Σκεπτικό

Επί του δευτέρου σκέλους του μοναδικού λόγου ακυρώσεως, σχετικά με την επέκταση, στα επίμαχα εικονικά προϊόντα και υπηρεσίες, της φήμης της οποίας χαίρει η πόλη Glashütte στον τομέα της παραδοσιακής ωρολογοποιίας

37

Κατά τη νομολογία, τα σήματα τα οποία αποτελούνται από σημεία ή ενδείξεις που χρησιμοποιούνται και ως διαφημιστικά συνθήματα, ενδείξεις ποιότητας ή φραστικές προτροπές προς τον καταναλωτή να αγοράσει τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες που προσδιορίζονται από τα εν λόγω σήματα, μολονότι μεταδίδουν όλα εξ ορισμού, σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό, ένα αντικειμενικό μήνυμα, έστω απλό, ενδέχεται παρά ταύτα να μπορούν να λειτουργήσουν για τον καταναλωτή ως δηλωτικά της εμπορικής προέλευσης των επίμαχων προϊόντων ή υπηρεσιών. Τούτο μπορεί να συμβαίνει, μεταξύ άλλων, σε περίπτωση που τα σήματα αυτά δεν συνίστανται απλώς σε ένα συνηθισμένο διαφημιστικό μήνυμα, αλλά έχουν ιδιαίτερη πρωτοτυπία ή τη δύναμη να εντυπώνονται στη μνήμη του ενδιαφερόμενου κοινού, απαιτούν κάποια ελάχιστη προσπάθεια ερμηνείας ή ενεργοποιούν μια νοητική διεργασία [αποφάσεις της 21ης Ιανουαρίου 2010, Audi κατά ΓΕΕΑ, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, σκέψεις 56 και 57 και της 22ας Μαρτίου 2017, Hoffmann κατά EUIPO (Genius), T‑425/16, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2017:199, σκέψη 28].

38

Αντιθέτως, ένα σημείο δεν είναι ικανό να επιτελέσει τη βασική λειτουργία του σήματος και, ως εκ τούτου, δεν έχει διακριτικό χαρακτήρα κατά την έννοια του άρθρου 7, παράγραφος 1, στοιχείο βʹ, του κανονισμού 2017/1001, όταν ο σύνδεσμος μεταξύ του σημασιολογικού του περιεχομένου και των οικείων προϊόντων και υπηρεσιών είναι τόσο συγκεκριμένος και άμεσος, ώστε το ενδιαφερόμενο κοινό να αναγνωρίζει αμέσως, χάρη στο σημείο αυτό, για τι είδους προϊόντα και υπηρεσίες πρόκειται [πρβλ. αποφάσεις της 16ης Μαΐου 2013, Restoin κατά ΓΕΕΑ (EQUIPMENT), T‑356/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:253, σκέψη 42, και της 27ης Ιουνίου 2013, International Engine Intellectual Property Company κατά ΓΕΕΑ (PURE POWER), T‑248/11, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2013:333, σκέψη 20 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία].

39

Προκειμένου να διαπιστωθεί η έλλειψη διακριτικού χαρακτήρα, αρκεί να κριθεί ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση υποδηλώνει στον καταναλωτή ένα χαρακτηριστικό που σχετίζεται με την αγοραία αξία του προϊόντος ή της υπηρεσίας και, χωρίς να είναι ακριβές, ανάγεται σε πληροφορία προωθητικού ή διαφημιστικού χαρακτήρα, την οποία το ενδιαφερόμενο κοινό θα αντιληφθεί πρωτίστως ως τέτοια και όχι ως δηλωτική της εμπορικής προέλευσης των προϊόντων ή των υπηρεσιών [πρβλ. απόφαση της 30ής Ιουνίου 2021, Ceramica Flaminia κατά EUIPO – Ceramica Cielo (goclean), T‑290/20, μη δημοσιευθείσα, EU:T:2021:405, σκέψη 41].

40

Στο πλαίσιο αυτό, αφενός, το τμήμα προσφυγών ορθώς έκρινε ότι το ενδιαφερόμενο κοινό θα θεωρήσει ότι η ονομασία Glashütte αναφέρεται στην ομώνυμη γερμανική πόλη, η οποία είναι διάσημη για την κατασκευή ρολογιών υψηλής ποιότητας, όπως προκύπτει από τη σκέψη 26 ανωτέρω. Αφετέρου, το τμήμα προσφυγών διαπίστωσε, χωρίς να αμφισβητηθεί επ’ αυτού από την προσφεύγουσα, ότι η λέξη «original» υποβάλλει την ιδέα της γνησιότητας και της πιστότητας σε σχέση με το πρωτότυπο. Συνεπώς, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε σφάλμα εκτιμήσεως κρίνοντας ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση θα γινόταν, στο σύνολό του, αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό υπό την έννοια ότι παραπέμπει στην κληρονομία εξέχουσας τεχνογνωσίας και στη φήμη αριστείας που έχει η πόλη Glashütte στον τομέα της ωρολογοποιίας, με συνέπεια τα λεκτικά στοιχεία του σήματος αυτού να στερούνται διακριτικού χαρακτήρα.

41

Όσον αφορά, ειδικότερα, την εκτίμηση του διακριτικού χαρακτήρα ενός σήματος σε σχέση με τα εικονικά προϊόντα και εικονικές υπηρεσίες για τα οποία έχει ζητηθεί η καταχώρισή του, γίνεται δεκτό ότι το ενδιαφερόμενο κοινό αντιλαμβάνεται, κατ’ αρχήν, τα εικονικά προϊόντα και υπηρεσίες με τον ίδιο τρόπο όπως τα αντίστοιχα πραγματικά προϊόντα και υπηρεσίες. Επομένως, η φύση των οικείων προϊόντων και υπηρεσιών είναι καθοριστική. Με άλλα λόγια, εάν τα εικονικά προϊόντα απλώς αναπαριστούν πραγματικά προϊόντα ή εάν αναπαριστούν ή προσομοιώνουν τις λειτουργίες πραγματικών προϊόντων, ή ακόμη εάν οι εικονικές υπηρεσίες προσομοιώνουν τις λειτουργίες πραγματικών υπηρεσιών στον εικονικό κόσμο, μπορεί κατ’ αρχήν να γίνει δεκτό ότι η αντίληψη του ενδιαφερόμενου κοινού για τα πραγματικά προϊόντα και τις υπηρεσίες ισχύει κατ’ αναλογίαν και για τα αντίστοιχα εικονικά προϊόντα και υπηρεσίες. Τούτο όμως πρέπει να κρίνεται κατά περίπτωση, λαμβανομένης υπόψη της ιδιαιτερότητας των εκάστοτε εικονικών προϊόντων και υπηρεσιών.

42

Εν προκειμένω, υπενθυμίζεται ότι το κοινό σε σχέση με το οποίο το τμήμα προσφυγών εκτίμησε τον διακριτικό χαρακτήρα του επίμαχου σήματος περιορίζεται στο γερμανικό κοινό το οποίο, αφενός, γνωρίζει την πόλη Glashütte και, συνακόλουθα, τη φήμη της συγκεκριμένης πόλης όσον αφορά την κατασκευή ρολογιών και, αφετέρου, αντιλαμβάνεται τι σημαίνει η ευρέως χρησιμοποιούμενη λέξη «original». Επιπλέον, τα επίμαχα εν προκειμένω εικονικά προϊόντα και υπηρεσίες παραπέμπουν σε πραγματικά προϊόντα ωρολογοποιίας και στα εξαρτήματά τους και, ως εκ τούτου, έχουν τη δυνατότητα να αναπαριστούν τα αντίστοιχα πραγματικά προϊόντα και υπηρεσίες ή να προσομοιώνουν τις λειτουργίες τους. Επομένως, όταν το σχετικό κοινό βρεθεί ενώπιον των εικονικών αυτών προϊόντων και υπηρεσιών, θα αντιληφθεί άμεσα το επίμαχο σήμα ως λογική προέκταση της φήμης της οποίας χαίρει η πόλη Glashütte στον τομέα της παραδοσιακής ωρολογοποιίας και το σήμα θα του προκαλέσει, ως προς την ποιότητα και τη γνησιότητα των εικονικών προϊόντων και υπηρεσιών, τα ίδια θετικά αισθήματα που θα είχε για την ποιότητα και τη γνησιότητα των πραγματικών προϊόντων και υπηρεσιών.

43

Κατά συνέπεια, το τμήμα προσφυγών δεν υπέπεσε σε σφάλμα εκτιμήσεως κρίνοντας ότι το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση στερούνταν διακριτικού χαρακτήρα κατά την έννοια της νομολογίας που μνημονεύεται στις σκέψεις 38 και 39 ανωτέρω, διότι δεν είναι πιθανόν να γίνει αντιληπτό από το ενδιαφερόμενο κοινό ως δηλωτικό της εμπορικής προέλευσης των επίμαχων προϊόντων και υπηρεσιών, αλλά μάλλον ως στοιχείο προώθησης που διαφημίζει την ποιότητα και τη γνησιότητά τους μέσω της αναφοράς στην πόλη Glashütte και στην εξαίρετη φήμη της στον τομέα της κατασκευής πραγματικών ρολογιών.

44

Τα επιχειρήματα της προσφεύγουσας δεν μπορούν να ανατρέψουν το ως άνω συμπέρασμα.

45

Πρώτον, μολονότι είναι αδιαμφισβήτητο ότι η φήμη της οποίας χαίρει η πόλη Glashütte στον τομέα της παραδοσιακής ωρολογοποιίας δεν εκτείνεται, επί του παρόντος, στον τομέα των εικονικών ρολογιών, όπως ισχυρίζεται η προσφεύγουσα, γεγονός παραμένει ότι τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες παραπέμπουν σαφώς σε προϊόντα ωρολογοποιίας και στα εξαρτήματά τους.

46

Πράγματι, όπως ορθώς επισήμανε το τμήμα προσφυγών, τα επίμαχα προϊόντα και υπηρεσίες συνίστανται, τα μεν σε εικονικές εκδοχές προϊόντων ωρολογοποιίας και συναφών εξαρτημάτων, οι δε στη λιανική πώληση και στη διαδικτυακή διάθεση των εικονικών αυτών προϊόντων. Κατά συνέπεια, το σήμα του οποίου ζητήθηκε η καταχώριση θα χρησιμοποιηθεί πράγματι για εικονικά προϊόντα και υπηρεσίες που έχουν τη δυνατότητα είτε να αναπαριστούν τα ίδια πραγματικά προϊόντα και υπηρεσίες με εκείνα για τα οποία είναι φημισμένο το όνομα της πόλης Glashütte, είτε να προσομοιώνουν τις λειτουργίες τους.

47

Δεύτερον, το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι το τμήμα προσφυγών δεν έλαβε υπόψη την ουσιώδη διαφορά μεταξύ των πραγματικών και των εικονικών προϊόντων πρέπει επίσης να απορριφθεί.

48

Συγκεκριμένα, το τμήμα προσφυγών εξήγησε ότι τα εικονικά προϊόντα αναφέρονται σε άυλα αντικείμενα τα οποία χρησιμοποιούνται σε διαδικτυακά ή εικονικά περιβάλλοντα. Προσέθεσε ότι τα προϊόντα αυτά έχουν τη δυνατότητα να αναπαριστούν πραγματικά προϊόντα, να αναπαριστούν και να προσομοιώνουν τις λειτουργίες πραγματικών προϊόντων ή να αναπαριστούν αντικείμενα που δεν αντιστοιχούν σε πραγματικά προϊόντα.

49

Όσον αφορά το επιχείρημα της προσφεύγουσας περί «ουσιώδους διαφοράς» μεταξύ των πραγματικών προϊόντων ωρολογοποιίας και των επίμαχων εικονικών προϊόντων που έχουν τη μορφή ψηφιακών αρχείων, δεν διευκρινίζεται για ποιον λόγο μπορεί, εξαιτίας της, να διαφοροποιηθεί η αντίληψη του ενδιαφερόμενου κοινού, εφόσον έχει αποδειχθεί ότι το όνομα Glashütte είναι φημισμένο στον τομέα της παραδοσιακής ωρολογοποιίας, ήτοι των πραγματικών προϊόντων στην αναπαράσταση ή τη λειτουργική προσομοίωση των οποίων τείνουν ή στοχεύουν τα επίμαχα εικονικά προϊόντα.

50

Τρίτον, είναι απορριπτέο το επιχείρημα της προσφεύγουσας ότι δεν υπάρχει αλληλεπικάλυψη μεταξύ του κοινού που ενδιαφέρεται για τα πραγματικά ρολόγια και του κοινού που ενδιαφέρεται για τα εικονικά ρολόγια και τις συναφείς υπηρεσίες.

51

Πέραν του ότι η προσφεύγουσα δεν τεκμηριώνει το προαναφερθέν στη σκέψη 50 επιχείρημα, δεν αποδεικνύει γιατί το σχετικό κοινό, το οποίο ενδιαφέρεται για την παραδοσιακή ωρολογοποιία και γνωρίζει τη φήμη της πόλης Glashütte στον συγκεκριμένο τομέα, δεν ενδιαφέρεται για τα εικονικά ρολόγια, και το αντίστροφο.

52

Επομένως, το δεύτερο σκέλος του μοναδικού λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο.

1)

Απορρίπτει την προσφυγή.

2)

Καταδικάζει τη Glashütter Uhrenbetrieb GmbH – Glashütte/Sa. στα δικαστικά έξοδα.