De Commissie beantwoordt de voorgelegde vraag ontkennend en voert daartoe in hoofdzaak de volgende gronden aan :

Overwegende, dat het Landessozialgericht te Berlijn het Hof heeft verzocht overeenkomstig artikel 177, le lid, sub b, van het E.E.G.-Verdrag de vraag te willen beantwoorden, of de bijdrage in de financiering van de ziekteverzekering als bedoeld in paragraaf 381, 4e lid, van de Reichsversicherungsordnung (RVO) behoort tot de verstrekkingen in natura in de zin van artikel 22 der verordening no. 3, welke door een Duits orgaan voor pensioenverzekering aan een in een andere Lid-Staat tegen ziekte verzekerde rentetrekker moeten worden gedaan;

Overwegende, dat het Hof ingevolge artikel 177, sub b, van het E.E.G.-Verdrag bevoegd is zich bij prejudiciële beslissing uit te spreken over de interpretatie van een handeling van een Gemeenschapsinstelling;

dat daarentegen de uitlegging van het nationale recht der Lid-Staten buiten 's Hofs competentie valt gelijk die in voormeld artikel 177 is neergelegd;

dat het Hof derhalve niet bevoegd is uitspraak te doen over de Reichsversicherungsordnung, doch dat de gestelde vraag ook elementen bevat, de interpretatie van verordening no. 3 rakende, waarop moet worden gelet aan de hand van de door het Landessozialgericht verstrekte concrete gegevens;

Overwegende dat, aldus verstaan, de vraag in hoofdzaak deze is, of het in artikel 22 van verordening no. 3 gebezigde begrip verstrekkingen in natura toepasselijk is op bijzondere pensioenuitkeringen bestemd voor de financiering van een ziekteverzekering door de rechthebbende op pensioen afgesloten;

Overwegende dat artikel 2 van voornoemde verordening de verschillende types van uitkeringen (verstrekkingen) opsomt waarop de verordening van toepassing is;

dat in genoemd artikel ieder der uitkeringen verbonden wordt aan het concrete intreden van een verzekerd schadeveroorzakend feit (ziekte; moederschap, enzovoort);

dat zulks bijzonder duidelijk tot uitdrukking komt in de Duitse tekst welke spreekt bij voorbeeld van Leistungen bei Krankheit (uitkeringen in geval van ziekte);

dat de artikelen 1 tot en met 7 van titel III der verordening, welke bijzondere bepalingen bevatten ten opzichte van voornoemde risico's, deze in gelijke volgorde behandelen als die van artikel 2;

dat mitsdien uit de context volgt dat, wanneer de bepalingen dier hoofdstukken het begrip verstrekkingen bezigen, zij hiermede zien op uitkeringen telkens in verband met het in de aanhef van het bewuste hoofdstuk aangeduide risico gedaan;

dat voorts, nu artikel 22 geplaatst is in hoofdstuk I van titel III welk hoofdstuk handelt over ziekte; moederschap — het begrip verstrekkingen in natura, in voornoemd artikel gebezigd, ziet op uitkeringen gedaan in verband met een ingetreden ziekte of moederschap;

Overwegende dat deze gedachtengang steun vindt zowel in artikel 19, paragraaf 5, der verordening, waar gesproken wordt van prothese, kunstmiddelen van grotere omvang en andere belangrijke verstrekkingen (uitkeringen) als in paragraaf 6 van artikel 22 zelf, blijkens hetwelk een rechthebbende … de verstrekkingen in natura geniet gedurende een tijdelijk verblijf op het grondgebied van een andere Lid-Staat dan het land van zijn woonplaats;

dat deze redenering voorts nog duidelijk wordt bevestigd door het in artikel 22 neergelegde beginsel, dat verstrekkingen in natura worden gedaan door het orgaan van de woon- of verblijfplaats van de betrokkene, los van de vraag welk orgaan uiteindelijk deze uitkeringen voor zijn rekening zal moeten nemen;

dat toch bedoeld beginsel geheel in overeenstemming is met het doel van de bepalingen van voormeld hoofdstuk I — welk doel in het bijzonder wordt gekarakteriseerd door de termen onmiddellijke … behandelingen en onmiskenbare spoedgevallen, gebezigd met name in de paragrafen 1 en 5 van artikel 19 — te weten het waarborgen ener zo spoedig en doeltreffend mogelijke behandeling aan de werknemers, wier gezondheidstoestand medische verzorging eist;

Overwegende dat uit het voorgaande volgt, dat prestaties als die in het onderhavige verzoek bedoeld, geen verstrekkingen in natura kunnen vormen in de zin van artikel 22 van verordening no. 3;

dat mitsdien de door het Landessozialgericht te Berlijn gestelde vraag ontkennend moet worden beantwoord;

Overwegende dat de kosten gemaakt door de Commissie van de E.E.G. die haar opmerkingen aan het Hof heeft voorgelegd, niet voor vergoeding in aanmerking komen;

dat de onderhavige procedure ten aanzien van de betrokken partijen het karakter draagt van een incident in het tussen hen aanhangige geding voor het Landessozialgericht te Berlijn en dat mitsdien de beslissing over de kosten bij deze rechterlijke instantie moet verblijven;