Overwegende dat, naar aanleiding van de casusposities die aan de drie zaken ten grondslag liggen en nadat met de diensten van de Hoge Autoriteit onderhandelingen waren gevoerd, de Hoge Autoriteit aan verzoeksters brieven heeft doen uitgaan (van 5 en 8 april in de zaak 23-63, van 8 april in de zaken 24 en 52-63), waarbij de grondslag voor de bijdrage aan de vereveningsinstelling voor ingevoerd schroot op een bepaalde hoeveelheid werd vastgesteld en waarbij, op grond van de herziene tarieven als vastgesteld in de beschikking 7-63, de bedragen werden genoemd, die uiterlijk op 31 mei op de rekening van de Hoge Autoriteit moesten worden overgemaakt;

dat de brief d.d. 5 april 1963 aan de S.A. Usines Emile Henricot (zaak 23-63) als volgt luidt:

dat de brieven van 8 april 1963 gelijkluidend zijn, met uitzondering van de alinea betreffende de afrekening;

dat deze brieven als volgt luiden:

dat deze brieven, die als aangetekende stukken met ontvangstbewijs zijn verzonden, vergezeld waren van een toelichting en een referentienummer bevatten, aan te duiden bij betaling;

dat verzoeksters beroepen hebben ingediend tot nietigverklaring van deze brieven en tevens subsidiaire conclusies hebben voorgedragen;

dat de Hoge Autoriteit op 20 juni 1963 op grond van artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering een exceptie heeft opgeworpen tot niet-ontvankelijkverklaring van de beroepen tot nietigverklaring en van de subsidiaire beroepen;

Overwegende dat de Hoge Autoriteit krachtens artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering in de zaken 23 en 24-63 heeft geconcludeerd dat het den Hove behage, zonder in te gaan op de zaak ten principale, de beroepen tot nietigverklaring, op 8 en 20 mei 1963 door verzoeksters ingediend, niet-ontvankelijk te verklaren en bijgevolg eveneens niet-ontvankelijk te verklaren de beroepen tot schadevergoeding, door dezelfde verzoeksters ingediend, als zijnde afhankelijk van en ondergeschikt aan de beroepen tot nietigverklaring of althans wegens het ontbreken van genoegzaam belang;

dat de Hoge Autoriteit in de zaak 52-63 heeft geconcludeerd dat het den Hove behage, zowel de primaire als de subsidiaire vorderingen, vervat in het beroep van 10 mei 1963, niet-ontvankelijk te verklaren;

Overwegende dat verzoekster in de zaak 23-63 in antwoord op de exceptie, onder voorbehoud van alle rechten, heeft geconcludeerd dat het den Hove behage:

dat verzoekster in de zaak 24-63 heeft geconcludeerd dat het den Hove behage:

dat verzoekster in de zaak 52-63 heeft geconcludeerd dat het den Hove behage:

Overwegende dat de schriftelijke procedure betreffende de exceptie van niet-ontvankelijkheid een regelmatig verloop heeft gehad;

dat de zaken 23, 24 en 52-63 zijn gevoegd ter zake van de mondelinge behandeling en van het op de excepties van niet-ontvankelijkheid te wijzen arrest;

dat het Hof op 30 september 1963 een vraag heeft gesteld aan de Hoge Autoriteit, die hierop op 10 oktober heeft geantwoord;

dat de mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 10 oktober 1963;

dat de Advocaat-Generaal K. Roemer op 16 oktober 1963 heeft geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring van de beroepen en tot veroordeling van de Hoge Autoriteit in de kosten;

Overwegende dat de Hoge Autoriteit ter ondersteuning van de excepties van nier-ontvankelijkheid aanvoert dat de brieven van 5 en 8 april 1963 geen beschikkingen zijn en dat derhalve daartegen geen beroep openstaat;

dat de verzoekende vennootschappen zich ten dezen aan het oordeel van het Hof hebben gerefereerd;

Overwegende dat dient te worden onderzocht of de omstreden brieven beschikkingen zijn in de zin van artikel 14 van het Verdrag;

dat uit genoemd artikel blijkt, dat de Hoge Autoriteit beschikkingen geeft welke verbindend in al hun onderdelen zijn;

Overwegende dat de Hoge Autoriteit bij beschikking No. 22-60 nodig heeft geoordeeld om op bindende wijze de vorm van zulke beschikkingen te bepalen en de regels heeft gesteld, waarnaar zij deze besluiten zal inrichten;

dat zij in de daarachter gevoegde mededeling (Publikatieblad, blz. 1250-60) heeft verklaard, dat, ingeval deze voorschriften niet zijn in acht genomen, de belanghebbenden daaruit kunnen afleiden dat het handelingen betreft welke rechtens niet bindend zijn;

Overwegende dat, indien het al gewenst is de inachtneming te verzekeren van deze terecht door de Hoge Autoriteit gestelde regels ten einde de regeringen, instellingen en ondernemingen in staat te stellen een beschikking aan haar uiterlijk te onderkennen, daaruit nog niet voortvloeit dat deze hoedanigheid moet worden ontzegd aan een besluit dat, hoewel naar het uiterlijk een bijkomend gebrek vertonend, overigens beantwoordt aan de materiële vereisten welke het Verdrag ten aanzien van een beschikking stelt;

Overwegende dat volgens artikel 14 beschikkingen worden gegeven door de Hoge Autoriteit, dat wil zeggen door de vergadering harer leden;

Overwegende anderzijds, dat, waar zij verbindend (zijn) in al hun onderdelen, zij kennelijk bestemd moeten zijn om rechtsgevolgen in het leven te roepen voor degenen tot wie zij zich richten;

Overwegende dat de taalkundige strekking van de term meebrengt dat een beschikking de afsluiting vormt van een behandeling in de Hoge Autoriteit en derhalve haar definitieve wilsverklaring vormt;

Overwegende dat de noodzakelijke rechtsbescherming van alle belanghebbenden meebrengt, dat deze een beschikking reeds aan haar uiterlijk kunnen herkennen nu deze zo zwaar wegende rechtsgevolgen kan hebben en met name slechts binnen een dwingende beroepstermijn kan worden aangetast;

dat het in het bijzonder noodzakelijk is, dat een besluit, om als beschikking te kunnen gelden, degenen tot wie het zich richt in staat stelt duidelijk te onderkennen dat zij met zulk een rechtshandeling te doen hebben;

Overwegende dat uit het voorgaande voortvloeit, dat een beschikking zich moet aandienen als een besluit van het college van de Hoge Autoriteit, bestemd rechtsgevolgen in het leven te roepen, genomen ter afsluiting van een behandeling in dit college en waardoor het zich definitief uitspreekt in een vorm die de aard der handeling duidelijk doet uitkomen;

dat derhalve niet als beschikking mag worden beschouwd een besluit, dat niet kennelijk na beraadslaging door de Hoge Autoriteit is genomen en dat niet door ondertekening van één van haar leden is gewaarmerkt;

Overwegende dat in het onderhavige geval, ondanks het ogenschijnlijk dwingende karakter van de brieven waarvan beroep, deze toch niet als beschikkingen in de zin van het Verdrag kunnen gelden;

dat er metterdaad geen aanleiding is tot de veronderstelling dat zij na beraad door het college van de Hoge Autoriteit zouden zijn vastgesteld;

dat verzoeksters slechts zijn uitgenodigd om te betalen en, naar de bewoordingen van de aan de brieven gehechte toelichting, haar eventuele opmerkingen in te zenden;

dat derhalve de beroepen niet-ontvankelijk zijn;

dat het voor zover nodig door de S.A. Usines Emile Henricot tegen de beschikking 7-63 van 3 april 1963 ingestelde beroep het lot van het primair ingestelde beroep moet volgen en derhalve niet-ontvankelijk moet worden verklaard;

Overwegende dat verzoeksters subsidiair vorderingen tot schadevergoeding hebben ingesteld op grond van een beweerde dienstfout van de Hoge Autoriteit;

dat de S.A. Métallurgique d'Espérance-Longdoz subsidiair de benoeming van deskundigen heeft gevorderd, die voornamelijk tot taak zouden hebben het bedrag van de door haar geleden schade vast te stellen;

Overwegende evenwel dat de niet-ontvankelijkheid van de primaire beroepen tot nietigverklaring, gegrond op het ontbreken van een beschikking van de Hoge Autoriteit, zich ook tegen een onderzoek van de subsidiaire vorderingen verzet en bijgevolg leidt tot niet-ontvankelijkverklaring van de beroepen tot schadevergoeding;

Overwegende dat volgens artikel 69, paragraaf 2, van het Reglement voor de procesvoering de in het ongelijk gestelde partij in de kosten wordt verwezen, voor zover zulks is gevorderd;

dat, nu verweerster geen conclusies heeft ingediend met betrekking tot de kosten, verzoeksters, hoewel zij in het ongelijk zijn gesteld, niet kunnen worden veroordeeld tot betaling van de door verweerster gemaakte kosten;

dat de door deze gemaakte kosten derhalve te haren laste blijven;

Overwegende voorts dat volgens artikel 69, paragraaf 3, van het Reglement voor de procesvoering het Hof een partij die in het gelijk wordt gesteld kan veroordelen tot gehele of gedeeltelijke betaling aan de andere partij van de door deze gemaakte kosten;

dat de dwingende vorm van de omstreden brieven, welke nog is onderlijnd door de gekozen wijze van toezending, en de daarin vervatte vaststelling van een betalingstermijn op zichzelf geëigend waren om bij verzoeksters twijfel te wekken ten aanzien van de aard van deze brieven;

dat, nu de Hoge Autoriteit door haar houding verzoeksters er toe bracht om ter bewaring van haar rechten beroep in te stellen, zij het grootste deel van de kosten dient te dragen;

dat drie vierden van de kosten van verzoeksters door de Hoge Autoriteit dient te worden gedragen;