<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ2005PLB.0300197501.case.xml"><NO.CASE>C-342/03</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62003J0342</NO.CELEX><NO.SEQ>0001.0002</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1988</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>2008</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>21</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>WYROK Z DNIA <DATE ISO="20050310">10.3.2005 r.</DATE> — SPRAWA C-342/03</LEFT><RIGHT>HISZPANIA PRZECIWKO RADZIE</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Wyrok Trybunału</HT> (pierwsza izba)</P><P>z dnia <DATE ISO="20050310">10 marca 2005 r.</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Język postępowania: hiszpański.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>W sprawie C-342/03</P><P>mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu <DATE ISO="20030804">4 sierpnia 2003 r.</DATE>,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Królestwo Hiszpanii,</HT> reprezentowane przez N. Díaz Abad, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,</P><PARTY.STATUS>strona skarżąca,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>przeciwko</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Radzie Unii Europejskiej,</HT> reprezentowanej przez M. Bishopa oraz D. Cangę Fana, działających w charakterze pełnomocników,</P><PARTY.STATUS>strona pozwana,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS><?PAGE NO="I-1989"?><P>popieranej przez</P><INTERVENERS><P><HT TYPE="BOLD">Komisję Wspólnot Europejskich,</HT> reprezentowaną przez X. Lewisa oraz R. Vidala Puiga, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,</P><PARTY.STATUS>interwenient,</PARTY.STATUS></INTERVENERS></PARTIES><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>TRYBUNAŁ (pierwsza izba),</P><P>w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie,</P><P>rzecznik generalny: F. G. Jacobs,</P><P>sekretarz: R. Grass,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>uwzględniając procedurę pisemną,</VISA><VISA>po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu <DATE ISO="20041202">2 grudnia 2004 r.</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL><P>wydaje następujący</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Wyrok</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii żąda w skardze, by Trybunał stwierdził nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 975/2003 z dnia <DATE ISO="20030605">5 czerwca 2003 r.</DATE> otwierającego i ustalającego zarządzanie kontyngentem taryfowym na przywóz konserw z tuńczyka objętych kodami CN <FT TYPE="CN">16041411</FT>, <FT TYPE="CN">16041418</FT> i <FT TYPE="CN">16042070</FT> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="141" DATE.PUB="2003" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 141, str. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><?PAGE NO="I-1990"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ramy prawne</P></TI></TITLE><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 975/2003 <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="201E"/>[o]d dnia <DATE ISO="20030701">1 lipca 2003 r.</DATE> przywóz konserw z tuńczyka objętych kodami CN <FT TYPE="CN">16041411</FT>, <FT TYPE="CN">16041418</FT> i <FT TYPE="CN">16042070</FT>, pochodzących z jakiegokolwiek kraju jest uprawniony do zastosowania stawki celnej [jest objęty stawką celną] w wysokości 12% w granicach kontyngentu taryfowego otwartego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Artykuł 2 rozporządzenia dodaje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="201E"/>Kontyngent taryfowy jest otwierany corocznie przez wstępny okres pięciu lat. Jego wielkość przez pierwsze dwa lata jest ustalona w następujący sposób:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P><FT TYPE="NUMBER">25000</FT> ton od dnia <DATE ISO="20030701">1 lipca 2003 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20040630">30 czerwca 2004 r.</DATE>,</P></ITEM><ITEM><P><FT TYPE="NUMBER">25750</FT> ton od dnia <DATE ISO="20040701">1 lipca 2004 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20050630">30 czerwca 2005 r.</DATE><QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="201D"/>.</P></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Artykuł 3 ustanawia następujący podział kontyngentu:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="201E"/>Kontyngent taryfowy jest rozdzielony na cztery części, jak następuje:</P><?PAGE NO="I-1991"?><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>kontyngent w wysokości 52% rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2005, na przywóz pochodzący z Tajlandii; i</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>kontyngent w wysokości 36% rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2006, na przywóz pochodzący z Filipin; i</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>kontyngent w wysokości 11% rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2007, na przywóz pochodzący z Indonezji; i</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>kontyngent w wysokości 1% rocznej wielkości, z numerem porządkowym 09.2008, na przywóz pochodzący z innych państw trzecich<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="201D"/>.</TXT></NP></ITEM></LIST></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Rozporządzenie nr 975/2003 zostalo przyjęte w opisanych poniżej okolicznościach.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Pod koniec 2001 r. Wspólnota Europejska, Tajlandia i Filipiny postanowiły zorganizować konsultacje celem zbadania, czy i w jakim zakresie stosowanie preferencji taryfowych w odniesieniu do konserw z tuńczyka pochodzących z grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (zwanych dalej <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="201E"/>państwami AKP<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="201D"/>) narusza słuszny interes Tajlandii i Filipin. W owym czasie przywóz konserw z tuńczyka z Tajlandii, Filipin i innych krajów objęty byl zwykłą stawką celną, zwaną <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="201E"/>stawką najwyższego uprzywilejowania<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="201D"/>, czyli 24%.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1992"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Ponieważ konsultacje nie pozwoliły na znalezienie wzajemnie satysfakcjonującego rozwiązania, Wspólnota, Tajlandia i Filipiny poddały sprawę mediacji w ramach Światowej Organizacji Handlu (zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="201E"/>WTO<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="201D"/>).</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20021220">20 grudnia 2002 r.</DATE> mediator wydał opinię, w której zalecił Wspólnocie otwarcie rocznego kontyngentu o stawce celnej 12% na przywóz konserw z tuńczyka z Tajlandii i Filipin.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Postępowanie przed Trybunałem</P></TI></TITLE><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii wniosło skargę, w której żąda, by Trybunał stwierdził nieważność rozporządzenia nr 975/2003 oraz by obciążył Radę kosztami postępowania.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Rada wnosi o oddalenie skargi i obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.</TXT></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Postanowieniem z dnia <DATE ISO="20040115">15 stycznia 2004 r.</DATE> Komisja Wspólnot Europejskich została dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Przewidując dopuszczenie interwencji, Królestwo Hiszpanii wniosło, pismem z dnia <DATE ISO="20031104">4 listopada 2003 r.</DATE>, o poufne traktowanie niektórych elementów skargi, zgodnie z art. 93 § 3 regulaminu. Wniosek ten został oddalony.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1993"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie skargi</P></TI></TITLE><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii podnosi na poparcie skargi osiem zarzutów: naruszenia zasady preferencji wspólnotowej, zakłócenia konkurencji, naruszenia wymogów proceduralnych, naruszenia Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu [dnia] <DATE ISO="20000623">23 czerwca 2000 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="317" DATE.PUB="2000" PAGE.FIRST="3">Dz. U. L 317, str. 3</REF.DOC.OJ>) i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty na mocy decyzji Rady 2003/159/WE z dnia <DATE ISO="20021219">19 grudnia 2002 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="065" DATE.PUB="2003" PAGE.FIRST="27">Dz.U. 2003, L 65, str. 27</REF.DOC.OJ>; zwanej dalej <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="201E"/>umową z Kotonu<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="201D"/>), naruszenia umów preferencyjnych zawartych z państwami AKP i państwami objętymi <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="201E"/>szczególnymi rozwiązaniami dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="201D"/>, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, braku uzasadnienia oraz nadużycia władzy.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasady preferencji wspólnotowej</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Rząd hiszpański wyjaśnia, że preferencja wspólnotowa jest jedną z zasad, na jakich oparto traktat WE, i stanowi podstawę Wspólnej Taryfy Celnej. Należy brać pod uwagę interes Wspólnoty i zapewnić rozwój produkcji wspólnotowej. Zdaniem tego rządu, rozporządzenie nr 975/2003 narusza tę zasadę, gdyż środki, jakie wprowadza, mogą być stosowane wyłącznie w sytuacji niedoboru produktów wspólnotowych. W tym wypadku zaś niedoboru takiego nie stwierdzono. Rząd ten zwraca uwagę, że Hiszpania jest trzecim producentem i drugim eksporterem konserw z tuńczyka na świecie, przy czym ponad 80% jej wywozu przeznaczone jest na rynek wspólnotowy.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1994"?><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Rząd Hiszpanii podkreśla wagę sektora produkcji konserw z tuńczyka dla gospodarki tego kraju, a w szczególności dla regionu autonomicznego Galicji, który zapewnia 90% produkcji tych konserw w Hiszpanii, a który już obecnie dotknięty jest poważnymi trudnościami gospodarczymi. Chodzi zatem o produkt wrażliwy, wymagający wysokiej ochrony celnej w celu zapewnienia jego konkurencyjności w stosunku do produktów pochodzących z innych krajów.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Rada ze swej strony przypomina, że tak zwana zasada <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201E"/>preferencji wspólnotowej<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/> nie jest wymogiem prawnym. Zasada ta stanowi jedynie, że producenci wspólnotowi powinni być traktowani w sposób bardziej korzystny niż producenci z państw trzecich. Nie ma natomiast zakazu przyjęcia przez Wspólnotę aktu mogącego mieć niekorzystny wpływ na sytuację producentów wspólnotowych. Zasada ta nie została, zdaniem Rady, w tym przypadku naruszona, ponieważ przywóz konserw z tuńczyka, w granicach kontyngentu taryfowego wprowadzonego rozporządzeniem nr 975/2003, objęty jest cłem na poziomie 12%, a więc producenci wspólnotowi nadal traktowani są w sposób preferencyjny w stosunku do producentów z państw trzecich.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Komisja wyjaśnia, że <QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="201E"/>preferencja wspólnotowa<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="201D"/> jest tylko przesłanką o charakterze politycznym, którą instytucje mogą wziąć pod uwagę, wśród wielu innych, przy ustalaniu stawki celnej. Gdyby instytucje były zobowiązane przestrzegać zasady <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="201E"/>preferencji wspólnotowej<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="201D"/> w każdej sytuacji, zakres wspólnej polityki handlowej zostałby zamknięty w bardzo wąskich i niezgodnych z traktatem granicach.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Jest rzeczą wiadomą, że <QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="201E"/>preferencja wspólnotowa<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="201D"/> stanowi jedną z przesłanek o charakterze politycznym, na jakich opierały się instytucje Wspólnoty, ustanawiając zasady wymiany handlowej z państwami trzecimi.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1995"?><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Jak Trybunat stwierdził już w przeszłości, preferencja ta nie stanowi jednak wymogu o charakterze prawnym, mogącego powodować nieważność aktu (wyrok z dnia <DATE ISO="19940714">14 lipca 1994 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-353/92" YEAR="1994" PAGE.ECR="I-3411">C-353/92 Grecja przeciwko Radzie, Rec. str. I-3411, pkt 50</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Stąd zarzut pierwszy należy odrzucić, bez potrzeby badania wielkości podaży na rynku wspólnotowym ani skutków rozporządzenia nr 975/2003 dla gospodarki Wspólnoty.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na zakłóceniu konkurencji</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Rząd hiszpański podnosi, że otwarcie kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem nr 975/2003 powoduje zakłócenie warunków konkurencji na rynku konserw z tuńczyka, ponieważ wywiera niekorzystny wpływ na ten sektor przemysłu wspólnotowego i powoduje tym samym nierównowagę na rynku. Rząd ten przedstawia tabele z danymi oraz deklaracje producentów hiszpańskich, wykazujące, że odnotowali oni spadek zamówień, a co za tym idzie istotne straty spowodowane omawianym rozporządzeniem. Utrzymuje on również, że różnice w kosztach socjalnych, ochrony środowiska i kontroli jakości produktów są przyczyną nierównych warunków konkurencji między Tajlandią i Filipinami a Wspólnotą.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Rada argumentuje, że nawet gdyby przyjąć wystąpienie po stronie producentów wspólnotowych szkody spowodowanej otwarciem kontyngentu, nie wynikałoby stąd nieuzasadnione zakłócenie warunków konkurencji.</TXT></NP><?PAGE NO="I-1996"?><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Komisja utrzymuje, że żaden przepis prawa wspólnotowego nie zabrania stosowania środków taryfowych mogących zmienić warunki konkurencji w taki sposób, jak to zarzuca rząd hiszpański.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Jak słusznie zauważyła Komisja, prawo wspólnotowe nie zabrania stosowania środków taryfowych, których ewentualny wpływ na konkurencję ogranicza się do zakresu będącego przedmiotem zarzutów rządu hiszpańskiego w niniejszej sprawie.</TXT></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Jak słusznie podniósł rzecznik generalny w punkcie 12 opinii, zakaz taki nie pozwoliłby Komisji działać na rzecz stopniowego znoszenia ograniczeń w międzynarodowej wymianie handlowej. Wszelkie obniżenie należności celnych może bowiem wywierać niekorzystny dla producentów wspólnotowych wpływ na konkurencję między produktami przywożonymi z państw trzecich a ich odpowiednikami ze Wspólnoty. Idąc do końca tropem argumentacji rządu hiszpańskiego, należałoby dojść do wniosku, że Wspólnota w ogóle nie ma prawa obniżać ceł na towary przywożone. Rozumowanie takie jest w sposób oczywisty nie do przyjęcia.</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Z powyższych względów zarzut drugi również należy odrzucić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1997"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu wymogów proceduralnych</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Rząd hiszpański uważa, że rozporządzenie nr 975/2003 zostało przyjęte z naruszeniem procedury administracyjnej, gdyż nie opiera się na jakimkolwiek studium technicznym wskazującym na jego niezbędny charakter. Nie opracowano żadnej analizy pozwalającej ustalić wysokość podaży i skutki otwarcia kontyngentu na konserwy z tuńczyka. Naruszono w związku z tym ciążący na instytucji obowiązek starannego i bezstronnego zbadania wszelkich istotnych aspektów sprawy. Badanie przeprowadzone przez mediatora WTO nie może zastąpić analizy Rady, ponieważ jego zalecenia nie są wiążące, a Rada nie ma prawa delegować na podmioty trzecie prowadzenia wspólnej polityki handlowej.</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Rada twierdzi, że nie ma obowiązku dokonywać oceny skutków regulacji przed podjęciem decyzji co do projektu wniesionego przez Komisję na podstawie art. 133 WE. W każdym razie rozporządzenie nr 975/2003 nie zostało jej zdaniem przyjęte bez analizy danych liczbowych. Rada przypomina, że liczby dotyczące stawki celnej i tonażu kontyngentu taryfowego na konserwy z tuńczyka odpowiadają w znacznej mierze liczbom zaproponowanym przez mediatora WTO, który badał sytuację rynkową.</TXT></NP><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Komisja podkreśliła, że rozporządzenie nr 975/2003 nie zostało przyjęte w ramach procedury administracyjnej, lecz w trybie procedury prawodawczej przewidzianej w art. 133 WE. Prawodawca zaś dysponuje szerszym zakresem swobodnego uznania niż organy administracji.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="I-1998"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Jak wyjaśniono w pkt 18-20 niniejszego wyroku, realizacja wspólnej polityki handlowej nie jest podporządkowana <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201E"/>preferencji wspólnotowej<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/>. W związku z tym, przyjmując rozporządzenie nr 975/2003, Rada nie miała w żadnym razie obowiązku badać przewidywanego wpływu kontyngentu taryfowego na sektor produkcji konserw z tuńczyka we Wspólnocie i opracowywać w tym celu analizę techniczną na temat aktualnej podaży produktów wspólnotowych w tym sektorze gospodarki.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>W związku z powyższym zarzut trzeci również należy odrzucić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na naruszeniu umowy z Kotonu</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Rząd hiszpański podnosi zarzut naruszenia art. 12 umowy z Kotonu. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli Wspólnota zamierza przyjąć środki godzące w interesy państw AKP, powinna je o tym powiadomić we właściwym czasie. W niniejszym przypadku powiadomienie takie nie nastąpiło.</TXT></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Rada podkreśla, że projekt Komisji, przyjęty następnie jako rozporządzenie nr 975/2003, był opublikowany, w związku z czym brak oficjalnego podania go do<?PAGE NO="I-1999"?> wiadomości nie może nieść skutków prawnych w postaci nieważności tego rozporządzenia. Ponadto obowiązek powiadomienia, o którym mówi rząd hiszpański, ma charakter uboczny względem procesu decyzyjnego Rady i nie stanowi zasadniczego wymogu formalnego procesu przyjmowania rozporządzenia. Państwa AKP były w każdym razie regularnie informowane o stanie sprawy.</TXT></NP><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Komisja wyjaśnia, że regularnie informowała państwa AKP, a projekt został opublikowany. Przypomina, że art. 12 umowy z Kotonu nie zmienia procedury prawodawczej przewidzianej w art. 133 WE, a obowiązek powiadomienia zawarty w art. 12 wspomnianej umowy ma cel wyłącznie informacyjny. Nie jest to zatem istotny wymóg proceduralny, którego naruszenie mogłoby prowadzić do nieważności rozporządzenia nr 975/2003.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Artykuł 12 umowy z Kotonu stanowi <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="201E"/>[...] w przypadku gdy Wspólnota zamierza, w ramach wykonywania swoich uprawnień i w zakresie celów niniejszej Umowy, przyjąć środki godzące w interesy państw AKP, w zakresie w jakim dotyczy to celów niniejszej Umowy, Wspólnota we właściwym czasie powiadomi te państwa o swoim zamiarze. W związku z tym w tym samym czasie Komisja przekaże propozycję takich środków do sekretariatu państw AKP [...]<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="201D"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Nawet gdyby przyjąć, że sporny kontyngent taryfowy <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="201E"/>[godził] w interesy państw AKP, w zakresie w jakim dotyczy to celów [...] Umowy [z Kotonu]<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="201D"/> i że naruszenie art. 12 tej umowy mogłoby prowadzić do nieważności rozporządzenia nr 975/2003, należy stwierdzić, że do naruszenia takiego nie doszło, ponieważ państwa AKP były należycie poinformowane o zamiarze przyjęcia tego aktu.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2000"?><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Wynika to w szczególności z protokołów ze spotkań z tymi państwami w dniach 1 i <DATE ISO="20030325">25 marca 2003 r.</DATE>, zgodnie z którymi zostały one poinformowane, po pierwsze, o tym, że Komisja opowiada się za przyjęciem opinii mediatora WTO, a po drugie, że przedłożyła Radzie odpowiedni projekt.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Stąd zarzut Czwarty należy odrzucić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu piątego, opartego na naruszeniu umów preferencyjnych zawartych z państwami AKP i państwami objętymi <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="201E"/>szczególnymi rozwiązaniami dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="201D"/></P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Zdaniem rządu hiszpańskiego, otwarcie kontyngentu taryfowego ustanowionego w rozporządzeniu nr 975/2003 pozbawi sensu umowy preferencyjne zawarte przez Wspólnotę z państwami AKP i państwami objętymi <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="201E"/>szczególnymi rozwiązaniami dla zwalczania produkcji i handlu narkotykami<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="201D"/> (zwanymi dalej <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="201E"/>rozwiązaniami dla zwalczania narkotyków<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="201D"/>), ponieważ jego konsekwencją będzie poddanie konserw z tuńczyka pochodzących z tych państw konkurencji produktów pochodzących z krajów o wyższym stopniu rozwoju tej gałęzi przemysłu.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Rada zwraca uwagę, że kontyngent otwarty na podstawie rozporządzenia nr 975/2003 objęty jest cłem na poziomie 12%, podczas gdy konserwy z tuńczyka<?PAGE NO="I-2001"?> pochodzące z państw AKP objęte są zerową stawką celną. Dodaje ponadto, że przyjęcie tego rozporządzenia położyło kres długotrwałemu sporowi z Królestwem Tajlandii i Republiką Filipin i pozwoliło uniknąć prawdopodobnej sankcji ze strony WTO.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Komisja uznaje, że omawiane rozporządzenie nie narusza umowy z Kotonu ani rozwiązań dla zwalczania narkotyków. Wymienia w tym względzie różnice między mającymi tu zastosowanie stawkami celnymi.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Preferencje celne, do których odwołuje się ten zarzut, dotyczą w rzeczywistości jedynie zwolnień celnych przyznanych w ramach umowy z Kotonu oraz wynikających z rozwiązań dla zwalczania narkotyków wprowadzonych na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2501/2001 z dnia <DATE ISO="20011210">10 grudnia 2001 r.</DATE> wprowadzającego plan ogólnych preferencji taryfowych na okres od dnia <DATE ISO="20020101">1 stycznia 2002 r.</DATE> do dnia <DATE ISO="20041231">31 grudnia 2004 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="346" DATE.PUB="2004" PAGE.FIRST="1">Dz.U. L 346, str. 1</REF.DOC.OJ>).</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Należy stwierdzić, że, przyjmując rozporządzenie nr 975/2003, Rada ustanowiła kontyngent taryfowy, który nie ma związku ani z tą umową, ani ze szczególnymi rozwiązaniami i niczego nie ujmuje zwolnieniom celnym przyznanym w ich ramach. W związku z tym rozporządzenie nr 975/2003 nie jest w żaden sposób sprzeczne z umową z Kotonu ani z rozwiązaniami dla zwalczania narkotyków.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2002"?><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Zarzut piąty należy zatem również odrzucić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu szóstego, opartego na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Zdaniem rządu hiszpańskiego, rozporządzenie nr 975/2003 narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań wspólnotowych podmiotów gospodarczych, które poczyniły inwestycje w państwach AKP oraz państwach objętych rozwiązaniami dla zwalczania narkotyków.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Rada i Komisja przypominają, że Wspólnota dysponuje zakresem swobodnego uznania przy wyborze niezbędnych metod realizacji wspólnej polityki handlowej, z którego zwykle korzysta. Stąd, ich zdaniem, podmioty gospodarcze nie powinny żywić uzasadnionych oczekiwań, że sytuacja będzie pozostawać bez zmian.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Każdy podmiot gospodarczy, u którego instytucja wywołała uzasadnione oczekiwania, może powołać się na zasadę ich ochrony. Ponadto nic nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie podniosło w ramach skargi o stwierdzenie nieważności<?PAGE NO="I-2003"?> niespełnienie uzasadnionych oczekiwań pewnych podmiotów gospodarczych z powodu przyjęcia przez instytucję określonego aktu (wyroki: z dnia <DATE ISO="19981119">19 listopada 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-284/94" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-7309">C-284/94 Hiszpania przeciwko Radzie, Rec. str. I-7309, pkt 42</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20040715">15 lipca 2004 r.</DATE> w sprawach połączonych <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-37/02+C-38/02" YEAR="2004" PAGE.ECR="I-0000">C-37/02 i C-38/02 Di Lenardo i Dilexport, Zb.Orz. str. I-0000, pkt 70</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Niemniej, jeżeli podmioty gospodarcze były w stanie przewidzieć przyjęcie aktu naruszającego ich interesy, nie mogą powoływać się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań (wyrok z dnia <DATE ISO="19970415">15 kwietnia 1997 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-22/94" YEAR="1997" PAGE.ECR="I-1809">C-22/94 Irish Farmers Association i in., Rec. str. I-1809, pkt 25</REF.DOC.ECR> i ww. wyrok w sprawach Di Lenardo i Dilexport, pkt 70).</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>W tym przypadku, ponieważ instytucje dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania w wyborze metod realizacji wspólnej polityki handlowej, podmioty gospodarcze nie mogą w sposób uzasadniony oczekiwać utrzymania sytuacji bez zmian (zob. w tym względzie ww. wyrok w sprawie Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 43).</TXT></NP><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>W związku z tym zainteresowane podmioty gospodarcze nie mogły żywić uzasadnionych oczekiwań co do utrzymania na dotychczasowym poziomie stawek celnych na przywóz konserw z tuńczyka z Tajlandii i Filipin w wyniku konsultacji i mediacji między tymi krajami a Wspólnotą. Przeciwnie, do przewidzenia było, że procedury te doprowadzą do obniżenia stawek.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Jak z tego wynika, Rada nie naruszyła zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, przyjmując rozporządzenie nr 975/2003, w związku z czym zarzut ten należy odrzucić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="I-2004"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu siódmego, opartego na braku uzasadnienia</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Zdaniem rządu hiszpańskiego, rozporządzenie nr 975/2003 jest niedostatecznie uzasadnione, ponieważ w motywie pierwszym ogranicza się do odesłania do opinii mediatora WTO, ta zaś nie jest dla Wspólnoty wiążąca. Co więcej, rozporządzenie to nie obejmuje problemu w całości, gdyż nie bada wpływu zastosowanych środków na sektor produkcji konserw z tuńczyka we Wspólnocie.</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Rada i Komisja utrzymują, że motywy rozporządzenia nr 975/2003 stanowią wystarczające uzasadnienie jego przyjęcia.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Uzasadnienie rozporządzeń wspólnotowych, którego wymaga art. 253 WE, powinno ukazywać w sposób jasny i niedwuznaczny tok rozumowania instytucji wydającej akt, by umożliwić zainteresowanym zapoznanie się z powodami jego przyjęcia, a Trybunałowi wykonywanie funkcji kontrolnej (ww. wyrok w sprawie Grecja przeciwko Radzie, pkt 19 oraz wyrok z dnia <DATE ISO="20011122">22 listopada 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-301/97" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-8853">C-301/97 Niderlandy przeciwko Radzie, Rec. str. I-8853, pkt 187</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Gdy chodzi, jak w niniejszym przypadku, o akt powszechnie obowiązujący, uzasadnienie może się ograniczać do wskazania, po pierwsze, całości sytuacji, która doprowadziła do jego przyjęcia, a po drugie, generalnych celów, jakim ma służyć (ww. wyroki w sprawach: Hiszpania przeciwko Radzie, pkt 28 i Niderlandy przeciwko Radzie, pkt 189).</TXT></NP><?PAGE NO="I-2005"?><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>W niniejszym przypadku motyw pierwszy rozporządzenia nr 975/2003 podsumowuje w sposób przejrzysty i jasny sytuację, która doprowadziła do otwarcia przewidzianego w nim kontyngentu taryfowego.</TXT></NP><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Motyw drugi rozporządzenia podaje jego główny cel, jakim jest rozwiązanie długotrwałego sporu handlowego między Wspólnotą a Królestwem Tajlandii i Republiką Filipin.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Następne motywy podają zaś przyczyny przyjęcia konkretnych rozwiązań w ramach kontyngentu. Wyjaśniają w szczególności, że należało przyznać, przy rozwiązywaniu sporu handlowego, udziały w kontyngencie z jednej strony krajom mającym istotne interesy związane z dostawą konserw z tuńczyka, a z drugiej — wszystkim pozostałym.</TXT></NP><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>Uzasadnienie rozporządzenia nr 975/2003 zawiera więc jasny opis stanu faktycznego i celów, do których dążył prawodawca wspólnotowy. Uzasadnienie to okazało się zresztą wystarczające, by rząd hiszpański mógł zbadać jego zawartość i uznać za zasadne zakwestionowanie zgodności z prawem rozporządzenia.</TXT></NP><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Wreszcie, jak stwierdzono w pkt 30 niniejszego wyroku, Rada nie miała obowiązku badać wpływu kontyngentu taryfowego na sektor produkcji konserw z tuńczyka we Wspólnocie. Stąd, w przeciwieństwie do twierdzenia rządu hiszpańskiego, nie było powodu poruszać tej kwestii w uzasadnieniu rozporządzenia nr 975/2003.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2006"?><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>Zarzut siódmy należy zatem również odrzucić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>W przedmiocie zarzutu ósmego, opartego na nadużyciu władzy</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Argumentacja stron</P></TI></TITLE><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>Rząd hiszpański zarzuca nadużycie władzy polegające na tym, że kontyngent taryfowy na konserwy z tuńczyka został w sposób arbitralny i niemal w całości rozdzielony pomiędzy państwa będące beneficjentami, włączając w to Indonezję, a tylko pozostałą część przydzielono państwom trzecim. Zdaniem tego rządu, wielkości ustanowione w art. 3 rozporządzenia nr 975/2003 są sprzeczne z samym pojęciem kontyngentu i przypominają raczej wynik uzgodnień politycznych. Ponadto kontyngent jest niezgodny z celem, w jakim został ustanowiony, gdyż Rada nie wzięła pod uwagę wytycznych nakazujących uwzględnienie najpilniejszych potrzeb Wspólnoty w odniesieniu do omawianego produktu. Preferencje taryfowe przyznane tym rozporządzeniem tworzą wreszcie niebezpieczny precedens, gdyż inne państwa mogą się poczuć ofiarami dyskryminacji i zażądać podobnych preferencji.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Rada i Komisja twierdzą, że okoliczności sprawy nie spełniają przesłanek nadużycia władzy w rozumieniu orzecznictwa Trybunału.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ocena Trybunału</P></TI></TITLE><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>Jak Trybunał orzekał już wielokrotnie, akt uznaje się za wadliwy z powodu nadużycia władzy, jeżeli obiektywne, właściwe dla danej sprawy i spójne przesłanki pozwalają<?PAGE NO="I-2007"?> stwierdzić, że został on przyjęty wyłącznie lub w decydującej mierze, w celu innym niż wskazany przez pozwaną instytucję albo w celu obejścia procedury przewidzianej w traktacie dla danego przypadku (wyroki: z dnia <DATE ISO="19980514">14 maja 1998 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-48/96 P" YEAR="1998" PAGE.ECR="I-2873">C-48/96 P Windpark Groothusen przeciwko Komisji, Rec. str. I-2873, pkt 52</REF.DOC.ECR> i z dnia <DATE ISO="20011122">22 listopada 2001 r.</DATE> w sprawie <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-110/97" YEAR="2001" PAGE.ECR="I-8763">C-110/97 Niderlandy przeciwko Radzie, Rec. str. I-8763, pkt 137</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Stwierdzić należy, że rząd hiszpański nie przedstawił takich przesłanek.</TXT></NP><NP><NO.P>66</NO.P><TXT>Wręcz przeciwnie, kontyngent taryfowy ustanowiony w art. 2 i 3 rozporządzenia nr 975/2003 w sposób oczywisty odpowiada celom wskazanym w motywach drugim i trzecim tego rozporządzenia, jakimi było zakończenie sporu z Królestwem Tajlandii i Republiką Filipin i ustalenie, przy okazji rozwiązania tego sporu, udziałów w kontyngencie z jednej strony dla krajów mających istotne interesy związane z dostawą konserw z tuńczyka, a z drugiej — dla wszystkich pozostałych.</TXT></NP><NP><NO.P>67</NO.P><TXT>À propos argumentu rządu hiszpańskiego, jakoby omawiane rozporządzenie stanowiło precedens, na podstawie którego inne państwa zażądają podobnych preferencji, wystarczy stwierdzić, że twierdzenie takie, nawet gdyby okazało się prawdziwe, w żaden sposób nie prowadzi do wniosku, że kontyngent ten został ustanowiony w celu innym niż wskazany albo w celu obejścia procedury przewidzianej w traktacie dla tego przypadku.</TXT></NP><NP><NO.P>68</NO.P><TXT>W związku z powyższym zarzut ósmy należy odrzucić.</TXT></NP><?PAGE NO="I-2008"?><NP><NO.P>69</NO.P><TXT>Ponieważ żaden zarzut rządu hiszpańskiego nie zasługuje na uwzględnienie, należy skargę oddalić.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>W przedmiocie kosztów</P></TI></TITLE><NP><NO.P>70</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada wniosła o obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania, a ono sprawę przegrało, należy je obciążyć kosztami postępowania. Zgodnie z art. 69 § 4 regulaminu Komisja jako interwenient pokrywa własne koszty.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Skarga zostaje oddalona.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów Komisji Wspólnot Europejskich, która pokrywa własne koszty.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Podpisy</P></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>