<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="ECRCJ1998ELA.0100028101.case.xml"><NO.CASE>C-161/96</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61996C0161</NO.CELEX><NO.SEQ>0012.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>283</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>298</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>16</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><LEFT>ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ LÉGER — ΥΠΟΘΕΣΗ C-161/96</LEFT><RIGHT>SÜDZUCKER</RIGHT></CURR.TITLE><CONTENTS.CONCLUSION><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του γενικού εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Philippe Léger</HT></P><P>της <DATE ISO="19971106">6ης Νοεμβρίου 1997</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η γαλλική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Το Bundesfinanzhof ζητεί από το Δικαστήριο να εξετάσει αν συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2670/81 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19810914">14ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής για την εκτός ποσοστώσεως παραγωγή στον τομέα της ζάχαρης<NOTE NOTE.ID="E0002" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="262" DATE.PUB="1981" PAGE.FIRST="14">ΕΕ L 262, ο. 14</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> (στο εξής: επίδικος κανονισμός), θεωρούμενος σε συνδυασμό με ορισμένες διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) 3183/80 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19801203">3ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, περί κοινών τρόπων εφαρμογής του καθεστώτος πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού για τα γεωργικά προϊόντα<NOTE NOTE.ID="E0003" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΕΕ ειδ. έκδ. 11/022, ο. 66.</P></NOTE>.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Οι κρίσιμες διατάξεις του κοινοτικού δικαίου</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 1785/81 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19810630">30ής Ιουνίου 1981</DATE>, περί κοινής οργανώσεως αγοράς στον τομέα της ζάχαρης (στο εξής: βασικός κανονισμός του 1981 ή μεταρρύθμιση του 1981)<NOTE NOTE.ID="E0004" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="177" DATE.PUB="1981" PAGE.FIRST="4">ΕΕ L 177, α. 4</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Η κοινή οργάνωση αγοράς στον τομέα της ζάχαρης, η οποία θεσπίστηκε με τον κανονισμό 1009/67/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19671218">18ης Δεκεμβρίου 1967</DATE><NOTE NOTE.ID="E0005" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="P" NO.OJ="308" DATE.PUB="1967" PAGE.FIRST="1">JO 1967, 308, p. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, υπέστη ριζική αναμόρφωση το 1981, μέσω της εκδόσεως του βασικού κανονισμού του 1981.</TXT></NP><NP><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός αυτός σκοπεί στη διατήρηση των αναγκαίων εγγυήσεων όσον αφορά την απασχόληση και το βιοτικό επίπεδο των παραγωγών προϊόντων βάσεως όπως είναι οι παραγωγοί ζάχαρης της Κοινότητας και στην εγγύηση της ασφάλειας εφοδιασμού σε ζάχαρη, σε λογικές τιμές, του συνόλου των καταναλωτών διά της σταθεροποιήσεως της αγοράς της ζάχαοης<NOTE NOTE.ID="E0006" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τρίτη, τέταρτη xaι όγδοη αιτιολογική σκέψη.</P></NOTE></TXT></NP><NP><NO.P>4.</NO.P><TXT>Η ρύθμιση της αγοράς υλοποιείται με τον ετήσιο καθορισμό ενδεικτικών τιμών και τιμών παρεμβάσεως για ορισμένα προϊόντα (ιδίως για τη λευκή ζάχαρη και την ακατέργαστη ζάχαρη), την αποθεματοποίηση τους και την καθιέρωση ενός κοινού καθεστώτος συναλλαγών στα εξωτερικά σύνορα της Κοινότητας, το οποίο στηρίζεται σε ένα σύστημα εισφορών λόγω εισαγωγής και επιστροφών λόγω εξαγωγής. Επιπλέον, το καθεστώς των ποσοστώσεων παραγωγής στον τομέα της ζάχαρης, που καθιερώθηκε με τον κανονισμό 1009/67<NOTE NOTE.ID="E0007" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Τρίτη, πέμπτη, έβδομη, όγδοη xaι ενδέκατη αιτιολογική σκέψη.</P></NOTE>, διατηρείται σε ισχύ.</TXT></NP><?PAGE NO="I-284"?><NP><NO.P>5.</NO.P><TXT>Προκειμένου να ελέγχεται η αύξηση του κόστους του νέου αυτού καθεστώτος, οι παραγωγοί διασφαλίζουν οι ίδιοι τη συνολική χρηματοδότησή του<NOTE NOTE.ID="E0008" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ενδέκατη αιτιολογική σκέψη.</P></NOTE>. Ασφαλώς, η ρύθμιση αυτή αποτελεί μια πρωτότυπη και νεωτεριστική πτυχή της μεταρρυθμίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>6.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η αποτελεσματικότητα των μέτρων αυτών εξαρτάται από την πλήρη γνώση της κινήσεως του εμπορίου με τις τρίτες χώρες<NOTE NOTE.ID="E0009" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Ένατη αιτιολογική σκέψη.</P></NOTE>, το άρθρο 13 προβλέπει ότι για κάθε εισαγωγή στην Κοινότητα ή εξαγωγή από την Κοινότητα απαιτείται η προσκόμιση ενός πιστοποιητικού εισαγωγής ή εξαγωγής, του οποίου η <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>έκδοση (...) εξαρτάται από την παροχή ασφαλείας, η οποία εξασφαλίζει την υποχρέωση πραγματοποιήσεως της εισαγωγής ή εξαγωγής κατά τη διάρκεια ισχύος του πιστοποιητικού και η οποία καταπίπτει ολικά ή μερικά αν η πράξη δεν συντελεστεί μέσα στην προθεσμία αυτή ή συντελεστεί μόνο μερικά<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>7.</NO.P><TXT>Πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ τριών ειδών ποσοστώσεων, που διέπονται από ειδικούς κανόνες, οι οποίοι διατυπώνονται στα άρθρα 23 έως 32:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>η ποσόστωση Α, που είναι η βασική ποσόστωση·</P></ITEM><ITEM><P>η ποσόστωση Β, που αντιστοιχεί στην ποσότητα της παραγωγής ζάχαρης που υπερβαίνει τη βασική ποσόστωση χωρίς να εξέρχεται της <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>μέγιστης ποσοστώ-σες<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> που ισούται με την ποσόστωση Α πολλαπλασιαζόμενη με ένα συντελεστή·</P></ITEM><ITEM><P>η ποσόστωση Γ (ή <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>παραγωγή εκτός ποσοστώσεως<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>), που αντιστοιχεί στην ποσότητα ζάχαρης που παράγεται στο πλαίσιο μιας δεδομένης περιόδου εμπορίας και υπερβαίνει τη <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>μέγιστη ποσόστωση<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/> (ποσοστώσεις Α και Β).</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>8.</NO.P><TXT>Η διάθεση της ζάχαρης Α διασφαλίζεται μέσω μιας τιμής παρεμβάσεως (άρθρα 5 και 9) και τυγχάνει ενισχύσεως λόγω εξαγωγής (άρθρο 18). Η ζάχαρη Β δεν τυγχάνει της εγγυήσεως της τιμής παρεμβάσεως. Ωστόσο, μπορεί να εξαχθεί προς τρίτες χώρες τυγχάνοντας ενισχύσεως λόγω εξαγωγής, η οποία ισούται με τη διαφορά μεταξύ της τιμής παρεμβάσεως και της τιμής της διεθνούς αγοράς ζάχαρης. Η ενίσχυση αυτή καταβάλλεται υπό μορφή επιστροφών λόγω εξαγωγής (άρθρο 19).</TXT></NP><NP><NO.P>9.</NO.P><TXT>Το άρθρο 24 προβλέπει ότι τα κράτη μέλη χορηγούν σε κάθε επιχείρηση παραγωγής ζάχαρης που είναι εγκατεστημένη στο έδαφός τους από ορισμένου χρόνου μια ποσόστωση Α και μια ποσόστωση Β, οι οποίες οριοθετούν την ποσότητα ζάχαρης που αυτή μπορεί πλέον να παράγει και να πωλεί απευθείας στην κοινοτική ή τη διεθνή αγορά, εφαρμόζοντας ενδεχομένως επιστροφές.</TXT></NP><NP><NO.P>10.</NO.P><TXT>Όλα τα σχετικά με τη διάθεση των κοινοτικών πλεονασμάτων ζάχαρης έξοδα καλύπτονται από τους ίδιους τους παραγωγούς ζάχαρης Α και Β, μέσω συνεισφορών στην παραγωγή και στα έξοδα αποθεματοποιήσεως (άρθρο 8). Σε αντάλλαγμα, οι παραγωγοί ζάχαρης Α και ζάχαρης Β μπορούν να τις διαθέτουν ελεύθερα στο εμπόριο στο εσωτερικό της Κοινότητας.</TXT></NP><?PAGE NO="I-285"?><NP><NO.P>11.</NO.P><TXT>Μολονότι η λειτουργία του καθεστώτος των ποσοστώσεων Α και Β είναι οργανωμένη λεπτομερώς, όσον αφορά τη λειτουργία του καθεστώτος της ποσοστώσεως Γ διατυπώνονται μόνον οι θεμελιώδεις αρχές, ενώ η θέσπιση των λεπτομερειών εφαρμογής τους ανατίθεται στην Επιτροπή. Πράγματι, το άρθρο 26 προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="026.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Με την επιφύλαξη της παραγράφου 2, η ζάχαρη Γ που δεν μεταφέρεται βάσει του άρθρου 27 δεν δύναται να διατεθεί στην εσωτερική αγορά της Κοινότητας και πρέπει να εξαχθεί σε φυσική κατάσταση πριν από την 1η Ιανουαρίου που ακολουθεί μετά το τέλος της σχετικής περιόδου εμπορίας.</ALINEA><ALINEA>Τα άρθρα 8, 9, 18 και 19 δεν ισχύουν για τη ζάχαρη αυτή (...).</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="026.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Κατ' εξαίρεση, δύναται να αποφασιστεί, κατά το αναγκαίο μέτρο για να εξασφαλιστεί ο εφοδιασμός της Κοινότητας σε ζάχαρη, ότι το άρθρο 18 εφαρμόζεται στη ζάχαρη Γ. Σ' αυτή την περίπτωση, αποφασίζεται ταυτόχρονα ότι ολόκληρη η εν λόγω ποσότητα ζάχαρης Γ δύναται οριστικά να διατεθεί στην εσωτερική αγορά χωρίς να εισπραχθεί το προβλεπόμενο στην παράγραφο 3 ποσό.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="026.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Οι λεπτομέρειες εφαρμογής του παρόντος άρθρου θεσπίζονται σύμφωνα με την προβλεπόμενη στο άρθρο 41 διαδικασία<NOTE NOTE.ID="E0010" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρόκειται για τη λεγόμενη <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>διαδικασία της επιτροπής διαχειρίσεως<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</P></NOTE>.</ALINEA><ALINEA>Οι λεπτομέρειες αυτές προβλέπουν ιδίως την επιβολή ενός ποσού στη ζάχαρη Γ που αναφέρεται στην παράγραφο 1, της οποίας η εξαγωγή σε φυσική κατάσταση εντός ορισμένης προθεσμίας δεν αποδείχθηκε σε μια τακτή ημερομηνία.<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12.</NO.P><TXT>Προκειμένου να περιοριστούν οι ετήσιες διακυμάνσεις της παραγωγής, το άρθρο 27 επιτρέπει στους παραγωγούς να μεταφέρουν στην επόμενη περίοδο εμπορίας μια ποσότητα ζάχαρης Γ, μέχρι του μεγίστου ορίου παραγωγής της ποσοστώσεως τους Α. Η εν λόγω μεταφερόμενη ποσότητα αποθηκεύεται υποχρεωτικά επί δώδεκα μήνες και θεωρείται ότι περιλαμβάνεται στην ποσόστωση Α της επόμενης περιόδου εμπορίας. Οι παραγωγοί που κάνουν χρήση της εν λόγω δυνατότητας μεταφοράς μιας ποσότητας ζάχαρης Γ υποχρεούνται να συνεισφέρουν στην κάλυψη των εξόδων αποθεματοποιήσεως (άρθρο 27, παράγραφος 3, δεύτερο εδάφιο).</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-286"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ο επίδικος κανονισμός</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός αυτός θεσπίζει τα πρόσφορα μέτρα για την εφαρμογή του άρθρου 26 του βασικοί) κανονισμού του 1981, καθορίζει δηλαδή τις λεπτομέρειες εφαρμογής όσον αφορά την παραγωγή της ζάχαρης Γ.</TXT></NP><NP><NO.P>14.</NO.P><TXT>Ο παραγωγός της ζάχαρης Γ οφείλει να αποδείξει ότι η ζάχαρη αυτή δεν έχει διατεθεί στην εσωτερική αγορά και ότι έχει εξαχθεί προς τρίτες χώρες.</TXT></NP><NP><NO.P>15.</NO.P><TXT>Η απόδειξη αυτή παρέχεται στον αρμόδιο οργανισμό του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει παραχθεί η ζάχαρη Γ (άρθρο 2, παράγραφος 1) και πρέπει να πληροί τις προϋποθέσεις που ορίζονται στο άρθρο 2, παράγραφος 2, πρώτο εδάφιο.</TXT></NP><NP><NO.P>16.</NO.P><TXT>Αν δεν προσκομιστεί η απόδειξη αυτή, το άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α', του επίδικου κανονισμού προβλέπει ότι οι ποσότητες ζάχαρης Γ θεωρούνται ως διατεθείσες στην εσωτερική αγορά και ότι οφείλονται συναφώς ορισμένα ποσά.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ο κανονισμός 3183/80</P></TI></TITLE><NP><NO.P>17.</NO.P><TXT>Λόγω της εξέχουσας σημασίας των πιστοποιητικών εισαγωγής και εξαγωγής στο πλαίσιο της κοινής οργανώσεως των αγορών γεωργικών προϊόντων<NOTE NOTE.ID="E0011" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πέμπτη και δωδέκατη αιτιολογική οκέψη.</P></NOTE>, ο κανονισμός αυτός θεσπίζει τους κοινούς τρόπους εφαρμογής του καθεστώτος πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού για τα γεωργικά προϊόντα.</TXT></NP><NP><NO.P>18.</NO.P><TXT>Το πιστοποιητικό εξαγωγής επιτρέπει και επιβάλλει την εξαγωγή, βάσει του πιστοποιητικού, της καθαρής ποσότητας του ονομαζόμενου προϊόντος κατά τη διάρκεια ισχύος του πιστοποιητικού αυτού (άρθρο 8). Η έκδοση του εξαρτάται από τη παροχή ασφαλείας (άρθρο 13).</TXT></NP><NP><NO.P>19.</NO.P><TXT>Οι αιτήσεις εκδόσεως πιστοποιητικού πρέπει να υποβάλλονται στον αρμόδιο εθνικό οργανισμό και να συμπληρώνονται σύμφωνα με τις ενδείξεις που αναγράφονται στα τυποποιημένα έντυπα (άρθρο 12), διαφορετικά δε δεν γίνονται δεκτές (άρθρο 16).</TXT></NP><NP><NO.P>20.</NO.P><TXT>Τα πιστοποιητικά συντάσσονται τουλάχιστον σε δύο αντίτυπα, από τα οποία το πρώτο, που καλείται <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>αντίτυπο για τον<?PAGE NO="I-287"?> δικαιούχο<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> και φέρει τον αριθμό 1, παραδίδεται στον αιτούντα, ενώ το δεύτερο φυλάσσεται από τον εκδόσαντα οργανισμό (άρθρο 19).</TXT></NP><NP><NO.P>21.</NO.P><TXT>Το <HT TYPE="ITALIC">αντίτυπο αριθ. Ι τον πιστοποιητικού εξαγωγής</HT> προσκομίζεται στο τελωνείο, όπου συμπληρώνονται οι τελωνειακές διατυπώσεις σχετικά με την εξαγωγή εκτός Κοινότητας (άρθρο 22, παράγραφος 1, στοιχείο β). Μετά από την <HT TYPE="ITALIC">καταχώριση και τη Θεώρηση,</HT> το εν λόγω τελωνείο παραδίδει στον ενδιαφερόμενο το αντίτυπο αριθ. 1 του πιστοποιητικού (παράγραφος 3 της διατάξεως αυτής).</TXT></NP><NP><NO.P>22.</NO.P><TXT>Η ελευθέρωση της ασφαλείας εξαρτάται από την <HT TYPE="ITALIC">προσκόμιση της αποδείξεως</HT> <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>της συμπληρώσεως των τελωνειακών διατυπώσεων των σχετικών με το προϊόν που αφορά, οι οποίες αναφέρονται στο άρθρο 22, παράγραφος 1, σημείο β'<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/> (άρθρο 30, παράγραφος 2, στοιχείο β') και από το αν <HT TYPE="ITALIC">το προϊόν εγκατέλειψε,</HT> εντός εξήντα ημερών από την ημέρα της συμπληρώσεως των διατυπώσεων αυτών, εκτός ανωτέρας βίας, <HT TYPE="ITALIC">τη γεωγραφική επικράτεια της Κοινότητας</HT> (πρώτη περίπτωση).</TXT></NP><NP><NO.P>23.</NO.P><TXT>Οι αποδείξεις αυτές προσκομίζονται διά της υποβολής του αντιτύπου αριθ. 1 του πιστοποιητικού που έχει θεωρηθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 22 (άρθρο 31, παράγραφος 1, στοιχείο α).</TXT></NP><NP><NO.P>24.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το άρθρο 31, παράγραφος 2, στοιχείο β', απαιτεί μια συμπληρωματική απόδειξη, η οποία προσκομίζεται με <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>το ή τα αντίτυπα ελέγχου που προβλέπονται στο άρθρο 10 του κανονισμού (ΕΟΚ) 223/77<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0012" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Κανονισμός της Επιτροπής, της <DATE ISO="19761222">22ας Δεκεμβρίου 1976</DATE>, περί των διατάξεων εφαρμογής, ως xul των μέτρων απλουστεύσεως, του καθεστώτος της κοινοτικής διαμετακομίσεως (ΕΕ Eιδ. έκδ. 02/012, σ. 27).</P></NOTE>, ήτοι με το αντίτυπο ελέγχου Τ αριθ. 5 (στο εξής: αντίτυπο Τ 5).</TXT></NP><NP><NO.P>25.</NO.P><TXT>Το εν λόγω άρθρο 10 ορίζει ότι, <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>όταν η εφαρμογή κοινοτικού μέτρου περί εισαγωγής ή εξαγωγής εμπορευμάτων (...) εξαρτάται από την απόδειξη ότι τα εμπορεύματα που αποτελούν το αντικείμενο του μέτρου τούτου χρησιμοποιήθηκαν για σκοπό και/ή διοχετεύθηκαν στον προορισμό που προβλέπονται ή επιβάλλονται από το μέτρο αυτό, η εν λόγω απόδειξη παρέχεται διά της προσκομίσεως του αντιτύπου ελέγχου Τ αριθ. 5<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>26.</NO.P><TXT>Επιπλέον, το άρθρο 13 του κανονισμού 223/77 διευκρινίζει ότι, <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>Όταν τα εμπορεύματα που υπόκεινται σε έλεγχο της χρησιμοποιήσεως και/ή του προορισμού τους δεν τίθενται υπό διαδικασία κοινοτικής διαμετακομίσεως, εκδίδεται γι' αυτά, εκτός από το σχετικό με την χρησιμοποιούμενη διαδικασία παραστατικό [το αντίτυπο αριθ. 1 που φέρει τις θεωρήσεις και τις μνείες περί καταχωρίσεως], αντίτυπο ελέγχου Τ αριθ. 5. Το τελευταίο τούτο εκδίδεται και χρησιμοποιείται σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στο άρθρο 12.<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/></TXT></NP><?PAGE NO="I-288"?><NP><NO.P>27.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το εν λόγω άρθρο 12, αρμόδιο για την έκδοση του αντιτύπου Τ 5 είναι το τελωνείο αναχωρήσεως (δηλαδή το τελωνείο του κράτους στο έδαφος του οποίου έχει παραχθεί η ζάχαρη Γ). Το τελωνείο αυτό ελέγχει τη συμφωνία των εμπορευμάτων με τα στοιχεία που αναγράφονται στο αντίτυπο αριθ. 1 (του πιστοποιητικού εξαγωγής που χορηγείται στον παραγωγό των εμπορευμάτων αυτών). Επιπλέον, είναι δυνατή η διενέργεια ελέγχων επί των εμπορευμάτων.</TXT></NP><NP><NO.P>28.</NO.P><TXT>Όταν οι έλεγχοι που διενεργούνται επί των εμπορευμάτων επιβεβαιώνουν τις ενδείξεις που αναγράφονται στο αντίτυπο αριθ. 1, το τελωνείο δέχεται τη διασάφηση εξαγωγής. Το τελωνείο θέτει επ' αυτής τις θεωρήσεις και μνείες περί καταχωρίσεως (άρθρο 11 του κανονισμού 223/77), πιστοποιώντας κατ' αυτόν τον τρόπο το αληθές της διασαφήσεως εξαγωγής στην οποία έχει προβεί ο παραγωγός, και συντάσσει το αντίτυπο ελέγχου Τ 5. Η ημέρα κατά την οποία διενεργείται ο έλεγχος αυτός θεωρείται ως η ημέρα της εξαγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>29.</NO.P><TXT>Μετά τη συμπλήρωση των τελωνειακών διατυπώσεων από το τελωνείο προορισμού, το πρωτότυπο του αντιτύπου ελέγχου Τ 5 που συνοδεύει τα εμπορεύματα επιστρέφεται στον δικαιούχο του πιστοποιητικού εξαγωγής, ενώ το τελωνείο αναχωρήσεως φυλάσσει ένα αντίγραφο του εγγράφου αυτού.</TXT></NP><NP><NO.P>30.</NO.P><TXT>Τέλος, εάν το αντίτυπο Τ 5 δεν έχει προσκομιστεί εντός τριών μηνών από της εκδόσεως του εξ αιτίας μη καταλογιστέων στον ενδιαφερόμενο γεγονότων, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να υποβάλει στον αρμόδιο οργανισμό αιτιολογημένη αίτηση εκδόσεως ισοτίμου αντιτύπου, συνοδευόμενη από δικαιολογητικά στοιχεία (άρθρο 31, παράγραφος4). Επομένως, η αναγνώριση εγγράφων ισοτίμων με το αντίτυπο Τ 5 προϋποθέτει ότι έχουν τηρηθεί προγενέστερα οι τελωνειακές διατυπώσεις που περιγράφηκαν ανωτέρω.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2630/81 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19810910">10ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, περί ειδικών λεπτομερειών εφαρμογής του καθεστώτος των πιστοποιητικών εισαγωγής και εξαγωγής στον τομέα της ζάχαρης<NOTE NOTE.ID="E0013" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="258" DATE.PUB="1981" PAGE.FIRST="16">ΕΕ L 258, σ. 16</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE></P></TI></TITLE><NP><NO.P>31.</NO.P><TXT>Ο κανονισμός αυτός, που έχει ως δικαιολογητική βάση τη μεταρρύθμιση της κοινής γεωργικής πολιτικής στον τομέα της ζάχαρης, η οποία υλοποιήθηκε με τον βασικό κανονισμό του 1981<NOTE NOTE.ID="E0014" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Πρώτη αιτιολογική σκέψη.</P></NOTE>, θεσπίζει τις ειδικές λεπτομέρειες εφαρμογής του καθεστώτος των πιστοποιητικών εισαγωγής και εξαγωγής που εγκαθιδρύθηκε με το άρθρο 13 του βασικού κανονισμού του 1981.</TXT></NP><NP><NO.P>32.</NO.P><TXT>Πα τη ζάχαρη Γ, η έκδοση <HT TYPE="ITALIC">ενός πιστοποιητικού που ισχύει μόνο για την εξαγωγή από το έδαφος του κράτους μέλους στο οποίο έχει παραχθεί</HT> (άρθρο 3, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο) εξαρτάται από την εκ μέρους του οικείου παραγωγού προσκόμιση <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>στον αρμόδιο οργανισμό [της αποδείξεως] ότι η ποσότητα για την οποία ζητεί το πιστοποιητικό ή η ισοδύναμη ποσότητα έχει παραχθεί πραγματικά πέραν των ποσοστώσεων Α και Β της εν λόγω επιχειρήσεως,<?PAGE NO="I-289"?> λαμβανομένων υπόψη, όσον αφορά τη ζάχαρη, των ποσοτήτων που μεταφέρθηκαν, ενδεχομένως, στην εν λόγω περίοδο εμπορίας<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/> (άρθρο 4).</TXT></NP><NP><NO.P>33.</NO.P><TXT>Τα έντυπα των αιτήσεων ή των πιστοποιητικών εξαγωγής ζάχαρης Γ περιέχουν τις γενικές ενδείξεις που προβλέπονται στο άρθρο 16 του κανονισμού 3183/80 και τις συμπληρωματικές ενδείξεις που αναφέρονται στο άρθρο 3 του κανονισμού 2630/81.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία</P></TI></TITLE><NP><NO.P>34.</NO.P><TXT>Το Bundesfinanzhof ζητεί από το Δικαστήριο την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως στο πλαίσιο μιας διαφοράς μεταξύ της Südzucker Mannheim/Ochsenfurt AG (στο εξής: Südzucker), που είναι γερμανική επιχείρηση με έδρα το Mannheim, και του Hauptzollamt Mannheim.</TXT></NP><NP><NO.P>35.</NO.P><TXT>Η Südzucker πώλησε στην εταιρία Α. Töpher/Hamburg, η οποία εδρεύει επίσης στη Γερμανία, ζάχαρη Γ την οποία είχε παραγάγει κατά την περίοδο εμπορίας 1986/1987.</TXT></NP><NP><NO.P>36.</NO.P><TXT>Η ζάχαρη αυτή εξήχθη στην Ελβετία χωρίς εκτελωνισμό κατά την εξαγωγή. Έτσι, η Südzucker δεν μπορούσε να προσκομίσει τα φέροντα τις απαιτούμενες μνείες περί καταχωρίσεως και θεωρήσεις αντίτυπα αριθ. 1 και Τ 5.</TXT></NP><NP><NO.P>37.</NO.P><TXT>Οι αιτήσεις για την εκ των υστέρων έκδοση του αντιτύπου Τ 5 και την εκ των υστέρων καταχώριση του πιστοποιητικού εξαγωγής, τις οποίες υπέβαλε η Südzucker, απορρίφθηκαν.</TXT></NP><NP><NO.P>38.</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="19920609">9ης Ιουνίου 1992</DATE>, το Hauptzollamt Mannheim, κρίνοντας ότι η εξαγωγή δεν είχε αποδειχθεί νομοτύπως, απαίτησε από τη Südzucker την εκ των υστέρων καταβολή του ποσού που προβλέπεται στο άρθρο 3, παράγραφος 1, στοιχείο α', του επίδικου κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>39.</NO.P><TXT>Η Südzucker, θεωρώντας ότι τα έγγραφα που είχε προσκομίσει ήσαν ισότιμα με τα απαιτούμενα από τον επίδικο κανονισμό<NOTE NOTE.ID="E0015" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Επρόκειτο για παραοτατικά αποστολής και διαοαφήοεις εξαγωγής, για αντίγραφα των φορτωτικών σιδηροδρομικής μεταφοράς και για αποδείξεις εκτελωνισμού εκδοθείσες από τις ελβετικές τελωνειακές αρχές.</P></NOTE>, άσκησε κατά της αποφάσεως αυτής προσφυγή ενώπιον του Finanzgericht Mannheim. Η προσφυγή αυτή απορρίφθηκε με την αιτιολογία ότι η εξαγωγή της ζάχαρης Γ δεν αποδείχθηκε διά της προσκομίσεως των εγγράφων και των πληροφοριακών στοιχείων που προβλέπονται στο άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο α', του επίδικου κανονισμού.</TXT></NP><?PAGE NO="I-290"?><NP><NO.P>40.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, ασκήθηκε κατά της αποφάσεως του Finanzgericht Mannheim αναίρεση (Revision) ενώπιον του Bundesfinanzhof.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Το προδικαστικό ερώτημα</P></TI></TITLE><NP><NO.P>41.</NO.P><TXT>Το Bundesfinanzhof, κρίνοντας ότι η λύση της διαφοράς που εκκρεμεί ενώπιόν του εξαρτάται από την κρίση του κύρους των άρθρων 2 και 3 του επίδικου κανονισμού, υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>Είναι έγκυρος ο κανονισμός (ΕΟΚ) 2670/81 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19810914">14ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής για την εκτός ποσοστώσεως παραγωγή στον τομέα της ζάχαρης (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="262" DATE.PUB="1981" PAGE.FIRST="14">ΕΕ L 262, σ. 14</REF.DOC.OJ>), σε συνδυασμό με τον κανονισμό (ΕΟΚ) 3183/80 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19801203">3ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, περί κοινών τρόπων εφαρμογής του καθεστώτος πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού για τα γεωργικά προϊόντα (ΕΕ ειδ. έκδ. 11/022, σ. 66), ιδίως υπό το φως της κοινοτικής αρχής της αναλογικότητας, καθόσον έχει ως αποτέλεσμα να θεωρείται η ζάχαρη ως διατεθείσα στην εσωτερική αγορά — γεγονός που συνεπάγεται την απαίτηση καταβολής του προβλεπομένου ποσού στην παραγωγή ζάχαρης — αν έχει όντως εξαχθεί, χωρίς όμως να έχουν τηρηθεί οι τελωνειακές διατυπώσεις εξαγωγής, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποδειχθεί η εξαγωγή μέσω της προσκομίσεως του αντιτύπου αριθ. 1 του πιστοποιητικού εξαγωγής, που φέρει τις μνείες περί καταχωρίσεως και τις θεωρήσεις των τελωνειακών αρχών;<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>42.</NO.P><TXT>Κατά το αιτούν δικαστήριο, το άρθρο 2, παράγραφος 2, στοιχείο β', του επίδικου κανονισμού, το οποίο επιβάλλει στον παραγωγό την υποχρέωση αποδείξεως της εξαγωγής της ζάχαρης Γ διά της προσκομίσεως του πιστοποιητικού εξαγωγής που φέρει τις αναγκαίες θεωρήσεις και μνείες περί καταχωρίσεως και του αντιτύπου Τ 5, δεν στερείται νομιμότητας, αφού η υποχρέωση αυτή προβλέπεται ειδικά από το άρθρο 26, παράγραφος 3, του βασικού κανονισμού του 1981<NOTE NOTE.ID="E0016" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Μέρος II της διατάξεως περί παραπομπής, πέμπτη παράγραφος.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>43.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο διερωτάται, ωστόσο, αν η συνέπεια της μη προσκομίσεως της αποδείξεως αυτής, ήτοι το γεγονός ότι η ζάχαρη Γ θεωρείται ως διατεθείσα στην εσωτερική αγορά, αντιβαίνει προς την αρχή της αναλογικότητας, όπως την έχει ορίσει το Δικαστήριο με τις αποφάσεις της <DATE ISO="19850924">24ης Σεπτεμβρίου 1985</DATE> στην υπόθεση 181/84, Man (Sugar) (στο εξής: απόφαση Man)<NOTE NOTE.ID="E0017" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή 1985, σ. 2889, σκέψη 20.</P></NOTE>, και της <DATE ISO="19861127">27ης Νοεμβρίου 1986</DATE> στην υπόθεση 21/85, Maas<NOTE NOTE.ID="E0018" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Συλλογή 1986, α 3537, σκέψη 15.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>44.</NO.P><TXT>Στις αποφάσεις αυτές το Δικαστήριο δέχθηκε ότι, οσάκις μια κοινοτική ρύθμιση διακρίνει μεταξύ μιας κύριας υποχρεώσεως και μιας δευτερεύουσας υποχρεώσεως, δεν μπορεί να επιβάλλει για την παράβαση της δευτερεύουσας υποχρεώσεως εξίσου αυστηρές κυρώσεις με εκείνες που επιβάλλει για την παράβαση της κύριας υποχρεώσεως, ειδάλλως παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας.</TXT></NP><?PAGE NO="I-291"?><NP><NO.P>45.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο όρισε την κύρια υποχρέωση ως εκείνη της οποίας η τήρηση έχει θεμελιώδη σημασία για την ομαλή λειτουργία του οικείου καθεστώτος ή, ακόμη, ως εκείνη της οποίας η τήρηση είναι αναγκαία για την επίτευξη του σκοπού που επιδιώκει η οικεία νομοθεσία, ενώ ως δευτερεύουσα υποχρέωση όρισε την <HT TYPE="ITALIC">κατ' ονσίαν διοικητικής</HT> φύσεως υποχρέωση.</TXT></NP><NP><NO.P>46.</NO.P><TXT>Στηριζόμενο στην εν λόγω διάκριση και στη συνέπεια που απορρέει από αυτήν — ήτοι τον κανόνα ότι η μη τήρηση μιας δευτερεύουσας υποχρεώσεως δεν πρέπει να κολάζεται με την ίδια αυστηρότητα όπως η μη τήρηση μιας κύριας υποχρεώσεως, ειδάλλως παραβιάζεται η αρχή της αναλογικότητας — το Δικαστήριο δέχθηκε ότι η παράβαση μιας κύριας υποχρεώσεως μπορεί να επισύρει ως κύρωση την κατάπτωση ολόκληρου του ποσού της ασφάλειας, χωρίς τούτο να συνεπάγεται την παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>47.</NO.P><TXT>Το αιτούν δικαστήριο, επικαλούμενο τη νομολογία αυτή, συμπεραίνει ότι η κύρια υποχρέωση, η οποία εν προκειμένω έχει τηρηθεί, είναι η υποχρέωση εξαγωγής και αμφιβάλλει για το αν η υποχρέωση αυτή περιλαμβάνει την απόδειξη της τηρήσεως των τελωνειακών διατυπώσεων εξαγωγής και την προσκόμιση του πιστοποιητικού<NOTE NOTE.ID="E0019" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Μέρος II της διατάξεως περί παραπομπής, έκτη παράγραφος.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>48.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι η διάκριση μεταξύ κυρίων και δευτερευουσών υποχρεώσεων, στην οποία προέβη το Δικαστήριο με τις προαναφερθείσες αποφάσεις Man και Maas, ουδόλως μας βοηθεί προκειμένου να διαπιστώσουμε εάν το άρθρο 2, παράγραφος 2, του επίδικου κανονισμού συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας.</TXT></NP><NP><NO.P>49.</NO.P><TXT>Πράγματι, κατά τη διατύπωση του άρθρου 26, παράγραφος 1, πρώτο εδάφιο, του βασικού κανονισμού του 1981, η κύρια υποχρέωση ενός παραγωγού ζάχαρης Γ έγκειται ακριβώς στη <HT TYPE="ITALIC">μη διάθεση της ζάχαρης Γ στην εσωτερική αγορά και στην εξαγωγή της προς τρίτες χώρες.</HT> Σε αντιστάθμιση, σύμφωνα με το άρθρο 26, παράγραφος 1, δεύτερο εδάφιο, ο παραγωγός αυτός απαλλάσσεται από την καταβολή των συνεισφορών και των δαπανών που συνεπάγεται η λειτουργία του συστήματος που καθιερώθηκε με τη μεταρρύθμιση του1981. Ο επίδικος κανονισμός αποτελεί, όμως, πιστή εφαρμογή της διατάξεως αυτής, αφού προβλέπει ότι, ελλείψει αποδείξεως της τηρήσεως της κύριας υποχρεώσεως, επιβάλλεται η καταβολή ορισμένου ποσού. Επιπλέον, η αρχή σύμφωνα με την οποία η έγκυρη αναγνώριση ενός δικαιώματος είναι δυνατή μόνον εάν αποδεικνύεται η πλήρωση των προϋποθέσεων από τις οποίες εξαρτάται η πρόσβαση στο δικαίωμα αυτό γίνεται γενικώς δεκτή σε όλα τα κράτη μέλη. Οφείλουμε επομένως να συναγάγουμε ότι η υποχρέωση αποδείξεως της τηρήσεως της κύριας υποχρεώσεως περιέχεται κατ' ανάγκην στην υποχρέωση αυτή. Με άλλα λόγια, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι, αφού ο επίδικος κανονισμός δεν διακρίνει μεταξύ μιας κύριας και μιας δευτερεύουσας υποχρεώσεως, οι αποφάσεις Man και Maas είναι άνευ σημασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>50.</NO.P><TXT>Προκειμένου να δοθεί στο αιτούν δικαστήριο λυσιτελής απάντηση, το προδικαστικό<?PAGE NO="I-292"?> ερώτημα πρέπει να ερμηνευθεί, κατά την άποψη μου, υπό την έννοια ότι αφορά το κύρος, υπό το φως της αρχής της αναλογικότητας, της υποχρεώσεως προσκομίσεως της αποδείξεως ότι η ζάχαρη Γ δεν έχει διατεθεί στην εσωτερική αγορά και ότι έχει εξαχθεί προς τρίτες χώρες αποκλειστικά με τα μέσα που ορίζονται περιοριστικά στο άρθρο 2, παράγραφος 2, του επίδικου κανονισμού. Με άλλα λόγια, το αιτούν δικαστήριο ζητεί από το Δικαστήριο να εξετάσει αν συνάδει προς την αρχή της αναλογικότητας ο κανόνας σύμφωνα με τον οποίο η απόδειξη αυτή είναι δυνατή μόνο διά της προσκομίσεως της αποδείξεως της τελωνειακής διατυπώσεως ως προς το αντίτυπο αριθ. 1 του πιστοποιητικού εξαγωγής και το πιστοποιητικό Τ 5.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Η απάντηση στο προδικαστικό ερώτημα</P></TI></TITLE><NP><NO.P>51.</NO.P><TXT>Από την πάγια νομολογία του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η αρχή της αναλογικότητας απαιτεί να μην υπερβαίνουν οι πράξεις των κοινοτικών οργάνων τα όρια <HT TYPE="ITALIC">του κατάλληλου και τον αναγκαίον για την επίτευξη των σκοπών που νομίμως επιδιώκει η οικεία ρύθμιση,</HT> εξυπακουομένου ότι, οσάκις υπάρχει δυνατότητα επιλογής μεταξύ περισσοτέρων του ενός καταλλήλων μέτρων, πρέπει να επιλέγεται το λιγότερο καταναγκαστικό και ότι τα προξενούμενα μειονεκτήματα δεν πρέπει να είναι δυσανάλογα προς τους σκοπούς<NOTE NOTE.ID="E0020" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., π.χ., απόφαση της <DATE ISO="19970717">17ης Ιουλίου 1997</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-354/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-4559">C-354/95, National Farmers' Union κ.λπ. (Συλλογή, 1997, ο. I-4559, σκέψεις 49 και. 50)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>52.</NO.P><TXT>Ο σκοπός που επιδιώκει ο επίδικος κανονισμός είναι η θέσπιση των ενδεδειγμένων μέτρων για την εφαρμογή του άρθρου 26 του βασικού κανονισμού του 1981.</TXT></NP><NP><NO.P>53.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι η αγορά της ζάχαρης στην Κοινότητα χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη πλεονασμάτων, επιβάλλεται η διατήρηση των αναγκαίων εγγυήσεων όσον αφορά την απασχόληση και το βιοτικό επίπεδο των κοινοτικών παραγωγών προϊόντων βάσεως και παρασκευαστών ζάχαρης, η εγγύηση της ασφάλειας εφοδιασμού σε ζάχαρη, σε λογικές τιμές, του συνόλου των καταναλωτών της Κοινότητας και η πρόβλεψη μέσων πρόσφορων για τη ρύθμιση της αγοράς της ζάχαρης και τη θέση υπό έλεγχο της αυξήσεως του κόστους της κοινής οργανώσεως αγοράς της ζάχαρης. Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους το καθεστώς που καθιερώθηκε με τον κανονισμό αυτό στηρίζεται στην αρχή ότι μόνον εκείνοι που χρηματοδοτούν το σύστημα μπορούν να αντλούν όφελος από αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>54.</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι οι παραγωγοί ζάχαρης Α ή Β είναι οι μόνοι που το χρηματοδοτούν, μόνον αυτοί έχουν το δικαίωμα να διαθέτουν την παραγωγή τους στην εσωτερική αγορά με εγγυήσεις τιμών ή με ενισχύσεις λόγω εξαγωγής.</TXT></NP><NP><NO.P>55.</NO.P><TXT>Δια της θεσπίσεως του άρθρου 26 του βασικού κανονισμού του 1981, το Συμβούλιο επιβεβαίωσε ότι οι επιδιωκόμενοι με τη μεταρρύθμιση του 1981 σκοποί επιτυγχάνονται αφ' ης στιγμής <HT TYPE="ITALIC">ο παραγωγός ζάχαρης Γ αποδεικνύει ότι η εκτός ποσοστώσεως ζάχαρη οεν έχει διατεθεί στην εσωτερική αγορά και έχει εξαχθεί προς τρίτες χώρες.</HT></TXT></NP><?PAGE NO="I-293"?><NP><NO.P>56.</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, οι αρχές που είναι αναγκαίες για την ομαλή λειτουργία του καθεστώτος της ποσοστώσεως Γ είναι οι ακόλουθες:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>η ζάχαρη Γ δεν μπορεί, κατ' αρχήν, να διατίθεται στην εσωτερική αγορά·</P></ITEM><ITEM><P>ομοίως, η ζάχαρη αυτή πρέπει να εξάγεται σε φυσική κατάσταση προς τρίτες χώρες πριν από την 1η Ιανουαρίου που έπεται του τέλους της οικείας περιόδου εμπορίας·</P></ITEM><ITEM><P>η εξαγόμενη στο πλαίσιο της ποσοστώσεως Γ ζάχαρη πρέπει να προέρχεται όντως από την εκτός ποσοστώσεως παραγωγή και όχι από τις ποσοστώσεις Α ή Β·</P></ITEM><ITEM><P>οι παραγωγοί ζάχαρης Γ δεν υποχρεούνται να μετέχουν στη χρηματοδότηση του συστήματος που έχει εγκαθιδρυθεί για τις ποσοστώσεις Α καιΒ·</P></ITEM><ITEM><P>σε αντιστάθμιση, οι παραγωγοί αυτοί δεν απολαύουν ούτε εγγυήσεων τιμών ούτε ενισχύσεων λόγω εξαγωγής·</P></ITEM><ITEM><P>αν ο παραγωγός ζάχαρης Γ δεν αποδείξει την τήρηση των προϋποθέσεων αυτών, υποχρεούται να καταβάλει ορισμένο ποσό.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>57.</NO.P><TXT>Μετά την απαρίθμηση των σκοπών της διατάξεως αυτής, θα εξετάσουμε εάν η Επιτροπή υπερέβη τα όρια του κατάλληλου και του αναγκαίου για την επίτευξη τους μέτρου.</TXT></NP><NP><NO.P>58.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει δεχθεί ότι, <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>εφόσον πρόκειται για την αξιολόγηση περίπλοκης οικονομικής καταστάσεως, η Επιτροπή και η επιτροπή διαχειρίσεως διαθέτουν ευρεία εξουσία εκτιμήσεως. Επομένως, το Δικαστήριο, όταν ελέγχει τη νομιμότητα της ασκήσεως τέτοιας εξουσίας, πρέπει να περιορίζεται στο να εξετάζει αν η άσκηση αυτή ενέχει πρόδηλη πλάνη ή συνιστά κατάχρηση εξουσίας ή αν το όργανο αυτό υπερέβη προδήλως τα όρια της εξουσίας εκτιμήσεως που διαθέτει<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/><NOTE NOTE.ID="E0021" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Βλ., π.χ., την απόφαση της <DATE ISO="19960229">29ης Φεβρουαρίου 1996</DATE> στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-296/93+C-307/93" YEAR="1996" PAGE.ECR="I-795">C-296/93 και C-307/93, Γαλλία και Ιρλανδία κατά Επιτροπής (Συλλογή 1996, ο. I-795, οκέ-ψη 31)</REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>59.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο εξετάζει εάν η αξιολόγηση της καταστάσεως της οικείας αγοράς δεν ενέχει πρόδηλη πλάνη, εάν η Επιτροπή επέλεξε ένα μέτρο που δεν είναι προδήλως ακατάλληλο για την επίτευξη των επιδιωκομένων σκοπών, εάν, έχοντας να επιλέξει μεταξύ περισσοτέρων καταλλήλων μέτρων, επέλεξε το λιγότερο καταναγκαστικό και, τέλος, εάν τα προξενούμενα μειονεκτήματα δεν είναι δυσανάλογα σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό<NOTE NOTE.ID="E0022" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Όπ.π., σκέψη 30.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>60.</NO.P><TXT>Όσον αφορά το πρώτο από τα ζητήματα αυτά, δεν προβλήθηκε κανένα επιχείρημα.</TXT></NP><?PAGE NO="I-294"?><NP><NO.P>61.</NO.P><TXT>Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν αποδείχθηκε ότι η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλη πλάνη όσον αφορά την αξιολόγηση της αγοράς.</TXT></NP><NP><NO.P>62.</NO.P><TXT>Στη συνέχεια, πρέπει να εξεταστεί εάν, όπως ισχυρίζεται η Südzucker, το θεσπισθέν μέτρο είναι προδήλως ακατάλληλο για την επίτευξη του επιδιωκομένου σκοπού και εάν θα ήταν προσφορότερο να επιτρέπεται η προσκόμιση και άλλων μέσων αποδείξεως από εκείνο που προβλέπει ο επίδικος κανονισμός.</TXT></NP><NP><NO.P>63.</NO.P><TXT>Σκοπός του επίδικου κανονισμού είναι ακριβώς ο ορισμός των προϋποθέσεων που πρέπει να πληρούνται για να αποδεικνύεται ότι η ζάχαρη Γ δεν έχει διατεθεί στην εσωτερική αγορά και ότι έχει όντως εξαχθεί προς τρίτες χώρες.</TXT></NP><NP><NO.P>64.</NO.P><TXT>Πράγματι, το άρθρο 1, παράγραφος 1, του κανονισμού αυτού<NOTE NOTE.ID="E0023" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE> προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η ζάχαρη Γ (...) που αναφέρεται στο άρθρο 26, παράγραφος 1, του κανονισμού (ΕΟΚ) 1785/81 <HT TYPE="ITALIC">πρέπει να εξάγεται από το κράτος μέλος στο έδαφος τον οποίον έχει παραχθεί.</HT></ALINEA><ALINEA><P>Κάθε βιομήχανος ζάχαρης Γ (...) πρέπει να <HT TYPE="ITALIC">αποδείξει</HT> ότι αυτή έχει εξαχθεί:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>ως λευκή ή ακατέργαστη ζάχαρη μη μετουσιωμένη (...) σε φυσική κατάσταση,</P></ITEM><ITEM><P><HT TYPE="ITALIC">χωρίς επιστροφή ή εισφορά,</HT></P></ITEM><ITEM><P><HT TYPE="ITALIC">από το κράτος μέλος στο έδαφος τον οποίον έχει παραχθεί.</HT></P></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA><HT TYPE="ITALIC">Αν δεν προσάγεται η απόδειξη ότι η ζάχαρη (...) έχει εξαχθεί</HT> από την Κοινότητα πριν από την 1η Ιανουαρίου που έπεται του τέλους της περιόδου εμπορίας κατά τη διάρκεια της οποίας έχει παραχθεί η ζάχαρη Γ (...) <HT TYPE="ITALIC">η εν λόγω ποσότητα θεωρείται ότι έχει διατεθεί στην εσωτερική αγορά.</HT><QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>65.</NO.P><TXT>Από την ανάλυση του άρθρου 1, παράγραφος 1, του επίδικου κανονισμού προκύπτει ότι ο παρασκευαστής ζάχαρης Γ οφείλει να προβεί σε μία τριπλή απόδειξη. Οφείλει να αποδείξει, πρώτον, ότι η εξαχθείσα ζάχαρη Γ είναι λευκή ή ακατέργαστη ζάχαρη μη μετουσιωμένη και, δεύτερον, ότι η ζάχαρη αυτή έχει εξαχθεί χωρίς επιστροφή ή εισφορά.</TXT></NP><?PAGE NO="I-295"?><NP><NO.P>66.</NO.P><TXT>Στο μέτρο που μόνον οι ζάχαρες Α και Β τυγχάνουν εισφορών ή επιστροφών, συνάγεται ότι η διάταξη αυτή επιβάλλει στον παραγωγό ζάχαρης Γ την υποχρέωση να αποδείξει ότι η ποσότητα ζάχαρης που εξήχθη εκτός της Κοινότητας στο πλαίσιο της ποσοστώσεως Γ παρήχθη όντως εκτός ποσοστώσεως και ότι δεν προέρχεται από τις ποσότητες που έχουν παραχθεί στο πλαίσιο των ποσοστώσεων Α και Β. Με άλλα λόγια, πρέπει να αποδεικνύεται ότι η λειτουργία του καθεστώτος παραγωγής των ποσοστώσεων Α και Β δεν έχει διαταραχθεί από τη λειτουργία του καθεστώτος παραγωγής εκτός ποσοστώσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>67.</NO.P><TXT>Τρίτον, ο παρασκευαστής ζάχαρης Γ οφείλει να αποδείξει ότι η ζάχαρη Γ έχει εξαχθεί <HT TYPE="ITALIC">από το κράτος μέλος στο έδαφος τον οποίον έχει παραχθεί.</HT></TXT></NP><NP><NO.P>68.</NO.P><TXT>Η τριπλή αυτή απόδειξη πρέπει να παρέχεται στον αρμόδιο οργανισμό του κράτους μέλους στο έδαφος του οποίου έχει παραχθεί η ζάχαρη Γ (άρθρο 2, παράγραφος 1, του επίδικου κανονισμού) πριν από την 1η Ιανουαρίου που έπεται του τέλους της περιόδου εμπορίας κατά τη διάρκεια της οποίας παρήχθη η ζάχαρη Γ.</TXT></NP><NP><NO.P>69.</NO.P><TXT>Επομένως, από την εξέταση του εν λόγω άρθρου 1 προκύπτει ότι η Επιτροπή υλοποίησε πιστώς τους σκοπούς που επιδιώκει το άρθρο 26 του βασικού κανονισμού του 1981 και ότι ο παραγωγός ζάχαρης Γ ο οποίος θα θεωρούσε αρκετό να προσκομίσει απλώς και μόνον την απόδειξη εξαγωγής από την Κοινότητα ορισμένης ποσότητας ζάχαρης Γ δεν θα τηρούσε τις προϋποθέσεις της διατάξεως αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>70.</NO.P><TXT>Το άρθρο 2, παράγραφος 2, του επίδικου κανονισμού, σε συνδυασμό με τα άρθρα 3 και 4 του κανονισμού 2630/81 και τα άρθρα 22, 30 και 31 του κανονισμού 3183/80, εναρμονίζει τον τρόπο προσκομίσεως της αποδείξεως που αναφέρεται στο άρθρο 1 του επίδικου κανονισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>71.</NO.P><TXT>Πράγματι, η διάταξη αυτή προβλέπει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>2.</NO.P><TXT>Η απόδειξη [που αναφέρεται στην παράγραφο 1] παρέχεται με την προσκόμιση:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">πιστοποιητικού εξαγωγής πον χορηγείται, σύμφωνα με το άρθρο 3 τον κανονισμού (ΕΟΚ) 2630/81,</HT> στον βιομήχανο από τον αρμόδιο οργανισμό του κράτους μέλους που αναφέρεται στην παράγραφο 1·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">των εγγράφων πον αναφέρονται στο άρθρο 30 τον κανονισμού (ΕΟΚ) 3183/80,</HT> τα οποία είναι αναγκαία για την αποδέσμευση της ασφαλείας·</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>δηλώσεως του βιομηχάνου που πιστοποιεί ότι η ζάχαρη Γ (...) έχει παραχθεί από εκείνον.<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/></TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-296"?><NP><NO.P>72.</NO.P><TXT>Το πιστοποιητικό εξαγωγής, που εκδίδεται από την εν προκειμένω αρμόδια αρχή, σύμφωνα με το άρθρο 3 του κανονισμού 2630/81, έχει συγκεκριμένα τη μορφή εντύπου που αποτελείται από μία δέσμη φύλλων που περιέχει κατά σειρά, το αντίτυπο αριθ. 1, το αντίτυπο αριθ. 2 και την αίτηση εξαγωγής στο πλαίσιο της εκτός ποσοστώσεως παραγωγής, καθώς και τα τυχόν πρόσθετα αντίτυπα του πιστοποιητικού, όπου αναγράφεται σειρά στοιχείων που αφορούν τόσο τον δικαιούχο του πιστοποιητικού όσο και το εμπόρευμα για το οποίο ζητείται το πιστοποιητικό.</TXT></NP><NP><NO.P>73.</NO.P><TXT>Το εν λόγω έντυπο υπόκειται ακολούθως στην ίδια διαδικασία με εκείνη που προβλέπεται στον κανονισμό 3183/80 και την οποία έχω περιγράψει διεξοδικά.</TXT></NP><NP><NO.P>74.</NO.P><TXT>Όσον αφορά τους σημαντικότερους κανόνες που περιέχει ο τελευταίος αυτός κανονισμός, θα υπενθυμίσουμε ότι το αντίτυπο αριθ. 1 του πιστοποιητικού εξαγωγής παραδίδεται στο τελωνείο αναχωρήσεως. Το αντίτυπο αριθ. 2 παραμένει στην κατοχή της αρχής που είναι αρμόδια για την έκδοση πιστοποιητικών εξαγωγής. Το τελωνείο αναχωρήσεως ελέγχει την αντιστοιχία των στοιχείων που αναγράφονται στο αντίτυπο αριθ. 1, το οποίο παραδίδεται στον δικαιούχο, προς το εμπόρευμα. Η αντιστοιχία αυτή πιστοποιείται με τις θεωρήσεις και τις καταχωρίσεις και, κατόπιν της διαπιστώσεως αυτής, το αρμόδιο τελωνείο συντάσσει το αντίτυπο Τ 5. Άπαξ το εμπόρευμα φθάσει αισίως στον προορισμό του, όλα τα έγγραφα αυτά, που φέρουν τις απαιτούμενες θεωρήσεις και μνείες περί ελέγχου (δηλαδή τις <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>καταχωρίσεις<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>) αποστέλλονται από τον παραγωγό της ζάχαρης Γ στην αρμόδια αρχή.</TXT></NP><NP><NO.P>75.</NO.P><TXT>Βάσει των πληροφοριακών αυτών στοιχείων, η εν λόγω αρχή ελέγχει τη τήρηση των προϋποθέσεων του άρθρου 26 του βασικού κανονισμού του 1981 και μπορεί να λάβει τα αναγκαία μέτρα<NOTE NOTE.ID="E0024" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Π.χ., σε περίπτωση μη τηρήσεως των προβλεπομένων κανόνων, μπορεί να επιβάλει κυρώσεις ή ακόμη να επιχειρήσει να προλάβει κρίσεις στην εσωτερική αγορά προτείνοντας τη θέσπιση νέων μέτρων [όπως οι εισφορές κατά την εξαγωγή, σε περίπτωση ελλείψεως ζάχαρης (...)].</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>76.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τα έγγραφα που απαιτούνται δυνάμει του άρθρου 2 του επίδικου κανονισμού δεν είναι μόνον αναγκαία, αλλά επίσης απολύτως κατάλληλα για την επίτευξη του επιδιωκομένου με τη μεταρρύθμιση του 1981 σκοπού.</TXT></NP><NP><NO.P>77.</NO.P><TXT>Η Südzucker ισχυρίζεται ότι θα ήταν εξίσου πρόσφορο και λιγότερο καταναγκαστικό μέτρο να επιτρέπονται και άλλα μέσα αποδείξεως πέραν εκείνων που προβλέπονται ειδικά από το εν λόγω άρθρο 2, ιδίως δε εκείνα που προέρχονται από τις αρχές των τρίτων χωρών.</TXT></NP><NP><NO.P>78.</NO.P><TXT>Τούτο μου φαίνεται αμφίβολο για τον πολύ συγκεκριμένο λόγο ότι, κατά την άποψη μου, η τελωνειακή μεταχείριση του αντιτύπου αριθ. 1 και του αντιτύπου Τ 5<?PAGE NO="I-297"?> διασφαλίζει μια ορθολογική διαχείριση, με τις μικρότερες δυνατές δαπάνες για την Κοινότητα, της κοινής γεωργικής πολιτικής στον τομέα της ζάχαρης. Επιπλέον, η εν λόγω μεταχείριση καθιστά δυνατό στους παραγωγούς της ζάχαρης Γ να αντιλαμβάνονται τις υποχρεώσεις που τους επιβάλλονται και να τυγχάνουν ίσης μεταχειρίσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>79.</NO.P><TXT>Έτσι, μέσω της διενέργειας ελέγχου επί του εμπορεύματος πριν ακόμη αυτό εγκαταλείψει το κοινοτικό έδαφος, όλα τα στοιχεία που αναγράφονται σ' ένα μόνον έγγραφο πιστοποιούνται από τις αρμόδιες εν προκειμένω αρχές, πράγμα το οποίο διευκολύνει την ίση μεταχείριση των παραγωγών. Επομένως, η ενοποιημένη παρουσίαση της προσκομιζόμενης αποδείξεως είναι αξιόπιστη, σαφής για τον χρήστη και εύχρηστη για τις υπηρεσίες της Επιτροπής. Πράγματι, είναι σκόπιμο να υπομνηστεί ότι, σύμφωνα με το άρθρο 5 του κανονισμού (ΕΟΚ) 729/70 του Συμβουλίου, της <DATE ISO="19700421">21ης Απριλίου 1970</DATE>, περί χρηματοδοτήσεως της κοινής γεωργικής πολιτικής<NOTE NOTE.ID="E0025" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>ΕΕ ειδ. εκδ. 03/005, ο. 93.</P></NOTE>, οι δαπάνες που πραγματοποιούν τα κράτη μέλη στο πλαίσιο ενός μέτρου που χρηματοδοτείται από το ΕΓΤΠΕ εγγράφονται στον κοινοτικό προϋπολογισμό μόνο μετά την εκκαθάριση των λογαριασμών στην οποία προβαίνει η Επιτροπή.</TXT></NP><NP><NO.P>80.</NO.P><TXT>Αντιθέτως, τα μέσα αποδείξεως που προτείνει η Südzucker δεν παρουσιάζουν τα πλεονεκτήματα αυτά. Δεν πιστοποιούν οπωσδήποτε τη διενέργεια των ίδιων ελέγχων, αφού οι τελωνειακές αρχές των τρίτων χωρών που τα εκδίδουν δεν επιδιώκουν κατ'ανάγκη τον ίδιο σκοπό με τον επιδιωκόμενο με τη μεταρρύθμιση του 1981. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αναγνωριστεί στα κράτη μέλη ευχέρεια εκτιμήσεως των αποδείξεων που πρέπει να προσκομίζονται περί του ότι το καθεστώς παραγωγής ζάχαρης εκτός ποσοστώσεως λειτούργησε ορθώς, χωρίς να θιγεί η μεταρρύθμιση αυτή. Εάν τους αναγνωριζόταν η ευχέρεια αυτή, τούτο θα συνεπαγόταν μεγαλύτερες δυσχέρειες για τις υπηρεσίες της Επιτροπής όσον αφορά την εξέταση των φακέλων και, μακροπρόθεσμα, θα ανέκυπτε αναπόφευκτα όχι μόνον ο κίνδυνος παραλύσεως του συστήματος αλλά και ο ακόμη μεγαλύτερος κίνδυνος να τυγχάνουν οι παραγωγοί διαφορετικής μεταχειρίσεως ανάλογα με τη χώρα εγκαταστάσεως τους.</TXT></NP><NP><NO.P>81.</NO.P><TXT>Εξάλλου, επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ότι, εν προκειμένω, η Südzucker δεν τήρησε καμία από τις υποχρεώσεις που προβλέπει ο επίδικος κανονισμός, αφού δεν προσκομίστηκε ούτε το φέρον τις απαιτούμενες θεωρήσεις και μνείες περί καταχωρίσεως πιστοποιητικό εξαγωγής ούτε το αντίτυπο Τ 5, ενώ ο δικηγόρος της δήλωσε ότι η Südzucker δεν επιδιώκει να θέσει υπό αμφισβήτηση ολόκληρο το δίκαιο των πιστοποιητικών εξαγωγής στον τομέα της γεωργίας ή την κοινή οργάνωση αγοράς στον τομέα της ζάχαρης ούτε να μη χρησιμοποιεί πλέον στο μέλλον τα πιστοποιητικά αυτά, αλλά απλώς επιδιώκει να της δοθεί η δυνατότητα, μέσω στηριζομένης στην αρχή της επιείκειας και εντελώς κατ' εξαίρεση αποφάσεως, να δικαιωθεί ενώπιον του εθνικού δικαστηρίου<NOTE NOTE.ID="E0026" NUMBERING.CONTINUED="YES"><P>Δήλωση κατά την en' ακροατηρίου ουζητηοη της <DATE ISO="19970925">25ης Σεπτεμβρίου 1997</DATE>.</P></NOTE>.</TXT></NP><NP><NO.P>82.</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, η λύση που προτείνει η Südzucker δεν αποτελεί προσφορότερο και λιγότερο καταναγκαστικό μέσο από την τελωνειακή μεταχείριση του αντιτύπου αριθ. 1 του πιστοποιητικού εξαγωγής.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-298"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Πρόταση</P></TI></TITLE><NP><NO.P>83.</NO.P><TXT>Για τους λόγους που προεκτέθηκαν, προτείνω να δοθεί στο υποβληθέν από το Bundesfinanzhof ερώτημα η ακόλουθη απάντηση:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>Από την εξέταση του κανονισμού (ΕΟΚ) 2670/81 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19810914">14ης Σεπτεμβρίου 1981</DATE>, περί θεσπίσεως των λεπτομερειών εφαρμογής για την εκτός ποσοστώσεως παραγωγή στον τομέα της ζάχαρης, θεωρούμενο σε συνδυασμό με ορισμένες διατάξεις του κανονισμού (ΕΟΚ) 3183/80 της Επιτροπής, της <DATE ISO="19801203">3ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, περί κοινών τρόπων εφαρμογής του καθεστώτος πιστοποιητικών εισαγωγής, εξαγωγής και προκαθορισμού για τα γεωργικά προϊόντα, στο μέτρο που ο κανονισμός αυτός επιβάλλει στον παραγωγό ζάχαρης εκτός ποσοστώσεως την υποχρέωση να αποδεικνύει, διά της προσκομίσεως αποκλειστικά και μόνον των εγγράφων που προβλέπονται στο άρθρο 2 του προαναφερθέντος κανονισμού 2670/81, ότι η ζάχαρη Γ δεν έχει διατεθεί στην εσωτερική αγορά και ότι έχει εξαχθεί προς τρίτες χώρες, δεν προέκυψε η ύπαρξη στοιχείων ικανών να επηρεάσουν το κύρος του κανονισμού αυτού.<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>