Σύμφωνα μέ τίς διαπιστώσεις τοῦ Landgericht, ὁ Wolf ὑπηρξε ἀπό τά μέσα 'Ιουλίου 1975 μέχρι τήν σύλληψη του κατά τά μέσα 'Οκτωβρίου 1975 έμπορος ναρκωτικών στην παλιά πόλη τοῦ Düsseldorf καί συνήργησε στην διάθεση 742 γραμμαρίων ηρωίνης καί 150 γραμμαρίων κοκαΐνης, τά όποια εἶχε προμηθευθεί κατά τό μεγαλύτερο μέρος στό Düsseldorf καί σέ διάφορες άλλες πόλεις, ἐνῶ τό υπόλοιπο είχε εισαγάγει ὁ 'ίδιος ἀπό τίς Κάτω Χώρες.

Σύμφωνα μέ τό άρθρο 57, παράγραφος 2, τοῦ Zollgesetz (τελωνειακοῦ νόμου), τό Hauptzollamt (Κεντρικό Τελωνείο) Düsseldorf, καθ οὗ στην κυρία δίκη, ἐθεώρησε τόν προσφεύγοντα ὡς ὀφειλέτη εισαγωγικών δασμών ὡς πρός τίς ποσότητες τῶν ναρκωτικών πού ἀναφέρονται στήν ἀπόφαση τοῦ Landgericht, ἀφ᾽ ενός μέν επειδή δέν εἶχε παρουσιάσει ὁ 'ίδιος στό τελωνείο ένα εισαχθέν δασμολογητέο εμπόρευμα καί συνεπώς ήταν ὁ πρώτος πού τό ἀπέκρυψε ἀπό τίς τελωνειακές ἀρχές, ἀφ᾽ έτερου δέ επειδή εἶχε ἀγοράσει μετά τήν γένεση, ἀλλά πρίν ἀπό τήν ἀπόσβεση τῆς τελωνειακής οφειλής, εισαχθέν δασμολογητέο εμπόρευμα, ἐνῶ γνώριζε ἡ ὄφείλε νά γνωρίζει ὅτι τό ἐν λόγω εμπόρευμα ὑπέκειτο σέ δασμολόγηση. Στίς 3 Δεκεμβρίου 1976 τό Hauptzollamt ἀπήχησε ἀπό τόν προσφεύγοντα μέ πράξη περί επιβολῆς φόρου, ή ὁποία ἐτροποποίηθη στίς 28 'Ιανουαρίου 1977, την καταβολή τῶν δασμών αυτών. Λαμβάνοντας ὡς βάση τήν τιμή ἀγορᾶς πού εἶχε καταβάλει ο προσφεύγων, τό Hauptzollamt ἐξετίμησε τήν δασμολογητέα ἀξία των 742 γραμμαρίων ηρωίνης σέ 74200 γερμανικά μάρκα (DM) καί τῶν 150 γραμμαρίων κοκαΐνης σέ 15000 DM.

Ό προσφεύγων, ὅταν ἡ ἔνσταση του κατά τῆς πράξεως περί επιβολής φόρου απερρίφθη, ἤσκησε προσφυγή ενώπιον τοῦ Finanzgericht τοῦ Düsseldorf.

1.Ἔχουν οἱ διατάξεις τῆς συνθήκης ΕΟΚ περί τελωνειακής ἑνώσεως (άρθρο 9, παράγραφος 1, άρθρα 12-29) τήν ἔννοια ὅτι τα κράτη μέλη μετά τήν καθιέρωση τοῦ κοινοῦ δασμολογίου δέν ἔχουν (πλέον) τήν ευχέρεια νά ἐπιβάλλουν δασμούς στά λαθραία ναρκωτικά, τά όποια σέ περίπτωση ἀνακαλύψεώς τους κατάσχονται καί καταστρέφονται;2.Ἄν στό υποβληθέν ερώτημα δοθεί ἀρνητική ἀπάντηση καί πρέπει επομένως νά επιβάλλεται δασμός, υποβάλλονται επικουρικώς τά ερωτήματα πού διετύπωσε τό Finanzgericht τοῦ 'Αμβούργου μέ τήν διάταξη του περί παραπομπής τῆς 15ης 'Ιανουαρίου 1981 (IV 89/78 Η), υπόθεση 50/80.

Τό Finanzgericht διερωτάται ἄν ἡ ἀρχή πού διατυπώνεται στην ἀπόφαση αυτή εκτείνεται ὁμοίως καί στίς περιπτώσεις στίς όποιες τά λαθραία ναρκωτικά δέν ἀνεκα-λύφθησαν καί επομένως δέν κατέστη δυνατή ἡ κατάσχεση καί καταστροφή τους. Δέν συνάγεται σαφώς ἀπό τό σκεπτικό τῆς ἀποφάσεως ἄν, καί ενδεχομένως γιά ποιό λόγο, τό γεγονός τῆς κατασχέσεως καί καταστροφής αποτελεί ἀπαραίτητη προϋπόθεση τῆς δοθείσης λύσεως ἡ ἄν τό γεγονός αυτό δέν ἀποτελεί παρά μία ἀπό τίς πιθανές πραγματικές καταστάσεις στίς ὁποίες εφαρμόζεται ἡ ἀνωτέρω ἀρχή. Τό Finanzgericht παρατηρεί σχετικώς ὅτι, ἄν ή κατάσχεση καί ἡ καταστροφή εἶναι ἀποφασιστικής σημασίας, τότε θά ἐξηρτᾶτο συχνά ἀπό τήν τύχη τό πότε καί εἰς βάρος τίνος θά ἐγεννᾶτο ἡ τελωνειακή ὀφειλή.

Τό Finanzgericht ἀναφέρει ἐν συνεχεία ὅτι ὁ κανονισμός 803/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 27ης 'Ιουνίου 1968, περί τῆς δασμολογητέας ἀξίας τῶν ἐμπορευμάτων (ABl. L 148, σ. 6), άφορᾶ μόνο τό κανονικό εμπόριο. Ἐξ άλλου, ἀπό τίς αιτιολογικές σκέψεις τῆς ὁδηγίας 79/623 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 25ης 'Ιουνίου 1979, περί εναρμονίσεως τῶν νομοθετικών, κανονιστικών καί διοικητικών διατάξεων σχετικά μέ τήν τελωνειακή ὀφειλή (ABl. L 179, σ. 31), συνάγεται ὅτι ή τελωνειακή ὀφειλή 'έχει οικονομικό χαρακτήρα καί δέν εξυπηρετεί σκοπούς τοῦ ποινικού δικαίου. Ή ἀπόλυτη συνεπώς ἀπαγόρευση εισαγωγής ναρκωτικών δέν εμπίπτει στό τελωνειακό δίκαιο καί στην ρυθμιστική ἐξουσία τοῦ τελωνειακού δικαίου.

Σέ περίπτωση ἀρνητικής ἀπαντήσεως στό πρώτο ερώτημα, ἀνακτούν τήν σημασία τους γιά τόν προσδιορισμό τῆς δασμολογητέας ἀξίας τῶν λαθραίων ναρκωτικών τά προδικαστικά ερωτήματα πού υπέβαλε ἀρχικῶς τό Finanzgericht τοῦ 'Αμβούργου μέ τήν διάταξη του περί παραπομπής, της 15ης 'Ιανουαρίου 1980, στην προαναφερθείσα υπόθεση 50/80. Τά ερωτήματα αυτά έχουν ὡς έξῆς:

1.Πρέπει οι διατάξεις τοῦ κανονισμού (ΕΟΚ) 803/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς 27ης 'Ιουνίου 1968, καί τοῦ κανονισμού (ΕΟΚ) 603/72 τῆς 'Επιτροπής, τῆς 24ης Μαρτίου 1972, νά ερμηνευθούν ὑπό τήν ἔννοια ὅτι, έκτός ἀπό τίς διατάξεις πού προϋποθέτουν τήν κανονική δήλωση των δασμολογητέων εμπορευμάτων, οἱ διατάξεις αυτές ἔχουν άμεση ἰσχύ καί γιά τόν προσδιορισμό τῆς δασμολογητέας ἀξίας τῶν εμπορευμάτων πού εισάγονται λαθραίως στό τελωνειακό έδαφος τῆς Κοινότητος;2.Πρέπει οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμοῦ 803/68, ιδίως δέ τά άρθρα του 1, 2, 4, 6, 7 καί 8, νά ερμηνευθούν ὑπό τήν έννοια ὅτι ἡ δασμολογητέα ἀξία τῶν εμπορευμάτων πού εισάγονται λαθραίως στό τελωνειακό έδαφος τῆς Κοινότητος προσδιορίζεται βάσει τοῦ χρόνου καί τοῦ τόπου τῆς εισαγωγής τῶν εμπορευμάτων στό τελωνειακό έδαφος τῆς Κοινότητος, ἀκόμη καί ἄν σύμφωνα μέ τους εθνικούς κανόνες οὐσιαστικοῦ δικαίου ἡ τελωνειακή ὀφειλή γεννάται σέ άλλο χρονικό σημείο εἰς βάρος προσώπου διαφορετικοῦ ἀπό τόν πρῶτο ἀγοραστή πού εἶναι εγκατεστημένος στό έδαφος τῆς Κοινότητος;3.Πρέπει οἱ διατάξεις τοῦ κανονισμού (ΕΟΚ) 375/69 τῆς 'Επιτροπής, τῆς 27ης Φεβρουαρίου 1969, καί τοῦ κανονισμοῦ (ΕΟΚ) 1343/75 τῆς 'Επιτροπής, τῆς 26ης Μαίου 1975, νά ἑρμηνευθούν ὑπό τήν έννοια ὅτι εφαρμόζονται καί σέ περίπτωση λαθραίας εισαγωγής εμπορευμάτων στό τελωνειακό έδαφος τῆς Κοινότητος, έτσι ὥστε κάθε μεταγενέστερος ἀγοραστής, διαφορετικός ἀπό τόν πρώτο ἀγοραστή στό έδαφος τῆς Κοινότητος καί ὁ όποιος καταλαμβάνεται νά κατέχει λαθραία εμπορεύματα, νά έχει τήν ὑποχρέωση νά δίνει στοιχεία γιά τήν τιμή πού κατέβαλε, μέ συνέπεια ἡ τιμή αὐτή νά προσδιορίζει τήν δασμολογητέα ἀξία, ἡ οἱ ἁρμόδιες ἐθνικές αρχές εἶναι υποχρεωμένες νά προσδιορίζουν τήν δασμολογητέα ἀξία τῶν λαθραίων εμπορευμάτων μέ βάση τήν τιμή ἀγοράς πού κατέβαλε ὁ πρώτος ἀγοραστής πού εἶναι εγκατεστημένος στό έδαφος τῆς Κοινότητος, σύμφωνα μέ τίς ἀρχές πού ἀναφέρονται στά άρθρα 1, 2, 4, 6, 7 καί 9 τοῦ κανονισμοῦ 803/68;

Σύμφωνα μέ τό άρθρο 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου ΕΟΚ, κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις ἡ κυβέρνηση τῆς Γαλλικής Δημοκρατίας, εκπροσωπούμενη ἀπό τήν Maryse Aulagnon, μέλος τῆς γενικής γραμματείας τῆς διυπουργικής επιτροπής παρά τῶ πρωθυπουργώ ἐπί θεμάτων ευρωπαϊκής οικονομικής συνεργασίας, καί ἡ 'Επιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό σύμβουλό τῆς Rolf Wägenbaur.

Μέ διάταξη τῆς 3ης Φεβρουαρίου 1982, τό Δικαστήριο απεφάσισε τήν συνεκδίκαση τῶν υποθέσεων 221/81 καί 240/81 πρός διευκόλυνση τῆς προφορικής διαδικασίας.

Κατόπιν ἐκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστού καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων, κάλεσε ὅμως τήν 'Επιτροπή νά παράσχει στό Δικαστήριο μία περιγραφή τῶν νομοθετικών καί κανονιστικών διατάξεων καί τῆς τελωνειακής πρακτικής πού διέπουν σέ κάθε κράτος μέλος

ἀφ' ενός μέν τήν παράνομη εισαγωγή ναρκωτικών, ἡ χρησιμοποίηση καί εμπορία τῶν ὁποίων στό έδαφος τοῦ κράτους αὐτοῦ ἀπαγορεύονται αυστηρώς,

Οἱ πληροφορίες πού συνέλεξε ἡ 'Επιτροπή ἀπό τα κράτη μέλη έχουν συνοπτικῶς ὡς έξης:

Ἀπό τήν παράνομη εισαγωγή ναρκωτικῶν προϊόντων, ἡ χρησιμοποίηση καί εμπορία των ὁποίων ἀπαγορεύονται αυστηρῶς, γεννᾶται τελωνειακή ὀφειλή καί δημιουργείται ή υποχρέωση καταβολής εισαγωγικού δασμού στό Βέλγιο. Ἀπό τήν παράνομη αὐτή εισαγωγή γεννᾶται τελωνειακή ὀφειλή στην Γερμανία, στην 'Ιρλανδία καί στίς Κάτω Χώρες.

Στην Γερμανία πάντως, ἀφ' ὅτου εξεδόθη ή ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου, τῆς 5ης Φεβρουαρίου 1981, στην προαναφερθείήα υπόθεση 50/80, δέν επιβάλλονται μετά τήν ἀνακάλυψη εισαγωγικοί δασμοί σέ περίπτωση καταστροφής, ἡ οποία άλλωστε θεωρείται ὡς δεδομένη. Στην 'Ιρλανδία ή τελωνειακή ὀφειλή θεωρείται ὡς ἀποσβε-σθείσα, καθ' ὅσον τά ναρκωτικά πού εισάγονται παρανόμως κατάσχονται καί καταστρέφονται. Στίς Κάτω Χώρες επιβάλλονται εισαγωγικοί δασμοί, ἐφ' ὅσον τά ναρκωτικά έχουν καταναλωθεί καί ἡ παράνομη εισαγωγή δύναται νά ἀποδειχθεί, ἐνῶ δέν επιβάλλονται σέ περίπτωση κατασχέσεως καί καταστροφής.

Στην 'Ιταλία γεννᾶται τελωνειακή ὀφειλή ἀπό τήν παράνομη εισαγωγή ναρκωτικών, έκτος τῆς περιπτώσεως τῆς ἐπανεξαγωγῆς καί τῆς αὐτοδικαίας καταστροφής.

Ἀπό τήν παράνομη εισαγωγή ναρκωτικών δέν γεννᾶται καμμία τελωνειακή ὀφειλή στην 'Ελλάδα καί στό Λουξεμβούργο, ὅπού τά ἀνακαλυπτόμενα ναρκωτικά κατάσχονται καί καταστρέφονται. Στό Λουξεμβούργο πάντως γεννάται τελωνειακή ὀφειλή, ἄν τά ναρκωτικά κατηναλώθησαν.

Τέλος, ἀπό τήν παράνομη εισαγωγή ναρκωτικών δέν δημιουργείται υποχρέωση καταβολής δασμού στην Δανία, στην Γαλλία καί στό Ἡνωμένο Βασίλειο. Στην Γαλλία πάντως, ὅταν τά παρανόμως εἰσαχθέντα ναρκωτικά δέν καταστρέφονται αυτοδικαίως, άλλά πωλούνται, παραδείγματος χάριν σέ εγκεκριμένα εργαστήρια, ὁ δασμός εισπράττεται κατά τήν πώληση αυτή. Στό 'Ηνωμένο Βασίλειο δέν επιβάλλεται δασμός, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἄν ὁ παράνομος εἰσαγωγεῦς πώλησε, κατανάλωσε ή ἐπανεξήγαγε τά ναρκωτικά.

Ἀπό τήν παράνομη εἰσαγωγή προϊόντων, ή εμπορία τῶν ὁποίων δέν ἀπαγορεύεται αυτή καθαυτή, γεννάται τελωνειακή ὀφειλή σέ ὅλα τά κράτη μέλη έκτός ἀπό τήν Ἑλλάδα, οπού τά παρανόμως εἰσαγόμενα προϊόντα κατάσχονται.

'Εν τούτοις, στην Δανία δέν επιβάλλεται εισαγωγικός δασμός, ὅταν ὁ υπόχρεος δέν εἶναι γνωστός καί τά προϊόντα καταστρέφονται ἡ πωλούνται.

Στην 'Ιρλανδία θεωρείται ὅτι κατεβλήθη ὁ εισαγωγικός δασμός, ὅταν τό λαθραίο προϊόν επιστρέφεται στόν ενδιαφερόμενο μετά τήν καταβολή ενός ποσού πού καθορίζεται κατόπιν συμβιβασμού καί ὅταν τό προϊόν κατάσχεται καί ἐν συνεχεία πωλείται. Ἀντιθέτως, ἡ τελωνειακή ὀφειλή θεωρείται ὡς ἀποσβεσθείσα σέ περίπτωση αὐτοδικαίας καταστροφής ἡ ἐπανεξαγωγῆς.

Στό Λουξεμβοῦργο τά προϊόντα πού εισάγονται λαθραίως κατ' αρχήν κατάσχονται καί πωλούνται. Ό εισαγωγικός δασμός εισπράττεται κατά τήν πώληση, ἄν σκοπός τῆς πωλήσεως εἶναι ἡ κατανάλωση εντός τῆς χώρας. Δασμός επίσης επιβάλλεται καί ὅταν τά ἐν λόγω προϊόντα έχουν καταναλωθεί.

Στό 'Ηνωμένο Βασίλειο δέν επιβάλλεται δασμός στην περίπτωση τῆς κατασχέσεως, ἐκτός ἄν τά σχετικά προϊόντα ἐπιστραφοῦν στόν εισαγωγέα ἡ πωληθοῦν αυτοδικαίως. 'Αντιθέτως, επιβάλλεται δασμός, ἐφ᾽ ὅσον ὁ εἰσαγωγεύς τά πωλήσει ἡ τά ἐπανεξαγάγει.