<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.21-20110601.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2010PLA.0400309101.case.xml"><NO.CASE>C-518/08</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62008J0518</NO.CELEX><NO.SEQ>0008.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>I-3111</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>I-3128</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20100415">15.4.2010 r.</DATE> — SPRAWA C-518/08</LEFT><RIGHT>FUNDACIÓN GALA-SALVADOR DALÍ I VEGAP</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (trzecia izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20100415">15 kwietnia 2010 r.</DATE><NOTE NUMBERING="STAR" TYPE="FOOTNOTE" NOTE.ID="E0001"><P>Język postępowania: francuski.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-518/08</P><P>mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal de grande instance de Paris (Francja) postanowieniem z dnia <DATE ISO="20081029">29 października 2008 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20081127">27 listopada 2008 r.</DATE>, w postępowaniu</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Fundación Gala-Salvador Dalí,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (VEGAP)</HT></P></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Société des auteurs dans les arts graphiques et plastiques (ADAGP),</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Juan-Leonardo Bonet Domenech,</HT></P><?PAGE NO="I-3112"?><P><HT TYPE="BOLD">Eulalia-María Bas Dalí,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">María del Carmen Domenech Biosca,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Antonio Domenech Biosca,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Ana-María Busquets Bonet,</HT></P><P><HT TYPE="BOLD">Mónica Busquets Bonet,</HT></P></DEFENDANTS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (trzecia izba),</P><P>w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, J. Malenovský (sprawozdawca) i D. Šváby, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: E. Sharpston,</P><P>sekretarz: N. Nanchev, administrator,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu <DATE ISO="20091112">12 listopada 2009 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="I-3113"?><GR.CONSID><CONSID><P>rozważywszy uwagi przedstawione:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>w imieniu la Fundación Gala-Salvador Dalí oraz Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (VEGAP) przez adwokata P.F. Veila,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu francuskiego przez G. de Berguesa oraz B. Beaupère-Manokhę, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu hiszpańskiego przez M. Muñoza Péreza, działającego w charakterze pełnomocnika,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu rządu włoskiego przez G. Palmieri, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez W. Ferrante, avvocato dello Stato,</P></ITEM><ITEM><P>w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez H. Krämera oraz C. Vrignon, działających w charakterze pełnomocników,</P></ITEM></LIST></CONSID></GR.CONSID><GR.VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20091217">17 grudnia 2009 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><?PAGE NO="I-3114"?><PREAMBLE.FINAL>wydaje następujący</PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Wyrok</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010927">27 września 2001 r.</DATE> w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="272" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="2001">Dz.U. L 272, s. 32</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między Fundación Gala-Salvador Dalí i Visual Entidad de Gestión de Artistas Plásticos (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>VEGAP<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>) a Société des auteurs dans les arts graphiques et plastiques (zwaną dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>ADAGP<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) oraz J.L. Bonetem Domenechem, E.M. Bas Dalí, M. del Carmen Domenech Bioscą, A. Domenechem Bioscą, A.M. Busquets Bonet i M. Busquets Bonet, którzy są członkami rodziny malarza Salvadora Dalí, dotyczącego kwot honorariów z tytułu odsprzedaży dzieł tego twórcy.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3115"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2001/84</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Motywy 3 i 4 dyrektywy 2001/84 stanowią:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>(3)</NO.P><TXT>Celem prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest zapewnienie, aby autorzy plastycznych lub graficznych dzieł sztuki mieli udział w sukcesie gospodarczym swoich oryginalnych dzieł sztuki. Stwarza ono możliwości przywrócenia równowagi między sytuacją gospodarczą autorów graficznych i plastycznych dzieł sztuki, a sytuacją innych twórców, którzy czerpią korzyści z tytułu kolejnych eksploatacji swoich utworów.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(4)</NO.P><TXT>Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży stanowi integralną część prawa autorskiego oraz jest istotnym [podstawowym] przywilejem autorów. Wprowadzenie takiego prawa we wszystkich państwach członkowskich służy potrzebie zapewnienia twórcom odpowiedniego i standardowego [jednolitego] poziomu ochrony<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Zgodnie z motywami 9 i 10 wspomnianej dyrektywy:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>(9)</NO.P><TXT>Prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest obecnie przewidziane przez krajowe prawo większości państw członkowskich. Takie przepisy prawne, tam gdzie istnieją, wykazują pewne różnice, mianowicie w odniesieniu do dzieł objętych ich zakresem, osób uprawnionych do otrzymywania honorariów autorskich, stosowanych stawek, transakcji, z tytułu których wypłacane jest honorarium autorskie oraz podstawy, na której są obliczane. Stosowanie lub niestosowanie takiego prawa ma znaczący wpływ na konkurencyjne<?PAGE NO="I-3116"?> środowisko na rynku wewnętrznym, ponieważ istnienie lub brak obowiązku wypłacania wynagrodzenia na podstawie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży jest elementem, który musi uwzględnić każda osoba, która zamierza sprzedać dzieło sztuki. Zatem prawo to jest czynnikiem, który przyczynia się do powstawania zakłóceń konkurencji i ma także wpływ na przemieszczanie się [przemieszczenie] sprzedaży we Wspólnocie.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(10)</NO.P><TXT>Takie zróżnicowanie w odniesieniu do istnienia i zastosowania przez państwa członkowskie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży ma bezpośredni negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego dzieł sztuki, jak przewidziano w art. 14 traktatu. W takiej sytuacji art. 95 traktatu stanowi właściwą podstawę prawną<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Motywy 13–16 tej dyrektywy brzmią następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>(13)</NO.P><TXT>Istniejące różnice między ustawodawstwami powinny być wyeliminowane, w przypadku gdy mają [Należy wyeliminować istniejące między ustawodawstwami różnice mające] zakłócający skutek dla funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz należy zapobiegać powstawaniu nowych różnic o takim charakterze. Nie ma potrzeby eliminowania lub zapobiegania powstawaniu różnic, które nie powinny naruszać [naruszają] funkcjonowania rynku wewnętrznego.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(14)</NO.P><TXT>Warunkiem koniecznym [Koniecznym warunkiem] prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego jest istnienie warunków konkurencji, które nie są zakłócone. Istnienie różnic między przepisami krajowymi dotyczącymi prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży powoduje zakłócenia konkurencji i przemieszczanie się [przemieszczenie] sprzedaży we Wspólnocie oraz prowadzi do nierównego traktowania artystów, w zależności od miejsca sprzedaży ich dzieł. Rozważana kwestia ma zatem ponadnarodowe aspekty, które nie<?PAGE NO="I-3117"?> mogą być zadowalająco uregulowane działaniami państw członkowskich. Brak działania Wspólnoty byłby sprzeczny z wymaganiem traktatu w zakresie korygowania zakłóceń konkurencji i nierównego traktowania.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(15)</NO.P><TXT>W świetle skali rozbieżności między przepisami krajowymi niezbędne jest zatem przyjęcie środków harmonizacji [przepisów harmonizujących] celem zmniejszenia różnic między ustawodawstwami państw członkowskich w dziedzinach, w których takie różnice powodują powstawanie lub utrzymywanie zakłóconych warunków konkurencji. Nie jest jednakże niezbędne harmonizowanie każdego przepisu [wszystkich przepisów] ustawodawstw państw członkowskich dotyczących prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oraz [a] w celu pozostawienia możliwie jak najszerszego zakresu krajowego uznania, wystarczające jest ograniczenie działań harmonizacyjnych do tych przepisów krajowych, które mają najbardziej bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.</TXT></NP></CONSID><CONSID><NP><NO.P>(16)</NO.P><TXT>Niniejsza dyrektywa jest zatem w całości zgodna z zasadą pomocniczości i proporcjonalności ustanowioną w art. 5 traktatu<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Motyw 27 dyrektywy 2001/84 stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Osoby uprawnione do otrzymywania honorariów autorskich muszą być określone z należytym uwzględnieniem zasady pomocniczości. Nie jest właściwe podejmowanie działań poprzez niniejszą dyrektywę w odniesieniu do prawa spadkowego państw członkowskich. Jednakże prawni następcy autora muszą mieć możliwość korzystania w pełni z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora, przynajmniej po upływie okresu przejściowego, określonego powyżej<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</P></CONSID></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="I-3118"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>Przedmiot prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/> stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Państwa członkowskie ustanawiają prawo autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego dzieła sztuki, określone jako prawo niezbywalne, którego nie można się zrzec, nawet z góry, do otrzymania honorarium autorskiego opartego na cenie sprzedaży uzyskanej z każdej odsprzedaży dzieła, następującej po pierwszym rozporządzeniu dziełem przez autora<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Pod tytułem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Osoby uprawnione do otrzymania honorariów autorskich<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/> art. 6 ust. 1 tej dyrektywy określa, że:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Honorarium autorskie, przewidziane na mocy art. 1, jest wypłacane autorowi dzieła oraz, z zastrzeżeniem art. 8 ust. 2, prawnym następcom po jego śmierci<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Artykuł 8 ust. 1–3 dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Okres ochrony w zakresie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>, przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Okres ochrony w zakresie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży odpowiada okresowi ustanowionemu w art. 1 dyrektywy [Rady] 93/98/EWG {z dnia <DATE ISO="19931029">29 października 1993 r.</DATE> w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="290" PAGE.FIRST="9" DATE.PUB="1993">Dz.U. L 290, s. 9</REF.DOC.OJ>), zgodnie z którą prawa autora utworu literackiego lub artystycznego w rozumieniu art. 2 konwencji berneńskiej podlegają ochronie w okresie życia autora i przez okres 70 lat, licząc od dnia jego śmierci […]}..</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="I-3119"?><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W drodze odstępstwa od ust. 1 te państwa członkowskie, które nie stosują prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży (w dniu wejścia w życie określonym w art. 13), nie są zobowiązane, przez okres trwający nie później niż do dnia <DATE ISO="20100101">1 stycznia 2010 r.</DATE>, do stosowania tego prawa na korzyść osób uprawnionych po śmierci autora</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie, do których ma zastosowanie ust. 2, mogą korzystać z okresu o dwa lata dłuższego od tego wymaganego w odniesieniu do stosowania prawa osób uprawnionych po śmierci autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, jeżeli jest to niezbędne do umożliwienia podmiotom gospodarczym w tym państwie członkowskim stopniowego dostosowania do systemu prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, przy zachowaniu ekonomicznej żywotności [rentowności] […]<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Pod tytułem <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Wykonanie<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/> art. 12 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2001/84 przewiduje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem <DATE ISO="20060101">1 stycznia 2006 r.</DATE> i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Prawo krajowe</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Loi n<HT TYPE="SUP">o</HT> 2006-961, du 1er août 2006, relative au droit d’auteur et aux droits voisins dans la société de l’information (JORF z dnia <DATE ISO="20060803">3 sierpnia 2006 r.</DATE>, s. 11529) (ustawa nr 2006-961 z dnia <DATE ISO="20060801">1 sierpnia 2006 r.</DATE> w sprawie prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym), w drodze której dokonano transpozycji dyrektywy 2001/84 do prawa francuskiego, wprowadziła zmianę do art. L. 122-8 akapit pierwszy<?PAGE NO="I-3120"?> code de la propriété intellectuelle (kodeksu własności intelektualnej, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>CPI<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>), który brzmi obecnie następująco:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Autorom oryginalnych, plastycznych lub graficznych dzieł sztuki, będącym obywatelami państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej lub państwa strony Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przysługuje prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, które jest niezbywalnym prawem do udziału w przychodach z każdej sprzedaży dzieła następującej po pierwszym rozporządzeniu dziełem przez autora bądź jego następców prawnych, jeżeli w charakterze zbywcy, nabywcy lub pośrednika występuje w niej osoba zawodowo działająca na rynku dzieł sztuki […]<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Zgodnie z art. L. 123-7 CPI, który nie został zmieniony przy dokonywaniu transpozycji dyrektywy 2001/84:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Po śmierci autora prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży, o których mowa w art. L. 122-8, będą przysługiwać jego spadkobiercom ustawowym i jego małżonkowi, w zakresie użytkowania przewidzianego w art. L. 123-6, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych, przez okres trwającego roku kalendarzowego i następnych siedemdziesięciu lat<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Malarz Salvador Dalí zmarł w dniu <DATE ISO="19890123">23 stycznia 1989 r.</DATE> w Figueras (Hiszpania), pozostawiając pięciu spadkobierców ustawowych. Testamentem z dnia <DATE ISO="19820920">20 września 1982 r.</DATE> Salvador Dalí ustanowił państwo hiszpańskie jedynym spadkobiercą swych<?PAGE NO="I-3121"?> praw własności intelektualnej. Prawami tymi zarządza Fundación Gala-Salvador Dalí, fundacja prawa hiszpańskiego stworzona w 1983 r. z inicjatywy i pod auspicjami samego malarza.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Fundación Gala-Salvador Dalí powierzyła w 1997 r. VEGAP, spółce prawa hiszpańskiego, wyłączny mandat do zbiorowego zarządzania i wykonywania praw autorskich związanych z dorobkiem artystycznym Salvadora Dalí na całym świecie.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>VEGAP jest umownie związana ze swym odpowiednikiem we Francji, ADAGP, która zarządza prawami autorskimi Salvadora Dalí na terytorium francuskim.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Od 1997 r. ADAGP pobierała opłaty za korzystanie z dzieł Salvadora Dalí i kwoty te przekazywała następnie za pośrednictwem VEGAP na rzecz Fundación Gala-Salvador Dalí, z wyjątkiem wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła. W istocie na podstawie art. L 123-7 CPI, który zastrzega korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych, ADAGP przekazywała honoraria wynikające z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży bezpośrednio spadkobiercom ustawowym Salvadora Dalí.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Fundación Gala-Salvador Dalí, uznając, że na mocy testamentu Salvadora Dalí i zgodnie z prawem hiszpańskim to jej przysługuje prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieł artysty na aukcjach odbywających się na terytorium francuskim, w dniu <DATE ISO="20051228">28 grudnia 2005 r.</DATE> wraz z VEGAP pozwała ADAGP o zapłatę należnych honorariów przed tribunal de grande instance de Paris. ADAGP zażądała przypozwania spadkobierców ustawowych twórcy, tak aby skutki przyszłego orzeczenia rozciągały się również na nich.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3122"?><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>W tych okolicznościach tribunal de grande instance de Paris postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie następujących pytań:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>1)</NO.P><TXT>Czy po wejściu w życie dyrektywy [2001/84] [Republika Francuska] może utrzymać zastrzeżenie prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych, z wyłączeniem spadkobierców i zapisobierców testamentowych?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Czy przepisy przejściowe przewidziane w art. 8 ust. 2 i 3 dyrektywy [2001/84] zezwalają na to, aby [Republika Francuska] utrzymała w mocy takie odstępstwo?<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytań prejudycjalnych</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Rząd hiszpański oraz powódki w postępowaniu przed sądem krajowym zakwestionowały w swych uwagach na piśmie dopuszczalność niniejszego wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>W tym zakresie podnoszą, że w świetle stanu faktycznego sporu przed sądem krajowym określenie następców prawnych twórcy dzieła w rozumieniu art. 6 ust. 1<?PAGE NO="I-3123"?> dyrektywy 2001/84 powinno nastąpić nie na podstawie prawa francuskiego, ale wyłącznie według hiszpańskiego prawa spadkowego, ponieważ malarz Salvador Dalí, obywatel hiszpański, zmarł w swym miejscu zamieszkania w Figueras, na terytorium Hiszpanii. Uważają oni w konsekwencji, że pytanie dotyczące zgodności art. L. 123-7 CPI z dyrektywą 2001/84 nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia zawisłego przed sądem krajowym sporu, który winien zostać rozpatrzony wyłącznie na podstawie prawa hiszpańskiego.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>W kompetencji Trybunału nie leży jednak wypowiadanie się, w ramach procedury odesłania prejudycjalnego, o wykładni przepisów krajowych, zwłaszcza tych odnoszących się do prawa prywatnego międzynarodowego, ani orzekanie o poprawności wykładni zastosowanej przez sąd krajowy. Trybunał jest bowiem zobowiązany uwzględnić, zgodnie z podziałem kompetencji między sądami wspólnotowymi a krajowymi, określony w postanowieniu odsyłającym stan faktyczny i prawny, w jaki wpisują się pytania prejudycjalne (zob. podobnie wyrok z dnia <DATE ISO="20080214">14 lutego 2008 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-244/06" PAGE.ECR="I-505" YEAR="2008">C-244/06 Dynamic Medien, Zb.Orz. s. I-505</REF.DOC.ECR>, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo).</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że został on oparty na założeniu, zgodnie z którym prawo francuskie, i w szczególności art. L 123-7 CPI, znajduje zastosowanie w sporze przed sądem krajowym. Ponieważ sąd krajowy ma wątpliwości co do wykładni art. 6 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/84, jakiej należy dokonać do celów oceny zgodności art. L. 123-7 CPI z tymi przepisami, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym nie jest w sposób oczywisty pozbawiony znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu przed sądem krajowym.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>W świetle powyższego należy stwierdzić dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-3124"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">Co do istoty</HT></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania pierwszego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>W pytaniu pierwszym sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego, takiego jak art. L. 123-7 CPI, który zastrzega korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych twórcy, z wyłączeniem spadkobierców testamentowych.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Tytułem wstępu należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa wspólnotowego należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także kontekst, w jaki się wpisuje, oraz cele uregulowania, którego część stanowi (zob. wyroki: z dnia <DATE ISO="19831117">17 listopada 1983 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="292/82" PAGE.ECR="3781" YEAR="1983">292/82 Merck, Rec. s. 3781</REF.DOC.ECR>, pkt 12; z dnia <DATE ISO="19991014">14 października 1999 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-223/98" PAGE.ECR="I-7081" YEAR="1999">C-223/98 Adidas, Rec. s. I-7081</REF.DOC.ECR>, pkt 23; z dnia <DATE ISO="20050607">7 czerwca 2005 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-17/03" PAGE.ECR="I-4983" YEAR="2005">C-17/03 VEMW i in., Zb.Orz. s. I-4983</REF.DOC.ECR>, pkt 41; a także z dnia <DATE ISO="20090910">10 września 2009 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-199/08" PAGE.ECR="I-8295" YEAR="2009">C-199/08 Eschig, Zb.Orz. s. I-8295</REF.DOC.ECR>, pkt 38).</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>W tym zakresie należy wskazać na wstępie, że sama dyrektywa 2001/84 nie zawiera żadnej wskazówki precyzującej użyte w jej art. 6 ust. 1 pojęcie następców prawnych autora dzieła. Wobec braku wyraźnej definicji tego pojęcia należy przystąpić do analizy celów, jakie przyświecały przyjęciu dyrektywy 2001/84.</TXT></NP><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>W tym względzie należy przypomnieć, że przyjęciu dyrektywy 2001/84 przyświecał podwójny cel, a mianowicie z jednej strony, jak to wynika z motywów 3 i 4 tej<?PAGE NO="I-3125"?> dyrektywy, zapewnienie, aby autorzy plastycznych lub graficznych dzieł sztuki mieli udział w sukcesie gospodarczym swoich dzieł, i z drugiej strony, jak uściślają to motywy dziewiąty i dziesiąty tej dyrektywy, wyeliminowanie zakłóceń konkurencji na rynku dzieł sztuki, ponieważ obowiązek zapłaty wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła w niektórych państwach członkowskich może prowadzić do przeniesienia sprzedaży dzieł do państw członkowskich, w których takie prawo do wynagrodzenia nie jest przewidziane.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Pierwszy z tych celów służy zapewnieniu określonego poziomu wynagrodzeń dla twórców. Z tego też względu prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła zostało zdefiniowane jako prawo niezbywalne, którego nie można się zrzec z góry, zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/84.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Osiągnięcie tego pierwszego celu nie jest w żaden sposób zagrożone przez przejście prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora dzieła na określone kategorie podmiotów prawa z wyłączeniem innych – przejście, które ma charakter pomocniczy względem tego celu.</TXT></NP><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Co się tyczy drugiego z tych celów, konieczne jest dokonanie harmonizacji w zakresie dzieł sztuki i transakcji, do których ma się stosować prawo do wynagrodzenia z tytułu odprzedaży, oraz podstawy naliczania i stawki takiego wynagrodzenia. Jak wyraźnie wynika bowiem z motywu 9 dyrektywy 2001/84, ustawodawca Unii pragnął uniknąć sytuacji, w której transakcje sprzedaży skoncentrowałyby się w państwie członkowskim, w którym prawo do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła nie jest przewidziane lub takie wynagrodzenie jest niższe niż w innych państwach członkowskich, ze szkodą dla domów aukcyjnych lub pośredników w obrocie dziełami sztuki działających w tych innych państwach członkowskich.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3126"?><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Ten drugi cel tłumaczy wybór podstawy prawnej, w oparciu o którą została przyjęta dyrektywa 2001/84, czyli art. 95 WE. Rzeczony wybór potwierdza, że przyjęcie tej dyrektywy wpisuje się w ramy zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, które mają na celu ustanowienie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W konsekwencji, jak to wynika z motywów 13 i 15 wspomnianej dyrektywy, nie ma potrzeby usuwania istniejących między ustawodawstwami krajowymi różnic, które nie naruszają funkcjonowania rynku wewnętrznego, a w celu pozostawienia możliwie najszerszego zakresu krajowego uznania, wystarczające jest ograniczenie działań harmonizacyjnych do tych przepisów krajowych, które mają najbardziej bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Analiza ta znajduje potwierdzenie w motywie 27 dyrektywy 2001/84, z którego wynika, że ustawodawca Unii pragnął, aby następcy prawni autora mieli możliwość korzystania w pełni z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po jego śmierci, natomiast zgodnie z zasadą pomocniczości nie uznał on za stosowne interweniować w drodze wspomnianej dyrektywy w prawo spadkowe państw członkowskich, pozostawiając w ten sposób każdemu z nich możliwość określenia kategorii osób, które mogą zostać uznane zgodnie z ich prawem krajowym za następców prawnych autora.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że w świetle celów dyrektywy 2001/84 państwa członkowskie mogą samodzielnie dokonać wyboru rozwiązania prawodawczego w celu określenia kategorii osób, które mogą korzystać z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży po śmierci autora dzieła.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Natomiast dyrektywa 2001/84 w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie, że ustawodawca Unii pragnął wykluczyć stosowanie zasad regulujących relacje między obowiązującymi w poszczególnych państwach członkowskich przepisami z zakresu prawa spadkowego, w szczególności postanowień prawa prywatnego międzynarodowego, które mają na celu rozwiązywanie problemów związanych z kolizją praw, takich jak zaistniały w sporze przed sądem krajowym.</TXT></NP><?PAGE NO="I-3127"?><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Wynika stąd, że w ramach stosowania przepisu krajowego dokonującego transpozycji art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 sąd krajowy jest zobowiązany w pełni uwzględnić wszystkie właściwe normy kolizyjne regulujące przejście prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w drodze spadku.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>W tych okolicznościach odpowiedź na pytanie pierwsze winna brzmieć: art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego takiego jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który zastrzega korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych twórcy, z wyłączeniem spadkobierców testamentowych. Natomiast w ramach stosowania przepisu krajowego dokonującego transpozycji art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 sąd krajowy jest zobowiązany w pełni uwzględnić wszystkie właściwe normy kolizyjne regulujące przejście tego prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w drodze spadku.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>W przedmiocie pytania drugiego</P></TI></TITLE><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Drugie z pytań, z którymi wystąpił sąd krajowy, dotyczy tego, czy przewidziane w art. 8 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/84 przepisy przejściowe należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one na czasowe utrzymanie w mocy omawianego przepisu CPI.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Zważywszy na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-3128"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie kosztów</HT></P></TI></TITLE><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem; do niego należy zatem rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO>Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:</INTRO><P><HT TYPE="BOLD">Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20010927">27 września 2001 r.</DATE> w sprawie prawa autora do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza dzieła sztuki należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisu prawa krajowego takiego jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który zastrzega korzystanie z prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży dzieła wyłącznie na rzecz spadkobierców ustawowych twórcy, z wyłączeniem spadkobierców testamentowych. Natomiast w ramach stosowania przepisu krajowego dokonującego transpozycji art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/84 sąd krajowy jest zobowiązany w pełni uwzględnić wszystkie właściwe normy kolizyjne regulujące przejście tego prawa do wynagrodzenia z tytułu odsprzedaży w drodze spadku.</HT></P></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>