Het Parlement betoogt dat het beroep niet-ontvankelijk is wegens ontbrekend belang en nadeel.

Aan de gelaakte handelingen is een einde gekomen vóór de instelling van het beroep op 31 juli 1975. De heer Taylor had de werkgroep namelijk op 29 april 1975, na de indiening van haar reorganisatievoorstellen, ontbonden.

Bovendien zijn deze handelingen, welke zijn te beschouwen als algemene maatregelen tot organisatie van de diensten, niet vatbaar voor beroep.

Verzoekster antwoordt dat zich op 29 april 1975 niets heeft voorgedaan waaruit de intrekking van de gelaakte maatregel was af te leiden. Wel had de heer Taylor op 24 april, in bijzijn van de heer Pöhle, de heer Reid en verzoekster, tegenover de heer Reid vagelijk verklaard, dat hij hem bedankte voor zijn reorganisatiewerk en dat hij het daarbij kon laten. Ook hieruit bleek echter nog niet dat de maatregelen waren afgeschaft. Maar zelfs gesteld dat dit wel formeel is gebeurd — quod non — dan toch zou het beroep ontvankelijk zijn, omdat enerzijds de ambtenaar ook tegen een tijdelijke schending van zijn rechten bezwaar mag maken, en het anderzijds voldoende is dat de grief bestond op het moment van indiening van de administratieve klacht.

De litigieuze maatregelen zijn vatbaar voor beroep, omdat zij verzoeksters statutaire rechten aantasten door haar de hiërarchieke rang en de met haar rang en anciënniteit overeenkomende werkzaamheden te ontnemen.

Het Parlement blijft bij zijn vroegere verklaringen en merkt nog op dat de heer Taylor bij het onderhoud op 29 april 1975 niet alleen de heer Reid heeft bedankt en de werkgroep heeft ontbonden, maar ook de heer Pöhle heeft voorgesteld als nieuwe directeur van de bibliotheek. Het Parlement biedt aan zulks te bewijzen door de heer Pöhle als getuige te horen.

Verzoekster spreekt ten onrechte van een dubbel besluit waarbij de heer Taylor de heer Reid tegelijkertijd heeft benoemd tot reorganisator van de bibliotheek en tot voorzitter van de reorganisatiewerkgroep. Het enige besluit ten deze, waarvan blijkt uit de nota van de heer Taylor van 7 november 1974, bestond in de oprichting van een werkgroep en in de toekenning van het voorzitterschap hiervan aan de heer Reid, hetgeen geen benoeming is in de zin van het Statuut. Zowel naar vorm als inhoud ging het hier om een overigens tijdelijke maatregel van interne organisatie, en niet om een besluit in de zin van artikel 90, lid 2, van het Statuut, dat wil zeggen een handeling van het tot aanstelling bevoegde gezag.

Verzoekster betoogt in haar verzoekschrift met name het volgende:

Door de enkele benoeming tot reorganisator van de bibliotheek kreeg de heer Reid een instructiebevoegdheid jegens het hele bibliotheekpersoneel, ook verzoekster. Die onderschikking volgt trouwens duidelijk uit de nota van de heer Taylor van 9 oktober 1974. Het is echter onverenigbaar zowel met de algemene beginselen van het ambtenarenrecht als met de geest van het Statuut (vgl. de overzichten betreffende het verband tussen standaardfuncties en loopbanen in Bijlage I van het Statuut) om een ambtenaar onder het gezag te plaatsen van een collega met een lagere rang. Dit besluit heeft verzoeksters statutaire positie en beroepseer aangetast.

Ter rechtvaardiging van de bestreden benoeming kan niet worden aangevoerd dat verzoekster zich tegen de invoering van het nieuwe classeringssysteem heeft verzet. In haar nota van 6 november 1974 heeft zij verklaard dat zij zich bij het besluit van het Bureau van het Parlement zou neerleggen. Men kan een ambtenaar niet verwijten dat hij zijn beroepsplicht heeft vervuld door kenbaar te maken dat hij het niet eens is met maatregelen welke hij strijdig acht met het dienstbelang.

Verzoekster heeft des te meer grond om de benoeming van de heer Reid te bestrijden, gezien haar ervaring met het bibliotheekwezen; de laatste jaren had zij praktisch alleen de verantwoordelijkheid voor de diensten van de bibliotheek gedragen. De heer Reid daarentegen is geen gediplomeerd bibliothecaris, heeft geen enkele specifieke ervaring en kent alleen zijn moedertaal, Engels. In november 1974 was hij nog slechts tijdelijk functionaris; pas in april 1975 is hij benoemd tot ambtenaar op proef.

Luidens artikel 24 van het Statuut zijn de gemeenschapsinstellingen gehouden bijstand te verlenen aan de ambtenaren tegen bedreigingen en onwettige besluiten van hun hiërarchieke meerderen. In casu bevatte de nota van 9 oktober 1974 een bedreiging in de opmerking van de heer Taylor dat verzoekster zich had te voegen naar de heer Reid, als zij niet zou ingaan op het aanbod zich voortaan aan het haar voorgestelde werk te wijden. Door geen recht te doen aan verzoeksters klacht tot herroeping van de gewraakte besluiten van de heer Taylor, heeft het Parlement dan ook een fout begaan. Ten onrechte heeft de voorzitter van het Parlement in zijn brief van 5 mei 1975 gesteld dat het besluit van de heer Taylor om de heer Reid en niet verzoekster tot voorzitter van de werkgroep te benoemen op een waardeoordeel is gebaseerd.

Het Parlement betoogt in zijn verweerschrift met name het volgende: De statutaire rechten van verzoekster zijn niet geschonden. Volgens de artikelen 5 en 7 van het Statuut, kon verzoekster slechts verlangen dat de haar opgedragen werkzaamheid overeenkwam met een ambt van haar rang. Dit was inderdaad het geval, aangezien zij nog steeds het werk deed van een hoofdadministrateur. De werkgroep, die alleen voorstellen moest doen, is slechts zeven maanden werkzaam geweest. Gedurende die tijd heeft de bibliotheek gefunctioneerd als voorheen; de leiding van de bibliotheek is verzoekster dus niet ontnomen.

Verzoekster is niet ondergeschikt gemaakt aan de heer Reid, maar deze twee ambtenaren beheren de bibliotheek tezamen, net zoals verzoekster deze vroeger samen met de heer Lemmer had beheerd. De rangen A 4 en A 5 vormen trouwens een enkele loopbaan, zodat de ambtenaren van een van deze rangen niet aan elkaar ondergeschikt zijn in de gebruikelijke zin van het woord. In casu heeft verzoekster, door haar grotere anciënniteit, meer gezag. Uit de nota's van de heer Taylor blijkt dat hij verzoekster elke met haar positie strijdige ondergeschiktheid wilde besparen. In feite wenste verzoekster een nieuwe taak te krijgen, waarvoor zij zich als de meest gekwalificeerde persoon beschouwde; zij kan echter geen statutair recht op een bepaalde post doen gelden; trouwens met de gewraakte maatregelen was er geen nieuwe post gecreëerd.

In een hiërarchische organisatie moet uiteindelijk een definitief besluit worden genomen en loyaal worden uitgevoerd. De Administratie van het Parlement heeft slechts gebruik gemaakt van haar organisatiebevoegdheid die haar verplicht de dienst in te richten naar de administratieve behoeften. De heer Taylor wilde slechts die ambtenaren aan het decimale systeem laten werken die daartoe bereid waren.

De door de heer Taylor voorgestelde herziening is goedgekeurd door het Bureau van het Parlement. Ingevolge dit besluit moesten de passende richtlijnen worden uitgewerkt; de oprichting van een werkgroep vormde hiertoe de beste oplossing. De aanwijzing van de voorzitter en de leden van deze groep staat ter beoordeling van de directeur-generaal: het valt te betwijfelen of het Hof die beoordeling kan toetsen. Trouwens, alles wijst erop dat het besluit van de heer Taylor gerechtvaardigd was, aangezien verzoekster met name alleen beroepservaring had met het analytische systeem.

Het is ten slotte onjuist dat verzoekster de laatste jaren alleen verantwoordelijk is geweest voor de diensten van de bibliotheek. Na de overplaatsing van de heer Lemmer naar een andere post en in afwachting van de benoeming van een tweede directeur van de bibliotheek, was de heer Balbiani, een afdelingshoofd, meer in het bijzonder verantwoordelijk voor de bibliotheek. Bij de overplaatsing van de heer Balbiani in maart 1974 had de heer Taylor de verantwoordelijkheid gekregen voor de bibliotheek.

Verzoekster zegt voor repliek in hoofdzaak:

Verzoekster stelt met recht een schending van de artikelen 5 en 7 van het Statuut, omdat zij volgens de nota van de heer Taylor van 9 oktober 1974 niet meer het werk van hoofdadministrateur kon verrichten. Het werk dat haar in die brief was voorgesteld (invoering van een computersysteem), bestond immers niet; de heer Taylor wist trouwens maar al te goed dat hij geen nieuwe post kon scheppen. Van de andere kant volgt duidelijk uit de nota dat verzoekster de aanwijzingen van de heer Reid had op te volgen voor het geval zij genoemd voorstel niet zou aanvaarden en in de bibliotheek wilde blijven werken. Aangezien zij het voorstel inderdaad niet had aangenomen, moest zij volgens de eigen woorden van de heer Taylor, het gezag van de heer Reid aanvaarden.

Het is onjuist dat verzoekster onder dezelfde omstandigheden kon blijven werken als voorheen, terwijl men haar in feite de taken inzake beheer en technische leiding van de bibliotheek had ontnomen.

Het argument dat de loopbaan A 5/A 4 een eenheid vormt, zodat er geen ondergeschiktheid is in de wederzijdse betrekkingen tussen A 5 ambtenaren en A 4 ambtenaren, is niet steekhoudend; het komt immers vaak voor dat een A 5 ambtenaar ondergeschikt is aan zijn collega die de rang A 4 heeft.

Men kan niet stellen dat de maatregelen van de heer Taylor voor de reorganisatie van de bibliotheek slechts van tijdelijke aard zijn, terwijl de problemen die een dergelijke organisatie meebrengt, problemen zijn van een generatie. De aan de heer Reid gegeven opdracht is nooit ingetrokken, noch mondeling, noch schriftelijk.

Vanaf het begin was de heer Taylor vastbesloten het decimale stelsel in te voeren. Het bleek echter onmogelijk de bibliotheek op staande voet volledig om te werken, zodat de heer Taylor ten slotte besloot tot een systeem waarin de analytische en de decimale klassering in dezelfde catalogus worden gecombineerd. Een dergelijk gemengd systeem is onuitvoerbaar, zoals verzoekster in detail tracht aan te tonen.

Verzoekster was de enige ambtenaar die gekwalificeerd was om het decimale systeem in te voeren. De universitaire bibliothecarisopleiding heeft ook op dit systeem betrekking.

Sinds de overplaatsing van de heer Lemmer in februari 1971 heeft verzoekster alleen het beheer, de administratie en de technische leiding van de bibliotheek gevoerd. Van 1970 tot 1 maart 1974, toen de heer Taylor de leiding van de bibliotheek heeft overgenomen, had de heer Balbiani slechts een toezichthoudende taak.

In zijn dupliek merkt het Parlement onder handhaving van zijn vroegere uiteenzettingen nog het volgende op:

Verzoekster tracht de discussie om te buigen naar onderwerpen die de bevoegdheid van het Hof te buiten gaan, zoals de voorkeur voor het ene classificatiesysteem van een bibliotheek boven het andere en de respectieve beroepsbevoegdheden van de heer Reid en van haarzelf. Het Parlement geeft niettemin zijn mening over deze punten te kennen en zet met name uitvoerig uiteen waarom de heer Reid ook op het gebied van bibliotheek hoog gekwalificeerd is.

Uit de job-description die verzoekster zelf op 23 maart 1975 voor de heer Pöhle heeft opgesteld, blijkt dat zij in haar positie van A4 ambtenaar geenszins is achteruitgegaan. Bovendien zijn haar werkzaamheden medio 1975 nog uitgebreid en opgetrokken, doordat zij de verantwoordelijkheid kreeg voor de begroting van de hele bibliotheek, waaronder de aan de heer Reid toevertrouwde afdeling, welke taak een recht van veto tegen voorstellen voor uitgaven inhield.

Het zou belachelijk zijn geweest de reorganisatie van een dienst toe te vertrouwen aan een ambtenaar die bij herhaling had verklaard deze reorganisatie zinloos te achten.

Verzoeksters beweringen over haar vroegere werkzaamheden in de bibliotheek van het Europees Parlement zijn tegenstrijdig.