Κατά το άρθρο 7 του κανονισμού 1612/68, ο εργαζόμενος υπήκοος ενός κράτους μέλους δεν δύναται στο έδαφος των άλλων κρατών μελών να έχει, λόγω της ιθαγενείας του, διαφορετική μεταχείριση από τους ημεδαπούς εργαζομένους, ως προς τους όρους απασχολήσεως και εργασίας, ιδίως όσον αφορά την αμοιβή, την απόλυση, την επαγγελματική επανένταξη ή την επαναπασχόληση, αν έχει καταστεί άνεργος, (άρθρο 7, παράγραφος 1), αλλά πρέπει να απολαύει των ίδιων κοινωνικών και φορολογικών πλεονεκτημάτων με τους ημεδαπούς εργαζομένους (άρθρο 7, παράγραφος 2).

Το ερώτημα λοιπόν που υπέβαλε ο εθνικός δικαστής αφορά το ζήτημα αν η απαγόρευση (δυσμενούς) διακρίσεως, που αναφέρεται στο άρθρο 48 της Συνθήκης και στο άρθρο 7 του κανονισμού 1612/68, αφορά επίσης την ειδική προστασία κατά των απολύσεων, την οποία ένα κράτος μέλος παρέχει, για ειδικούς λόγους κοινωνικού χαρακτήρα, μόνο σε ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων.

Η κοινοτική ρύθμιση στον τομέα του κοινοτικού δικαίου, θεμελιώνεται επί της αρχής, κατά την οποία το δίκαιο κάθε κράτους μέλους πρέπει να εξασφαλίζει στους υπηκόους των άλλων κρατών μελών, οι οποίοι απασχολούνται στο έδα-φός του, το σύνολο των πλεονεκτημάτων που αναγνωρίζει στους δικούς του υπηκόους. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι η απαγόρευση (δυσμενούς) διακρίσεως που εξαγγέλλει το άρθρο 48, αφορά επίσης την κοινωνική προστασία που η νομοθεσία ενός κράτους μέλους παρέχει, για λόγους κοινωνικού χαρακτήρα, σε ειδικές κατηγορίες εργαζομένων.

Απ' αυτό συνάγεται ότι αυτή η διάταξη αφορά επίσης τις ειδικές προϋποθέσεις ιδίως της απολύσεως, των οποίων ενδεχομένως απολαύουν ειδικές κατηγορίες ημεδαπών εργαζομένων.