Τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως, οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα των διαδίκων συνοψίζονται ως εξής:
<TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά και διαδικασία</TXT></NP></TI>Η προσφεύγουσα εργαζόταν στο Δικαστήριο ως δακτυλογράφος υπό την ιδιότητα της επικουρικής υπαλλήλου από τις 4 Σεπτεμβρίου 1979 μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1980, αρχικά με το βαθμό C VII /2, αργότερα δε με το βαθμό CVI/1. Κρίνοντας την κατάσταση της ως επικουρικής δακτυλογράφου ως ανεπαρκή, αποχώρησε από την υπηρεσία του Δικαστηρίου στις 31 Οκτωβρίου 1980. Στη συνέχεια υπέβαλε υποψηφιότητα συμμετοχής στο γενικό διαγωνισμό CJ 49/79 για την κατάρτιση εφεδρικού πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις γραμματέων στενοδακτυλογράφων και δακτυλογράφων γαλλικής γλώσσας. Οι εξετάσεις του διαγωνισμού πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα στις Βρυξέλλες και στο Λουξεμβούργο. Όπως προκύπτει από την απόφαση του προέδρου του Δικαστηρίου της 11ης Φε6ρουαρίου 1982, που δεν αμφισβητείται σ' αυτό το σημείο, υπήρξαν ορισμένες διαφορές στη διαδικασία που ακολουθήθηκε στους δύο τόπους διεξαγωγής των εξετάσεων, κατά το ότι μέρος μόνο του κειμένου που προβλέπονταν για την εξέταση στη στενογραφία υπαγορεύτηκε στους υποψήφιους που συμμετείχαν στην εξέταση αυτή στο Λουξεμβούργο, ενώ το κείμενο υπαγορεύτηκε ολόκληρο στους υποψηφίους που κλήθηκαν στις Βρυξέλλες, δηλαδή το κείμενο (240 λέξεις συνολικά 3 λεπτά) υπαγορεύτηκε στις Βρυξέλλες μαζί με τον τίτλο του (ένδεκα λέξεις), ο οποίος όμως στο Λουξεμβούργο παραλείφθηκε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι υποψήφιοι στο Λουξεμβούργο είχαν στη διάθεση τους χρόνο συντάξεως περισσότερο από εκείνους που υποβλήθηκαν στις εξετάσεις στις Βρυξέλλες. Για να αντισταθμίσει αυτό το πλεονέκτημα, η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού αποφάσισε να βαθμολογήσει τις εξετάσεις που έγιναν στο Λουξεμβούργο πιο αυστηρά, αφαιρώντας από τα επιτευχθέντα αποτελέσματα έναν ορισμένο αριθμό μονάδων.
Η προσφεύγουσα, που συμμετέσχε στο διαγωνισμό στο Λουξεμβούργο, συγκέντρωσε 19,5 μόνο από τις 40 μονάδες, υπολειπόταν δηλαδή κατά μισή μονάδα για να περιληφθεί στον πίνακα επιτυχόντων του διαγωνισμού αυτού για τη σταδιοδρομία στενοδακτυλογράφων (σταδιοδρομία C 3/C 2). Στις 12 Δεκεμβρίου 1980, η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού υπέβαλε την τελική της έκθεση, στην οποία, κατά το καθού, η προσφεύγουσα περιλαμβανόταν στον πίνακα επιτυχόντων δακτυλογράφων (σταδιοδρομία C 5/C 4).
Με έγγραφο της 27ης Ιανουαρίου 1981, ο διευθυντής διοικήσεως του Δικαστηρίου πληροφόρησε την προσφεύγουσα ότι είχε περιληφθεί στον εφεδρικό πίνακα του διαγωνισμού, χωρίς όμως να διευκρινίζει αν είχε περιληφθεί ως στενοδακτυλογράφος ή ως δακτυλογράφος. Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν είχε πληροφορηθεί επίσημα για το πραγματικό της αποτέλεσμα και επομένως δικαιολογημένα πίστευε, τουλάχιστον μέχρι τον Ιούλιο 1981, ότι είχε επιτύχει στις εξετάσεις στενογραφίας και ότι, κατά συνέπεια, είχε περιληφθεί στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις στενοδακτυλογράφων. Το καθού, αντίθετα, ισχυρίζεται ότι η προσφεύγουσα γνώριζε καλά, τουλάχιστον από τον Απρίλιο 1981, ότι δεν είχε επιτύχει στην εξέταση στενογραφίας και ότι είχε περιληφθεί μόνο στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις δακτυλογράφων. Διευκρινίζει ότι η προσφεύγουσα το είχε πληροφορηθεί στη διάρκεια τηλεφωνικής συνδιαλέξεως στις 8 Απριλίου 1981, που επιβεβαιώθηκε με έγγραφο του διευθυντή διοικήσεως της 23ης Απριλίου 1981. Το έγγραφο αυτό, χωρίς να αναφέρεται ρητά στα αποτελέσματα του διαγωνισμού CJ 49/79, γνωστοποιούσε στην προσφεύγουσα ότι το Δικαστήριο της προσέφερε μια θέση δακτυλογράφου γαλλικής γλώσσας, ως έκτακτης υπαλλήλου με βαθμό C 4, από τις 16 Ιουνίου 1981. Η προσφεύγουσα αποδέχτηκε την πρόταση στις 29 Απριλίου 1981 και κατέλαβε τη θέση αυτή με το βαθμό C 4, κλιμάκιο 3, από την 1η Ιουλίου 1981.
Ύστερα από τη δημοσίευση της ανακοινώσεως κενής θέσεως CJ 107/81 για μια θέση δακτυλογράφου (σταδιοδρομία C 5/C 4) γαλλικής γλώσσας στις 21 Ιουλίου 1981, η προσφεύγουσα υπέβαλε υποψηφιότητα στις 22 Ιουλίου 1981 και διορίστηκε, στις 11 Αυγούστου 1981, δόκιμος υπάλληλος από 1ης Αυγούστου 1981 με το βαθμό C 4.
Τον Αύγουστο 1981, η προσφεύγουσα υπέβαλε ένα υπόμνημα στο γραμματέα του Δικαστηρίου. Το υπόμνημα αυτό, που έφερε ημερομηνία 19 Ιουλίου 1981, είχε γραφεί, κατά το καθού, μετά το διορισμό της στις 11 Αυγούστου 1981, άλλωστε δε η προσφεύγουσα δέχτηκε ότι θα μπορούσε να έφερε ημερομηνία 18 Αυγούστου 1981. Με αυτό, η προσφεύγουσα αμφισβητούσε τη βαθμολογία που της απονεμή3ηκε από την εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού CJ 49/79 και ζητούσε τη σοβαρή επανεκτίμηση του γραπτού της.
Το αίτημα της το στήριζε στον ισχυρισμό ότι η εξεταστική επιτροπή μπορεί να είχε διαπράξει σφάλμα εκτιμήσεως. Ο Zwicken, διευθυντής διοικήσεως, ζήτησε τότε από τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79 την υποβολή συμπληρωματικής εκθέσεως. Τα εν λόγω μέλη τού ανακοίνωσαν, στις 25 Σεπτεμβρίου 1981, μια έκθεση που αφορούσε τη διαδικασία του διαγωνισμού, καταλήγοντας στο πόρισμα ότι η εξεταστική επιτροπή δεν δύναται να επανέλθει στην απόφαση που έχει ληφθεί αναφορικά με την δεσποινίδα Detti . Θα της ήταν πολύ δύσκολο να αποφανθεί εκ νέου για την περίπτωση μιας υποψήφιας του εν λόγω διαγωνισμού περισσότερο από εννέα μήνες μετά την υποβολή της τελικής της εκθέσεως. Αλλωστε, είχε ήδη λάβει υπόψη τις ευνοϊκότερες συνθήκες διεξαγωγής της εξέτασης στη στενογραφία στο Λουξεμβούργο κατά τη διόρθωση των γραπτών. Η προσφεύγουσα ενημερώθηκε σχετικά με υπόμνημα του γραμματέα Α. Van Houtte με ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 1981.
Μια ημέρα πριν, στις 13 Οκτωβρίου 1981, η προσφεύγουσα κατέθεσε αίτηση στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, βάσει του άρθρου 90, παράγραφος 1, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης των υπαλλήλων, με την οποία ζητούσε τη μεταρρύθμιση της αποφάσεως της 11ης Αυγούστου 1981, με την οποία διοριζόταν γραμματέας δακτυλογράφος με το βαθμό C 4, ενώ δικαιούνταν να επιτύχει νέο διορισμό ως γραμματέας στενοδακτυλογράφος με το βαθμό C 3, αναδρομικά από το χρόνο του πρώτου διορισμού της (11 Αυγούστου 1981). Στήριξε την αίτηση της στον ισχυρισμό ότι η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού CJ 49/79 είχε διαπράξει πρακτικό σφάλμα κατά τη βαθμολόγηση της εξέτασης στη στενογραφία του διαγωνισμού CJ 49/79 δίνοντας της 19,5 μονάδες επί 40, πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα το διορισμό της στο Δικαστήριο με ένα βαθμό κατώτερο από εκείνον τον οποίο μπορούσε να διεκδικήσει. Με την ίδια αίτηση ανάγγελλε επίσης την άσκηση δικαστικής προσφυγής για την ακύρωση της αποφάσεως, με την οποία η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού CJ 49/79 δεν την περιέλαβε στον πίνακα επιτυχόντων των στενοδακτυλογράφων. Με υπόμνημα που απεύθυνε στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή, στις 5 Νοεμβρίου 1981, η προσφεύγουσα ζήτησε το υπόμνημα της της 13ης Οκτωβρίου 1981 να ληφθεί υπόψη ως ένσταση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, χωρίς να αλλάζουν οι ισχυρισμοί και τα επιχειρήματα.
Στις 23 Οκτωβρίου 1981, η Επιτροπή προσωπικού απεύθυνε υπόμνημα προς το διευθυντή διοικήσεως, με το οποίο του εγνώ-ριζε ότι, κατά την άποψη της, η προσφεύγουσα δικαιούνταν να πληροφορηθεί για τα αποτελέσματα μιας δεύτερης διορθώσεως την οποία ισχυριζόταν ότι έκανε η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού· σε περίπτωση κατά την οποία το αποτέλεσμα της διόρθωσης αυτής ήταν αρνητικό, θα δικαιούνταν να περιμένει εκ μέρους των μελών της εξεταστικής επιτροπής μια αιτιολογημένη και λεπτομερή εξήγηση, ιδιαίτερα όσον αφορά τα κριτήρια βαθμολογήσεως που εφαρμόστηκαν κατά την πρώτη διόρθωση και τα κριτήρια που ακολουθήθηκαν κατά τη δεύτερη διόρθωση των εξετάσεων στη στενογραφία. Ύστερα από αυτή την παρέμβαση, ο διευθυντής διοικήσεως απεύθυνε στον πρόεδρο της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79 υπόμνημα, με ημερομηνία 6 Νοεμβρίου 1981, με το οποίο του κοινοποιούσε την άποψη της επιτροπής προσωπικού. Στην απάντηση της, με ημερομηνία 24 Νοεμβρίου 1981, προς το διευθυντή διοικήσεως, η εξεταστική επιτροπή εξήγησε για άλλη μία φορά, και με περισσότερες λεπτομέρειες, τη μέθοδο διορθώσεως την οποία εφάρμοσε στο διαγωνισμό CJ 49/79. Όπως εξέθεσε, διόρθωσε τα γραπτά της εξετάσεως των υποψηφίων στο Λουξεμβούργο αυστηρότερα, προκειμένου να διατηρήσει την ισότητα μεταχειρίσεως μεταξύ των υποψηφίων, ανεξάρτητα από τον τόπο διεξαγωγής των εξετάσεων. Γι' αυτόν το σκοπό, η εξεταστική επιτροπή απέδωσε ορισμένο βάρος στις διάφορες πιθανές κατηγορίες σφαλμάτων, ανεξάρτητα από τα γραπτά των υποψηφίων.
Με απόφαση του της 11ης Φεβρουαρίου 1982, ο πρόεδρος του Δικαστηρίου, ενεργών υπό την ιδιότητα του ως αρμόδιος για τους διορισμούς αρχής, απέρριψε την ένσταση της προσφεύγουσας, συμπεραίνοντας ότι αν και έγινε ένα σαφώς πρακτικό σφάλμα από την εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού CJ 49/79, το σφάλμα αυτό δεν είχε βλαπτικές συνέπειες φύσεως τέτοιας, ώστε να καταστήσει τη διαδικασία πλημμελή. Ορθώς, κατά την απόφαση του προέδρου, η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού αποφάσισε, για να αντισταθμίσει το ελαφρό πλεονέκτημα των υποψηφίων που συμμετείχαν στις εξετάσεις στο Λουξεμβούργο, να διορθώσει ελαφρώς πιο αυστηρά τα κείμενα που υπαγορεύτηκαν εκεί, επειδή οι υποψήφιοι είχαν στη διάθεση τους περισσότερο χρόνο για τη σύνταξη από εκείνους που υποβλήθηκαν στην εξέταση στις Βρυξέλλες. Αυτός ο τρόπος επανορθώσεως των συνεπειών του σφάλματος της εξεταστικής επιστροπής ήταν εύλογος και δεν επέφερε άδικες συνέπειες αφού αρκετοί υποψήφιοι που κλήθηκαν στο Λουξεμβούργο περιλήφθηκαν στον πίνακα επιτυχόντων στενοδακτυλογράφων, έχοντας επιτύχει στην εξέταση στην οποία απέτυχε η ενισταμένη.
Με απόφαση της 8ης Μαρτίου 1982, η προσφεύγουσα διορίστηκε μόνιμη υπάλληλος από την 1η Φεβρουαρίου 1982 ως δακτυλογράφος γαλλικής γλώσσας με το βαθμό C 4.
Με δικόγραφο που πρωτοκολλήθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου στις 10 Μαΐου 1982, η προσφεύγουσα άσκησε την παρούσα προσφυγή, με την οποία, αφενός, προσβάλλει την απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79 περί μη εγγραφής της στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις στενοδακτυλογράφων (C 3/C 2) αφετέρου δε, ζητεί να τοποθετηθεί σε αντίστοιχη θέση με αναδρομική ισχύ, και, επικουρικώς, ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως που απέρριπτε την ένσταση της.
Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο αποφάσισε την έναρξη της προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.
<TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Ισχυρισμοί και επιχειρήματα των διαδίκων</TXT></NP></TI><TI><NP><NO.P>Α —</NO.P><TXT>Επί του παραδεκτού της προορυής</TXT></NP></TI>Η προσφεύγουσα ισχυρίζεται ότι η προσφυγή της είναι παραδεκτή, εφόσον συγκεντρώνει τις προϋπο9έσεις των άρ9ρων 90 και 91 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης. Συγκεκριμένα, ασκήθηκε εντός της προθεσμίας που έληγε στις 12 Μαΐου 1982. Ισχυρίζεται ότι δεν είχε υποχρέωση να ασκήσει την προσφυγή, ούτε καν να θέσει σε κίνηση την προ της δικαστικής προσφυγής διαδικασία εντός τριών μηνών από της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής, για το λόγο ότι ποτέ δεν πληροφορήθηκε επίσημα για το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, παρά μόνο με μια προφορική και ανεπίσημη συνδιάλεξη. Εν πάση περιπτώσει, υπάρχει ένα νέο ουσιαστικό γεγονός που συνίσταται στην αναγνώριση από την εξεταστκή επιτροπή του σφάλματος της.
Το κα&ου υποστηρίζει ότι η προσφυγή είναι απαράδεκτη. Όσον αφορά το αίτημα ακυρώσεως της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής, η προσφεύγουσα έπρεπε, σύμφωνα με τα άρθρα 90, παράγραφος 2, και 91, παράγραφος 2, να υποβάλει διοικητική ένσταση, πράγμα το οποίο δεν έπραξε ως προς το πρώτο αίτημα της προσφυγής.
Αν και η αίτηση της 13ης Οκτωβρίου, καθώς και εκείνη της 5ης Νοεμβρίου 1981, συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία μιας ενστάσεως και μπορεί, ως εκ τούτου, να ισχύσει ως τέτοια, δεν απευθυνόταν κατά της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, αλλά κατά της αποφάσεως της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής της 11ης Αυγούστου 1981, με την οποία η προσφεύγουσα διορίστηκε γραμματέας δακτυλογράφος με το βα9μό C 4. Η ένσταση λοιπόν, είχε αντικείμενο διαφορετικό από εκείνο της δικαστικής προσφυγής. Αν η απόφαση της εξεταστικής επιτροπής είχε κάποια σχέση με την υπο6λη9είσα ένσταση, αυτή έγκειται στο ότι αποτελούσε βάση της ένστασης και όχι αντικείμενο της. Επίσης, η ένσταση της 13ης Οκτωβρίου 1981, και αν ακόμα υποτεθεί ότι απευθυνόταν κατά της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής, θα ήταν εκπρόθεσμη, διότι η προσφεύγουσα είχε λάβει γνώση της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79 το αργότερο στις 23 Απριλίου 1981, ημερομηνία κατά την οποία έλαβε την προσφορά θέσεως δακτυλογράφου με το βαθμό C 4, κλιμάκιο 3, που της έγινε από το διευθυντή διοικήσεως του Δικαστηρίου. Η τρίμηνη προθεσμία υποβολής ενστάσεως άρχισε από την ημερομηνία αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 90, παράγραφος 2, δεύτερο εδάφιο, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, και έληξε, επομένως, στις 23 Ιουλίου 1981.
Στο μέτρο που η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι υπάρχει ένα νέο ουσιαστικό στοιχείο, που συνίσταται στην αναγνώριση από τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής του σφάλματος που διέπραξαν, το καθού υποστηρίζει ότι το υπόμνημα της 25ης Σεπτεμβρίου 1981 δεν περιέχει μια τέτοια αναγνώριση και αμφισβητεί την ύπαρξη νέου στοιχείου.
Όσον αφορά το υπόμνημα της προσφεύγουσας, με ημερομηνία 19 Ιουλίου 1981, δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ένσταση κατά την έννοια του άρθρου 90, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως δεδομένου ότι δεν απευθυνόταν στην αρμόδια για τους διορισμούς αρχή και δεν περιείχε ρητά αιτήματα. Και αν ακόμα θεωρηθεί ως ένσταση, έχει απορριφθεί με την αρνητική απάντηση που διαβιβάστηκε με το υπόμνημα του γραμματέα της 14ης Οκτωβρίου 1981, από την οποία ημερομηνία άρχισε η προθεσμία για την άσκηση δικαστικής προσφυγής που, επομένως, έχει λήξει πολύ πριν την άσκηση της προσφυγής.
Εξάλλου, η ένσταση της 13ης Οκτωβρίου, αντίστοιχα της 5ης Νοεμβρίου 1981, είχε αντικείμενο διαφορετικό από εκείνο της προσφυγής, γιατί δεν στρεφόταν κατά της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού, αλλά αποσκοπούσε στη μεταρρύθμιση της αποφάσεως της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής της 11ης Αυγούστου 1981. Έστω και αν θεωρηθεί ότι η ένσταση αυτή στρεφόταν κατά της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής, το γεγονός αυτό δεν επηρεάζει το προηγούμενο συμπέρασμα, διότι, εφόσον υποβλήθηκε μετά από μια πρώτη ένσταση, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοια' έπρεπε λοιπόν η προσφεύγουσα να ασκήσει δικαστική προσφυγή.
Τέλος, το καθού στηρίζει ακόμη το απαράδεκτο της προσφυγής στο επιχείρημα ότι, με τις δεδομένες περιστάσεις, η προσφεύγουσα, με την επιστολή της της 23ης Απριλίου 1981, αποδέχτηκε χωρίς επιφυλάξεις τη θέση της δακτυλογράφου, αντί για εκείνη της στενοδακτυλογράφου. Η αποδοχή αυτή πρέπει να θεωρηθεί ως παραίτηση από μια πιθανή προσφυγή σε μέσο προστασίας κατά της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού και ως σιωπηρή συναίνεση. Το ίδιο συμπέρασμα ισχύει και για τη δεύτερη αποδοχή, χωρίς επιφυλάξεις πάντα, της ίδιας θέσεως κατά το διορισμό της στις 11 Αυγούστου 1981.
Όσον αφορά εξάλλου, το αίτημα της προσφεύγουσας να τοποθετηθεί σε μια θέση κατηγορίας C3/C2 με αναδρομική ισχύ, είναι απαράδεκτο, για το λόγο ότι η προσφεύγουσα δεν ζήτησε την ακύρωση της αποφάσεως διορισμού της της 11ης Αυγούστου 1981, και δεν μπορεί, κατά συνέπεια, να αξιώσει τη μεταρρύθμιση της. Μολονότι η προσφεύγουσα ζήτησε, στις 13 Οκτωβρίου 1981, τη μεταρρύθμιση της ανωτέρω αποφάσεως, καθώς και νέα τοποθέτηση της, η προσφυγή περιορίζεται στο να ζητεί την ακύρωση της αποφάσεως της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού.
Η προσφεύγουσα αμφισβητεί το ότι η διοικητική ένσταση είχε διαφορετικό αντικείμενο από εκείνο της δικαστικής προσφυγής. Ζητώντας τη μεταρρύθμιση της αποφάσεως περί διορισμού της με το βαθμό C 4 αμφισβητούσε επίσης, έστω και σιωπηρά, την απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79. Το Δικαστήριο έχει κατ' επανάληψη αποφανθεί ότι μια αποτελεσματική διοίκηση δεν μπορεί να εξετάζει μόνο τη διατύπωση μιας αιτήσεως ή μιας ενστάσεως, αλλά οφείλει να εντοπίζει το νόημα της. Στηρίζοντας την αξίωση της για κατάληψη μιας υψηλότερης θέσεως στα πρακτικά σφάλματα της εξεταστικής επιτροπής, η προσφεύγουσα ζητούσε ταυτόχρονα επανόρθωση της εκθέσεως της εξεταστικής επιτροπής. Εξάλλου, ζητούσε από την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή να συναγάγει όλες τις έννομες συνέπειες που προέκυπταν από το πρακτικό σφάλμα της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού.
Όσο για το εκπρόθεσμο, η προσφεύγουσα αμφισβητεί το ότι η προθεσμία άρχισε να τρέχει από τις 23 Απριλίου 1981, διότι το έγγραφο της διοίκησης του Δικαστηρίου της 23ης Απριλίου δεν περιείχε ούτε την παραμικρή νύξη περί αποκλεισμού της ως γραμματέα στενοδακτυλογράφου. Εν πάση περιπτώσει, υφίσταται νέο στοιχείο, που της ήταν αρχικά άγνωστο, το οποίο πληροφορήθηκε για πρώτη φορά με το σημείωμα της εξεταστικής επιτροπής της 25ης Σεπτεμβρίου 1981, το οποίο της κοινοποιήθηκε με το υπόμνημα του γραμματέα της 14ης Οκτωβρίου 1981. Με το σημείωμα τους, τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής αναγνώριζαν ότι διέπραξαν σφάλμα, με μια διατύπωση μάλλον διπλωματική ασφαλώς, πράγμα το οποίο επιβεβαιώνεται από την έκθεση των πραγματικών περιστατικών στην απόφαση του προέδρου του Δικαστηρίου. Από το κείμενο, τουλάχιστον, αυτής της αποφάσεως προκύπτει ότι έχει γίνει σαφώς αντιληπτό το νόημα της ένστασης, που συνάγεται από την προσφυγή και τα αιτήματα της, δεδομένου ότι αφορά την απόφαση της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79 περί μη εγγραφής της στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις στενοδακτυλογράφων C3/C2. Κατά την προσφεύγουσα, το υπόμνημα της με ημερομηνία 19 Ιουλίου 1981 δεν αποτελεί ένσταση, ώστε να προκαλέσει την έναρξη των προθεσμιών που προβλέπει ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης. Η προσφεύγουσα αποκρούει επίσης το επιχείρημα περί παραιτήσεως και σιωπηρής αποδοχής εκ μέρους της, διότι μέχρι τον Ιούλιο 1981 δικαιολογημένα πίστευε ότι είχε περιληφθεί στον εφεδρικό πίνακα για μελλοντικές προσλήψεις στενοδακτυλογράφων και καθόλου δεν γνώριζε το σφάλμα της εξεταστικής επιτροπής.
Η προσφεύγουσα δέχεται ότι δεν ζήτησε ρητά την ακύρωση του αρχικού της διορισμού, αλλά θεωρεί ότι ζήτησε μια ισοδύναμη συνέπεια, το διορισμό της με βαθμό C3/C2, πράγμα που συνεπάγεται την ακύρωση. Επιμένει, εξάλλου, στο γεγονός ότι υπάρχει άμεση συνάφεια μεταξύ των δύο αποφάσεων, και πράγματι, αν η απόφαση της εξεταστικής επιτροπής είναι εσφαλμένη, η εγγραφή της προσφεύγουσας στον εφεδρικό πίνακα C3/C2 αποτελεί αναγκαία συνέπεια, τουλάχιστον για χάρη της προστασίας της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης που τρέφει προς τη διοίκηση. Δεδομένου ότι το αντικείμενο της προσφυγής της είναι το ίδιο με εκείνο της ένστασης της, η δε προσφυγή της δεν ασκήθηκε εκπρό9εσμα, ζητεί να κριθεί αυτή παραδεκτή.
<TI><NP><NO.P>Β —</NO.P><TXT>Επί της ουσίας</TXT></NP></TI>Με τον πρώτο ισχυρισμό της, η προσφεύγουσα θεωρεί ότι υπήρξαν πλημμέλειες κατά τη διαδικασία, για το λόγο ότι η εξεταστική επιτροπή του διαγωνισμού CJ 49/79, παραλείποντας την επικεφαλίδα του προς υπαγόρευση κειμένου κατά την εξέταση της στενογραφίας στο Λουξεμβούργο, υπέπεσε σε πραγματικό σφάλμα, το οποίο αναγνωρίστηκε από την εξεταστική επιτροπή και από τον πρόεδρο του Δικαστηρίου με την από 11ης Φεβρουαρίου 1982 απόφαση του. Ο ισχυρισμός αυτός, στρεφόμενος κατά της πλημμέλειας αυτής κατά τη διαδικασία, δεν αφορά αξιολογική κρίση της εξεταστικής επιτροπής αλλά πρακτικό σφάλμα. Η εξεταστική επιτροπή, παρά το ότι η ίδια διέπραξε αυτό το σφάλμα, υπελό-γισε ως σφάλμα το γεγονός ότι η προσφεύγουσα δεν κατέγραψε την επικεφαλίδα της εξετάσεως.
Με το δεύτερο ισχυρισμό της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι η εξεταστική επιτροπή δεν είχε το δικαίωμα να εγκαταλείψει τα κριτήρια που είχε καθορίσει, προκειμένου να αντισταθμίσει τα πλεονεκτήματα της εξέτασης στο Λουξεμβούργο. Τροποποιώντας τα κριτήρια διορθώσεως για να επανορθώσει το προαναφερθέν σφάλμα, η εξεταστική επιτροπή απομακρύνθηκε από τα κριτήρια που καθόρισε. Μια τέτοια πρακτική αποτελεί παράβαση του παραρτήματος III, άρθρο 1, στοιχείο ε, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης, κατά το οποίο η εξεταστική επιτροπή καθορίζει τον τρόπο βαθμολογήσεως των εξετάσεων εκ των προτέρων και δεν μπορεί να επανέλθει επ' αυτού κατά τη διάρκεια των διορθώσεων. Η σκέψη άλλωστε, να αντισταθμιστεί το πλεονέκτημα με την αυστηρότερη διόρθωση των κειμένων που υπαγορεύτηκαν στο Λουξεμβούργο ήταν εσφαλμένη. Η επιτυχία, ομοίως, άλλων υποψηφίων στην εξέταση στο Λουξεμβούργο δεν αποτελεί επαρκή απόδειξη για το ότι η αντιστάθμιση των πλεονεκτημάτων ήταν μια μέθοδος λογική και δίκαια, τουλάχιστον έναντι της προσφεύγουσας. Λόγω του γεγονότος ότι η εξεταστική επιτροπή δεν εφάρμοσε τα κριτήρια που καθόρισε στην προκειμένη εξέταση, το αποτέλεσμα του διαγωνισμού, τουλάχιστον ως προς την προσφεύγουσα, παραποιήθηκε και, συνεπώς, η απόφαση περί μη εγγραφής της στον εφεδρικό πίνακα ως στενοδακτυλογράφου πρέπει να ακυρωθεί και το Δικαστήριο πρέπει να δεχθεί ότι η προσφεύγουσα πρέπει να θεωρηθεί ως επιτυχούσα ως προς την εξέταση στενοδακτυλογραφίας. Επικουρικώς, το γραπτό της προσφεύγουσας πρέπει να υποβληθεί σε νέα εξέταση από μια ανεξάρτητη εξεταστική επιτροπή.
Με τον τρίτο ισχυρισμό της, η προσφεύγουσα υποστηρίζει ότι παραβιάστηκε η αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, πράγμα που απορρέει ήδη από τους δύο πρώτους ισχυρισμούς. Μη πληροφορώντας την προσφεύγουσα ακριβώς για το αν είχε περιληφθεί στον πίνακα επιτυχόντων δακτυλογράφων ή στενοδακτυλογράφων, το καθού προκάλεσε βεβαιότητες και ελπίδες σταδιοδρομίας που δεν μπορούν να καταστραφούν στη συνέχεια. Αυτό αποτελεί διοικητικό παράπτωμα που μπορεί να εκθέσει την αρμόδια για τους διορισμούς αρχή σε αγωγή αποζημιώσεως τουλάχιστον. Κάθε υποψήφιος σε έναν τέτοιο διαγωνισμό έχει δικαίωμα τουλάχιστον η εξεταστική επιτροπή να μη διαπράξει ένα σφάλμα που στη συνέχεια θα έχει αντίκτυπο σε βάρος του υποψηφίου.
Τέλος, η προσφεύγουσα ζητεί να υποχρεωθεί το καθού, σύμφωνα με το άρθρο 45, παράγραφος 3, του κανονισμού, να της κοινοποιήσει την έκθεση της εξεταστικής επιτροπής CJ 49/79 και το γραπτό της της εξέτασης στενογραφίας για να της δοθεί η δυνατότητα να προσκομίσει αποδείξεις σε στήριξη των ισχυρισμών της.
Το Kccêov ισχυρίζεται ότι ο πρώτος ισχυρισμός δεν μπορεί να εξετασθεί από το Δικαστήριο, για το λόγο ότι η απόφαση της εξεταστικής επιτροπής, της οποίας η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση, είναι αποτέλεσμα εκτιμήσεων της εξεταστικής επιτροπής και δεν υπόκειται σε έλεγχο εκ μέρους της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής. Επομένως, δεν μπορεί να ελεγχθεί από το Δικαστήριο, που δεν είναι αρμόδιο παρά να πιστοποιήσει τη νομιμότητα της διαδικασίας που ακολουθήθηκε.
Το καθού αμφισβητεί, εξάλλου, ότι τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής αναγνώρισαν πρακτικό σφάλμα τους και ότι υπήρξε σφάλμα κατά τη βαθμολόγηση. Στα σημειώματα τους προς το διευθυντή διοικήσεως, τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής περιορίστηκαν στο να εξηγήσουν τον τρόπο διενέργειας των εξετάσεων στις Βρυξέλλες και στο Λουξεμβούργο. Αν και υπήρξε διαφορά κατά την υπαγόρευση στους δύο τόπους, η εξεταστική επιτροπή εξασφάλισε την ίση μεταχείριση των υποψηφίων αξιολογώντας τα αποτελέσματα της εξέτασης με μια αντιστάθμιση πλεονεκτημάτων. Ο δίκαιος χαρακτήρας της διαδικασίας βαθμολογήσεως επιβεβαιώθηκε από την επιτυχία αρκετών υποψηφίων που κλήθηκαν στο Λουξεμβούργο.
Ως προς το δεύτερο ισχυρισμό, περί παραβιάσεως των κριτηρίων που καθορίστηκαν, το καθού θεωρεί ότι η προσφεύγουσα βρίσκεται σε αδυναμία να στηρίξει αυτήν τη μομφή ή να προσκομίσει αποδείξεις προς τούτο. Η εξεταστική επιτροπή καθόρισε τα κριτήρια αξιολογήσεως των γραπτών και τα εφάρμοσε με αυστηρότητα στα διάφορα γραπτά. Εξάλλου, η άποψη της προσφεύγουσας, κατά την οποία η εξεταστική επιτροπή ενός διαγωνισμού δεν μπορεί να επανέλθει επί των κριτηρίων που καθόρισε, είναι εσφαλμένη.
Ως προς τον τρίτο ισχυρισμό, περί παραβιάσεως της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, το καθού υποστηρίζει ότι ούτε οι όροι του διαγωνισμού ούτε οι συνθήκες διεξαγωγής του δικαιολογούν μια τέτοια υπόθεση. Δεδομένου ότι ο πρώτος και ο δεύτερος ισχυρισμός είναι αβάσιμοι, ο τρίτος ισχυρισμός στερείται οιασδήποτε βάσεως.
Εξάλλου, το καθού αντιτίθεται στο αίτημα της προσφεύγουσας να προσκομίσει τα πρακτικά της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού CJ 49/79 για το λόγο ότι τα πραγματικά περιστατικά που ενδιαφέρουν φωτίζονται επαρκώς από τα σημειώματα της εξεταστικής επιτροπής που κοινοποιήθηκαν στο διευθυντή της διοικήσεως. Άλλωστε, η προσκόμιση των πρακτικών δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς να αποκαλυφθούν στοιχεία που αφορούν πρόσωπα που δεν είναι διάδικοι στη διαφορά.
Τέλος, το αίτημα της προσφεύγουσας να τοποθετηθεί σε θέση στενοδακτυλογράφου με το βαθμό C 3/C 2 με αναδρομική ισχύ υπερβαίνει κατάφωρα τα όρια της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου που είναι να κρίνει τη νομιμότητα.
Το καθού συμπεραίνει ότι η προσφυγή στο σύνολο της είναι αβάσιμη.
<TI><NP><NO.P>Γ —</NO.P><TXT>Em νων οικαονικών eįoocov</TXT></NP></TI>Η προσφεύ/ονσα ζητεί τα δικαστικά έξοδα να επιβληθούν εν πάση περιπτώσει στο καθού, που προκάλεσε τη δίκη με την αρκετά περίεργη στάση του, χωρίς να υπάρχει πταίσμα από την πλευρά της προσφεύγουσας. Το καθού, αντιθέτως, θεωρεί ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος παρεκκλίσεως από το άρθρο 70 του κανονισμού διαδικασίας προς όφελος της προσφεύγουσας.