<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-421/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0421</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:886">EU:C:2021:886</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>18</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>18</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Opinia M. Szpunara – Sprawa C‑421/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Acacia</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20211028">28 października 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Sprawa C‑421/20</P><P>Acacia Srl</P><P>przeciwko</P><P>Bayerische Motoren Werke AG</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie, Niemcy)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Wzory wspólnotowe</KEYWORD><KEYWORD>Jurysdykcja międzynarodowa</KEYWORD><KEYWORD>Właściwe prawo materialne</KEYWORD><KEYWORD>Prawa pochodne wynikające z naruszenia prawa do wzoru wspólnotowego</KEYWORD><KEYWORD>Lex fori</KEYWORD><KEYWORD>Miejsce, w którym wystąpiło pierwotne działanie stanowiące naruszenie</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Rdzeń prawa prywatnego międzynarodowego Unii składa się z przepisów jurysdykcyjnych i norm kolizyjnych zawartych, odpowiednio, w rozporządzeniu (UE) nr 1215/2012<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20121212">12 grudnia 2012 r.</DATE> w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="351" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 351, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i w dwóch bliźniaczych rozporządzeniach dotyczących prawa właściwego dla zobowiązań umownych i pozaumownych, a mianowicie w rozporządzeniach (WE) nr 593/2008<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20080617">17 czerwca 2008 r.</DATE> w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="177" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 177, s. 6</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>rozporządzeniem Rzym I<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>).</P></NOTE> i nr 864/2007<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070711">11 lipca 2007 r.</DATE> dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>Rzym II<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="199" PAGE.FIRST="40" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, L 199, s. 40</REF.DOC.OJ>, zwanego dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>rozporządzeniem Rzym II<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Rozporządzenia te mają szczególnie szeroki zakres zastosowania. Niemniej jednak stosowanie przepisów jurysdykcyjnych rozporządzenia nr 1215/2012 wymaga istnienia elementu zagranicznego, który znajduje odzwierciedlenie w międzynarodowym charakterze rozpatrywanego stosunku prawnego wynikającym z powiązania tego stosunku prawnego z kilkoma państwami<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Zobacz wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050301">1 marca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Owusu</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑281/02</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:120">EU:C:2005:120</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210225">25 lutego 2021 r.</DATE>, <NAME.CASE>Markt24</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑804/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:134">EU:C:2021:134</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Podobnie normy kolizyjne rozporządzeń Rzym I i Rzym II mają zastosowanie w sytuacjach powiązanych z prawami różnych państw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Zobacz w szczególności art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rzym II.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Ponadto, bez uszczerbku dla tych wymogów dotyczących istnienia elementu zagranicznego, rozporządzenia nr 1215/2012 i Rzym II przewidują wyjątki na rzecz szczególnych przepisów prawa Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Artykuł 67 rozporządzenia nr 1215/2012 stanowi w istocie, że nie narusza ono stosowania przepisów w sprawach szczególnych, które zawarte są w unijnych aktach prawnych. W art. 27 rozporządzenia Rzym II przewidziano, że rozporządzenie to nie uchybia stosowaniu przepisów prawa Unii, które w odniesieniu do kwestii szczególnych ustanawiają normy kolizyjne odnoszące się do zobowiązań pozaumownych.</P></NOTE>, przyznając pierwszeństwo między innymi przepisom rozporządzenia (WE) nr 6/2002<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Rozporządzenie Rady z dnia <DATE ISO="20011212">12 grudnia 2001 r.</DATE> w sprawie wzorów wspólnotowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="003" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">Dz.U. 2002, L 3, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Rozpatrywany tu wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym daje Trybunałowi sposobność wyjaśnienia związku między tymi trzema rozporządzeniami w odniesieniu do sytuacji, o których mowa w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, a mianowicie sytuacji, w których powództwo o stwierdzenie naruszenia zostało wytoczone przed sądami państwa członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie nr 6/2002</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 82 rozporządzenia nr 6/2002, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>Jurysdykcja międzynarodowa<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, stanowi w ust. 5:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>Postępowania w sprawach wymienionych w art. 81 lit. a) i d) mogą również być wszczęte przed sądami państwa członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 88 tego rozporządzenia, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>Prawo właściwe<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="088.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Sądy w sprawach wzorów wspólnotowych stosują przepisy niniejszego rozporządzenia.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="088.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>We wszystkich sprawach nieobjętych zakresem niniejszego rozporządzenia sąd w sprawach wzorów wspólnotowych stosuje przepisy swojego ustawodawstwa krajowego, w tym również swojego prawa prywatnego międzynarodowego.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="088.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Jeżeli niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, sąd w sprawach wzorów wspólnotowych stosuje przepisy proceduralne mające zastosowanie do tego samego rodzaju postępowania w sprawie zarejestrowania wzoru w państwie członkowskim, w którym sąd ma swoją siedzibę<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Rozporządzenie Rzym II</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 1 rozporządzenia Rzym II, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Przedmiotowy zakres zastosowania<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi w ust. 1:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>Niniejsze rozporządzenie stosuje się do zobowiązań pozaumownych w sprawach cywilnych i handlowych, powiązanych z prawami różnych państw […]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Artykuł 8 tego rozporządzenia, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Naruszenie praw własności intelektualnej<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Prawem właściwym dla zobowiązań pozaumownych wynikających z naruszenia prawa własności intelektualnej jest prawo państwa, na podstawie którego dochodzi się ochrony.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku zobowiązania pozaumownego wynikającego z naruszenia jednolitego wspólnotowego prawa własności intelektualnej prawem właściwym dla wszelkich kwestii niepodlegających odpowiedniemu instrumentowi wspólnotowemu jest prawo państwa, w którym naruszenie to miało miejsce.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne sprawy w postępowaniu głównym</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Acacia Srl jest spółką prawa włoskiego, która produkuje we Włoszech felgi do pojazdów samochodowych i sprzedaje je na całym terytorium Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Spółka Bayerische Motoren Werke AG (zwana dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>BMW<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>), uznając, że sprzedaż przez Acacia niektórych felg w Niemczech stanowi naruszenie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego, którego jest właścicielem, wniosła w Niemczech powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do wzoru wspólnotowego przed sądem właściwym w sprawach wzorów wspólnotowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Sąd ten uznał swoją jurysdykcję na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Ponadto wspomniany sąd orzekł, że Acacia dopuściła się zarzucanego jej przez BMW działania stanowiącego naruszenie i nakazał zaprzestanie stwierdzonego naruszenia. Powołując się na art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II, sąd ten zastosował jednocześnie prawo niemieckie do roszczeń dodatkowych BMW dotyczących przyznania odszkodowania, dostarczenia informacji, przedstawienia dokumentów, wydania produktów w celu ich zniszczenia i złożenia dokumentów finansowych. Roszczenia te zostały zasadniczo uwzględnione.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Acacia wniosła apelację do sądu odsyłającego. Podniosła ona w szczególności, że prawem właściwym dla roszczeń dodatkowych BMW jest prawo włoskie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający potwierdza, że jurysdykcja sądów niemieckich wynika w niniejszej sprawie z art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 i że Acacia dopuściła się zarzucanego jej przez BMW działania stanowiącego naruszenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Sąd ten żywi jednak wątpliwości co do prawa krajowego mającego zastosowanie do roszczeń dodatkowych BMW i zauważa, że rozstrzygnięcie sporu będzie w pewnym stopniu zależeć od tego zagadnienia. Zgodnie z opinią biegłego dotyczącą prawa włoskiego przedstawioną przez spółkę Acacia przepisy prawa niemieckiego dotyczące przedstawienia dokumentów i złożenia dokumentów finansowych różnią się od przepisów prawa włoskiego. Gdyby do roszczeń dodatkowych miało zastosowanie prawo włoskie, należałoby wówczas zmienić orzeczenie wydane w pierwszej instancji.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="4"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający uważa, że z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał w wyroku Nintendo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20170927">27 września 2017 r.</DATE>, C‑24/16 i C‑25/16, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Nintendo</NAME.CASE><QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:724">EU:C:2017:724</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, wynika, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma prawo włoskie. Zauważa on w tym względzie, że skoro sporne produkty dostarczone do Niemiec pochodzą z Włoch, do zdarzenia powodującego szkodę dochodzi zatem we Włoszech. Zdaniem tego sądu kryterium miejsca zdarzenia powodującego szkodę ustanowione w wyroku Nintendo powinno mieć zastosowanie nie tylko w sytuacji, gdy do zarzucanych pozwanemu działań stanowiących naruszenie dochodzi w kilku państwach członkowskich, tak jak miało to miejsce w sprawie, w której zapadł ten wyrok, ale również w sytuacji, w której działania te podejmowane są w jednym państwie członkowskim, jak w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Takie rozwiązanie gwarantowałoby zdaniem tego sądu, że prawo właściwe dla zdarzenia powodującego szkodę będzie takie samo w tych dwóch sytuacjach. Wyrok AMS Neve i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <DATE ISO="20190905">5 września 2019 r.</DATE>, C‑172/18, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>wyrokiem <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AMS Neve i in</NAME.CASE>.<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:674">EU:C:2019:674</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, przywołany przez BMW na poparcie jej stanowiska zgodnie z którym do roszczeń dodatkowych zastosowanie ma prawo niemieckie, ma pozostać bez wpływu na konieczność zagwarantowania, by w tych dwóch sytuacjach miało zastosowanie to samo prawo materialne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Postępowanie przed Trybunałem i pytania prejudycjalne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie, Niemcy), postanowieniem z dnia <DATE ISO="20200831">31 sierpnia 2020 r.</DATE>, które wpłynęło do Trybunału w dniu <DATE ISO="20200908">8 września 2020 r.</DATE>, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1)</NO.P><TXT>Czy w przypadku naruszenia prawa do wzoru wspólnotowego sąd krajowy rozpoznający sprawę naruszenia w ramach jurysdykcji międzynarodowej ustalonej zgodnie z art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 na podstawie miejsca, w którym nastąpiło naruszenie, może stosować prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym znajduje się ten sąd (lex fori), do roszczeń dodatkowych dotyczących terytorium tego państwa członkowskiego?</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>miejsce, w którym [wystąpiło] pierwotne działanie stanowiące naruszenie<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00AB" ID="QE0016"/>, w rozumieniu wyroku [Nintendo], służące do określenia prawa mającego zastosowanie do roszczeń dodatkowych na podstawie art. 8 ust. 2 [rozporządzenia Rzym II] może znajdować się również w państwie członkowskim, w którym mieszkają konsumenci, do których skierowana jest reklama internetowa, i w którym wprowadza się do obrotu przedmioty naruszające prawo do wzoru wspólnotowego w rozumieniu art. 19 rozporządzenia nr 6/2002, jeżeli pozew wniesiony w tym państwie członkowskim dotyczy wyłącznie oferowania i wprowadzania do obrotu przedmiotowych produktów, również wówczas, gdy oferty internetowe stanowiące podstawę takiego oferowania i wprowadzania do obrotu były także formułowane w innym państwie członkowskim?<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez BMW i Komisję Europejską. Ci sami zainteresowani byli reprezentowani na rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20210708">8 lipca 2021 r.</DATE></TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="5"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">A.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pierwszego pytania prejudycjalnego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Poprzez pierwsze pytanie prejudycjalne sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II oraz art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której do sądu państwa członkowskiego wniesiono powództwo na podstawie art. 82 ust. 5 tego drugiego rozporządzenia, nie jest powiązana z prawami różnych państw w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II oraz że do roszczeń dodatkowych dotyczących terytorium tego państwa członkowskiego należy stosować nie prawo wskazane jako prawo właściwe przez przepisy kolizyjne tego rozporządzenia, ale lex fori.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Przed przystąpieniem do badania tej kwestii wydaje mi się właściwe przypomnienie kontekstu, w jaki wpisuje się jurysdykcja sądu, do którego wniesiono powództwo na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 (część 1). Następnie, w celu udzielenia użytecznej odpowiedzi na to pytanie, w pierwszej kolejności wykażę, że należy odrzucić hipotezę, zgodnie z którą roszczenia dodatkowe rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą podlegać zasadzie lex fori processualis i są bezwzględnie regulowane przez prawo państwa członkowskiego sądu, do którego wniesiono powództwo o naruszenie (część 2), a następnie w drugiej kolejności zbadam, czy sytuacja, w której przed sądem państwa członkowskiego toczy się postępowanie na podstawie tego przepisu, wymaga zastosowania normy kolizyjnej prawa prywatnego międzynarodowego (część 3).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Artykuł 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>W odniesieniu do jurysdykcji sądów państw członkowskich w zakresie rozpoznawania powództw o naruszenie rozporządzenie nr 6/2002 przewiduje w art. 82 ust. 1–3 kaskadę łączników, przy czym pierwszym z nich jest miejsce zamieszkania pozwanego w Unii, a drugim – siedziba przedsiębiorstwa pozwanego w Unii. Następnie, w przypadku gdy pozwany nie ma miejsca zamieszkania ani przedsiębiorstwa na terytorium Unii, rozporządzenie to przewiduje jurysdykcję forum actoris: łączniki trzeci i czwarty to, odpowiednio, miejsce zamieszkania i siedziba przedsiębiorstwa powoda na terytorium Unii. Wreszcie w ostateczności powództwa o naruszenie można wnosić przed sądy miejsca siedziby Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Ponadto zgodnie z art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 powództwa o naruszenie można również wnosić przed sądy państwa członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem. Jak wynika z art. 83 rozporządzenia nr 6/2002, w odróżnieniu od sądów, przed którymi wszczęto postępowanie na podstawie art. 82 ust. 1–3 tego rozporządzenia, sąd, do którego wniesiono powództwo na podstawie jego art. 82 ust. 5, ma jurysdykcję wyłącznie w sprawach, których przedmiotem są naruszenia lub działania grożące naruszeniem popełnione na terytorium państwa członkowskiego, w którym ten sąd ma swoją siedzibę.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Taka kaskada łączników, uzupełniona łącznikiem dotyczącym państwa członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem, zawarta jest również w rozporządzeniu (UE) 2017/1001<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20170614">14 czerwca 2017 r.</DATE> w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="154" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2017">Dz.U. 2017, L 154, s. 1</REF.DOC.OJ>). Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>AMS Neve i in.</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑172/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:276">EU:C:2019:276</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0029">29</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>. Orzecznictwo Trybunału wypracowane w ramach tego rozporządzenia, w szczególności orzecznictwo wynikające z wyroku AMS Neve i in., można zatem stosować na gruncie rozporządzenia nr 6/2002. Jednakże, jak wynika z pkt 64 tego wyroku, rozwiązania przyjęte w odniesieniu do norm jurysdykcyjnych niekoniecznie mają zastosowanie do norm kolizyjnych, które znajdują się w centrum rozpatrywanego tu odesłania prejudycjalnego. W związku z tym wyroku AMS Neve i in. nie można interpretować w ten sposób, że wprowadza on ograniczenie lub zmianę w stosunku do wyroku Nintendo.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Zasada lex fori processualis</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>W celu określenia prawa właściwego dla sankcji innych niż te, o których mowa w art. 89 ust. 1 lit. a)–c) rozporządzenia nr 6/2002, art. 89 ust. 1 lit. d) tego rozporządzenia odsyła do prawa państwa członkowskiego, w którym naruszenie miało miejsce lub istnieje groźba jego popełnienia, uściślając, że odesłanie to dotyczy również przepisów prawa prywatnego międzynarodowego tego prawa. Zgodnie z tym tokiem myślenia art. 88 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia odsyła z kolei w odniesieniu do wszystkich kwestii nieobjętych zakresem stosowania tego rozporządzenia do prawa państwa członkowskiego sądu właściwego w sprawach wzorów wspólnotowych, do którego wniesiono między innymi powództwo o naruszenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W obecnym kontekście prawa Unii odesłania te – w zakresie, w jakim dotyczą prawa prywatnego międzynarodowego – należy rozumieć jako odnoszące się do przepisów rozporządzenia Rzym II<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Zobacz wyrok Nintendo, pkt 93.</P></NOTE>. W państwach członkowskich stosujących normy kolizyjne tego rozporządzenia odesłania zawarte w art. 89 lit. d) i art. 88 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 prowadzą zatem do wskazania jako właściwego tego samego prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Natomiast w świetle zasady lex fori processualis różne aspekty postępowania, które nie są przedmiotem jednolitych przepisów prawa Unii, powinny być regulowane przez prawo krajowe państwa członkowskiego sądu, do którego wniesiono powództwo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz podobnie J.J. Fawcett, P. Torremans, <HT TYPE="ITALIC">Intellectual Property and Private International Law</HT>, Oxford University Press, Oxford, 2011, s. 743, § 13.158.</P></NOTE>. Wydaje się, że w ramach rozporządzenia nr 6/2002 zasada ta wyraz znajduje w art. 88 ust. 3 tego rozporządzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz podobnie P. De Miguel Asensio, Conflict of Laws and the Internet, Edward Elgar Publishing Limited, Cheltenham, 2020, § 5.123. Dla dopełnienia wywodu chciałbym wskazać, że zgodnie z jedną z wykładni prezentowanych w doktrynie art. 88 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 – który wskazuje lex fori jako prawo właściwe dla kwestii, o których mowa w tym przepisie – stanowi lex specialis w stosunku do art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, ponieważ odnosi się on również do kwestii proceduralnych. Zobacz A. Späth, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>Article 88<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>, w: G.N. Hasselblatt (ed.), <HT TYPE="ITALIC">Community Design Regulation (EC) No 6/2002 – A Commentary</HT>, C.H. Beck, München, 2015, s. 512. Niemniej jednak w ramach sporu rozpatrywanego w postępowaniu głównym nie ma potrzeby wdawania się w doktrynalną debatę nad zakresem art. 88 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002. W niniejszej sprawie istotne jest ustalenie, czy rozpatrywane w postępowaniu głównym roszczenia dodatkowe są objęte zasadą lex fori processualis, która znajduje swój wyraz w art. 88 ust. 3 tego rozporządzenia.</P></NOTE>. Zasada lex fori processualis przejawia się ponadto w art. 89 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z którym sąd w sprawach wzorów wspólnotowych podejmuje według prawa krajowego niezbędne środki zapewniające przestrzeganie środków wymienionych w art. 89 ust. 1 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Wyrok H. Gautzsch Großhandel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13 lutego 2014 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑479/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:75">EU:C:2014:75</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> dostarcza użytecznych wskazówek pozwalających na odrzucenie hipotezy, zgodnie z którą roszczenia dodatkowe będące przedmiotem postępowania głównego są objęte zasadą lex fori processualis.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Co się tyczy, po pierwsze, roszczenia o zniszczenie podrobionych produktów, z wyroku H. Gautzsch Großhandel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13 lutego 2014 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑479/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:75">EU:C:2014:75</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> wynika, że należy ono do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>innych sankcji<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/> w rozumieniu art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Następnie, jeśli chodzi o roszczenia o zasądzenie odszkodowania wynikającego z działań sprawcy naruszenia i o uzyskanie, w celu określenia rozmiaru tej szkody, informacji na temat tych działań, roszczenia te nie dotyczą, zgodnie z wyrokiem H. Gautzsch Großhandel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13 lutego 2014 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑479/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:75">EU:C:2014:75</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, sankcji w rozumieniu art. 89 rozporządzenia nr 6/2002. Podlegają one jednak, zgodnie z art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, prawu krajowemu sądu w sprawach wzorów wspólnotowych, do którego wniesiono powództwo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Wreszcie, nadal zgodnie z logiką wyroku H. Gautzsch Großhandel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140213">13 lutego 2014 r.</DATE>, <NO.CASE>C‑479/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:75">EU:C:2014:75</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, podobnie powinno być moim zdaniem w odniesieniu do roszczeń o przedstawienie dokumentów i złożenie dokumentów finansowych. Charakterystyka tych roszczeń nie wydaje się bardzo odbiegać od charakterystyki roszczenia zmierzającego do uzyskania informacji na temat działań sprawcy naruszenia. Trybunał potwierdził bowiem w wyroku Nintendo<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Punkt 47 tego wyroku.</P></NOTE>, że roszczenia dodatkowe mające na celu przedstawienie dokumentów i dokumentów finansowych są objęte albo art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002, albo art. 88 ust. 2 tego rozporządzenia, przy czym każdy z tych przepisów odsyła do właściwego prawa krajowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>W konsekwencji roszczenia dodatkowe będące przedmiotem postępowania głównego nie są objęte zasadą lex fori processualis. Należy zatem teraz ustalić, czy sytuacja, w której do sądu państwa członkowskiego zwrócono się z takimi roszczeniami na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, wymaga stosowania norm kolizyjnych.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Stosowanie norm kolizyjnych</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Aby móc dojść do wniosku, że w przypadku gdy sprawa zostaje wniesiona do sądu państwa członkowskiego na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, to właśnie lex fori ma zastosowanie do roszczeń dodatkowych w stosunku do powództwa o naruszenie, trzeba by było ustalić, że przed sądem tym nie jest rozpatrywana sytuacja powiązana z prawami różnych państw w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Jak już bowiem wspomniałem w pkt 3 niniejszej opinii, normy kolizyjne rozporządzenia Rzym II ustępują miejsca w szczególności normom kolizyjnym rozporządzenia nr 6/2002. Tymczasem rozporządzenie nr 6/2002 nie ustanawia żadnej normy kolizyjnej wskazującej lex fori jako prawo właściwe dla sytuacji, o których mowa w art. 82 ust. 5 tego rozporządzenia. W szczególności, wbrew temu, co sugeruje BMW, art. 83 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia nie zawiera takiej normy. Jak wynika z jego tytułu, przepis ten określa zakres jurysdykcji sądów miejsca, gdzie zaistniało naruszenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>W braku takiej normy kolizyjnej, w szczególności gdy do sądu państwa członkowskiego wystąpiono na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, rozpatrywane w postępowaniu głównym roszczenia dodatkowe powinny a priori być regulowane przez prawo wskazane jako właściwe na mocy rozporządzenia Rzym II. Niemniej jednak rozporządzenie Rzym II stosuje się<?PAGE NO="8"?> wyłącznie w stanach faktycznych, które wykazują związek z prawem różnych państw. W związku z tym, aby móc odpowiedzieć na pytanie pierwsze i uznać, że normy kolizyjne tego rozporządzenia mają zastosowanie do omawianych roszczeń, należy zbadać, czy sytuacja w sporze w postępowaniu głównym wykazuje związek z prawem różnych państw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>W art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II wskazano co prawda również, że rozporządzenie to stosuje się do zobowiązań pozaumownych w sprawach cywilnych i handlowych. Jednakże nic nie sugeruje, że w niniejszej sprawie nie chodzi o takie zobowiązania.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie sytuacji powiązanej z prawami różnych państw</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Prawo Unii nie precyzuje znaczenia wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>sytuacja powiązana z prawami różnych państw<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>, wykorzystywanego do określenia zakresów stosowania rozporządzenia Rzym II, a także rozporządzenia Rzym I i jego poprzedniczki, czyli Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu <DATE ISO="19800619">19 czerwca 1980 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="266" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="1980">Dz.U. 1980, L 266, s. 1</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>. Fakt, że wyrażenie to jest często używane w prawie prywatnym międzynarodowym Unii w celu wyznaczenia zakresu stosowania jej aktów, wynika z dobrze przemyślanego wyboru prawodawcy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Istnienie sytuacji powiązanej z prawami różnych państw stanowi utrwaloną przesłankę stosowania norm kolizyjnych w prawie prywatnym międzynarodowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz w szczególności G. Van Calster, <HT TYPE="ITALIC">European Private International Law</HT>, Hart Publishing, Oxford, Portland, 2016, s. 240.</P></NOTE>, mimo że dokładne znaczenie tego wymogu nie jest rozumiane w sposób jednolity<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>W przedmiocie różnych interpretacji tego pojęcia dokonanych przez doktrynę zob. moja opinia w sprawie wyroku <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Vinyls Italia</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑54/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:164">EU:C:2017:164</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0097">97</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0107">107</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także F.M. Wilke, „Dimensions of Coherence in EU Conflict‑of‑Law rules, <HT TYPE="ITALIC">Journal of Private International Law</HT>, vol. 16, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 1, 2020, s. 179, 180.</P></NOTE>. Zgodnie z najmniej kontrowersyjną wykładnią w odniesieniu do krajowych norm kolizyjnych – a ponadto przy pominięciu niuansów będących przedmiotem dyskusji doktryny – wspomniany wymóg jest uważany za spełniony, jeżeli dana sytuacja ma charakter transgraniczny ze względu na jej związek z kilkoma państwami, a zatem może ona, przynajmniej potencjalnie, podlegać prawu krajowemu więcej niż jednego z tych państw.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W świetle tej wykładni w braku norm kolizyjnych rozporządzenia Rzym II sąd państwa członkowskiego, do którego należałoby zastosowanie norm kolizyjnych krajowych lub wynikających z konwencji obowiązujących w tym państwie członkowskim w przypadku takim jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, powinien przynajmniej rozważyć możliwość, że zastosowanie znajduje prawo inne niż prawo tego państwa. Strony sporu w postępowaniu głównym mają bowiem siedziby w różnych państwach członkowskich. Ponadto pierwotne działanie stanowiące naruszenie miało miejsce w jednym państwie członkowskim, a mianowicie we Włoszech, a jego skutki występują w innym państwie członkowskim, a mianowicie w Niemczech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach w celu dokonania wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>sytuacji powiązanej z prawami różnych państw<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> w rozumieniu rozporządzenia Rzym II użyteczne będzie odniesienie się do podstaw prawnych tego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z art. 61 lit. c) WE, który stanowi jedną z podstaw prawnych tego rozporządzenia, oraz art. 65 WE (obecnie, odpowiednio, art. 67 ust. 3 i art. 81 TFUE) Unia przyjmuje środki w dziedzinie współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w stopniu koniecznym dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Samo ujednolicenie norm kolizyjnych przeprowadzone w rozporządzeniu Rzym II ma niewątpliwie na celu zniesienie przeszkód w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, które mogą wynikać z różnic w uregulowaniach krajowych w tym obszarze<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Zobacz analogicznie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181017">17 października 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>UD</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑393/18 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:835">EU:C:2018:835</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Aby znieść takie przeszkody, należy nadać odpowiednie znaczenie wyrażeniu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>sytuacja powiązana z prawami różnych państw<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>, zawartemu w art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II, w celu zapewnienia, by to nie normy kolizyjne krajowe lub wynikające z konwencji, lecz normy kolizyjne tego rozporządzenia miały zastosowanie w każdej sytuacji, w której ze względu na zaangażowanie kilku państw członkowskich lub osób trzecich sąd państwa członkowskiego powinien przynajmniej rozważyć możliwość, że zastosowanie ma prawo inne niż jego prawo krajowe. W konsekwencji, jak wskazuje doktryna, rozporządzenie Rzym II powinno mieć zastosowanie w sytuacjach, w których – co ma to miejsce w niniejszej sprawie – strony mają siedzibę w różnych państwach członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Zobacz J. Hörnle, <HT TYPE="ITALIC">Internet Jurisdiction Law and Practice</HT>, Oxford University Press, Oxford, 2021, s. 269, 270.</P></NOTE>, i to nawet bez potrzeby wskazywania innych elementów sytuacji w postępowaniu głównym, które wykazują jej transgraniczny charakter<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz G. van Calster, <HT TYPE="ITALIC">European Private International Law</HT>, Hart Publishing, Oxford, Portland, 2016, s. 240, który wyjaśnia te sformułowania w ten sposób, że aby sąd mógł rozważyć co najmniej możliwość zastosowania prawa innego niż jego prawo krajowe, w sprawie musi istnieć pewien rodzaj faktycznego powiązania z zagranicą. W tym duchu zob. komentarz do wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszej sprawie A. Kur, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>Easy Is Not Always Good – The Fragmented System for Adjudication of Unitary Trade Marks and Designs<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, <HT TYPE="ITALIC">International Review of Intellectual Property and Competition Law</HT>, vol. 52, 2021, s. 590. Zgodnie z tym komentarzem wykładnia, zgodnie z którą art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II nie ma zastosowania do sporu w postępowaniu głównym, byłaby możliwa jedynie wtedy, gdyby spór ten nie miał znaczenia transgranicznego. Tymczasem według autorki tego komentarza z takim znaczeniem wyraźnie mamy do czynienia w niniejszej sprawie: nie tylko pozwana jest spółką z siedzibą we Włoszech, ale naruszenie dotyczy jednolitego prawa rozciągającego się na całą Unię.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Taką właściwą wykładnię wyrażenia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>sytuacja powiązana z prawami różnych państw<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/> potwierdza wykładnia systemowa rozporządzenia Rzym II. Artykuł 14 ust. 2 tego rozporządzenia dotyczy bowiem sytuacji, w których <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>wszystkie elementy stanu faktycznego w chwili wystąpienia zdarzenia powodującego szkodę zlokalizowane są w państwie innym niż państwo, którego prawo zostało wybrane<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/>. Sytuacje te są zatem objęte zakresem stosowania wspomnianego rozporządzenia, mimo że charakteryzują się one jedynie istnieniem jednego elementu związanego z innym państwem, a mianowicie wyboru prawa tego państwa. A fortiori rozporządzenie to powinno mieć zastosowanie w sytuacji rozpatrywanej w postępowaniu głównym, w której – jak wskazałem w pkt 40 niniejszej opinii – takie elementy są liczne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Wreszcie uznanie, że sytuacja, o której mowa w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, nie jest powiązana z prawami różnych państw w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II ze względu na to, że zakres jurysdykcji sądu jest ograniczony terytorialnie, nie pozostałoby bez konsekwencji dla systemu prawa prywatnego międzynarodowego Unii w całości, wykraczając poza dziedzinę wzorów wspólnotowych, w sytuacjach innych niż sytuacja w sporze w postępowaniu głównym. Prowadziłoby to zasadniczo do niestosowania norm kolizyjnych, podczas gdy są one skonstruowane w celu wskazania prawa właściwego również w tych sytuacjach z uwagi na ich transgraniczny charakter.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Po pierwsze, mogłoby to bowiem pozwolić podmiotom prawa na obejście norm kolizyjnych prawa prywatnego międzynarodowego Unii i na uniknięcie stosowania prawa wskazanego przez te normy jako właściwe. Wystarczyłoby sztucznie podzielić sporną sytuację, aby nadać jej ograniczony terytorialnie zasięg, lub ukierunkować sporne roszczenia na terytorium jednego tylko państwa członkowskiego. Zgodnie z tym samym tokiem rozumowania, gdyby na podstawie przepisów proceduralnych lex fori sąd państwa członkowskiego mógł ukierunkować postępowanie na okoliczności faktyczne zlokalizowane w tym państwie członkowskim, byłby on uprawniony do odstąpienia od stosowania norm kolizyjnych prawa prywatnego międzynarodowego Unii.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Po drugie, normy kolizyjne prawa prywatnego międzynarodowego Unii nie znajdowałyby również zastosowania do zobowiązań pozaumownych, w sytuacjach gdy na mocy rozporządzenia nr 1215/2012 – które samo w sobie stosuje się wyłącznie do sporów z elementem zagranicznym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Zobacz pkt 2 niniejszej opinii.</P></NOTE> – zgodnie z orzecznictwem Trybunału sąd państwa członkowskiego ma jurysdykcję do rozpoznania jedynie szkody wyrządzonej na terytorium tego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz w szczególności hipotezy wskazane przez Trybunał w wyrokach: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150521">21 maja 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>CDC Hydrogen Peroxide</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑352/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:335">EU:C:2015:335</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161221">21 grudnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Concurrence</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑618/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:976">EU:C:2016:976</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Biorąc to pod uwagę, art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II oraz art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli przed sądem państwa członkowskiego właściciel mający siedzibę w tym państwie członkowskim wytacza, na podstawie art. 82 ust. 5 tego ostatniego rozporządzenia, przeciwko sprawcy naruszenia mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim powództwo o naruszenie dotyczące oferowania danych produktów do sprzedaży i wprowadzania ich do obrotu w tym pierwszym państwie członkowskim, to mamy do czynienia z sytuacją powiązaną z prawami różnych państw w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II, a w konsekwencji art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia wyznacza prawo właściwe dla roszczeń dodatkowych dotyczących terytorium tego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Argumenty przedstawione przez BMW, które dotyczą przede wszystkim skuteczności (effet utile) art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, nie mogą podważyć zasadności tej wykładni.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie skuteczności (effet utile) art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>BMW utrzymuje, że stosowanie prawa innego niż lex fori w sytuacjach, o których mowa w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, ograniczyłoby skuteczność (effet utile) alternatywnej jurysdykcji ustanowionej w tym przepisie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Jestem zdania, że taka wykładnia podważałaby skuteczność (effet utile) norm kolizyjnych rozporządzenia Rzym II<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Zobacz pkt 42 niniejszej opinii.</P></NOTE>, a ponadto wątpię, aby pozwalała ona na zapewnienie skuteczności (effet utile) art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności bowiem, przewidując alternatywną jurysdykcję w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, prawodawca Unii zezwala właścicielowi wzoru wspólnotowego na wniesienie, jeśli uważa za stosowne, ukierunkowanych powództw, z których każde dotyczy naruszeń popełnionych na terytorium jednego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Zobacz analogicznie wyrok AMS Neve i in., pkt 42, 63.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Trybunał uznał w wyroku AMS Neve i in., że skuteczność (effet utile) analogicznego przepisu w dziedzinie unijnego znaku towarowego polega na dostępności jurysdykcji alternatywnej w stosunku do jurysdykcji dostępnej domyślnie, czyli jurysdykcji sądu miejsca zamieszkania pozwanego. W celu zapewnienia skuteczności (effet utile) tego przepisu Trybunał zinterpretował go w ten sposób, że nie prowadzi on do tego samego rezultatu co przepis dotyczący sądu miejsca zamieszkania pozwanego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Wyrok AMS Neve i in., pkt 49–52.</P></NOTE>. Podejście przyjęte w ten sposób przez Trybunał jest spójne z jego orzecznictwem w dziedzinie prawa prywatnego międzynarodowego Unii. Trybunał w przełomowym wyroku w sprawie Konwencji z dnia <DATE ISO="19680927">27 września 1968 r.</DATE> o jurysdykcji<?PAGE NO="11"?> i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P><REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="299" PAGE.FIRST="32" DATE.PUB="1972">Dz.U. 1972, L 299, s. 32</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE> przyjął bowiem taką samą logikę przy dokonywaniu wykładni przepisu dotyczącego alternatywnej jurysdykcji w sprawach, których przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Zobacz wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19761130">30 listopada 1976 r.</DATE>, <NAME.CASE>Bier</NAME.CASE>, <NO.CASE>21/76</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1976:166">EU:C:1976:166</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Jednakże dostępności alternatywnej jurysdykcji sądu, przed którym uprawniony może skutecznie powoływać się na swoje prawa, nie można mylić z możliwością drobiazgowego wyboru prawa właściwego dla roszczeń dodatkowych w stosunku do powództwa o naruszenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Zobacz podobnie E. Rosati, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>Targeting Accepted As a Criterion to Establish International Jurisdiciton in Online EU Trade Mark Infringement Cases<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/>, <HT TYPE="ITALIC">Journal of Intellectual Property Law &amp; Practice</HT>, vol. 14, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 12, 2019, s. 927, która wydaje się koncentrować się na dostępności alternatywnego sądu, przed którym właściciel może powołać się na swoje prawa, i odróżnia ją od istoty sporu, który ów właściciel może wytoczyć przed tym sądem. Po skoncentrowaniu się na dostępności alternatywnego sądu autorka ta wskazuje: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>Aby powód mógł skutecznie oprzeć się na ustępie 5 – i aby wytoczenie powództwa w określonym państwie członkowskim miało dla niego sens – konieczne byłoby w istocie wykazanie nie tylko, że pozwany działał na tym terytorium poprzez zainicjowanie właściwego procesu wyświetlania, ale także że taką działalność można uznać za skierowaną do konsumentów na tym konkretnym terytorium<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>.</P></NOTE>. Gdyby w sytuacjach, o których mowa w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, podobnie jak w przypadku przepisów prawa prywatnego międzynarodowego w dziedzinie dziedziczenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Oberle</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑20/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:89">EU:C:2018:89</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0104">104</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, prawodawca Unii chciał zapewnić zgodność sądu mającego jurysdykcję z prawem właściwym lub – jak częściowo uczynił w dziedzinie zobowiązań alimentacyjnych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>KP</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑83/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:46">EU:C:2018:46</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0077">77</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0079">79</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE> – umożliwić dokonywanie pośredniego wyboru prawa właściwego w takich sytuacjach, uczyniłby to w sposób wyraźny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności – argument BMW, zgodnie z którym w ramach postępowania przed sądem mającym jurysdykcję na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 nie należy stosować prawa państwa członkowskiego innego niż lex fori – a dokładniej prawa państwa członkowskiego, w którym miało miejsce pierwotne naruszenie – ze względu na to, że stosowanie tego prawa wiąże się z pewnym ryzykiem, nie może zostać uwzględniony. BMW utrzymuje, że stosowanie wspomnianego prawa z jednej strony pozwoliłoby sprawcy naruszenia na wskazanie, zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II, jako właściwego dla roszczeń dodatkowych prawa przyznającego właścicielowi wzoru mniejszy poziom ochrony, a z drugiej strony zasadniczo prowadziłoby do kosztownych ekspertyz i znacznego spowolnienia postępowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Należy przypomnieć, że takie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>ryzyko<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> jest nieodłącznie związane z systemem rozporządzenia nr 6/2002 i jest bardziej rażące w przypadku postępowań przed sądami mającymi jurysdykcję na podstawie art. 82 ust. 1–3 rozporządzenia nr 6/2002. Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II sądy te stosują, domyślnie i bez jakiegokolwiek ograniczenia terytorialnego w odniesieniu do zakresu swojej jurysdykcji, prawo państwa członkowskiego, w którym miało miejsce pierwotne działanie stanowiące naruszenie. Z tego samego powodu nie można uwzględnić argumentów BMW, które opierają się na założeniu, że stosowanie lex fori zapewnia optymalną przewidywalność i optymalną pewność prawa oraz rozsądną równowagę pomiędzy interesami stron.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności, twierdząc, że stosowanie przed sądem, do którego wniesiono powództwo na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, prawa innego niż lex fori mogłoby zagrozić skuteczności (effet utile) jurysdykcji alternatywnej, BMW wydaje się ignorować fakt, że samo to rozporządzenie zawiera przepisy, które prawodawca Unii uznał za niezbędne dla zapewnienia, by właściciel mógł skutecznie powoływać się na swoje prawa przed sądami, które są dla niego dostępne. Jak stanowi motyw 22 wspomnianego rozporządzenia, środki mające na celu zapewnienie korzystania z tych praw leżą w gestii ustawodawcy krajowego, a zatem konieczne<?PAGE NO="12"?> jest uwzględnienie pewnych podstawowych jednolitych sankcji we wszystkich państwach członkowskich. W ten sposób art. 89 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia pozwala sądom państw członkowskich na zakazanie pozwanemu <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>kontynuowania działań, które naruszają lub grożą naruszeniem wzoru wspólnotowego<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>. Co więcej, prawodawca Unii częściowo zharmonizował, poprzez dyrektywę 2004/48/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="157" PAGE.FIRST="45" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 157, s. 45</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do zapewnienia egzekwowania praw własności przemysłowej, takich jak przyznane rozporządzeniem nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Wreszcie w czwartej kolejności – nie można również uwzględnić argumentu BMW, w którym utrzymuje ona, że skuteczność (effet utile) art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 może zostać zagrożona, zwłaszcza gdy właściciel musi szybko powoływać się na swoje prawa, na przykład w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego. Argument ten wydaje się bowiem pomijać fakt, że jurysdykcja sądu w sprawach wzorów wspólnotowych państwa członkowskiego do zarządzenia środków tymczasowych i zabezpieczających jest objęta zasadniczo nie art. 82 tego rozporządzenia, lecz jego art. 90 ust. 1. Na podstawie tego ostatniego przepisu sąd ten może zarządzić środki tymczasowe i zabezpieczające przewidziane w prawie tego państwa członkowskiego w odniesieniu do wzorów krajowych. Artykuł 90 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 dopełnia w ten sposób listę przepisów tego rozporządzenia, w których przejawia się zasada lex fori processualis<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Zobacz pkt 27 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Chociaż środki tymczasowe i zabezpieczające są objęte tą zasadą, są one również przedmiotem harmonizacji dokonanej w art. 9 dyrektywy 2004/48.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Bez uszczerbku dla powyższych uwag, dotyczących w szczególności skuteczności (effet utile) art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, podtrzymuję stanowisko przedstawione przeze mnie w pkt 45 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">B.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie drugiego pytania prejudycjalnego</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Poprzez pytanie drugie, które zostało przedstawione jedynie w razie udzielenia, tak jak to proponuję, odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, czy art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II należy interpretować w ten sposób, że jeśli chodzi o określenie prawa właściwego na podstawie tego przepisu, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>państwa, w którym naruszenie to miało miejsce<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/> w rozumieniu tego przepisu odnosi się do państwa członkowskiego, w którym znajdują się konsumenci, do których skierowana jest reklama online i w którym przedmioty naruszające prawa ze wzoru wspólnotowego są wprowadzane do obrotu w rozumieniu art. 19 rozporządzenia nr 6/2002, jeżeli wytoczone w tym państwie członkowskim powództwo dotyczy wyłącznie oferowania do sprzedaży i wprowadzania do obrotu danych produktów, a oferty internetowe, które doprowadziły do tego oferowania, zostały sformułowane w innym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Pytanie drugie dotyczy kwestii, czy w odniesieniu do określenia prawa właściwego dla roszczeń dodatkowych rozpatrywanych w postępowaniu głównym należy zastosować wykładnię pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>państwa, w którym naruszenie to miało miejsce<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/> wynikającą z wyroku Nintendo. Alternatywą byłoby uznanie, że w przypadku wykładni tego pojęcia należy wzorować się na wykładni przyjętej w dziedzinie jurysdykcji w wyroku AMS Neve i in. w odniesieniu do pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie lub wystąpiła groźba naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>. Pytanie drugie odnosi się do tej alternatywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Stanowiska stron są w tej kwestii rozbieżne. Podobnie bowiem jak sąd odsyłający, Komisja opowiada się za stosowaniem wykładni wynikającej z wyroku Nintendo, co zdaniem tej instytucji powinno prowadzić do zastosowania prawa włoskiego do roszczeń dodatkowych rozpatrywanych w postępowaniu głównym. Zdaniem BMW, gdyby na pierwsze pytanie prejudycjalne udzielono odpowiedzi przeczącej, należałoby oprzeć się na wykładni wynikającej z wyroku AMS Neve i in. i zastosować do tych roszczeń prawo niemieckie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Aby zająć stanowisko w tej kwestii, należy zbadać, po pierwsze, znaczenie poczynionej w wyroku Nintendo wzmianki o <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>okolicznościach, w których temu samemu pozwanemu zarzucane są różne działania stanowiące naruszenie […], a popełnione w różnych państwach członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/>, i ewentualnie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>W przypadku gdyby okazało się, że w niniejszej sprawie nie chodzi o takie okoliczności.</P></NOTE>, czy wykładnia wynikająca z tego wyroku znajduje zastosowanie również w innych okolicznościach, a po drugie, w jakim zakresie wykładnia art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II powinna być podyktowana chęcią uniknięcia stosowania prawa państwa trzeciego.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wyrok Nintendo</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Punktem wyjścia rozumowania Trybunału, na którym opiera się wykładnia wynikająca z wyroku Nintendo, jest zawarta w pkt 99 tego wyroku uwaga, zgodnie z którą spory dotyczące naruszeń praw własności intelektualnej charakteryzują się szczególną złożonością: nierzadko temu samemu pozwanemu zarzuca się kilka działań stanowiących naruszenie, tak że kilka miejsc mogłoby stanowić – w charakterze miejsca, gdzie wystąpiło zdarzenie powodujące szkodę – łącznik istotny dla określenia prawa właściwego. Tak jest w szczególności w przypadku, gdy – jak wynika z pkt 103 wspomnianego wyroku – chodzi o okoliczności, w których temu samemu pozwanemu zarzucane są różne działania stanowiące naruszenie, a popełnione w różnych państwach członkowskich. W takich okolicznościach, aby nie stosować kilku praw, sąd krajowy powinien, zdaniem Trybunału, dokonać wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>państwa, w którym naruszenie to miało miejsce<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II w ten sposób, że odsyła ono do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0034" REF.END="QE0034"/>miejsca, gdzie zostało lub może zostać dokonane pierwotne działanie stanowiące naruszenie, leżące u źródła zarzucanego zachowania<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Czyniąc to, Trybunał zdystansował się od wykładni przyjętej przez sąd krajowy pierwszej instancji w sporze zakończonym odesłaniem prejudycjalnym w sprawie Nintendo. W sporze tym ów sąd uznał za właściwe prawo <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0035" REF.END="QE0035"/>miejsca naruszenia<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>, i stwierdził, że w tamtym wypadku chodziło o prawo niemieckie, austriackie i francuskie. Zobacz wyrok Nintendo, pkt 28.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Dokładniej rzecz ujmując, w pierwszej kolejności Trybunał orzekł w pkt 103 wyroku Nintendo, że w okolicznościach, w których temu samemu pozwanemu zarzucane są różne działania stanowiące naruszenie objęte pojęciem <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0036" REF.END="QE0036"/>używania<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w rozumieniu art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, a popełnione w różnych państwach członkowskich, aby określić zdarzenie powodujące szkodę, nie należy odnosić się do każdego zarzucanego pozwanemu działania stanowiącego naruszenie, lecz należy ocenić w sposób całościowy zachowanie pozwanego w celu określenia miejsca, gdzie zostało lub może zostać dokonane pierwotne działanie stanowiące naruszenie, leżące u źródła zarzucanego mu zachowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Jednakże, następnie, przedstawiając wyjaśnienia pozwalające na określenie miejsca pierwotnego naruszenia w rozumieniu pkt 103 tego wyroku, Trybunał oddzielnie i w sposób odrębny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Zobacz pkt 106 i 109 wyroku Nintendo. Zobacz również T. Azzi, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0037" REF.END="QE0037"/>Tribunal compétent et loi applicable en matière de contrefaçon de dessins et modèles communautaires<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, <HT TYPE="ITALIC">Revue critique de droit international privé</HT>, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 4, 2018, s. 847, który wydaje się wskazywać na sprzeczność między ww. punktami tego wyroku a jego pkt 103.</P></NOTE> odróżnił sytuacje, w których podmiot gospodarczy zaoferował do sprzedaży za<?PAGE NO="14"?> pośrednictwem strony internetowej produkty naruszające prawa wynikające ze wzorów wspólnotowych, od sytuacji, w których podmiot gospodarczy zlecił przedsiębiorcy będącemu osobą trzecią przewóz do państwa członkowskiego innego niż to, w którym pozwany ma siedzibę, produktów, które miały naruszać prawa ze wzorów wspólnotowych.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że odniesienie poczynione w pkt 103 wyroku Nintendo do <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0038" REF.END="QE0038"/>okoliczności, w których temu samemu pozwanemu zarzuca się kilka działań stanowiących naruszenie<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/>, nie dotyczy, zgodnie z rozumowaniem, na którym opiera się ten wyrok, sytuacji, w której naruszenia stanowiące odmienne formy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0039" REF.END="QE0039"/>używania<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 miały miejsce w kilku państwach członkowskich, lecz sytuacji, w której w różnych państwach członkowskich popełniono szereg naruszeń stanowiących tę samą formę <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0040" REF.END="QE0040"/>używania<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Powstaje zatem pytanie, czy chodzi o kilka naruszeń stanowiących taką samą formę <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0041" REF.END="QE0041"/>używania<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/>, popełnionych w różnych państwach członkowskich w rozumieniu pkt 103 wyroku Nintendo, gdy – jak w niniejszej sprawie – zarzucane pozwanej zachowanie polega na oferowaniu do sprzedaży konsumentom znajdującym się w jednym państwie członkowskim (Niemcy) oraz na wprowadzeniu produktów do obrotu w tym państwie członkowskim, a oferty w Internecie leżące u podstaw tego oferowania do sprzedaży i wprowadzenia do obrotu zostały sformułowane w innym państwie członkowskim (we Włoszech).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Komisja podnosi, że na to pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. W istocie chodzi tu, jej zdaniem, o kilka działań stanowiących naruszenie, popełnionych w różnych państwach członkowskich również w przypadku oferowania do sprzedaży przez Internet produktów naruszających prawa własności intelektualnej, nawet jeśli sąd, do którego wniesiono powództwo, ma jurysdykcję wyłącznie w odniesieniu do naruszeń dotyczących tylko jednego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Wykładnia ta ma zwolenników w doktrynie. Ich zdaniem ze względu na zasadę terytorialności nie jest po prostu możliwe, aby <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0042" REF.END="QE0042"/>szkoda<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu naruszenia prawa własności intelektualnej została wyrządzona w danym kraju bez popełnienia w nim również <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0043" REF.END="QE0043"/>zdarzenia powodującego szkodę<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> w rozumieniu działania stanowiącego naruszenie: te dwa elementy muszą być zbieżne w odniesieniu do terytorium, na którym występują<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Zobacz A. Kur, op.cit., s. 588.</P></NOTE>. W sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w niniejszej sprawie istnieją co najmniej dwa działania stanowiące naruszenie popełnione w dwóch różnych państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Wspomniana wykładnia znajduje również potwierdzenie w wyroku AMS Neve i in., w którym Trybunał odnosi się w pkt 64 do wyroku Nintendo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Prawdą jest, że odnosząc się do wyroku Nintendo, Trybunał orzekł w zdaniu pierwszym tego punktu wyroku AMS Neve i in., że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0044" REF.END="QE0044"/>[t]o ustalenie prawa właściwego [na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II] może okazać się konieczne, w przypadku gdy powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego wniesione do sądu właściwego do orzekania w przedmiocie naruszeń popełnionych na terytorium któregokolwiek państwa członkowskiego dotyczy różnych działań stanowiących naruszenie, popełnionych w różnych państwach członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/>. A priori stwierdzenie to może sugerować, że wykładnia wynikająca z wyroku Nintendo nie dotyczy sytuacji, w których do sądu wniesiono powództwo na podstawie<?PAGE NO="15"?> art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 i ma on jurysdykcję wyłącznie do orzekania w przedmiocie działań stanowiących naruszenie lub grożących naruszeniem popełnionych na terytorium państwa członkowskiego, w którym ten sąd ma siedzibę.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Jednakże wspomniane stwierdzenie opisuje po prostu spór leżący u podstaw wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Nintendo, nie wykluczając przy tym możliwości zastosowania wykładni wynikającej z wyroku Nintendo w sytuacjach, o których mowa w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Co ważniejsze, Trybunał wyjaśnił w pkt 64 wyroku AMS Neve i in., że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0045" REF.END="QE0045"/>w takim wypadku[<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz pkt 69 niniejszej opinii: <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0046" REF.END="QE0046"/>[…] w przypadku gdy powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do znaku towarowego wniesione do sądu właściwego do orzekania w przedmiocie naruszeń popełnionych na terytorium któregokolwiek państwa członkowskiego dotyczy różnych działań stanowiących naruszenie, popełnionych w różnych państwach członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/> (pkt 64 zdanie pierwsze wyroku AMS Neve i in.).</P></NOTE>] konieczne jest, po to, by sąd rozpoznający powództwo nie musiał stosować wielu praw, wskazanie jednego tylko z tych działań, a mianowicie pierwotnego działania stanowiącego naruszenie, jako działania określającego prawo właściwe w sporze<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>. Wynika z tego, że w odniesieniu do zarzucanych pozwanemu zachowań, które były przedmiotem wyroku Nintendo, a w szczególności oferowania do sprzedaży online produktów, co do których podnoszono, że są podrobione, pierwotne działanie stanowiące naruszenie (uruchomienie procesu umieszczenia oferty online) jest jednym z działań stanowiących naruszenie. Z wyjątkiem tego pierwotnego działania stanowiącego naruszenie, inne działania stanowiące naruszenie są w takim przypadku popełnione w państwach członkowskich, w których znajdują się konsumenci, którzy mają dostęp do strony internetowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie, w odniesieniu do określenia prawa właściwego na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II w okolicznościach, w których zarzucane pozwanej zachowanie polega na oferowaniu do sprzedaży produktów konsumentom znajdującym się w jednym państwie członkowskim (Niemcy) oraz na wprowadzeniu produktów do obrotu w tym państwie członkowskim, a oferty w Internecie leżące u podstaw tego oferowania do sprzedaży i wprowadzenia do obrotu zostały sformułowane w innym państwie członkowskim (we Włoszech), istnieją przynajmniej dwa działania stanowiące naruszenie, popełnione, odpowiednio, w Niemczech i we Włoszech.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W związku z tym, zgodnie z wykładnią wynikającą z wyroku Nintendo, stwierdzenie, że w celu uniknięcia sytuacji, w której sąd, do którego wniesiono powództwo, musiałby stosować kilka praw, należy zidentyfikować jedno z tych działań stanowiących naruszenie, a mianowicie pierwotne działanie stanowiące naruszenie, jako określające prawo właściwe dla sporu, odnosi się również do określenia prawa właściwego dla roszczeń dodatkowych rozpatrywanych w postępowaniu głównym. W świetle pkt 108 tego wyroku w niniejszej sprawie pierwotnym działaniem stanowiącym naruszenie jest zainicjowanie procesu umieszczania online oferty sprzedaży przez podmiot gospodarczy na należącej do niego stronie internetowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II należy zatem interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do określenia prawa właściwego dla roszczeń dodatkowych w stosunku do powództwa o naruszenie opisanego w odpowiedzi na pytanie pierwsze pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0047" REF.END="QE0047"/>państwa, w którym naruszenie to miało miejsce<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/> w rozumieniu tego przepisu odnosi się do państwa, w którym zostało popełnione pierwotne działanie stanowiące naruszenie, leżące u źródła zarzucanego pozwanemu zachowania.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Stwierdzenia tego nie podważają argumenty zmierzające do wykazania, że w przypadku gdy chodzi o pozwanego mającego siedzibę w państwie trzecim, wykładnia wynikająca z wyroku Nintendo może prowadzić do wskazania prawa państwa trzeciego jako prawa właściwego dla wszystkich kwestii, które nie są uregulowane w rozporządzeniu nr 6/2002.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Przypadek pozwanego mającego siedzibę w państwie trzecim</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W ramach debaty prowadzonej w ramach postępowania przed Trybunałem oraz debaty w doktrynie zwrócono uwagę na konsekwencje wykładni wynikającej z wyroku Nintendo dla sytuacji, w której miejsce pierwotnego działania stanowiącego naruszenie, leżącego u źródła zarzucanego zachowania, znajduje się w państwie trzecim. Wydaje się, że przedstawiona w ramach tych debat opinia, zgodnie z którą wykładnia wynikająca z tego wyroku nie ma zastosowania do sytuacji, o których mowa w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, wynika w szczególności z chęci uniknięcia stosowania prawa państwa trzeciego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Jednakże interpretowanie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II w ten sposób, że gdy chodzi o określenie prawa właściwego dla roszczeń dodatkowych podniesionych przed sądem, do którego wniesiono powództwo na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, stosuje się zawsze lex fori, i w związku z tym udzielenie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie nie rozwiązałoby, w okolicznościach innych niż kontekst rozpatrywanego tu odesłania prejudycjalnego, utrzymującego się problemu oferowania do sprzedaży i reklamowania w Internecie przez podmioty gospodarcze mające siedzibę w państwach trzecich produktów naruszających jednolite wspólnotowe prawa własności przemysłowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Takie podmioty gospodarcze mające siedzibę w państwach trzecich mogą bowiem co do zasady być pozywane przed sądy miejsca zamieszkania powoda na terytorium Unii lub, posiłkowo, miejsca jego przedsiębiorstwa na tym samym terytorium lub, posiłkowo w dalszej kolejności, przed sądy siedziby EUIPO<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Zobacz pkt 22 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>W tych sytuacjach, po pierwsze, zakres jurysdykcji sądu, do którego wniesiono powództwo o naruszenie, nie jest ukierunkowany na terytorium jednego tylko państwa członkowskiego. Ponadto, powtarzając brzmienie pkt 103 wyroku Nintendo: spór dotyczy kilku działań stanowiących naruszenie. A priori nie istnieje zatem żaden powód, aby nie stosować wykładni wynikającej z tego wyroku, która prowadziłaby do tego, że prawo państwa trzeciego zostałoby wskazane jako właściwe dla roszczeń dodatkowych w stosunku do powództwa o naruszenie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Po drugie, aby móc powołać się na prawo państwa członkowskiego w zakresie, w jakim dotyczy ono tych roszczeń dodatkowych w stosunku do powództwa o naruszenie, właściciel powinien wytoczyć powództwo przed sądami na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002. Ponadto w celu powołania się na takie prawo i ubiegania się o ochronę w odniesieniu do całego terytorium Unii właściciel ten powinien wystąpić do sądów we wszystkich państwach członkowskich. Z punktu widzenia systematyki tego rozporządzenia i biorąc pod uwagę zasięg terytorialny praw właściciela wzoru wspólnotowego, które mają jednolity charakter i rozciągają się zasadniczo na całe terytorium Unii, taki rezultat wydaje się mało zadowalający.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>To powiedziawszy, należy zauważyć, że rozporządzenie Rzym II przewiduje w art. 3, iż prawo wskazane jako właściwe w tym rozporządzeniu ma zastosowanie, nawet jeśli nie jest to prawo państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="17"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Stosowanie prawa państwa trzeciego w celu uzupełnienia uregulowań Unii w odniesieniu do jednolitego wspólnotowego prawa własności intelektualnej może jednak budzić wątpliwości.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Zakres terytorialny praw właściciela wzoru wspólnotowego przyznanych na podstawie rozporządzenia nr 6/2002 rozciąga się bowiem, co do zasady, na całość terytorium Unii, na którym wzory cieszą się jednolitą ochroną i wywołują skutki<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Zobacz wyrok Nintendo, pkt 59.</P></NOTE>. Nie można zatem naruszyć wspólnotowego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II w państwie, które nie uznaje tego prawa. Wykładnia ta opiera się na rozważaniach przywołujących na myśl rozważania sformułowane przez doktrynę w odniesieniu do zbiegu naruszenia prawa własności intelektualnej z działaniem stanowiącym naruszenie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zobacz pkt 67 niniejszej opinii. Zobacz także A. Kur, U. Maunsbach, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0048" REF.END="QE0048"/>Choice of Law and Intellectual Property Rights<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/>, <HT TYPE="ITALIC">Oslo Law Review</HT>, vol. 6, n<HT TYPE="SUP">o</HT> 1, 2019, którzy sugerują, że w przypadku gdy pierwotne działanie stanowiące naruszenie w rozumieniu wyroku Nintendo miało miejsce w państwie trzecim, które nie chroni wzorów wspólnotowych, zasada lex loci protectionis, która jest powszechnie stosowana w prawie prywatnym międzynarodowym w odniesieniu do roszczeń o naruszenie praw własności intelektualnej, przemawia przeciwko stosowaniu prawa tego państwa trzeciego do roszczeń dodatkowych w stosunku do powództwa o naruszenie. P. de Miguel Asensio, op.cit., § 5.128, wypowiada się w sposób bardziej kategoryczny i oświadcza, że ze względu na funkcję i kontekst art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II wydaje się niepodważalne, że na mocy tego przepisu to prawo państwa członkowskiego powinno mieć zastosowanie do każdej kwestii, która nie jest objęta zakresem stosowania rozporządzenia nr 6/2002.</P></NOTE>. Ponadto harmonizacja dokonana w dyrektywie 2004/48 w odniesieniu do środków, procedur i środków naprawczych niezbędnych do zapewnienia egzekwowania praw własności przemysłowej przyznanych w szczególności w rozporządzeniu nr 6/2002 dotyczy wyłącznie państw członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>W konsekwencji, jeżeli oferty w Internecie leżące u źródła oferowania do sprzedaży i wprowadzenia do obrotu zostały sformułowane w innym państwie trzecim, to państwo to nie może stanowić <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0049" REF.END="QE0049"/>państwa, w którym naruszenie to miało miejsce<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> w rozumieniu art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II. Co się tyczy określenia prawa właściwego na podstawie tego przepisu, należy wziąć pod uwagę jedynie prawo krajowe państw członkowskich, w których znajdują się konsumenci, do których skierowana jest reklama online i w których produkty te są wprowadzane do obrotu. W odróżnieniu od innych norm kolizyjnych tego rozporządzenia norma wynikająca z jego art. 8 ust. 2 wskazuje zatem jedynie prawo krajowe państw członkowskich jako prawo właściwe. Otóż ta norma kolizyjna nie istnieje w próżni prawnej i powinna być rozpatrywana w związku z uregulowaniami dotyczącymi jednolitych wspólnotowych praw własności intelektualnej, które korzystają z jednolitej ochrony i wywołują jednolite skutki na całym terytorium Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Oczywiście prawdą jest, że wykładnia ta może prowadzić do tego, że kilka systemów prawa krajowego może mieć zastosowanie jako prawo właściwe na podstawie art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II. Aby nie musieć stosować więcej niż jednego systemu prawa krajowego, należy przynajmniej podjąć próbę zidentyfikowania pierwotnego lub centralnego działania stanowiącego naruszenie na terytorium Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>W tym duchu, uznając braki wykładni wynikającej z wyroku Nintendo, w doktrynie podniesiono, że jeżeli pierwotne działanie stanowiące naruszenie w rozumieniu tego wyroku miało miejsce w państwie trzecim, można by rozważyć zastosowanie nie prawa tego państwa, lecz prawa jednego z państw członkowskich, w których naruszenie wywołało skutki, czy też prawa państwa członkowskiego ściśle związanego z naruszeniem praw własności intelektualnej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Zobacz P. de Miguel Asensio, op.cit., § 5.128. Zobacz również podobnie A. Kur, op.cit., s. 591. Autorka ta nie wydaje się jednak całkowicie wykluczać stosowania kilku systemów prawa krajowego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Bez uszczerbku dla powyższych uwag uzupełniających podtrzymuję stanowisko przedstawione przeze mnie w pkt 74 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań proponuję, aby na pytania prejudycjalne przedstawione przez Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie, Niemcy) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:</TXT><P><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20070711">11 lipca 2007 r.</DATE> dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (<QUOT.START CODE="201E" ID="QS0050" REF.END="QE0050"/>Rzym II<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/>) oraz art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia <DATE ISO="20011212">12 grudnia 2001 r.</DATE> w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że jeżeli przed sądem państwa członkowskiego właściciel mający siedzibę w tym państwie członkowskim wytacza, na podstawie art. 82 ust. 5 tego ostatniego rozporządzenia, przeciwko sprawcy naruszenia mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim powództwo o naruszenie dotyczące oferowania danych produktów do sprzedaży i wprowadzania ich do obrotu w tym pierwszym państwie członkowskim, to mamy do czynienia z sytuacją powiązaną z prawami różnych państw w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rzym II, a w konsekwencji art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia wyznacza prawo właściwe dla roszczeń dodatkowych dotyczących terytorium tego państwa członkowskiego.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do określenia prawa właściwego dla roszczeń dodatkowych w stosunku do tego powództwa o naruszenie pojęcie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0051" REF.END="QE0051"/>państwa, w którym naruszenie to miało miejsce<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/> w rozumieniu tego przepisu odnosi się do państwa, w którym zostało popełnione pierwotne działanie stanowiące naruszenie, leżące u źródła zarzucanego pozwanemu zachowania.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>