Ὁ Fοurnier προσελήφθη βάσει τῆς ἀπό 12 Αὐγούστου 1964 συμβάσεως, μέ τήν ιδιότητα τοῦ επικουρικού υπαλλήλου γιά περίοδο έξι μηνών, ἀρχομένη τήν 1η Σεπτεμβρίου 1964 μέ ένταξη στην κατηγορία Α, ὁμάδα Ι κλιμάκιο 2 καί καθήκοντα επιστημονικοῦ συνεργάτου στην Γενική Διεύθυνση 'Εξωτερικών Σχέσεων. Μέ ἀπόφαση τῆς 2ας Μαρτίου 1966 τῆς 'Επιτροπής, ἐτοποθετήθη στην Γενική Διεύθυνση 'Εσωτερικής 'Αγοράς — Διεύθυνση Βιομηχανία, βιοτεχνία καί εμπόριο ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1966. Ή σύμβαση του ὡς επικουρικού υπαλλήλου παρετάθη επανειλημμένως, τήν τελευταία δέ φορά στίς 10 'Ιουλίου 1968, μέ λήξη τήν 31η Δεκεμβρίου 1968.

τήν ιδιότητα τοῦ έκτάκτου υπαλλήλου στην κατηγορία Β βαθμός 1 καί κλιμάκιο 3 γιά περίοδο τριών μηνών, ἀρχομένη τήν 1η 'Ιανουαρίου 1969, γιά νά ἀσκήσει τά καθήκοντα τοῦ κυρίου βοηθητικού υπαλλήλου. Ὑπό τήν ιδιότητα αὐτή ἐτοποθετήθη στην Γενική Διεύθυνση Οικονομικών καί Δημοσιονομικών Ὑποθέσεων.

Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στίς 21 'Απριλίου 1969, ὁ ενδιαφερόμενος ἤσκησε ενώπιον τοῦ Δικαστηρίου τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων προσφυγή πού έχει ὡς ἀντικείμενο τήν ἀκύρωση τῆς σιωπηρᾶς ἀπορριπτικής ἀποφάσεως τῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῆς αιτήσεως του, μέ τήν ὁποία ἐζήτει νά μονιμοποιηθεί ὡς υπάλληλος μέ βαθμό Α 4. Ή ἐν λόγω προσφυγή ἀπερρίφθη ὡς ἀπαράδεκτος (ἀπόφαση τῆς 13ης Μαΐου 1970, Β. Fοurnier κατά 'Επιτροπής, 18/69, Rec. σ. 249).

Ἡ σύμβαση τῆς 20ής 'Ιανουαρίου 1969 παρετάθη επανειλημμένως καί τελευταίως τήν 3η 'Ιουνίου 1971, μέ λήξη τήν 31η Δεκεμβρίου τοῦ αὐτοῦ έτους.

Ἐπειδή δέν ἦταν δυνατή νέα παράταση τῆς τελευταίας αυτής συμβάσεως, βάσει τοῦ άρθρου 8 ἐδάφιο 2 τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται στό λοιπό προσωπικό τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΚΕΛΠ), ὁ Bernard Fοurnier προσελήφθη, μέ σύμβαση τῆς 11ης 'Ιανουαρίου 1972, ὑπό τήν ιδιότητα τοῦ επικουρικού υπαλλήλου στην κατηγορία Α, ὁμάς Ι, τάξη 2 γιά περίοδο τριών μηνών, ἀρχομένη τήν 1η 'Ιανουαρίου 1972, γιά νά ἀσκήσει καθήκοντα επιφορτισμένου μέ μελέτες υπαλλήλου. Ὑπό τήν ιδιότητα αύτη, ἐτοποθετήθη στην Γενική Διεύθυνση 'Αναπτυξιακῆς Βοηθείας. Ή σύμβαση αύτη παρετάθη κατ' ἀρχάς μέχρι την 30ή Ἰουνίου 1972 καί ακολούθως μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1972.

Στίς 4 Δεκεμβρίου 1972, ὁ Bernard Fournier υπέβαλε πρός την 'Επιτροπή αίτηση κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, μέ τήν οποία ἐζήτει τήν τακτοποίηση τῆς υπηρεσιακής καταστάσεως διά μονιμοποιήσεως σέ σταδιοδρομία, βαθμό καί κλιμάκιο, πού ἁρμόζουν στους τίτλους, στίς σπουδές, στην εμπειρία, στην ἡλικία καί στην ἀρχαιότητα του.

'Επειδή ἡ σύμβαση επικουρικού υπαλλήλου δέν ἠδύνατο νά παραταθεί πέραν τῆς 31ης Δεκεμβρίου 1972 (άρθρο 52 τοῦ ΚΕΛΠ), ή Ἐπιτροπή ἀπεφάσισε τήν 21η Φεβρουαρίου 1973 νά επιτρέψει τήν σύναψη συμβάσεως έκτακτου υπαλλήλου μέ τόν Bernard Fournier, μέ ένταξη στόν βαθμό Α 6, κλιμάκιο 3, γιά περίοδο τεσσάρων μηνών, ἀρχομένη τήν 1η 'Ιανουαρίου 1973. Ἡ σύμβαση συνήφθη στίς 9 Μαρτίου 1973 καί ὁ ενδιαφερόμενος ἐτοποθετήθη στην Γενική Διεύθυνση Ἀνάπτυξη καί Συνεργασία.

Μέ ἀπόφαση τῆς 19ης 'Ιουλίου 1973, καί κατ' εφαρμογή τῶν άρθρων 1, 29 παράγραφος 2, 31, 32 καί 34 τοῦ κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως, κατέστη δόκιμος υπάλληλος, ενταχθείς στον βαθμό Α 6, κλιμάκιο 3, ὑπό τήν ιδιότητα τοῦ υπαλλήλου διοικήσεως καί ἐτοποθετήθη στην Γενική Διεύθυνση Ἀνάπτυξη καί Συνεργασία Διεύθυνση Πρόγραμμα καί Σχέδια τοῦ ΕΤΑ, Τμήμα 'Εκπαίδευση, δοκιμασίες, συναντήσεις, ἀπό 1ης Μαΐου 1973. Όταν έληξε ἡ περίοδος δοκιμασίας του ἐμονιμοποιήθη στην θέση αὐτή μέ ἀπό-φαση τῆς 25ης Ἀπριλίου 1974, μέ ἰσχύ ἀπό 1ης 'Απριλίου 1974. Τήν 1η 'Ιουλίου 1975 ἐτοποθετήθη στό Τμήμα VΙΙΙ-D-4 Εκπαίδευση.

Ή Ἐπιτροπήζητεῖ ἀπό τό Δικαστήριο:

Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο (πρῶτο τμήμα) ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.

Κατά τό παρόν στάδιο της, ἡ διαδικασία άφορᾶ τό παραδεκτό τῆς προσφυγής κατά τό μέρος πού ζητείται ἀποκατάσταση των ζημιών καί συνυπολογισμός τῆς περιόδου ἀπό 1ης Σεπτεμβρίου 1964 μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1965 γιά τόν ὑπολογισμό τῶν συνταξίμων ετών τοῦ προσφεύγοντος.

Μέ τό υπόμνημα ἀντικρούσεως, ἡ 'Επιτροπή ισχυρίζεται ὅτι ἡ προσφυγή εἶναι ἀπαράδεκτη, γιά τόν λόγο ὅτι ὁ προσφεύγων ἤσκησε στίς 21 'Απριλίου 1969 προσφυγή, μέ τήν ὁποία ἐζήτησε ἀκύρωση τῆς σιωπηρής ἀποφάσεως περί ἀπορρίψεως ὑπό τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς αιτήσεως του νά μονιμοποιηθεί μέ τόν βαθμό Α 4 καί επεδίωξε ὅπως τό Δικαστήριο ἀποφανθεί ὅτι έπρεπε νά μονιμοποιηθεί μέ τόν ὡς άνω βαθμό. Ή ἐν λόγω προσφυγή εκρίθη ἀπαράδεκτος. Ό προσφεύγων ὑπέβαλε επίσης, στίς 4 Δεκεμβρίου 1972, πρός τήν 'Επιτροπή αίτηση, βάσει τοῦ ἄρθρου 90 παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακής καταστάσεως, μέ τήν ὁποία ἐζήτησε τακτοποίηση τῆς υπηρεσιακής του καταστάσεως, σέ σταδιοδρομία, βαθμό καί κλιμάκιο σύμφωνα μέ τίς βλέψεις του. Στην αίτηση αυτή, δέν εδόθη ἡ συνέχεια πού ἤλπισε ὁ προσφεύγων.

Πρός ἀντίκρουση τῆς παρούσης προσφυγής, ἡ καθ' ἧς ἀντιτάσει ὅτι ὁ προσφεύγων δέν δύναται νά επιτύχει, μέσω ἀγωγής ἀποζημιώσεως, τά ισοδύναμα πλεονεκτήματα τά όποια δέν τοῦ παρέσχε ἀπόφαση ἡ εναντίον τῆς οποίας προσφυγή ἀκυρώσεως εκρίθη απαράδεκτος καί εναντίον τῆς ὁποίας δέν ἠσκήθη εγκαίρως ουδεμία άλλη προσφυγή.

Μέ τήν ἀπάντηση του, ὁ προσφεύγων υποστηρίζει ὅτι τά πταίσματα πού προσάπτονται στην καθ' ἧς ἀποτελοῦν ενιαίο σύνολο, ὁρισμένα δέ ἐξ αυτών ἐξακολου-θοῦν ἀκόμη νά υφίστανται. Ὑπογραμμίζει ὅτι οἱ σημαντικότερες ἀπό τίς ζημίες πού υπέστη, αυτές δηλαδή πού ἀφοροῦν τήν κατάσταση τῆς υγείας του, δέν εἶναι ἀπό εκείνες πού δύνανται νά θεωρηθοῦν ὅτι ἀποκαθίστανται μέ δικαστική ἀπόφαση πού ἀκυρώνει μιά συγκεκριμένη ἀπόφαση.

Μέ τήν ἀπάντηση του, ὁ προσφεύγων διευκρινίζει κατ' ἀρχάς ὅτι ἡ ένδικος διαφορά πού άφορᾶ τά δικαιώματα συντάξεως περιορίζεται τώρα, λόγω τῆς ἀπό 22 Μαΐου 1980 ἀποφάσεως τῆς 'Επιτροπής, στην λεγομένη περίοδο υπηρεσίας ὡς ἐπικουρικοῦ υπαλλήλου ἀπό 1ης Σεπτεμβρίου 1964 μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1965.

Προσάπτει στην 'Επιτροπή τό ὅτι ἠρνήθη νά λάβει ὑπ' ὄψη, γιά τόν υπολογισμό τῶν συνταξίμων ετών τοῦ προσφεύγοντος καί γιά τόν υπολογισμό τῶν ετών υπηρεσίας του κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 77 εδάφιο 1 τοῦ κανονισμοῦ υπηρεσιακῆς καταστάσεως, τήν περίοδο υπηρεσίας του ἀπό 1ης Σεπτεμβρίου 1964 μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1965.

Ὁ λόγος πού προβάλλει εἶναι ἡ παραβίαση τοῦ καθεστώτος πού εφαρμόζεται στό λοιπό προσωπικό τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΚΕΛΠ), ιδίως τῶν άρθρων 2 στοιχείο β, 3, 40 εδάφιο 2 καί 52 στοιχείο β, ή παραβίαση τῆς ἀρχής σύμφωνα μέ την ὁποία ὁ ἐκ τοῦ νόμου χαρακτηρισμός μιᾶς συμβάσεως πρέπει νά υπερισχύει τοῦ χαρακτηρισμοί) πού δίδουν τά συμβαλλόμενα μέρη, καθώς καί ἡ παραβίαση τῶν άρχων τῆς επιεικείας, τῆς 'ίσης μεταχειρίσεως, τῆς διανεμητικής δικαιοσύνης καί της χρηστής διοικήσεως.

Ὁ προσφεύγων ισχυρίζεται ὅτι, καί κατά την λεγομένη περίοδο τῆς ὑπηρεσίας ὡς επικουρικοί) ὑπαλλήλου, ἐξετέλεσε καθήκοντα μόνιμα καί καθορισμένα, ἀναφερόμενα στην κοινοτική δημοσία υπηρεσία, πράγμα πού 'έχει ὡς συνέπεια ὅτι οἱ συμβάσεις πού συνήψε κατά τήν περίοδο αὐτή πρέπει νά θεωρηθοῦν ὡς συναφθείσες μέ έκτακτο υπάλληλο (βλ. ἀπόφαση τῆς 1ης Φεβρουαρίου 1979, ὑπόθεση 17/78, Deshormes κατά 'Επιτροπῆς, Rec. 1979, σ. 189 ἑπ.).

Ή 'Επιτροπή εκθέτει ὅτι ὀρθώς καί κατ' εφαρμογή τῆς ἀποφάσεως Deshormes (ἀπόφαση τῆς 1ης Φεβρουαρίου 1979, υπόθεση 17/78, Rec. 1979, σ. 189 ἑπ.) έκρινε ὅτι δέν δύναται νά λάβει ὑπ' ὄψη τῆς τήν περίοδο ἀπό 1ης Σεπτεμβρίου 1964 μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1965 γιά τόν υπολογισμό των ετών υπηρεσίας κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 77 εδάφιο 1 τοῦ κανονισμοί) ὑπηρεσιακής καταστάσεως. Πράγματι, κατά τήν ὡς άνω περίοδο, ὁ προσφεύγων, υπηρετών μέ σύμβαση επικουρικοί) υπαλλήλου, ἐξετέλεσε κατ' οὐσίαν καθήκοντα προσωρινοί) χαρακτῆρος ὡς επιστημονικός συνεργάτης στην Γενική Διεύθυνση 'Εξωτερικῶν Σχέσεων, επιφορτισμένος μέ τήν εκπόνηση μελετῶν σχετικών μέ τό εξωτερικό εμπόριο τῆς Κοινότητος (παραρτήματα 8 καί 9 τοῦ υπομνήματος ἀντικρούσεως).

Μέ τήν ἀπάντηση του, ὁ προσφεύγων ἐκθέτει ὅτι κατά τήν επίδικη περίοδο είχε τοποθετηθεί στην Γενική Διεύθυνση 'Εξωτερικών Σχέσεων, ὅπου ἤσκησε καθήκοντα επιστημονικοί) συνεργάτου, ἐξεπόνησε δηλαδή μελέτες σχετικές μέ τό εξωτερικό εμπόριο τῆς Κοινότητος.

"Αν καί ἀπό 1ης 'Ιανουαρίου 1966 ἐτοπο-θετήθη στην Γενική Διεύθυνση 'Εσωτερικής 'Αγορᾶς, ὅλες οἱ μεταγενέστερες παρατάσεις τῆς συμβάσεως ὁρίζουν ὅτι οἱ συνθήκες εργασίας, καθώς καί οἱ λοιπές διατάξεις πού περιλαμβάνονται στην ἀρχική σύμβαση τῆς 12ης Αυγούστου 1964, παραμένουν ὡς έχουν. Μεταξύ τῶν λοιπών αυτών διατάξεων υπάρχει καί μία πού ἀναφέρεται στά καθήκοντά του: επιστημονικός συνεργάτης. Αυτό, κατά τόν προσφεύγοντα, ἀποδεικνύει ὅτι τά καθήκοντα πού ἤσκησε πρό τῆς 1ης 'Ιανουαρίου 1966 εἶναι τῆς ἰδίας φύσεως μέ αὐτά πού ἤσκησε μετά τήν ἐν λόγω ημερομηνία. Επομένως, ἡ 'Επιτροπή ἀνεγνώρισε ὅτι τά καθήκοντα πού ἐξετέλεσε ὁ προσφεύγων μετά τήν 1η 'Ιανουαρίου 1966 ήταν μόνιμα καί καθορισμένα καθήκοντα τῆς κοινοτικής δημοσίας υπηρεσίας.

Τά καθήκοντα ἐξ άλλου πού ἤσκησε κατά τήν ἐν λόγω περίοδο περιελαμβάνοντο κατά τό 1972 στίς ἁρμοδιότητες τοῦ μονίμου υπαλλήλου. Όχι μόνο τά καθήκοντα πού ἤσκησε ὁ προσφεύγων κατά τήν ἐν λόγω περίοδο ήταν καθήκοντα μονίμου υπαλλήλου, ἀλλ᾽ ἐξηκολούθησε νά τά ἀσκεῖ κατά τό 1972 (παράρτημα 74 τῆς προσφυγής).

Μέ τήν ἀνταπάντηση της, ἡ 'Επιτροπῆ εκθέτει ὅτι ἀπό τήν ἀπόφαση Deshormes (προαναφερθείσα) συνήγαγε ὅτι ὁ χρόνος υπηρεσίας παρεχομένης μέ σύμβαση επικουρικοί) υπαλλήλου, πρέπει νά λαμβάνεται ὑπ' ὄψη στό συνταξιοδοτικό καθεστώς τῶν Κοινοτήτων, κατά τό ακόλουθο μέτρο:

θεωρούνται ὡς συμβάσεις έκτάκτου υπαλλήλου.

Ἑπομένως, ἀπό την ἀνάλυση τῶν διαφόρων φάσεων τῆς σταδιοδρομίας τοῦ προσφεύγοντος προκύπτει ὅτι μόνο ἡ σύμβαση προσλήψεως πού συνήφθη, καί κατόπιν παρετάθη, γιά τήν περίοδο μεταξύ 1ης Σεπτεμβρίου 1964 καί 31ης Δεκεμβρίου 1965 κατά τήν διάρκεια τῆς ὁποίας ἤσκησε καθήκοντα ἐπιστημονικοῦ συνεργάτου στην Γενική Διεύθυνση Ἐξωτερικών Σχέσεων δύναται κατά νόμο νά χαρακτηρισθεί σύμβαση επικουρικοῦ υπαλλήλου.

Πράγματι, τά καθήκοντα τοῦ προσφεύγοντος κατά τήν ἐν λόγω περίοδο δέν ήταν επακριβώς καθορισμένα καθήκοντα δημοσίας υπηρεσίας περιλαμβανόμενα στό ὀργανόγραμμα ενός κοινοτικού ὀργάνου ὡς καθήκοντα μιᾶς θέσεως πού προβλέπεται στον πίνακα προσωπικού. 'Η Ἐπιτροπή θέλησε ἁπλώς καί μόνο νά καταφύγει προσωρινώς σέ μιά εξωτερική βοήθεια (γερμανιστί Aushilfskraft) γιά τήν εκτέλεση διοικητικών καθηκόντων προσωρινού χαρακτῆρος, Ιδίως δε εργασιών σχετικών μέ μιά σημαντική μελέτη πού έπρεπε νά εκπονήσει ἡ Γενική Διεύθυνση 'Εξωτερικών Σχέσεων.

Ἐκ τῶν έγγραφων πού προσεκόμισε ἡ καθ' ἧς προκύπτει ὅτι ἀπό 1ης Σεπτεμβρίου 1964 μέχρι 31ης Μαρτίου 1966 καί ἐν πάση περιπτώσει μέχρι 31ης Δεκεμβρίου 1965, ημερομηνίας τῆς νέας του τοποθετήσεως, ὁ προσφεύγων ἤσκησε πράγματι διοικητικά καθήκοντα, πού δύνανται νά εκπληρωθούν ἀπό επικουρικό υπάλληλο. Ή 'Επιτροπή βεβαιώνει ὅτι, ελλείψει έγγράφων πού νά ἀποδεικνύουν μέ ἀρκετή ἀκρίβεια τήν ἀκριβή φύση τῶν καθηκόντων πού ἤσκησε ὁ προσφεύγων στην Γενική Διεύθυνση 'Εσωτερικής 'Αγοράς μετά τήν ὡς άνω ημερομηνία καί μέχρι τῆς λήξεως τῆς ἀπασχολήσεως του ὡς επικουρικοῦ υπαλλήλου, στίς 31 Δεκεμβρίου 1968, ἐθεώρησε ὅτι τά καθήκοντα αυτά ἀντιστοιχοῦσαν σέ μόνιμα καθήκοντα κοινοτικής δημοσίας υπηρεσίας καί, εφαρμόζοντας μέ ευρύτητα τίς ἀρχές πού ἀντλούνται ἀπό τήν ἀπόφαση Deshormes, ἐπεξέτεινε τήν ἐν λόγω δόκηση σέ ὁλόκληρη τήν περίοδο πού ὁ ενδιαφερόμενος εἰργάσθη στην Γενική Διεύθυνση 'Εσωτερικής 'Αγοράς. Θεωρεί ὅτι λογικώς δέν ἠδύνατο νά προχωρήσει έτι περαιτέρω.