Verzoeker werd bij contract van 12 augustus 1964 voor zes maanden, ingaande op 1 september 1964, aangesteld als hulpfunctionaris; hij werd ingedeeld in categorie A, groep I, klasse 2, als wetenschappelijk medewerker bij het Directoraat-generaal Buitenlandse betrekkingen. Bij besluit van de Commissie van 2 maart 1966 werd hij per 1 januari 1966 tewerkgesteld bij het Directoraat-generaal Interne markt — Directoraat Industrie, ambacht en handel. Zijn contract van hulpfunctionaris werd meermaals verlengd, voor het laatst op 10 juli 1968 tot 31 december daaropvolgende.

Vervolgens werd verzoeker bij contract van 20 januari 1969 aangesteld als tijdelijk functionaris (hoofdassistent; categorie B, rang 1, salaristrap 3) voor en tijdvak van drie maanden ingaande op 1 januari 1969, en tewerkgesteld bij het Directoraat-generaal Economische en financiële zaken.

Bij verzoekschrift van 21 april 1969 stelde betrokkene beroep in bij het Hof van Justitie. Hij verzocht om nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit van de Commissie tot afwijzing van zijn verzoek om in vaste dienst te worden aangesteld als ambtenaar in de rang A 4. Dit beroep werd niet ontvankelijk verklaard (arrest van 13 mei 1970, zaak 18/69, Fournier, Jurispr. 1970, blz. 249).

Het contract van 20 januari 1969 werd meermaals verlengd, laatstelijk op 3 juni 1971 tot 31 december van datzelfde jaar.

Omdat ingevolge artikel 8, lid 2, van de Regeling andere personeelsleden (RAP) een nieuwe verlenging van dat laatste tijdelijke contract niet meer mogelijk was, werd verzoeker bij contract van 11 januari 1972 voor drie maanden ingaande op 1 januari 1972 aangesteld als hulpfunctionaris van categorie A, groep I, klasse 2, als functionaris belast met studies. In die hoedanigheid werd hij tewerkgesteld bij het Directoraat-generaal Ontwikkelingshulp. Dit contract werd eerst verlengd tot 30 juni 1972, vervolgens tot 31 december 1972.

Op 4 december 1972 diende verzoeker bij de Commissie een verzoek in overeenkomstig artikel 90; lid 1 van het Statuut, om zijn administratieve positie te regulariseren door een vaste aanstelling in een loopbaan, rang en salaristrap die overeenstemden met zijn diploma's, bekwaamheden, ervaring, leeftijd en dienstjaren.

Omdat het contract van hulpfunctionaris op 31 december 1972 niet meer kon worden verlengd (artikel 52 RAP), stemde de Commissie op 21 februari 1973 ermee in, dat met verzoeker een contract van tijdelijk functionaris werd gesloten. Daarbij werd verzoeker voor vier maanden ingaande op 1 januari 1973, aangesteld in de rang A 6, salaristrap 3.

Het contract werd gesloten op 9 maart 1973 en verzoeker werd tewerkgesteld bij het Directoraat-generaal Ontwikkeling en samenwerking.

Bij besluit van 19 juli 1973 werd verzoeker overeenkomstig de artikelen 1, 19, lid 2, 31, 32 en 34 van het Statuut aangesteld als ambtenaar op proef (administrateur van de rang A 6, salaristrap 3) en per 1 mei 1973 tewerkgesteld bij het Directoraat-generaal Ontwikkeling en samenwerking, Directoraat Programma's en projecten van het EOF, afdeling Opleiding, stages en colloquia. Na de proeftijd werd hij bij besluit van 25 april 1974 benoemd in vaste dienst met ingang van 1 april 1974. Op 1 juli 1975 werd hij tewerkgesteld bij afdeling VIIĪ-D-4, Opleiding.

De Commissie concludeert dat het den Hove behage:

Het Hof (Eerste kamer) heeft, op rapport van de rechterrapporteur en gehoord de advocaat-generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.

De procedure in haar huidige stand heeft betrekking op de ontvankelijkheid van het beroep voor zover dit strekt tot vergoeding van de schade en tot het in aanmerking nemen van het tijdvak van 1 september 1964 tot 31 december 1965 bij de berekening van verzoekers pensioenjaren.

In haar verweerschrift stelt de Commissie de niet-ontvankelijkheid van het beroep. Verzoeker heeft immers op 21 april 1969 een beroep ingesteld strekkende tot nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit van de Commissie tot afwijzing van het verzoek om aanstelling in vaste dienst als ambtenaar in de rang A4, alsmede tot verklaring voor recht dat hij in die rang moest worden aangesteld. Dit beroep is niet ontvankelijk verklaard. Verder heeft verzoeker op 4 december 1972 bij de Commissie een verzoek overeenkomstig artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediend, om zijn administratieve positie te regulariseren door aanstelling in een met zijn aspiraties overeenstemmende loopbaan, rang en salaristrap. Aan dat verzoek is niet het door verzoeker verhoopte gevolg gegeven.

Tegen het onderhavige beroep werpt verweerster op, dat het onaanvaardbaar is dat verzoeker door middel van een beroep tot schadevergoeding voordelen zou verkrijgen van gelijke waarde als die welke hem zijn geweigerd bij een besluit in zijn beroep waartegen hij niet ontvankelijk is verklaard, of waartegen hij in het geheel geen tijdig beroep heeft ingesteld.

In repliek antwoordt verzoeker dat de onrechtmatigheden die hij verweerster verwijt, een geheel vormen en dat bepaalde grieven nog steeds actueel zijn. Hij vestigt er de aandacht op, dat zijn ernstigste schade, namelijk die aan zijn gezondheid, niet een schade is die had kunnen worden goedgemaakt door een arrest tot nietigverklaring van een of ander besluit.

In repliek verduidelijkt verzoeker in de eerste plaats, dat het geschil over de pensioenrechten door het besluit van de Commissie van 22 mei 1980 thans is beperkt tot het tijdvak van 1 september 1964 tot 31 december 1965, waarin hij hulpfunctionaris was.

Hij verwijt de Commissie, bij de berekening van zijn pensioenjaren en van zijn dienstjaren in de zin van artikel 77, lid 1, van het Statuut geen rekening te hebben willen houden met het tijdvak van tewerkstelling van 1 september 1964 tot 31 december 1965.

Zijn middel is ontleend aan schending van de Regeling welke van toepassing is op andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen (RAP), met name de artikelen 2, sub b, 3, 40, lid 2, en 52, sub b; schending van het beginsel dat de wettelijke kwalificatie van een overeenkomst voorrang heeft boven de door de partijen gegeven kwalificatie, en schending van de beginselen van billijkheid, gelijke behandeling, verdelende rechtvaardigheid en behoorlijk bestuur.

Verzoeker merkt op, dat hij ook tijdens deze als hulpfunctionaris volbrachte dienstperiode, vaste taken vervulde in het kader van de Europese overheidsdienst, wat betekent dat de in die periode met hem gesloten contracten moeten worden beschouwd als contracten van tijdelijk functionaris (zie arrest van 1 februari 1979, zaak 17/78, Deshormes, Jurispr. 1979, blz. 189).

De Commissie stelt dat zij juist in verband met het arrest-Deshormes terecht van mening was, het tijdvak van 1 september 1964 tot 31 december 1965 niet in aanmerking te kunnen nemen voor de berekening van de dienstjaren in de zin ván artikel 77, lid 1, van het Statuut. In die periode immers had verzoeker op basis van een contract van hulpfunctionaris vooral tijdelijke taken vervuld als wetenschappelijk medewerker bij het Directoraat-generaal Buitenlandse betrekkingen, waar hij was belast met studies over de buitenlandse handel van de Gemeenschap.

In repliek zet verzoeker uiteen, dat hij gedurende het betrokken tijdvak bij het Directoraat-generaal Buitenlandse betrekkingen was tewerkgesteld als wetenschappelijk medewerker, wat betekent dat hij er studies verrichtte over de buitenlandse handel van de Gemeenschap.

Ofschoon hij met ingang van 1 januari 1966 tewerk was gesteld bij het Directoraat-generaal Interne markt, werd in alle latere verlengingen van het contract bepaald dat de arbeidsvoorwaarden en de andere bepalingen van het oorspronkelijke contract van 12 augustus 1964 onveranderd bleven. Een van die andere bepalingen betrof zijn functie: wetenschappelijk medewerker. Dit bewijst volgens verzoeker, dat hij zowel vóór als na 1 januari 1966 gelijksoortige functies vervulde. De Commissie nu heeft toegegeven dat de taken die verzoeker na 1 januari 1966 uitoefende, vaste taken waren in het kader van de Europese overheidsdienst.

Daarbij komt nog, dat de taken die hij gedurende dit tijdvak vervulde, in 1972 tot de bevoegdheden van een ambtenaar behoorden. Niet alleen werden de taken die verzoeker in de loop van betrokken periode vervulde, door een ambtenaar overgenomen, maar dit was ook nog het geval in 1972.

In dupliek verklaart de Commissie dat zij uit voormeld arrest-Deshormes afleidt dat als hulpfunctionaris vervulde dienstperioden voor het gemeenschappelijk pensioenstelsel in aanmerking komen, binnen de volgende grenzen: