσεως του ΦΠΑ – II) (C‑368/21, EU:C:2022:647, σκέψη 34). Παρατηρώ ότι η προσέγγιση που προκρίθηκε για την εξακρίβωση του τόπου γένεσης του ΦΠΑ κατά την εισαγωγή είναι παρόμοια με την προσέγγιση που προκρίθηκε για την εξακρίβωση του τόπου τελικής κατανάλωσης αγαθού προκειμένου να διαπιστωθεί αν μια πράξη συνιστά ενδοκοινοτική απόκτηση. Πρβλ. απόφαση της 18ης Νοεμβρίου 2010, X (C‑84/09, EU:C:2010:693, σκέψεις 44 έως 46).


37      Βλ. σημείο 34 των παρουσών προτάσεων.


38      Απόφαση της 18ης Ιανουαρίου 2024, Hauptzollamt Braunschweig (Τόπος γενέσεως του ΦΠΑ – III) (C‑791/22, EU:C:2024:59, σκέψη 32).


39      Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 7ης Απριλίου 2022, Kauno teritorinė muitinė (C‑489/20, EU:C:2022:277, σκέψη 49).


40      Απόφαση της 8ης Οκτωβρίου 2020, Combinova (C‑476/19, EU:C:2020:802).


41      Κατά το άρθρο 180 του κατ’ εξουσιοδότηση κανονισμού περί ΕΤΚ, ο κατάλογος των συνήθων εργασιών παρατίθεται στο παράρτημα 71-03 του ίδιου κανονισμού.


42      Πρβλ. Witte, P., «Artikel 220», UZK, Zollkodex der Union, 9η έκδ., C.H. Beck, 2025, σημείο 8.


43      Βλ., κατ’ αναλογίαν, αποφάσεις της 29ης Απριλίου 2010, Dansk Transport og Logistik (C‑230/08, EU:C:2010:231, σκέψη 51), και της 17ης Φεβρουαρίου 2011, Berel κ.λπ. (C‑78/10, EU:C:2011:93, σκέψη 46).


44      Βλ., κατ’ αναλογίαν, απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου 2024, Malmö Motorrenovering (C‑781/23, EU:C:2024:1014, σκέψη 21).


45      Πρβλ., σε υπόθεση που αφορούσε το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεισαγωγή, απόφαση της 15ης Απριλίου 2026, A-GmbH (T‑589/24, EU:T:2026:254, σκέψη 62).